11-08-2026, 04:02 PM
కృష్ణ బయటకు వెళ్లి కొద్దిసేపటికి తిరిగి వచ్చాడు.
ఒక చేతిలో సిద్దు కోసం బీర్, మరో చేతిలో తన కోసం మ్యాచింగ్‌గా మాన్షన్ హౌస్ ఆఫ్ బాటిల్ తీసుకొచ్చాడు. వాటితో పాటు రెండు ప్లేట్ల మటన్ రోస్ట్, మిక్సర్ కూడా తీసుకొచ్చాడు.
హాస్టల్‌లో ఎవరైనా చూస్తారేమో అన్నట్టు చుట్టూ ఒకసారి చూసుకుని, చాలా జాగ్రత్తగా ఆ సామానంతా రూమ్‌లోకి తీసుకొచ్చాడు.
రూమ్‌లోకి అడుగుపెట్టగానే సిద్దు అప్పటికే అన్నీ సెట్ చేసి పెట్టాడు. రెండు చైర్లు ఎదురెదురుగా వేసి, మధ్యలో స్నాక్స్ పెట్టడానికి చిన్న టేబుల్ సిద్ధం చేశాడు.
“ఒరేయ్… నువ్వు ఇంతలోనే ఇల్లు కట్టేశావే!” అంటూ కృష్ణ నవ్వాడు.
“పార్టీ అంటే అలా ఉండాలి రా. నువ్వు బయట సామాను తీసుకురావడం మాత్రమే తెలుసు. సెటప్ చేయడం నా బాధ్యత.”
“అందుకే నిన్ను బావ అంటున్నా!”
ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.
కొద్దిసేపటికి ఇద్దరూ ఎదురెదురుగా కూర్చున్నారు. గ్లాసులు సర్దుకుని, మటన్ రోస్ట్ ప్లేట్లు మధ్యలో పెట్టుకున్నారు.
“మరి… మన మొదటి కాలేజ్ పార్టీకి చీర్స్!” అంటూ కృష్ణ గ్లాస్ పైకి ఎత్తాడు.
“చీర్స్!” అంటూ సిద్దు కూడా గ్లాస్ కలిపాడు.
ఇద్దరూ ఒక్కో సిప్ తీసుకున్నారు.
“అబ్బా… ఇప్పుడు వచ్చింది రా కాలేజ్ లైఫ్ ఫీలింగ్!” అంటూ కృష్ణ కుర్చీలో వెనక్కి వాలాడు.
“ఇదే కావాలి. ఉదయం క్లాసులు, మధ్యాహ్నం లెక్చర్లు, సాయంత్రం అసైన్మెంట్లు… రాత్రి ఇలా మనం,” అన్నాడు సిద్దు.
“అసైన్మెంట్లు అన్నావ్ కదా… అవి ఎవరు చేస్తారు?”
“నువ్వు.”
“అయితే నా మూడ్ మొత్తం పోయింది.”
ఇద్దరూ గట్టిగా నవ్వుకున్నారు.
అలా ఒక్కో సిప్ తీసుకుంటూ కాలేజ్ విషయాలు మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టారు.
“మన మ్యాథ్స్ ఫ్యాకల్టీని చూశావా? బోర్డు మీద ఫార్ములా రాసి, మనం అర్థం చేసుకున్నామా లేదా అని చూడకుండా వెళ్లిపోతాడు.”
“అది పర్లేదు రా. మన ఇంగ్లీష్ ఫ్యాకల్టీ అయితే మనం మాట్లాడుతున్నది అర్థం కాకపోయినా తల ఊపుతాడు. ఆయనకే మనం ఏం మాట్లాడుతున్నామో తెలియదు!”
“అవును! ఒకరోజు నేను ‘సార్, డౌట్ ఉంది’ అంటే… ‘వెరీ గుడ్’ అన్నాడు.”
“హహహా!”
“డౌట్ అడిగినా వెరీ గుడ్ అంటాడు. ఇంకోసారి పరీక్షలో ఫెయిల్ అయితే కూడా ‘వెరీ గుడ్’ అంటాడేమో!”
మళ్లీ ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.
స్టాఫ్ గురించి, క్లాస్‌లో జరిగే చిన్న చిన్న సంఘటనల గురించి మాట్లాడుకుంటూ జోక్స్ వేసుకున్నారు.
కొంతసేపటికి సిద్దు కాస్త సీరియస్‌గా కృష్ణ వైపు చూశాడు.
“కృష్ణ…”
“ఏంట్రా బావా?”
“నిన్ను ఒక్కటి అడుగుతా… నిజంగా చెప్తావా?”
