Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

------------------
Part 238 - 1:
------------------

நான் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட என் பேச்ச முடிச்சேன்.

அவரோட ரியாக்‌ஷனப் பாக்கப் பாக்க எனக்குள்ள ஒரு புது எனர்ஜி வந்துச்சு.

எந்தப் புருஷனாவது தன் பொண்டாட்டிய ஒரு வாட்ச்மேன் நெருக்கமாப் பாத்துக்கிட்டான்ங்குறத கேட்டுட்டு இவ்ளோ ரிலாக்ஸா உக்காந்துருப்பானா?

இல்ல... அவர் சும்மா ரிலாக்ஸா மட்டும் உக்காரல.

அவர் குறுக்கக் கட்டியிருந்த அந்த டிராக் பேண்ட்டுக்குள்ள லேசா ஒரு புடைப்பு வந்தத என் கண்ணு ரொம்பத் தெளிவா நோட் பண்ணுச்சு.

அவருக்குள்ள தூங்கிக்கிட்டு இருந்த ஏதோ ஒரு விஷயம், இப்போ முழிச்சுடுச்சுனு எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சுது.

தன் பொண்டாட்டியோட நெஞ்ச, புடவை விலகி இன்னொருத்தன் பாத்துருப்பானோங்குற அந்த கற்பனை...

அது அவருக்குக் கோபத்தக் குடுக்குறதுக்குப் பதிலா, ஒரு கிளுகிளுப்பக் குடுத்துருக்கு.

உண்மையச் சொல்லணும்னா, இது எனக்கு பெரிய ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

எங்க கல்யாணம் ஆகி இந்த ஆறு வருஷத்துல...

நான் பேசுறத அவர் இவ்ளோ ஈகரா, இவ்ளோ இன்ட்ரஸ்ட்டா கேட்டு நான் பாத்ததே கிடையாது.

டெய்லி ஆபிஸ்ல இருந்து வருவாரு...

நான் எவ்ளோ ஆர்வமா ஏதாச்சும் பேச ஆரம்பிச்சாலும், அதைக் காத்துல பறக்க விட்டுட்டு லேப்டாப்ப நோண்டிக்கிட்டு இருப்பாரு.

நான் எவ்ளோ அழகாப் புடவை கட்டிட்டு வந்து அவர் முன்னாடி நின்னாலும்...

இல்ல, குளிச்சுட்டு ஈர முடியோட வாசனையா அவர் பக்கத்துல உக்காந்தாலும்...

அவர் கண்ணு என்னைய முழுசா, ஒரு  பொண்ணா ரசிச்சுப் பாத்ததே கிடையாது.

'நல்லா இருக்கு பவி', 'அழகா இருக்க பவி'னு ஏதோ கடமைக்குச் சொல்லிட்டு அவர் வேலையப் பாக்கப் போயிடுவாரு.

நைட் பெட்ரூம்ல கூட, என்னைய அவர் ரசிச்சு, என் பேச்சைக் கேட்டு நான் பாத்தது இல்ல.

என் உடம்பு மேலயோ, நான் சொல்ற விஷயங்கள் மேலயோ அவருக்கு இத்தனை வருஷமா எந்த ஒரு ஆர்வமும் இருந்ததே இல்ல.

ஆனா இன்னைக்கு...

இந்த நிமிஷம்... அவர் முழு போக்கஸ்ஸும் என் மேல மட்டும் தான் இருக்கு.

நான் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அவர் காது கொடுத்து மட்டும் கேக்கல...

அவர் ஒரு ஈடுபாடோட கேட்டுக்கிட்டு இருக்காருனு அவரோட புடைப்பு எனக்குச் சொல்லுச்சு.

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையாச் சொல்லச் சொல்ல, அவர் கண்ணுல ஒரு எதிர்பார்ப்பு.

அவர் என்னைய உத்துப் பாக்குற பார்வையில, ஒரு போதை தெரிஞ்சுது.

தன் பொண்டாட்டியோட அழக, இன்னொருத்தன் ரசிச்சான்ங்குற அந்த ஒரு சின்ன எண்ணம்...

அவரை எவ்ளோ தூரம் உசுப்பேத்தி விட்டுருக்குனு பாக்கப் பாக்க எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

அவரோட புடைப்பு, அவரோட ஆர்வம்...

