Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

------------------
Part 238 - 2:
------------------

நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.

இதுதான் நான் கார்த்திக்குக்கு வைக்கப் போற செக்மேட்.

ஆனா அந்த வார்த்தைகள அவர்கிட்ட சொல்றதுக்கு முன்னாடி, ஒரு செகண்ட் என் மனசு லேசாத் தயங்குச்சு.

இப்ப நான் அன்னைக்கு இருட்டுல எதப் பிடிச்சேன்னு இவர்கிட்ட சொல்லலாமா?

சொன்னா இந்த மனுஷனோட ரியாக்ஷன் எப்படி இருக்கும்?

ஏன்னா, அன்னைக்கு நான் சறுக்கவே இல்லங்குறது தான் நெஜம்.

எந்தப் பேலன்ஸும் நான் மிஸ் பண்ணல, நான் விழவும் போயிருக்க மாட்டேன்.

வேணும்னே தான், இருட்டுல சறுக்குற மாதிரி ஒரு ஆக்டிங் குடுத்தேன்.

குடுத்துட்டு, எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம என் கைய கொண்டு போய்...

அவனோட பேண்ட்டுக்குள்ள அவ்ளோ முட்டிக்கிட்டு நின்ன சுன்னியக் கெட்டியாப் பிடிச்சேன்.

அது ஏதோ தவறி நடந்த ஆக்ஸிடென்ட் இல்ல...

என்னோட ஆசைல, அத தொட்டுப் பாக்கணும்ங்குற எண்ணத்துல நான் வேணும்னே செஞ்ச ஒரு வேலை.

இப்ப இத அப்படியே இவர்கிட்ட சொன்னா என்ன ஆகும்?

'நான், வாட்ச்மேன் சுன்னிய வேணும்னே பிடிச்சு ரசிச்சேன்'னு சொன்னா, எப்படி இருக்கும்னு ஒரு எண்ணம் என் மனசுல ஓடுச்சு.

ஆரம்பத்துல இதப் பத்தி இவர்கிட்ட எந்த ஒரு பேச்சும் எடுக்கக் கூடாதுனு தான் நான் நெனச்சேன்.

ஆனா இப்போ... கார்த்திக் என்னைய உத்துப் பாக்குற பார்வையப் பாத்ததும் என் மைண்ட் அப்படியே மாறிடுச்சு.

அவர் மூஞ்சியில கோபம் துளி கூட இல்ல.

பதிலா, இருட்டுல ஒரு வாட்ச்மேன் என் பின்னாடி நின்னப்போ என்ன நடந்திருக்கும்னு தெரிஞ்சுக்கத் துடிக்குற ஆர்வம் தான் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவரு மூச்சு வாங்குறதும், அவர் பேண்ட்டுக்குள்ள லேசா வந்த புடைப்பும்...

என்னைய இன்னும் கொஞ்சம் அவரைச் சீண்டி விளையாடத் தூண்டுச்சு.

அவருக்கு இந்த மாதிரி விஷயங்களக் கேக்குறது பிடிச்சிருக்குமோனு எனக்குத் தோணுச்சு.

தன் பொண்டாட்டியோட அழகப் பத்தி, அவளுக்கு நடந்த விஷயங்களப் பத்திப் பேசப் பேச அவருக்கு மூட் இன்னும் ஏறுது போல.

சரி... இவருக்கு இந்த மாதிரித் தான் பிடிக்கும்னா, அதையே செய்வோம்னு என் மனசு முடிவே பண்ணிடுச்சு.

அதனால... கொஞ்சம் சுத்தி வளைச்சு, மறைமுகமா, அவருக்குப் புரியுற மாதிரிச் சொல்லுவோம்னு தோணுச்சு.

நான் வேணும்னே ஆசையாப் பண்ணத, ஏதோ தெரியாம நடந்த ஒரு ஆக்ஸிடென்ட் மாதிரி அவர்கிட்ட சொல்லுவோம்.

நான் என்ன பிடிச்சேன்னு ஓப்பனாப் சொல்லாம, அவர் கற்பனைக்கே அத முழுசா விட்டுடுவோம்.