కృష్ణ చేతిలో ఉన్న గ్లాస్ టేబుల్ మీద పెట్టి,
“అడుగు బావా. నీకు ఏమైనా దొంగతనం చేసినట్టు అనుమానమా?” అన్నాడు.
“అరే అదేం కాదు.”
“మరి ఏంటి? నా మటన్‌లో ఏమైనా తక్కువైందా?”
“అది కూడా కాదు రా.”
“అయితే అడుగు.”
సిద్దు కాసేపు ఆలోచించి,
“నువ్వు కాలేజ్‌కి వచ్చిన రోజు… రిసెప్షనిస్ట్‌తో మాట్లాడావు కదా?”
అని అడిగాడు.
ఆ మాట వినగానే కృష్ణ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
“రిసెప్షనిస్ట్‌తోనా?”
“అవును.”
“నేనా?”
“అవును నువ్వే.”
సిద్దు అంత సడన్‌గా అడగడంతో కృష్ణకు వెంటనే ఏం గుర్తుకు రాలేదు.
“ఏం మాట్లాడాను?” అని అడిగాడు.
“అదే నేను అడుగుతున్నా.”
కృష్ణ కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు.
అతని ముఖంలో అప్పట్లో జరిగిన సంఘటనను గుర్తు చేసుకోవాలనే ప్రయత్నం స్పష్టంగా కనిపించింది.
“ఒక్క నిమిషం… ఆ రోజు…”
అంటూ కృష్ణ కళ్ళు మూసుకుని గుర్తు తెచ్చుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.
సిద్దు మాత్రం ఆసక్తిగా అతని వైపు చూస్తూ ఉన్నాడు.
“గుర్తొస్తుందా?”
కృష్ణ నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
“ఆ రోజు రిసెప్షన్ దగ్గర…”
అంటూ ఆగిపోయాడు.
సిద్దు ముందుకు వాలి,
“అవును… అదే. ఏం జరిగింది చెప్పు?”
కృష్ణ మాత్రం ఇంకా ఆలోచిస్తూనే ఉన్నాడు.
ఆ రోజు రిసెప్షన్ దగ్గర జరిగిన ఆ చిన్న పరిచయం… ఇప్పుడు సిద్దు ఎందుకు అడుగుతున్నాడో మాత్రం అతనికి అర్థం కాలేదు.
ఒక చేతిలో సిద్దు కోసం బీర్, మరో చేతిలో తన కోసం మ్యాచింగ్‌గా మాన్షన్ హౌస్ ఆఫ్ బాటిల్ తీసుకొచ్చాడు. వాటితో పాటు రెండు ప్లేట్ల మటన్ రోస్ట్, మిక్సర్ కూడా తీసుకొచ్చాడు.
హాస్టల్‌లో ఎవరైనా చూస్తారేమో అన్నట్టు చుట్టూ ఒకసారి చూసుకుని, చాలా జాగ్రత్తగా ఆ సామానంతా రూమ్‌లోకి తీసుకొచ్చాడు.
రూమ్‌లోకి అడుగుపెట్టగానే సిద్దు అప్పటికే అన్నీ సెట్ చేసి పెట్టాడు. రెండు చైర్లు ఎదురెదురుగా వేసి, మధ్యలో స్నాక్స్ పెట్టడానికి చిన్న టేబుల్ సిద్ధం చేశాడు.
“ఒరేయ్… నువ్వు ఇంతలోనే ఇల్లు కట్టేశావే!” అంటూ కృష్ణ నవ్వాడు.
“పార్టీ అంటే అలా ఉండాలి రా. నువ్వు బయట సామాను తీసుకురావడం మాత్రమే తెలుసు. సెటప్ చేయడం నా బాధ్యత.”
“అందుకే నిన్ను బావ అంటున్నా!”
ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.
కొద్దిసేపటికి ఇద్దరూ ఎదురెదురుగా కూర్చున్నారు. గ్లాసులు సర్దుకుని, మటన్ రోస్ట్ ప్లేట్లు మధ్యలో పెట్టుకున్నారు.
“మరి… మన మొదటి కాలేజ్ పార్టీకి చీర్స్!” అంటూ కృష్ణ గ్లాస్ పైకి ఎత్తాడు.
“చీర్స్!” అంటూ సిద్దు కూడా గ్లాస్ కలిపాడు.
ఇద్దరూ ఒక్కో సిప్ తీసుకున్నారు.
“అబ్బా… ఇప్పుడు వచ్చింది రా కాలేజ్ లైఫ్ ఫీలింగ్!” అంటూ కృష్ణ కుర్చీలో వెనక్కి వాలాడు.