இதெல்லாம் எனக்காகத் தானானு நெனைக்கும்போது எனக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு.

இது எல்லாமே எனக்கு ரொம்பப் புதுசா இருந்துச்சு.

இது ஒரு தப்பான விஷயமா இருந்தாலும், என் மனசுக்குள்ள அது ஒரு விவரிக்க முடியாத சந்தோஷத்தக் குடுத்துச்சு.

இவ்ளோ நாளா, 'என் புருஷன் என்னையக் கண்டுக்கலையே'னு ஏங்கித் தவிச்ச பவித்ராவுக்கு...

இன்னைக்குக் கிடைக்குற இந்த அட்டென்ஷன் ஒரு பெரிய கிறக்கமா இருந்துச்சு.

அவர் எனக்குக் குடுக்குற இந்த அதீத கவனம், என்னைய ஏதோ பண்ணுச்சு.

அவரோட இந்த ஆர்வத்தப் பாக்கும்போது, என்னைய அறியாமலேயே என் புண்டைல ஈரம் கசிஞ்சுது.

அவரு இப்போ ஏதோ ஒரு கற்பனையில மிதந்துகிட்டு இருக்காரு.

இந்த மொமெண்ட்ட அப்படியே கன்டினியூ பண்ணனும்னு என் மனசு ஆசைப்பட்டுச்சு.

அவரோட இந்த முழிச்சுக்கிட்ட மூட்-அ இன்னும் கொஞ்சம் ஏத்தி விடணும்னு என் மனசு கணக்குப் போட்டுச்சு.

இன்னும் ப்ரகாஷ பத்தி சொல்லி, அவரை இன்னும் கொஞ்சம் தவிக்க விடணும்னு தோணுச்சு.

அவருக்கு சீரியஸ்னெஸ் சுத்தமாப் புரியாம, ஏதோ ஒரு சினிமாவ பாக்குற மாதிரி நான் சொல்றத கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் அப்படி ரசிக்க ரசிக்க, எனக்கு இன்னும் நிறையச் சொல்லணும் போல ஒரு ஆசை வந்துச்சு.

நான் பீல் பண்ணுன விஷயங்கள, கொஞ்சம் பொய்யோட, ஆனா அவருக்குப் பிடிச்ச மாதிரி ஒரு கவர்ல சுத்தி குடுக்குறது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

நான் மறுபடியும் முன்னாடி இருந்த டீப்பாய் மேல லேசா குனிஞ்சேன்.

அங்க வெச்சுருந்த தண்ணி கிளாஸ மெதுவா என் கையில எடுத்தேன்.

அந்தக் கூலிங்கான கிளாஸ் என் விரல்கள்ல பட்டதும், என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சின்னச சிலிர்ப்பு.

நான் தண்ணியக் குடிச்சுட்டு, என் கீழ் உதட்ட லேசா நக்கிக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் என்னையே உன்னிப்பாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் கண்ணுல, 'வேற என்னலாம் இருக்கு, எனக்கு தெரியாம?'ங்குற ஆர்வம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

நான் கிளாஸை மறுபடியும் கீழ வெச்சேன்.

"அது மட்டுமா கார்த்திக்..." நான் மெதுவா, ஒரு சஸ்பென்ஸோட ஆரம்பிச்சேன்.

"இன்னும் இருக்கா என்ன?" அவர் ஈகரா முன்னாடி சாஞ்சாரு.

அவர் முன்னாடி சாயும்போது, அவர் சின்ன குஞ்சோட புடைப்பு இன்னும் கொஞ்சம் கிளியராத் தெரிஞ்சுது.

"பின்ன? அவரு நெறய ஹெல்ப் பண்ணிருக்காருனு உங்களுக்குத் தெரியாது கார்த்திக்..."

"என்ன பண்ணான்? சொல்லு பவி..."

அவர் குரல்ல சந்தேகத்தை விட, நான் சொல்ல போற சஸ்பென்ஸ கேக்குற ஆர்வம் தான் அதிகமா இருந்துச்சு.

"ஒரு ரெண்டு வாரத்துக்கு முன்னாடி இருக்கும், வெள்ளிக்கிழமை,?"