இதுலாம்  எப்படி வேலை செய்யுதுனு பாப்போம்னு நான் எனக்குள்ளயே ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

என் மூஞ்சிய மறுபடியும் இன்னசென்ட்டா, ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் கண்களை லேசா விரிச்சு, அவர் கண்ண நேராப் பாத்தேன்.

"நான் சறுக்குன வேகத்துல, பின்னாடி விழப் போறோம்னு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு கார்த்திக்."

"விழுந்துருவேன்னு பயத்துல, நான் டக்குனு முன்னாடி கையை நீட்டினேன்."

"பக்கத்துல இருக்குற அந்தப் கைப்புடிச் செவுத்தப் பிடிக்கலாம்னு தான் நான் கையை நீட்டினேன்."

"கண்ணை மூடிக்கிட்டு, ஏதோ ஒன்னைக் கெட்டியாப் பிடிக்க ட்ரை பண்ணேன்."

நான்  என் கைகளை ஆக்‌ஷன் செஞ்சு காட்டுனேன்.

"கைப்புடியப் பிடிச்சியா?"னு அவர் ரொம்ப ஆர்வத்துல கேட்டாரு.

"இல்ல கார்த்திக்..."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லிட்டு, அப்படியே நிறுத்துனேன்.

"இல்லயா? அப்புறம் எப்படி சமாளிச்ச?"

நான் என் பார்வையைக் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

என் முந்தானையை என் விரல்களால லேசாச் சுருட்டிக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் பிடிச்சது கைப்புடி இல்ல கார்த்திக்..."

கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு.

அவர் முகத்துல இப்போ ஒரு குழப்பம்.

"பின்ன? எத பவி பிடிச்ச?"

அவர் ஆர்வமா, அதே ஒரு தவிப்போட கேட்டாரு.

நான் என் கீழ் உதட்டை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அதாங்க... எனக்கு அந்த இருட்டுல அது என்னனு சரியாத் தெரியல..."

"அவரு எனக்குப் பக்கத்துல தான நின்னுகிட்டு இருந்தாரு?"

"நான் விழப் போன வேகத்துல, என் கை நேராப் போய்..."

"அவருக்கு முன்னாடி... ஏதோ ஒன்னப் பிடிச்சுக்கிச்சு."

நான் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், ஹால்ல ஒரு அமைதி வந்துச்சு.

கார்த்திக் மூஞ்சி அப்படியே ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போச்சு.

அவர் என்னைப் பாக்குற பார்வை, ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

"அவனுக்கு முன்னாடியா...?"

அவர் குரல் கரகரனு, மெதுவா வந்துச்சு.

"ஆமா கார்த்திக்... அது என்னனு எனக்கு தெரியல..."

"ஆனா நான் கீழ விழாம இருக்க, அதத் தான் கெட்டியாப் பிடிச்சுகிட்டேன்."

நான் கேஷுவலா, ஏதோ ஆக்ஸிடென்ட் நடந்த மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் இப்போ நான் சொன்ன விஷயத்தை ப்ராசஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு.

தன்னோட பொண்டாட்டி, இன்னொரு ஆம்பளைக்கு முன்னாடி கையை வெச்சு எதையோ பிடிச்சுட்டா...

அந்த நெனப்பு அவருக்குள்ள ஒரு அதிர்ச்சியைக் குடுத்துருக்கணும்.

அவர் கோபப்படணும், கத்தணும்.

ஆனா அவருக்குக் கோபப்படல.

மாறாக, அவர் கண்ணுல ஒரு தவிப்பு அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"பவி... அவனுக்கு முன்னாடியா... எங்கப் பிடிச்ச?"

அவர் மெதுவா கேட்டாரு.

"புரியல கார்த்திக், என்ன கேக்குறீங்க?" நான் ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி கேட்டேன்.

"இல்ல பவி...  அவனோட பெல்ட்டயா? இல்ல பாண்ட் பாக்கெட்டயா?"

அவர் தனக்குள்ள இருக்கிற சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்திக்க ட்ரை பண்ணாரு.

