కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

#కాలనేత్రం ఎపిసోడ్ – 5
"ఆమె చేతిలోని దీపం"

రుద్రగిరి గ్రామం ఇంకా నిద్రలోనే ఉంది...

కానీ ఆ చిన్న ఇంటి లోపల మాత్రం నిశ్శబ్దం లేదు.

గోడపై కనిపించిన ఎర్రటి కన్ను మాయమైనా...

ఆ స్వరం మాత్రం తల్లి గుండెల్లో ఇంకా మార్మోగుతూనే ఉంది.

"నీ బిడ్డను కాపాడాలని నువ్వు అనుకుంటున్నావు..."

"కానీ... అతనే ఒకరోజు నిన్ను కాపాడబోతున్నాడని నీకు తెలుసా?"

ఆమె బిడ్డను గట్టిగా హత్తుకుంది.

"నువ్వు ఎవరివైనా సరే..."

ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు.

"నాకు మాత్రం నువ్వు నా బిడ్డవే."

అని చెప్పి నుదుటిపై ముద్దుపెట్టుకుంది.

అప్పుడే...

ధమ్!

ఇంటి తలుపు ఒక్కసారిగా కంపించింది.

ఆమె ఉలిక్కిపడింది.

మళ్లీ...

ధమ్!

బయట నుంచి ఒక స్వరం.

"తలుపు తెరువు!"

ఆమె బిడ్డను ఒడిలోకి తీసుకుంది.

ఆమెకు అర్థమైంది.

వాళ్లు వచ్చారు.

బయట ముగ్గురు నల్లని వస్త్రధారులు నిలబడి ఉన్నారు.

మొదటి వ్యక్తి తలుపును చూస్తూ అన్నాడు...

"బిడ్డను మాకు అప్పగించు."

లోపల నుంచి సమాధానం లేదు.

అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు.

"నీకు తెలియదు..."

"ఆ బిడ్డ ఎవరో."

లోపల తల్లి గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

కానీ ఆమె భయపడలేదు.

పక్కనే ఉన్న చిన్న నూనె దీపాన్ని చేతిలోకి తీసుకుంది.

"అతను ఎవరో నాకు తెలియకపోవచ్చు..."

ఆమె తలుపు వైపు చూసింది.

"కానీ అతను నా బిడ్డ."

"అతన్ని తీసుకెళ్లడానికి..."

ఆమె గొంతు గట్టిగా మారింది.

"ముందు నన్ను దాటాలి."

బయట ఉన్న వ్యక్తి కోపంతో చేయి పైకెత్తాడు.

అతని అరచేతిలోని ఎర్రటి కన్ను గుర్తు మండింది.

అదే క్షణంలో...

ఇంటి గడప దగ్గర ఉన్న తెల్ల నాగు పడగ విప్పింది.

బుస్స్స్...!

ముగ్గురూ వెనక్కి అడుగు వేశారు.

"మళ్లీ ఇదేనా!"

అని మొదటి వ్యక్తి కేకేశాడు.

అతను కత్తి తీశాడు.

కానీ...

అతని వెనుక నుంచి ఒక గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది.

"ఆ కత్తిని కింద పెట్టు."

ముగ్గురూ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగారు.

చీకటిలో...

ఒక వృద్ధ సన్యాసి నిలబడి ఉన్నాడు.

చేతిలో కమండలం.

భుజంపై రుద్రాక్షమాల.

కళ్లలో మాత్రం అగ్నిలాంటి ప్రశాంతత.

మొదటి వ్యక్తి నవ్వాడు.

"చివరికి వచ్చావా... రక్షకుడా?"

సన్యాసి అతని వైపు నిశ్శబ్దంగా చూశాడు.

"ఇరవై సంవత్సరాలుగా..."

అతను మెల్లగా అన్నాడు.

"మీ కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను."

లోపల తల్లి ఆ స్వరం విని ఆశ్చర్యపోయింది.

ఆమె తలుపు దగ్గరకు వచ్చింది.

"ఎవరు మీరు?"

సన్యాసి ఆమె వైపు చూడకుండా అన్నాడు...

"తలుపు తెరవకు."

ఆమె ఆగిపోయింది.

"ఎందుకు?"

కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.

తర్వాత సన్యాసి అన్నాడు...

"ఎందుకంటే..."

"బయట ఉన్నవాళ్లు నీ బిడ్డ కోసం రాలేదు."

తల్లి గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టయింది.

"మరి...?"

సన్యాసి మొదటిసారి ఆమె వైపు చూశాడు.

"నీ బిడ్డలో నిద్రిస్తున్న శక్తి కోసం వచ్చారు."

అంతలో...

ఆమె ఒడిలో ఉన్న బిడ్డ కళ్ళు తెరిచాడు.

అతని నుదుటిపై...

చిన్నగా ఒక ప్రకాశించే గుర్తు కనిపించింది.

సన్యాసి దాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేశాడు.

అతని నోట ఒక్క మాట మాత్రమే వచ్చింది...

"అసంభవం..."

ఎందుకంటే...

ఆ గుర్తు సప్తముద్రల్లో చివరి ముద్రది.

కొనసాగుతుంది...