நான் நேக்கா இன்னொரு பழைய சம்பவத்தக் கையில எடுத்தேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.

"ஒரு மாசத்துக்கு முன்னாடியா... எந்த வெள்ளிக்கிழமை பவி?"

அவர் மண்டையக் குடைஞ்சுகிட்டு என்னையப் பாத்துக் கேட்டாரு.

"அது ஒரு நாளுங்க... நம்ம பையன் அப்பாகூட ஊருக்கு போனான்ல, அந்த வீக் னு நெனைக்குறங்க."

"நான் சாயங்காலம் மெயின் ரோடுல இருக்குற கோவிலுக்குப் போயிட்டு வந்தேன்..."

நான் எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகம் இப்போ ஒரு செகண்ட் பிளாங்க் ஆச்சு.

"கோவிலுக்கா? நீ கோவிலுக்குலாம் போவியா என்ன?"

"நீ எங்கிட்ட சொல்லவே இல்லயே பவி?"

அவர் ஆச்சரியமா, லேசான குழப்பத்தோட கேட்டாரு.

"நான் சொல்லலாம்னு தான் வருவேன் கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல ஒரு ஏக்கத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"ஆனா நீங்க வழக்கம் போல நான் பேசுறத கண்டுக்கவே மாட்டீங்க."

"அதான் உங்களுக்கு ஒண்ணுமே தெரியல."

அவர் முகத்துல லேசா ஒரு குற்ற உணர்ச்சி மறுபடியும் எட்டிப் பாத்துச்சு.

"சாரி பவி... சரி, கோவில்ல இருந்து வர்றப்போ என்ன ஆச்சு?"

அவர் அந்த டாபிக்க மாத்த ட்ரை பண்ணாரு.

"நான் கோவில்ல இருந்து திரும்பி வர்றப்போ லேசா இருட்டிடுச்சு கார்த்திக்."

"நான், நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட் உள்ள நுழைஞ்சா..."

"நம்ம பிளாக், லிஃப்ட் சுத்தமா ஒர்க் ஆகல."

நான் கொஞ்சம் சலிச்சுக்கிற மாதிரி முகத்த வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"லிஃப்ட் ஒர்க் ஆகலயா?"

"ஆமா கார்த்திக், அன்னிக்குனு பாத்து, நான் வேற புடவைய கட்டிக்கிட்டு, லிஃப்ட் வாசல்ல நின்னுகிட்டு இருந்தேன்."

"வேற வழியே இல்லாம, அந்த ஏழு மாடி படில ஏறி வர வேண்டியதாப் போச்சு கார்த்திக்."

"அச்சச்சோ, ஏழு மாடி நீ ஏறுனியா"னு கேட்டாரு.

அவர் குரல்ல இப்போ என் மேல இருக்குற அக்கறை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"பின்ன? எவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துச்சு தெரியுமா?"

"புடவைய ஒரு கையால தூக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு... கைல கோயில் பிரசாத தட்ட வெச்சுக்கிட்டு.."

"நான் மெதுவா முதல் மாடி, அப்புறம் ரெண்டாவது மாடினு மூச்சு இரைக்க ஏறிக்கிட்டு இருந்தேன்."

"அப்போ என் நிலைமை எப்படி இருந்துச்சு தெரியுமா கார்த்திக்?"

நான் அவர் கண்ண நேராப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"எப்படி இருந்துச்சு பவி?"

"என் கால் ரெண்டும் அப்படியே நடுங்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு கார்த்திக்."

"முழங்கால் எல்லாம் தனியா உடையுற மாதிரி ஒரு வலி."

"நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டு, அந்த இருட்டுல, ஒரு ஸ்டெப்ல அப்படியே செவுத்துல சாஞ்சு உக்காந்துட்டேன்."

"அச்சச்சோ... அப்புறம் என்ன பண்ண?" அவர் முகத்துல லேசான பதற்றம்.

"அப்போ தான் கார்த்திக்... அவரு வந்தாரு."

"யாரு... அந்த செக்யூரிட்டியா?"

"ஆமாங்க... நான் படில, தனியா போறத, அவர் கீழ இருந்து பாத்துட்டாரு போல."

"உடனே என்னையத் தேடிக்கிட்டுப் படில ஓடி வந்தாரு."

