కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 7
"కాపలాదారి అడుగులు"
ఆకాశం నల్లగా మారిపోయింది.
కొండపై కనిపించిన ఆ ఎర్రటి కన్ను...
ఒక్కసారిగా మూసుకుంది.
కానీ దాని తర్వాత వచ్చిన నిశ్శబ్దం మరింత భయంకరంగా ఉంది.
సన్యాసి కదలలేదు.
అతని చేతిలోని రుద్రాక్షమాల ఇంకా వేడిగానే ఉంది.
తల్లి బిడ్డను గట్టిగా హత్తుకుని అడిగింది...
"స్వామీ... అక్కడ ఎవరు ఉన్నారు?"
సన్యాసి సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని చూపు మాత్రం కొండపైనే ఉంది.
"ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం..."
అతను నెమ్మదిగా మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు.
"ఆ కొండలో ఒక యుద్ధం జరిగింది."
"ఆ యుద్ధంలో గెలిచింది మనుషులు కాదు..."
"ఓడిపోయింది చీకటి కూడా కాదు."
తల్లి అయోమయంగా చూసింది.
"మరి ఎవరు గెలిచారు?"
సన్యాసి ఆమె వైపు తిరిగాడు.
"ఎవరూ కాదు."

---

అదే సమయంలో...
కొండపై నుంచి ఒక రాయి దొర్లుకుంటూ కిందకు వచ్చింది.
ధడ్... ధడ్... ధడ్...
చివరకు అది సన్యాసి పాదాల దగ్గర ఆగింది.
రాయిపై ఒక గుర్తు ఉంది.
ఏడవ ముద్ర.
సన్యాసి దాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.
అతని కళ్ళలో ఆందోళన పెరిగింది.
"ఇది ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది?"
అప్పుడే వెనుక నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.
"ఎందుకంటే..."
"ముద్రలు ఇక దేవాలయంలో ఉండవు."
సన్యాసి వెంటనే వెనక్కి తిరిగాడు.
అక్కడ ఎవరూ లేరు.

---

ఇంటి లోపల...
బిడ్డ ఒక్కసారిగా ఏడవడం ప్రారంభించాడు.
తల్లి ఎంత ఊరడించినా ఏడుపు ఆగలేదు.
ఆమె అతన్ని ఊయలలో పెట్టబోతుండగా...
బిడ్డ చూపు తలుపు వైపు తిరిగింది.
తల్లి కూడా అదే వైపు చూసింది.
తలుపు దగ్గర...
ఒక చిన్న నీడ.
ఎవరో నిలబడి ఉన్నట్టుగా కనిపించింది.
"ఎవరు?"
ఆమె అడిగింది.
నీడ కదల్లేదు.
ఆమె ఒక అడుగు ముందుకు వేసింది.
అంతే...
ఆ నీడ మాయమైంది.
కానీ నేలపై మాత్రం...
ఒక చిన్న నల్ల రేఖ మిగిలింది.
సన్యాసి దాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా దిగ్భ్రాంతి చెందాడు.
"వెనక్కి వెళ్ళు!"
తల్లి భయంతో బిడ్డను పట్టుకుని వెనక్కి వచ్చింది.
సన్యాసి తన రుద్రాక్షమాలను నేలపై ఉంచాడు.
మంత్రం జపించాడు.
నల్ల రేఖ మెల్లగా పొగలా పైకి లేచింది.
ఆ పొగలో ఒక రూపం కనిపించింది.
ఒక చిన్న బాలుడు.
తన వయసు బిడ్డంతే.
కానీ అతని కళ్ళు...
పూర్తిగా నల్లగా ఉన్నాయి.
అతను సన్యాసిని చూస్తూ అన్నాడు...
"నన్ను గుర్తుపట్టలేదా గురుదేవా?"
సన్యాసి ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"నువ్వు..."
అతని గొంతు ఆగిపోయింది.
తల్లి భయంతో అడిగింది...
"స్వామీ... మీకు ఈ బాలుడు తెలుసా?"
సన్యాసి సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆ బాలుడి రూపం నెమ్మదిగా పొగలో కలిసిపోయింది.
వెళ్లే ముందు ఒక్క మాట మాత్రమే అన్నాడు...
"అతను పుట్టిన రోజు... నేను చనిపోయాను."

---

కొన్ని క్షణాలు...
ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
తల్లి బిడ్డను చూస్తూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
"నా బిడ్డ పుట్టిన రోజే మీరు ఎలా చనిపోతారు?"
సన్యాసి ఆమె వైపు చూశాడు.
"నేను శరీరంతో బతికే ఉన్నాను..."
"కానీ..."
అతను తన గుండెపై చెయ్యి పెట్టుకున్నాడు.
"ఆ రోజు నా గతం చనిపోయింది."
అంతలో...
బయట ఉన్న తెల్ల నాగు ఒక్కసారిగా అడవివైపు తిరిగి చూసింది.
దూరంగా...
ఒకటి కాదు...
వందలాది కళ్ళు చీకటిలో మెరుస్తున్నాయి.
సన్యాసి వాటిని గమనించాడు.
అతని ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"వాళ్లు వచ్చేశారు."
తల్లి అడిగింది...
"ఎవరు?"
సన్యాసి బిడ్డను చూసాడు.
"నీ బిడ్డ కోసం వచ్చిన వాళ్లు కాదు..."
ఒక్క క్షణం ఆగాడు.
"వాడిని చంపకుండా... వాడి శక్తిని మేల్కొల్పడానికి వచ్చిన వాళ్లు."
అదే సమయంలో...
అడవి అంతా ఒకే గర్జనతో మార్మోగింది.
"కాలనేత్రం..."
బిడ్డ నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర ఒక్కసారిగా వెలిగింది.
ఆ వెలుగు ఆకాశాన్ని తాకింది.
దూరంగా...
ఏడు పర్వతాల మధ్య దాగి ఉన్న ఒక పురాతన ద్వారం...
మొదటిసారి తెరుచుకుంది.
కొనసాగుతుంది...