நான் என் பார்வையக் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

"தெரியலைங்க... அவர் பேண்ட்டுக்கு முன்னாடி... ஏதோ ஒன்ன என் கை, கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிச்சு கார்த்திக்."

நான் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், கார்த்திக் இமைகள் ரெண்டும் படபடனு அடிச்சுக்கிச்சு.

அவர் என்னைப் பாக்குற பார்வை, ஒரு மாதிரி தவிப்போட இருந்துச்சு.

"பேண்ட்டுக்கு முன்னாடியா...?"

அவர் ஜாக்கிரதையா, மெதுவா கேட்டாரு.

"தெரில கார்த்திக்... ஒருவேளை அவர் பேண்ட் மேலதான் கை பட்டுருக்கும்னு நெனைக்கிரேன்."னு சொன்னேன்.

"பேண்ட் மேலயேவா? பேண்ட் நடுவுலயா புடிச்ச?"

அவர் மறைமுகமா, நான் எதப் பிடிச்சேன்னு தெரிஞ்சுக்கத் துடிச்சாரு.

"ஆமா கார்த்திக், அப்படி தான் நெனைக்கிறேன். கை நேரா அவர் நடுவுல தான பட்டுச்சு..."

நான் 'நடுவுல'னு சொன்னதும், கார்த்திக் லேசா முழுங்குனாரு.

அவர் தொண்டைக்குழி மேலயும் கீழயும் போயிட்டு வந்தத நான் நோட் பண்ணேன்.

"நடுவுலயா... அப்படின்னா... பெல்ட் கிட்டதான பவி?"

அவர் எப்படியாச்சும் நான் அவனோட சுன்னிய தான் பிடிச்சேன்னு கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்க அவ்ளோ ட்ரை பண்ணாரு.

அவர் கேக்குறதப் பாக்கப் பாக்க, எனக்குள்ள வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

"பெல்ட் கிட்ட இல்ல கார்த்திக்... பெல்ட்டுக்கும் கீழ..."

நான் சாதாரணமா, சத்தமே இல்லாமச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் இப்போ சோஃபாவுல லேசா நெளிஞ்சாரு.

அவரோட பேண்ட் இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாகிடுச்சு.

அவர் பேண்ட்டுக்குள்ள அந்த புடைப்பு இன்னும் கொஞ்சம் வெளிய தெரியுறத நான் என் ஓரக்கண்ணால பாத்தேன்.

என் புருஷனுக்கு, நான் இன்னொருத்தனோட சுன்னிய பிடிச்சேங்குற நெனப்பே ஒரு மூட்-அக் குடுத்துருக்கு.

"பெல்ட்டுக்குக் கீழயா..."னு அவர் கேட்டாரு.

அதனால ஜாக்கிரதையா, எதார்த்தமா விசாரிக்கிற மாதிரி வார்த்தைகளத் தேடுனாரு.

"பவி... பெல்ட்டுக்குக் கீழனா..."

"நீ பேண்ட் துணியப் பிடிச்சியா? இல்ல வேற ஏதாச்சும் பிடிச்சியா?"

அவர் மறைமுகமா, ஆனா ஒரு தவிப்போட கேட்டாரு.

நான் அவர் மூஞ்சியப் பாத்தேன்.

' நான் எதப் பிடிச்சேன்னு தெரிஞ்சுக்க எவ்ளோ ஆசையா இருக்கு உங்களுக்கு?'னு என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.

ஆனா நான் என் முகத்துல எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டல.

ஒண்ணுமே புரியாத ஒரு பொண்ணு மாதிரித் தலைய ஆட்டுனேன்.

"எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்..."

"அவ்ளோ இருட்டுல நான் எதப் பிடிச்சேன்னு எனக்கே எப்படிங்க தெரியும்?"

"என் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆன பதற்றத்துல, கையில எது கிடைச்சுதோ அத டக்குனு பிடிச்சுட்டேன்."

கார்த்திக் லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

ஆனா அவருக்கு என் பதில் சுத்தமாப் பத்தல.