"ஓடி வந்தானா?"

"ஆமா கார்த்திக்... நான் மூச்சு முட்டி கஷ்டப்படுறதப் பாத்துட்டு, எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண வந்தாரு."

"அப்படியா."னு ஒரு மாதிரி சந்தேகத்தோட அவரு என்ன பாத்து கேட்டாரு.

ஆனா நான் அவரோட சந்தேகத்தையெல்லாம் கண்டுக்கல. நான் பாட்டுக்கு சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்.

"அவரு வந்த உடனே, மேடம் என்ன ஆச்சுனு பதறிப் போய்க் கேட்டாரு."

"நான் எனக்கு கால் வலிக்கிது, கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு ஏறணும்னு சொன்னேன்."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் ரொம்ப இன்வால்வ் ஆகிக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவரு உடனே என்ன பண்ணாரு தெரியுமா கார்த்திக்?"

நான் என் குரல்ல கொஞ்சம் சஸ்பென்ஸைக் கூட்டுனேன்.

"என்ன பண்ணான்?"

கார்த்திக் தொண்டைய லேசா முழுங்குனாரு.

"அவரு என் பின்னாடி வந்து நின்னுக்கிட்டாரு."

"பின்னாடியா?" அவர் வாய்ஸ் லேசா பிரேக் ஆச்சு.

"ஆமா கார்த்திக்... அப்படி வந்ததும், நான் எந்திரிச்சு மேல ஏற ஆரம்பிச்சேன்..."

"அப்போ அவரு எனக்குப் பின்னாடி, பக்கத்துல வந்து நின்னுக்கிட்டாரு."

"எதுக்கு பவி பின்னாடி நிக்கணும்?"

அவர் குழப்பமா, ஆனா அதே சமயம் ஒரு எதிர்பார்ப்போட கேட்டாரு.

நான் என் தொண்டைய லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.

இதுதான் நான் வெக்கப் போற செக்மேட்.

"நான் உடனே அவர்கிட்ட சொன்னேன் கார்த்திக்..."

"பிரகாஷ், நான் மெதுவாப் பாத்துப் போய்க்கிறேன்... நீங்க கீழ போங்கனு சொல்லிட்டேன்."

நான் நல்லவ மாதிரி, முதல்ல அவன அவாய்ட் பண்ணதச் சொன்னேன்.

"குட்..."னு சொல்லி கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

"ஆனா அவர் கேக்கல கார்த்திக்..."

"அவரு ரொம்ப ஹம்பிளா பேசுனாரு..."

நான் என் குரல்ல ஒரு சின்ன ஈர்ப்பைக் கொண்டு வந்தேன்.

"மேடம், நீங்க ரொம்ப டயர்ட்-ஆ இருப்பீங்க போல..."

"உங்களுக்கு இவ்ளோ மூச்சு வாங்குது..."

"நீங்க கால் தவறி விழுந்துட்டா என்ன பண்றது?"

"நான் உங்களத் தனியா விட்டுட்டு எப்படிப் போவேன் மேடம்னு கேட்டாரு..."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் உன்னிப்பாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நான் மறுபடியும் வேணாம்னு தான் சொன்னேன், ஆனா அவர் போகல."

"அவர் என்மேல ரொம்ப அக்கறையாப் பேசுனதும், என்னால முடியாதுனு சொல்ல முடியல கார்த்திக்."

"நான் சரின்னு லேசாத் தலையாட்டுனேன்..."

"நான் நடக்க, எனக்குச் சப்போர்ட்க்கு வந்து நிக்குறேன்னு சொன்னாரு."

"சப்போர்ட் பண்ணானா?" கார்த்திக் குரல்ல ஒரு சின்னத் தவிப்பு.

"ஆமா கார்த்திக்... அப்படியே அந்த இருட்டுல என் பின்னாடி வந்து..."

"எனக்குச் சப்போர்ட் பண்றதுக்காக, அப்படியே என் இடுப்ப..."

நான் அந்த 'இடுப்ப'ங்குற வார்த்தைய மெதுவா, கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே சொன்னேன்.

சொல்லிட்டு, நான் டக்குனு என் பேச்ச நிறுத்துனேன்.

