కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం ఎపిసోడ్ – 4
"తల్లి గుండెకు వినిపించిన పిలుపు"

రుద్రగిరి గ్రామం...

అర్ధరాత్రి దాటిపోయింది. ఇంట్లో అందరూ నిద్రలో ఉన్నారు. కానీ ఆ పసిబిడ్డ తల్లి మాత్రం మేల్కొని ఉంది. ఏదో తెలియని భయం ఆమె గుండెల్లో అలజడి సృష్టిస్తోంది. పక్కనే ఊయలలో నిద్రిస్తున్న బిడ్డను చూసింది. మెల్లగా లేచి అతని దగ్గరకు వెళ్లింది. బిడ్డ ముఖాన్ని చూస్తూనే ఆమె కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. "ఎందుకో నిన్ను చూస్తుంటే..." ఆమె గొంతు వణికింది. "నిన్ను ఎవరో నా దగ్గర నుంచి తీసుకెళ్లబోతున్నట్టు అనిపిస్తోంది." బిడ్డ చిన్నగా కదిలాడు. ఆమె వెంటనే అతన్ని ఒడిలోకి తీసుకుంది. "నువ్వెక్కడికీ వెళ్లవు కదా?" 
బిడ్డ నిద్రలోనే ఆమె వేలిని పట్టుకున్నాడు. ఆ స్పర్శతో ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా కరిగిపోయింది.  "నువ్వు నాకు దేవుడు ఇచ్చిన వరం..."
అని అతని నుదుటిపై ముద్దుపెట్టుకుంది. 

అదే సమయంలో...

ఇంటి బయట ఉన్న తెల్ల నాగు నెమ్మదిగా తల ఎత్తింది. దూరంలో గుర్రాల కాళ్ల శబ్దం వినిపిస్తోంది.
ధబ్... ధబ్... ధబ్... 
ముగ్గురు నల్లని వస్త్రధారులు గ్రామంలోకి ప్రవేశించారు. వారి చేతులపై ఉన్న గుర్తు...

ఎర్రటి కన్ను.

మొదటి వ్యక్తి కళ్ళు మూసుకుని గాలిని పీల్చాడు.

"ఇక్కడే ఉంది."

"ఏమిటి?"

"మన కోసం ఎదురుచూస్తున్నది కాదు..."

అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు.

"మనల్ని ఎదురుచూస్తున్నది."

ఇంట్లో తల్లి ఒక్కసారిగా తలుపు వైపు చూసింది.

టక్... చిన్న శబ్దం.

ఆమె బిడ్డను గట్టిగా హత్తుకుంది.

"ఎవరు?"

సమాధానం లేదు.

మళ్లీ... టక్... టక్...

ఆమె భయంతో వెనక్కి అడుగు వేసింది.

అప్పుడే...

ఊయలలో ఉన్న బిడ్డ ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.

ఆమె వెంటనే అతని దగ్గరకు పరుగెత్తింది.

కానీ...  బిడ్డ ఏడుపు ఆగిపోయింది.

ఎవరో అతన్ని ఊరడించినట్టుగా.

బయట...

మొదటి వ్యక్తి తలుపు దగ్గరకు వచ్చాడు.

చేతిని ముందుకు చాపాడు.

తలుపు తానే తెరుచుకుంది.

అతను లోపలికి అడుగు పెట్టబోతుండగా...

బుస్స్...!

తెల్ల నాగు అతని ముందు పడగ విప్పింది.

అతను ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

"నాగరక్షకుడా..."

అతని వెనుక ఉన్న వ్యక్తి ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు.

"అంటే ఈ బిడ్డ నిజంగానే..."

మాట పూర్తయ్యేలోపే...

నాగు కళ్ళు నీలంగా మెరిశాయి.

ముగ్గురూ వెనక్కి తగ్గారు.

అదే సమయంలో...

నల్లమల అడవిలో వృద్ధ సన్యాసి పరుగెత్తుతున్నాడు.

అతని వయసు ఎంతైనా...

ఈ రాత్రి అతని అడుగుల్లో అసాధారణమైన వేగం ఉంది.

ఒక్కసారిగా అతని చేతిలోని రుద్రాక్ష మాల తెగిపోయింది.

రుద్రాక్షలు నేలపై చెల్లాచెదురయ్యాయి.

అతను ఆగిపోయాడు.

ఒక రుద్రాక్షను చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.

దానిపై...

రక్తపు చుక్క.

అతని ముఖం మారిపోయింది.

"లేదు..."

"అది జరగకూడదు."

అతను కళ్ళు మూసుకుని దూరాన్ని చూడటానికి ప్రయత్నించాడు.

అతనికి కనిపించింది...

ఒక తల్లి.

ఒక బిడ్డ.

మధ్యలో నిలిచిన నల్లని నీడ.

సన్యాసి కళ్ళు తెరిచాడు.

"కాలనేత్రం..."

అతను పరుగును మరింత వేగం చేశాడు.

ఇంట్లో...

తల్లి బిడ్డను గుండెలకు హత్తుకుని కూర్చుంది.

ఆమెకు బయట ఏం జరుగుతుందో తెలియదు.

కానీ ఒక్కసారిగా...

బిడ్డ ఆమె ముఖం వైపు చూసాడు.

మొదటిసారి...

అతని కళ్ళలో నీలి కాంతి మెరిసింది.

తల్లి ఉలిక్కిపడింది.

"నువ్వు..."

ఆమె మాట ఆగిపోయింది.

బిడ్డ చిన్నగా నవ్వాడు.

అదే క్షణంలో...

ఇంటి గోడపై ఒక నీడ కనిపించింది.

ఆ నీడ...

బిడ్డది కాదు.

తల్లి గుండె ఆగినంత పని అయింది.

ఆమె నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగింది.

గోడపై...

ఒక భారీ ఎర్రటి కన్ను తెరుచుకుంది.

అది బిడ్డను కాదు...

ఆ తల్లిని చూస్తోంది.

బయట నాగు ఒక్కసారిగా బుస్సుమంది.

దూరంగా గుర్రాలు అరుస్తూ వెనక్కి పరిగెత్తాయి.

ఆకాశంలో మెరుపు మెరిసింది.

ఆమె బిడ్డను గట్టిగా హత్తుకుంది.

"నా బిడ్డను తీసుకెళ్లడానికి..."

కన్నీళ్లు చెంపల మీదుగా జారాయి.

"ముందు నన్ను దాటాలి."

అప్పుడే...

గోడపై ఉన్న ఆ ఎర్రటి కన్ను నెమ్మదిగా మూసుకుంది.

చీకటి మళ్లీ కమ్ముకుంది.

కానీ...

ఆ చీకటిలో ఒక స్వరం వినిపించింది.

"నీ బిడ్డను కాపాడాలని నువ్వు అనుకుంటున్నావు..."

"కానీ..."

"అతనే ఒకరోజు నిన్ను కాపాడబోతున్నాడని నీకు తెలుసా?"

తల్లి వణికిపోయింది.

ఆమె ఒడిలో ఉన్న బిడ్డ...

మొదటిసారి...

కళ్ళు పూర్తిగా తెరిచాడు.

కొనసాగుతుంది...