அவர் மனசுல ஓடுற சீன கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்க அவருக்கு இன்னும் டீட்டெய்ல்ஸ் தேவைப்பட்டுச்சு.

"இல்ல பவி... பேண்ட் துணியப் பிடிச்சிருந்தா வழுக்கி. நீ கீழ விழுந்துருப்பியே..."

"சரியா எதப் பிடிச்ச..."

அவர் ஏதோ இன்வெஸ்டிகேஷன் பண்ற மாதிரி என்னையக் குடைஞ்சாரு.

நான் புருவத்தைச் சுருக்கி அவரைப் பாத்தேன்.

"ஏன் கார்த்திக் இதை டீட்டெய்லா கேக்குறீங்க? நான் ஏதோ அப்போ நடந்தத, அவர் ஹெல்ப் பண்ணத சொன்னதுக்கு ஏன் இவ்ளோ கொஸ்டின்ஸ்?"

நான் அப்படிச் சட்டுனு கேட்டதும், கார்த்திக் லேசாப் பதறிட்டாரு.

தன்னோட எண்ணம் வெளிய தெரிஞ்சுடுச்சோங்குற பதற்றம் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

"இல்ல... இல்ல பவி..." அவர் உடனே சமாளிக்க ட்ரை பண்ணாரு.

"நீ சறுக்கி விழுந்துருக்க..."

"அந்த வாட்ச்மேன் வேற பாவம், உனக்கு ஹெல்ப் பண்ண வந்துருக்கான்..."

"நீ சப்போர்ட்டுக்குப் பிடிச்சப்போ, அவன் மேல அடிபட்டுருச்சானா என்ன பண்றது?"

"அவன் ஹெல்ப் பண்ண வந்தவன்... அவனும் விழுந்திருக்க கூடாதுல?"

"அதான், வேற ஒண்ணுமில்ல..."

அவர் கஷ்டப்பட்டு, ஒரு நல்ல மனுஷன் மாதிரி, ஒரு மொக்கையான ரீசனைச் சொல்லி முடிச்சாரு.

அவர் சொன்ன எக்ஸ்க்யூஸக் கேட்டதும், எனக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிக்கணும் போல இருந்துச்சு.

'அவன் விழுந்திருக்க கூடாதுனு கவலப் படுறியா கார்த்திக்?'னு யோசிச்சு, நான் என் மனசுக்குள்ளயே சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

"ஓ... அதுக்காகக் கேக்குறீங்களா கார்த்திக்?" நான் சாஃப்ட்டா கேட்டேன்.

"ஆமா பவி... வேற எதுக்கு நான் கேக்கப் போறேன்?" அவர் ஒரு அசட்டுச் சிரிப்போட சொன்னாரு.

"சரி... நான் அவர் பேண்ட் துணியத் தான் கார்த்திக் பிடிச்சேன்..."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல ஒரு ஏமாற்றம் வந்துச்சு.

"வெறும் துணியத் தானா...? வழுக்கலையா, அது?" அவர் குரல் லேசா இறங்குச்சு.

"இல்ல கார்த்திக்... நான் துணிய மட்டும் பிடிக்கல... கூட..."

நான் அந்த 'கூட'ங்குற வார்த்தையச் சொல்லிட்டு அப்படியே ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனேன்.

கார்த்திக் இப்போ மறுபடியும், முன்னாடி சாஞ்சாரு.

"ஆனா என்ன பவி?" அவர் கண்ணுல மறுபடியும் ஈர்ப்பு வந்துச்சு.

"நான் பிடிச்சது பேண்ட் துணிதான் கார்த்திக்..."

"ஆனா அந்தத் துணிக்கு உள்ள..."

நான் கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் இப்போ என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அந்தத் துணிக்குள்ள என்ன பவி...?"

"அந்தத் துணிக்குள்ள ஏதோ ஒன்னு ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

கார்த்திக் தொண்டைய மறுபடியும் லேசா முழுங்குனாரு.

"ஸ்ட்ராங்காவா...?"

"ஆமாங்க... நான் விழப் போன வேகத்துல என் முழு கையையும் வெச்சு அழுத்தி பிடிச்சேன்..."