என் கண்களை லேசா விரிச்சு, நாக்கால என் கீழ் உதட்டக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

ஒரு செகண்ட் என் வாயில இருந்து தப்பா ஒரு வார்த்தை வந்துட்ட மாதிரி நான் நடிச்சேன்.

ஐயையோ, புருஷன்கிட்ட உளறிட்டோமேங்குற மாதிரி ஒரு எக்ஸ்பிரஷன் குடுத்தேன்.

நான் எதிர்பாத்த மாதிரியே, கார்த்திக் முகம் சட்டுனு மாறுச்சு.

அவர் கண்ணுல ஒரு சின்ன ஷாக்.

"இடுப்பப் பிடிச்சானா?"

அவர் குரல் தொண்டைலயே மாட்டிக்கிச்சு.

"அவன் எதுக்கு உன் இடுப்பப் பிடிச்சான்?"

அவர் கேட்ட அந்த வார்த்தையில கோபத்த விட, அவன் பிடிச்சானாங்குறத கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்கிற தவிப்பு தான் அதிகமா இருந்துச்சு.

நான் உடனே இன்னசென்ட்டா, பதறுற மாதிரி மூஞ்சிய வெச்சுக்கிட்டேன்.

"ஐயையோ கார்த்திக்... இல்ல இல்ல... நான் தப்பாச் சொல்லிட்டேன்."

நான் என் கைகளை முன்னாடி நீட்டி மறுத்தேன்.

"தப்பாச் சொல்லிட்டயா?" அவர் குரல்ல ஒரு ஏமாற்றம் தெரிஞ்சுது.

"ஆமாங்க... இடுப்ப இல்ல... என் பின்னாடி, முதுகுல கை வெச்சு எனக்குச் சப்போர்ட் பண்ணுனாருனு சொல்ல வந்தேன்."

"அது  ஏதோ, வாய் தவறி இடுப்புனு வந்துருச்சு கார்த்திக்."

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்து பாவமாச் சொன்னேன்.

"ஓ, அப்படியா, சரி. பின்னாடி எப்படிச் சப்போர்ட் பண்ணான் பவி?"

அவர் இன்னும் ஏக்கமாவே, அந்தச் சீனை விடாமக் கேட்டாரு.

"அதாங்க... நான் இருட்டுல பின்னாடி சாய்ஞ்சு விழாம இருக்க..."

"அவர் கைகள வெச்சு என்னையத் தாங்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு."

"நான் எந்த வெயிட்டையும் ஃபீல் பண்ணக் கூடாதுனு..."

"அவரே என்னோட மொத்த வெயிட்டையும் தாங்கி, என்னையப் பத்திரமா ஒவ்வொரு படியா ஏற வெச்சாரு."

நான் எந்தத் தப்பும் நடக்காத மாதிரி, ஆனா ரொம்ப க்ளோஸா நடந்த மாதிரிச் சமாளிச்சேன்.

கார்த்திக் என்னையக் கொஞ்ச நேரம் உற்றுப் பாத்தாரு.

அவர் மனசுக்குள்ள, இருட்டான படிகட்டுல, ஒரு வாட்ச்மேன் என் பின்னாடி வந்து நிக்கிற சீன் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு போல.

நான் வாய் தவறிச் சொன்ன 'இடுப்பு'ங்குற வார்த்தை, அவர் மனசுல ஒரு கற்பனைய விதைச்சுடுச்சுனு எனக்குத் தெரியும்.

அவர் மறுபடியும் சோஃபாவுல சாஞ்சு உக்காந்தாரு.

"அப்பாடா... நான் கூட என்னமோ ஏதோனு பயந்துட்டேன் பவி."

அவர் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னாரு.

என் மனசுல அன்னிக்கு நடந்தது ஓட ஆரம்பிச்சது,

'நீ எப்படித் தாங்குவனு எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்...'

'ஆனா அன்னைக்கு அவன் என்னையப் பிடிச்ச பிடிய நான் எவ்ளோ சுகமாத் தாங்குனேன்னு எனக்குத் தான் தெரியும்.'

என் மனசுக்குள்ள அன்னைக்கு நடந்த அந்த உண்மையான சம்பவம் அப்படியே ஒரு சினிமா மாதிரி ஓட ஆரம்பிச்சுது.

