కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 8
"ఏడు పర్వతాల ద్వారం"
ఆకాశాన్ని తాకిన ఆ నీలి కాంతి...
కొన్ని క్షణాల పాటు రుద్రగిరి గ్రామం మొత్తాన్ని వెలుగుతో నింపింది.
తర్వాత...
అంతా చీకటి.
కానీ ఆ చీకటిలో ఒక విషయం మాత్రం మారిపోయింది.
ఏడు పర్వతాల మధ్య ఉన్న ఆ పురాతన ద్వారం తెరుచుకుంది.
వేల సంవత్సరాలుగా మూసివున్న ఆ ద్వారం వెనుక ఏముందో ఎవరికీ తెలియదు.
అయితే...
అక్కడి నుంచి వచ్చిన మొదటి శబ్దం మాత్రం అందరికీ వినిపించింది.
ఘఽఽఽం...
ఒక భారీ శంఖనాదంలా.

---

రుద్రగిరిలో సన్యాసి ఒక్కసారిగా నేలపై మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు.
అతని ముఖంలో ఆందోళన.
"ఇది జరగకూడదు..."
తల్లి బిడ్డను గట్టిగా హత్తుకుంది.
"ఏం జరుగుతోంది స్వామీ?"
సన్యాసి సమాధానం చెప్పలేదు.
అతను తన చేతిలో ఉన్న రాతి ముద్రను నేలపై ఉంచాడు.
ఆ ముద్రపై ఉన్న గుర్తు నీలంగా వెలిగింది.
అదే సమయంలో...
బిడ్డ నుదుటిపై ఉన్న గుర్తు కూడా స్పందించింది.
రెండింటి మధ్య ఒక కాంతిరేఖ ఏర్పడింది.
సన్యాసి ఆశ్చర్యంతో వెనక్కి తగ్గాడు.
"ముద్ర..."
అతని స్వరం వణికింది.
"బిడ్డను గుర్తించింది."

---

బయట నిలబడి ఉన్న ముగ్గురు యోధులు ఈ దృశ్యాన్ని చూశారు.
వారి నాయకుడు ఒక్కసారిగా కత్తిని కిందకు దించాడు.
"ఇక్కడ మనం పోరాడలేం."
మరొకడు ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.
"ఎందుకు?"
అతను ఆకాశం వైపు చూపించాడు.
"ద్వారం తెరుచుకుంది."
"ఇప్పుడే?"
"అవును."
"అంటే..."
నాయకుడి ముఖంలో మొదటిసారి భయం కనిపించింది.
"ఆయన మనల్ని కూడా గమనిస్తున్నాడు."

---

అంతలో...
అడవిలో ఉన్న వందలాది నీడలు ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గాయి.
తెల్ల నాగు మాత్రం అక్కడే నిలబడింది.
దాని చూపు ఆకాశంపై.
ఒక నల్లటి మేఘం ఏడు పర్వతాల వైపు నుంచి రుద్రగిరిని చేరుతోంది.
ఆ మేఘంలో...
ఎవరో నడుస్తున్నట్లు కనిపించింది.
ఒక్క అడుగు...
మరో అడుగు...
ప్రతి అడుగుతో మెరుపులు పుడుతున్నాయి.
తల్లి ఆ దృశ్యాన్ని చూసి బిడ్డను మరింత గట్టిగా హత్తుకుంది.
"స్వామీ..."
"అతను ఎవరు?"
సన్యాసి నెమ్మదిగా లేచాడు.
"అతను..."
అతని చూపు ఆకాశంపైనే ఉంది.
"ఇప్పుడే మన దగ్గరకు రాడు."
"కానీ అతని చూపు..."
సన్యాసి బిడ్డను చూశాడు.
"ఇప్పటికే ఈ బిడ్డపై పడింది."

---

అదే సమయంలో...
ఏడు పర్వతాల మధ్య ఉన్న ద్వారం పూర్తిగా తెరుచుకుంది.
దాని లోపల...
ఒక విశాలమైన రాతి మార్గం.
ఆ మార్గం చివర...
ఒక భారీ సింహాసనం.
సింహాసనం ఖాళీగా ఉంది.
కానీ దాని ముందు నేలపై...
ఒక పురాతన ఖడ్గం పాతిపెట్టబడి ఉంది.
ఖడ్గం పిడికిలిపై ఒకే గుర్తు.
నీలి కన్ను.
అక్కడికి ఒక నీడ నెమ్మదిగా చేరింది.
ఆమె చేయి ఖడ్గం వైపు వెళ్లింది.
కానీ తాకలేదు.
"ఇంకా సమయం రాలేదు..."
అని ఆ స్వరం చెప్పింది.
"ముందు..."
ఆమె వెనక్కి తిరిగి చీకటిలోకి చూసింది.
"ఆ బిడ్డను ఎవరు కాపాడుతున్నారో తెలుసుకోవాలి."

---

రుద్రగిరిలో...
తల్లి తన బిడ్డను చూస్తూ మెల్లగా అడిగింది.
"నువ్వెవరివి?"
బిడ్డ సమాధానం చెప్పలేడు.
కానీ అతని చిన్న చేయి...
ఆమె కన్నీటిని తుడిచింది.
ఆమె కళ్లలో ఒక్కసారిగా చిరునవ్వు వచ్చింది.
"నువ్వు ఎవరివైనా సరే..."
"నాకు మాత్రం..."
"నువ్వు నా బిడ్డవే."
సన్యాసి ఆ మాట విని నిశ్శబ్దంగా తల వంచాడు.
ఎందుకంటే అతనికి ఒక విషయం అర్థమైంది.
దైవశక్తిని కాపాడటానికి ఆయుధాలు అవసరం కావచ్చు...
కానీ ఆ శక్తిని మేల్కొలిపేది మాత్రం ఒక తల్లి ప్రేమే.
అదే సమయంలో...
దూరంగా ఉన్న ఆ పురాతన ద్వారం దగ్గర...
నీలి కన్ను ఖడ్గం ఒక్కసారిగా కంపించింది.
ఝఝఝఝం...!
ఖడ్గం నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.
"రక్షకుడు మేల్కొన్నాడు..."
కొనసాగుతుంది...