"ஆனா அது லேசா கூட அமுங்கல கார்த்திக்."

நான் ரொம்ப இன்னசென்ட்டா அவருக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

"பின்ன எப்படி இருந்துச்சு பவி?" கார்த்திக் வாய்ஸ் கரகரனு வந்துச்சு.

"அது ஏதோ ஒரு இரும்புப் பைப் மாதிரி கெட்டியா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த 'இரும்புப் பைப்'ங்குற வார்த்தையை ரொம்ப அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் கண்கள் லேசா விரிஞ்சுது.

"இரும்புப் பைப் மாதிரியா...?" அவர் முணுமுணுத்தாரு.

"ஆமா கார்த்திக்... நான் என் முழு வெயிட்டையும் குடுத்து, டைட்டாப் பிடிச்சப்போ கூட..."

"அது கெட்டியா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"அது நீளமா, ஏதோ ஒரு மரக்கட்டையப் பிடிச்ச மாதிரி ஹார்டா இருந்துச்சு."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் என்னையே முழுங்குற மாதிரிப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் மூச்சு இப்போ ஃபாஸ்ட்டா வந்துட்டு இருந்துச்சு.

"அது மட்டுமா... அது சூடா வேற இருந்துச்சு கார்த்திக்"

"என் கை ஃபுல்லா அடங்குற அளவுக்கு... அவ்ளோ பெருசா ஏதோ ஒன்னு..."

நான் என் கைய வெச்சு, அது எவ்ளோ பெருசா இருந்துச்சுனு ஒரு ஆக்‌ஷன் செஞ்சுக் காட்டுனேன்.

கார்த்திக் அந்த ஆக்‌ஷன இமைக்காம பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அதனாலதான் அந்த பேன்ட் துணிக்கு மேலயே எனக்கு அப்படி ஒரு டைட்டான க்ரிப் கிடைச்சுது..."

"நான் அத கெட்டியாப் பிடிச்சுத் தான் கார்த்திக் என் பேலன்ஸயே திரும்பக் கொண்டு வந்தேன்."

"அது மட்டும் அங்க இல்லனா, நான் கண்டிப்பா கீழ விழுந்துருப்பேன்."

ஏதோ பிரகாஷோட சுன்னி தான் எனக்குச் சப்போர்ட் பண்ணி, என் உயிரையே காப்பாத்துன மாதிரி ஒரு பில்ட்-அப் குடுத்தேன்.

கார்த்திக் அப்படியே உறைஞ்சு போய் உக்காந்துருந்தாரு.

"என்னது அது... அவ்ளோ ஹார்டா இருந்துருக்கும்..."

அவர் தனக்குள்ளயே பேசிக்கிற மாதிரி முணுமுணுத்தாரு.

அவர் பேண்ட், இப்போ ஒரு சின்ன டென்ட் மாதிரித் தூக்கிட்டு நிக்கிறத நான் பாத்தேன்.

அவர் என்னைய ஒரு மாதிரித் தவிப்போட பாக்குறத நான் ரசிச்சேன்.

ஆனா அன்னைக்கு நிஜமா நடந்தது அது கிடையாது கார்த்திக்.

நான் படில சறுக்கல... நான் கீழ விழப் போய்த் தப்பிக்கல...

நிஜம் என்னனா...

அவன் அன்னைக்கு அஞ்சு மாடி என்னையக் காத்துல தூக்கிட்டு வந்தான்.

என் முலைகள் அவன் நெஞ்சுல உரச, என் இடுப்பு அவன் கைக்குள்ள நசுங்க...

அவன் என்னையக் கரெக்டா ஏழாவது மாடில, அந்த இருட்டுல என்னையக் கீழ இறக்கி விட்டான்.

அவன் நெஞ்சுல ஒட்டிக்கிட்டு இருந்த நான், அவன் உடம்ப உரசிக் கிட்டே தான் கீழ எறங்குனேன்.

என் கால் தரையில பட்டதும்... நான் வேணும்னே தான் அப்படிப் பண்ணேன்.

அந்த இருட்டுல, என்னோட மூட் என்னைய அப்படிச் செய்யத் தூண்டுச்சு.

