నేను చదివిన కథలు - ప్రశ్న

[k3vv3]

మీనాక్షి టీచర్.. !
రచన: పెనుమాక వసంత




మీనాక్షి అసలు పేరు కాని అందరూ ‘మీనాా!’ అని పిలుస్తారు మీనాక్షిని. పేరుకు తగ్గట్లే పెద్దకళ్లు, పెద్ద జడ.. ఇద్దరు మగపిల్లల తర్వాత పుట్టిందేమో.. ! బాగా గారాబంగా పెరిగింది. 
 
మీనాక్షి ఏది అడిగితే అది కొని ఇవ్వాల్సిందే. కాలు కింద పెట్టకుండా పెరిగింది. డిగ్రీ వరకు చదివించారు. ఇక పెళ్లి చేద్దామని ప్రయత్నాలు మొదలెట్టారు. అపుడు ఇప్పటి లాగా అమ్మాయిలకి డిమాండ్ లేదు, అబ్బాయిలకు ఉంది. 
 
ముందు చెల్లికి పెళ్లి చేసి మేము చేసుకుంటామని అన్నలిద్దరూ పెళ్లి చేసుకోలేదు. మీనా కొంచం కలర్ తక్కువ అవ్వటం వల్ల, తొందరగా అబ్బాయిల కంట్లో పడేది కాదు. 
 
కొంతమంది అబ్బాయిలకు మీనాా నచ్చినా కూడా, వాళ్ళకు ఆస్తి లేదనీ, మీనాా అమ్మనాన్నకు వాళ్ళు నచ్చేవారు కాదు. ఉద్యోగం వుంటే, ఆస్థి లేక, ఆస్తీ ఉంటే ఉద్యోగం లేక, ఇలా ముప్పై ఏళ్లు వచ్చేవరకు మీనాాకు పెళ్లి కాలేదు. 
 
మీనాాకు పెళ్లి చేసి తాము చేసుకోవాలని కూర్చున్న అన్నలకు, పెళ్లి కాక ముదిరి పోయారు. వాళ్ల కోసమన్నా మీనాాకు త్వరగా పెళ్లి చేయాలని చివరకు ఆస్తి బాగ ఉందని, ఒక పెద్ద కుటుంబంలోని పెద్దకొడుకు మాధవ్ కి మీనాాను ఇచ్చి పెళ్లి చేశారు. వ్యవసాయం చేస్తూ.. మాధవ్ ఆ ఊరిలో ఒక కాలేజ్ కూడా రన్ చేస్తున్నాడు. 
 
మీనాా, అత్తవారు చాలా మంచివారు. మాధవ్ కూడా మీనాాను బాగా చూసుకునేవాడు. మీనాా పెద్ద కోడలిగా ఇంటి బాధ్యతలు స్వీకరించింది. మాధవ్ కు ఒక తమ్ముడు, ఒక అక్క, చెల్లి, ఉన్నారు. 
 
మాధవ్ పొలం వెళితే.. మాధవ్ కాలేజ్ కి వెళ్లి పాఠాలు చెప్పేది మీనా. ఆ చుట్టుపక్కల మంచి కాలేజ్ లేకపోవటం వల్ల మాధవ్ కాలేజ్ కి బాగా డిమాండ్. సాయంత్రం ఇంట్లో పిల్లలు ట్యూషన్ కి వచ్చేవారు. పిల్లలతో ఇల్లు కళకళ లాడుతుందేది. 
 
మాధవ్ అక్కకు పెళ్లి అయింది. కాని చెల్లి విమలకు పోలియో వల్ల కాలు కొంచం పెద్ద అడుగులు వేసి నడుస్తుంది, అందువల్ల పెళ్లి కాలేదు. విమలకు టీచర్ ట్రైనింగ్ పూర్తయింది. వీళ్ల కాలేజ్లోనే టీచర్ గా పని చేస్తుంది. మరిది ముంబైలో జాబ్ చేస్తాడు. 
 