“ఇదే కావాలి. ఉదయం క్లాసులు, మధ్యాహ్నం లెక్చర్లు, సాయంత్రం అసైన్మెంట్లు… రాత్రి ఇలా మనం,” అన్నాడు సిద్దు.
“అసైన్మెంట్లు అన్నావ్ కదా… అవి ఎవరు చేస్తారు?”
“నువ్వు.”
“అయితే నా మూడ్ మొత్తం పోయింది.”
ఇద్దరూ గట్టిగా నవ్వుకున్నారు.
అలా ఒక్కో సిప్ తీసుకుంటూ కాలేజ్ విషయాలు మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టారు.
“మన మ్యాథ్స్ ఫ్యాకల్టీని చూశావా? బోర్డు మీద ఫార్ములా రాసి, మనం అర్థం చేసుకున్నామా లేదా అని చూడకుండా వెళ్లిపోతాడు.”
“అది పర్లేదు రా. మన ఇంగ్లీష్ ఫ్యాకల్టీ అయితే మనం మాట్లాడుతున్నది అర్థం కాకపోయినా తల ఊపుతాడు. ఆయనకే మనం ఏం మాట్లాడుతున్నామో తెలియదు!”
“అవును! ఒకరోజు నేను ‘సార్, డౌట్ ఉంది’ అంటే… ‘వెరీ గుడ్’ అన్నాడు.”
“హహహా!”
“డౌట్ అడిగినా వెరీ గుడ్ అంటాడు. ఇంకోసారి పరీక్షలో ఫెయిల్ అయితే కూడా ‘వెరీ గుడ్’ అంటాడేమో!”
మళ్లీ ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.
స్టాఫ్ గురించి, క్లాస్‌లో జరిగే చిన్న చిన్న సంఘటనల గురించి మాట్లాడుకుంటూ జోక్స్ వేసుకున్నారు.
కొంతసేపటికి సిద్దు కాస్త సీరియస్‌గా కృష్ణ వైపు చూశాడు.
“కృష్ణ…”
“ఏంట్రా బావా?”
“నిన్ను ఒక్కటి అడుగుతా… నిజంగా చెప్తావా?”
కృష్ణ చేతిలో ఉన్న గ్లాస్ టేబుల్ మీద పెట్టి,
“అడుగు బావా. నీకు ఏమైనా దొంగతనం చేసినట్టు అనుమానమా?” అన్నాడు.
“అరే అదేం కాదు.”
“మరి ఏంటి? నా మటన్‌లో ఏమైనా తక్కువైందా?”
“అది కూడా కాదు రా.”
“అయితే అడుగు.”
సిద్దు కాసేపు ఆలోచించి,
“నువ్వు కాలేజ్‌కి వచ్చిన రోజు… రిసెప్షనిస్ట్‌తో మాట్లాడావు కదా?”
అని అడిగాడు.
ఆ మాట వినగానే కృష్ణ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
“రిసెప్షనిస్ట్‌తోనా?”
“అవును.”
“నేనా?”
“అవును నువ్వే.”
సిద్దు అంత సడన్‌గా అడగడంతో కృష్ణకు వెంటనే ఏం గుర్తుకు రాలేదు.
“ఏం మాట్లాడాను?” అని అడిగాడు.
“అదే నేను అడుగుతున్నా.”
కృష్ణ కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు.
అతని ముఖంలో అప్పట్లో జరిగిన సంఘటనను గుర్తు చేసుకోవాలనే ప్రయత్నం స్పష్టంగా కనిపించింది.
“ఒక్క నిమిషం… ఆ రోజు…”
అంటూ కృష్ణ కళ్ళు మూసుకుని గుర్తు తెచ్చుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.
సిద్దు మాత్రం ఆసక్తిగా అతని వైపు చూస్తూ ఉన్నాడు.
“గుర్తొస్తుందా?”
కృష్ణ నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
“ఆ రోజు రిసెప్షన్ దగ్గర…”
అంటూ ఆగిపోయాడు.
సిద్దు ముందుకు వాలి,
“అవును… అదే. ఏం జరిగింది చెప్పు?”
కృష్ణ మాత్రం ఇంకా ఆలోచిస్తూనే ఉన్నాడు.
ఆ రోజు రిసెప్షన్ దగ్గర జరిగిన ఆ చిన్న పరిచయం… ఇప్పుడు సిద్దు ఎందుకు అడుగుతున్నాడో మాత్రం అతనికి అర్థం కాలేదు.
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)