நான் என் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகுற மாதிரி, சப்போர்ட்டுக்கு எதையோ என் கை தேடுற மாதிரி முன்னாடி நீட்டினேன்.

நான் என் உள்ளங்கையால, அந்தப் புடைப்ப அப்படியே வேணும்னே கெட்டியாப் பிடிச்சேன்.

அது ஏதோ ஆக்சிடென்ட் கிடையாது, அவனைத் சீண்டுறதுக்காக நான் செஞ்ச ஒரு வேலை.

இதை நான் இப்போ கார்த்திக்கிட்ட சொன்னா, அவர் நெஞ்சு வெடிச்சே செத்துருவாரு.

கார்த்திக் மூச்சு இப்போ ஃபாஸ்ட்டா வந்துட்டு இருந்துச்சு.

"அப்புறம்... அப்புறம் என்ன பவி ஆச்சு?"னு கேட்டாரு.

அவர் கண்ணுல இருந்த அந்த ஆர்வம், எனக்குள்ள ஒரு கிறக்கத்தை குடுத்துச்சு.

நான் சொல்லப் போற ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அவர் கற்பனைய எப்படித் தூண்டப் போகுதுனு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

ரொம்பத் தயங்குற மாதிரி, என் கை விரல்கள ஒண்ணோட ஒண்ணு பிணைச்சுப் பிசைஞ்சுக்கிட்டேன்.

"நான் அந்த இருட்டுல... என் முழு வெயிட்டையும் குடுத்து அதைக் கெட்டியாப் பிடிச்ச உடனே..."

நான் மெதுவா, கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு ஆரம்பிச்சேன்.

"அவரு... அவரு வாயில இருந்து 'ஸ்ஸ்ப்ப்'னு ஒரு முனகல் சத்தம், வலில வந்துச்சுனு நெனைக்கிறன், கார்த்திக்."

நான் அந்தச் சத்தத்த, சாதாரணமா, ஆனா தத்ரூபமாப் பண்ணிக் காட்டினேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல ஒரு நடுக்கம்.

"அவர் அப்படி மூச்சு வாங்குனப்பதான் கார்த்திக்... எனக்கு நெனப்பே வந்துச்சு கார்த்தி."

"நான் பிடிச்சது கைப்புடி செவுறு இல்லனு எனக்கு அப்போதான் தோணுச்சு."

"அது..."

நான் என் வார்த்தைகளைச் சட்டுனு நிறுத்திட்டு, அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"என்ன பவி?" அவர் கரகரப்பான குரல்ல கேட்டாரு.

"இல்லங்க விடுங்க?"னு சொன்னேன்.

"சொல்லு பவி, என்னது அது?"னு அவர் ஆர்வத்தோட கேட்டாரு.

"அத எப்படி சொல்றது. அது வந்து... அது... ஏதோ ஒரு தப்பான எடம்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது கார்த்திக்."

நான் மறைமுகமா, ஆனா தெளிவா அவருக்குப் புரியுற மாதிரிச் சொன்னேன்.

அது என்னனு நான் சொல்லல... ஆனா அந்த எடம் எதுனு அவருக்கு அப்படியே நெத்தியில அடிச்ச மாதிரிப் பதிஞ்சுது.

கார்த்திக் அப்படியே உக்காந்துருந்தாரு.

"எனக்கு தர்மசங்கடமாப் போச்சு கார்த்திக்..."

"என் உடம்பே ஒரு நிமிஷம் நடுங்கிடுச்சு தெரியுமா?"

"நான் என்ன பண்றதுன்னே தெரியாம, டக்குனு என் கைய அங்க இருந்து எடுத்துட்டேன்..."

"சாரி... சாரி... சாரி பிரகாஷ்னு பதற்றத்துல உளறிட்டு, அப்படியே திரும்பி வந்துட்டேன் ஒண்ணுமே சொல்லாம. நம்ம வீட்டுக்கு..."

நான் என் முகத்த ரெண்டு கையாலயும் மூடிக்கிட்டு, கில்டியா இருக்குற மாதிரி நடிச்சேன்.