మరిది పెళ్లి భాద్యతలు తనే నెత్తిన వేసుకుని చక్కగా చేసింది. మీనాకు పిల్లలు పుట్టలేదు. మరిది పిల్లలను, తన సొంత పిల్లలుగా భావించేది. వాళ్ళు సెలవులకు ఇంటికి వస్తె, వాళ్లతో సరదాగా గడిపేది. మీనాకి పిల్లలు లేక పోవటం చూసి మీనాా అమ్మానాన్న, అన్నలు, దిగులు పడ్డారు. వాళ్లకి దైర్యం చెప్పేది. మరిది పిల్లలు నా పిల్లలే.. ! అనేది. ఇంకా కాలేజ్ పిల్లలు కూడా నా పిల్లలే.. ! అనేది. "
 
 మాధవ్ వాళ్ల నాన్న పోయినప్పుడు.. “మీనాా..  నాకేమైనా అయితే నువ్వు అమ్మని, మా చెల్లిని, మన కాలేజ్ని బాగా చూసుకోవాలి.. !" అనేవాడు మాధవ్. 
"అలా అనకండి.. !” అని మాధవ్ ని తిట్టేది. “మీరు లేకపోతే నేనూ లేను అనేది" మీనాా. 
 
 మీనాా సంతోషాన్ని చూడలేక ఆ దేవుడు మాధవ్ ని హార్ట్ ఎటాక్ రూపంలో తన దగ్గరికి తీసుకెళ్ళాడు. కొన్నాళ్ళు డిప్రెషన్ లో ఉంది మీనా. 
 
 మీనాా అమ్మానాన్న, “మన ఇంటికి వచ్చి వుండు తల్లీ.. ! అత్తంటితో నీకు ఋణం తీరింది”, అంటే మీనాా, ఒప్పుకొలేదు. 


“పుట్టిల్లుతో నా బంధం పెళ్లితోనే తీరిపోయింది. ఇక్కడే.. ఉంటాను. రాలేను నాన్నా.. ! వచ్చినా చుట్టపు చూపుగానే వస్తానే.. తప్ప అక్కడ శాశ్వతంగా వుండలేను” అంది. 
 
“మాధవ్ తో నాకున్న ఈ ఇంటి జ్ఞాపకాలను, మాధవ్ కి ఇష్టమైన ఈ కాలేజ్ ని వదిలి రాలేను. కాలేజ్ లోని పిల్లలందరూ..  నా పిల్లలే నాన్న. వాళ్లకి ఇపుడు పరీక్షలు కూడా.. ! ఇపుడు నేను వాళ్ళని వదిలి మీతో వస్తె.. వాళ్ల భవిష్యత్ ఏమి కాను?” 


చేసేది లేక మీనాా, అమ్మానాన్నా మీనాా ను వదలలేక వెళ్ళారు


తర్వాత అత్తగారికి ధైర్యం చెపుతూ వుండేది. కాలేజ్ కెళ్ళి పిల్లలతో గడపటం వల్ల మాధవ్ లేని బాధని మర్చిపోయేది. డిస్టెన్సు లో బీఎడ్ చేసింది. పూర్తిగా కాలేజ్ పై దృష్టి పెట్టింది. 


ఒక పక్క కాలేజ్ చూస్తూ, అపుడప్పుడు పొలం వెళ్ళి చూసి వస్తూ వుండేది. కాలేజ్లో మాధవ్ విగ్రహం పెట్టించింది. ప్రతి రోజూ మాధవ్ విగ్రహం ముందు ‘మీతో గడిపింది, పది సంవత్సరాలైనా.. ! పది యుగాలు మీతో గడిపనట్లుగా వుంది. మీ కాలేజీను, మీరు చెప్పినట్లే చూసుకుంటున్నాను’ అనేది. 
 
 ఆ ఊరి వారు అందరూ మీనాాను మెచ్చుకొన్నారు. ‘మా అబ్బాయిలని తీసుకుని ఉన్న ఊరిలోనే మా కోడళ్ళు మా ఎదురుగా వేరు కాపురాలు పెడుతుంటే మీనాా భర్త పోయినా ఆ కుటుంబంలోనే వుంటూ అత్తగారిని, ఆడపడుచును, చూసుకోవటం ఎంత మంచితనము’ అని ఆశ్చర్యపోయారు. 
 
 అత్తగారు కూడా " నాకు మీనా కూతురు, కోడలు కాదు" అని మురిసిపోయేది. అత్తగారు మీనాా చేతిలోనే పోయారు. 'మాధవ్.. ! మీరు చెప్పినట్లే అత్తగారిని చూసుకున్నా’నని మనసులో అనుకున్నది.