கார்த்திக் என்னையப் பாத்து உறைஞ்சு போய் உக்காந்துருந்தாரு.

அவர் கண்ணுல இப்போ பொசசிவ்னெஸ்ஸும், ஒருவிதமான ஆசையும் கலந்து ஒரு விசித்திரமான கலவையாத் தெரிஞ்சுது.

ஒரு செகண்ட் அந்த ரூம்ல அமைதி.

அப்புறம் கார்த்திக் லேசா முன்னாடி சாஞ்சாரு.

"அவன்..."

"அவன் எதுவும் சொல்லலயா பவி?"

"நீ... நீ அப்படி பிடிச்சப்போ...?"

அவர் ரொம்ப ஜாக்கிரதையா, அந்த வார்த்தைகளத் தேடிப் பிடிச்சுக் கேட்டாரு.

நான் என் கைகள முகத்துல இருந்து எடுத்துட்டு, இன்னசென்ட்டாத் தலையாட்டினேன்.

"இல்ல கார்த்திக்... அவர் ஒண்ணுமே சொல்லல."

"நான் சாரி சொல்லிட்டு திரும்பி வந்ததும், அவர் பாட்டுக்கு அமைதியாக் கீழ போயிட்டாருனு நெனைக்கிறேன்."

நான் எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

"நான் இருட்டுல அப்படித் தெரியமா பிடிச்சதுக்கே... அவர் எதுவும் தப்பா நடக்கல கார்த்திக்..."

"வேற யாராவது இருந்திருந்தா, அந்தச் சிச்சுவேஷன யூஸ் பண்ணி எதாச்சும் தப்பா நடக்க ட்ரை பண்ணிருப்பாங்கல?"

"ஆனா அவரு அப்படி எதுவுமே பண்ணல..."

"அவரு நல்ல மனுஷன் கார்த்திக்."

நான் பிரகாஷோட கேரக்டர மறுபடியும் உசத்திப் பேசனேன்.

நிஜத்துல அவன் என்னைய தூக்கி என் முலைகள நசுக்குனதையும், நான் வேணும்னே அவனோட சுன்னியக் பிடிச்சதையும் ரொம்ப அழகா மறைச்சுட்டேன்.

கார்த்திக் என்னையப் பாத்து பெருமையா ஒரு அசட்டு சிரிப்பு சிரிச்சாரு.

தன் பொண்டாட்டிய அவன் தப்பாப் பாக்கலங்குற ஒரு திருப்தி.

ஆனா என் கை, அவனோட சுன்னில பட்டிருக்குங்குற எண்ணம், அவருக்குள்ள ஒரு போதையக் குடுத்துருந்துச்சு.

"நிஜமாவே அவன் ரொம்ப நல்ல ஆளுதான் பவி."

"உனக்கு படி ஏற கஷ்டமா இருந்தப்போ, இருட்டுனு கூடப் பாக்காம உன்னையப் பத்திரமா மேல கூட்டிட்டு வந்துருக்கான் பாரு."

"நீ இருட்டுல... ஆக்சிடென்ட்டா..."

அவர் அந்த வார்த்தைகள மெதுவா, ஒவ்வொரு வார்த்தையாத் தேடிச் சொன்னாரு.

""நீ அவன... அப்படித் தெரியாம பிடிச்சா கூட..."

அவர் நேரடியாச் சொல்லாம, டீசண்டா வார்த்தைய மாத்துனது எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

அவர் அப்படி சொல்லும்போதே, அவர் பேண்ட்ல இருந்த புடைப்பு லேசாத் துடிச்சத நான் கவனிச்சேன்.

"அவன் தப்பா நடந்துக்கல பாரு..."

"அவன் நல்லவன்தான் பவி."

அவர் அவனை பத்தி சொல்றத கேக்கக் கேக்க, எனக்குள்ள ஒரு மாதிரித் த்ரில்லா இருந்துச்சு.

"ஆமா கார்த்திக்... நல்லவருதான்."

கார்த்திக் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆகிட்டாரு போல.

இப்போ என்னயவே உத்து பாத்தாரு.