அவன் என் முதுகுல கை வெச்சுலாம் சப்போர்ட் பண்ணல.

நான் மூச்சு வாங்குறதப் பாத்துட்டு, அவன் கொஞ்சம்கூடத் தயங்காம என் பின்னாடி வந்து நின்னான்.

அந்த இருட்டுல, அவனோட கண்ணுல தெரிஞ்ச வெறி எனக்கு இப்போவும் நியாபகம் இருக்கு.

'மேடம், நீங்க கஷ்டப்பட வேணாம்... நான் இருக்கேன்'னு முணுமுணுத்தான்.

அடுத்த செகண்ட், அவனோட ரெண்டு கைகளும்...

நான் 'என்ன பண்ற'னு கேக்குறதுக்குள்ள...

என்னைய அப்படியே காத்துல ஒரு இறகு மாதிரித் தூக்கிட்டான்.

ஒரு சின்னக் கொழந்தையத் தூக்குற மாதிரி, என்னையத் தூக்கி அவன் நெஞ்சோட அணைச்சுக்கிட்டான்.

நான் பதற்றத்துல, 'விடு பிரகாஷ்'னு கத்துனேன்.

ஆனா அவன் கேக்கல.

மீதி இருந்த அந்த அஞ்சு மாடியையும், அவன் என்னையத் தூக்கிட்டே தான் படில ஏறுனான்.

"கார்த்திக்... அவரு எவ்ளோ ஸ்ட்ராங் தெரியுமா?"

நான் கார்த்திக் கண்ணைப் பாத்து எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

"என்ன சொல்ற பவி?"

"அந்த அஞ்சு மாடியும், நான் தரையிலயே கால் வைக்காத மாதிரி ஒரு ஃபீல் கார்த்திக்..."

"அவரே என்னோட மொத்த வெயிட்டையும் சுமந்துகிட்டு வந்தாரு."

"எனக்கு ஒரு படி ஏறுன வலி கூடத் தெரியல... அவ்ளோ ஸ்மூத்தா என்னையக் கூட்டிட்டு வந்தாரு."

நான் பிரகாஷ் என்னையத் தூக்கிட்டு வந்தத, இப்டி 'சப்போர்ட்' பண்ணுன மாதிரி சொன்னேன்.

கார்த்திக் அதைக் கேட்டுப் புருவத்த உயர்த்துனாரு.

"உன் வெயிட்ட அவன் சுமந்தானா? பரவால்லயே... ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டுருப்பான்."

"ஆமா கார்த்திக்... ஆனா அவரு கொஞ்சம் கூடக் கஷ்டப்பட்ட மாதிரி காட்டிக்கல."

"கார்த்திக்... அவரு எவ்ளோ பெரிய ஹெல்ப் பண்ணாருனு நெனச்சுப் பாருங்க..."

நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து சாஃப்ட்டாச் சொன்னேன்.

"அந்த இருட்டுல, அவர் மட்டும் அன்னைக்கு இல்லனா, நான் அந்தப் படிகட்டுலயே மயங்கி விழுந்துருப்பேன்."

நான் என் குரல்ல ஒரு நடுக்கத்தக் கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் என்னைய பாசமாப் பாத்தாரு.

"ஹ்ம்ம் பவி... நீ இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டிருக்கனு எனக்குத் தெரியாமப் போச்சு."

"அவன் நிஜமாவே நல்ல மனுஷன் தான்."

அவர் எதார்த்தமாச் சொன்னாரு.

"ஆமா கார்த்திக்... ஆனா மேல வந்ததும் ஒரு சின்ன விஷயம் நடந்துருச்சு..."

நான் என் பார்வையக் கீழ இறக்கிக்கிட்டு, கொஞ்சம் வெக்கப்படுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"என்ன ஆச்சு பவி?" கார்த்திக் உடனே முன்னாடி வந்தாரு.

"அதாங்க... அஞ்சு மாடி ஏறி வந்தோமா..."

"நம்ம ஏழாவது மாடிக்கு வந்ததும், நான் கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கி, தடுமாறிட்டேன்."

"அப்போ தெரியாம, பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகி..."

"அவரு மேலயே லேசா மோதிட்டேன் கார்த்திக்."

நான் இந்த வார்த்தையச் சொல்லும்போது, என் கீழ் உதட்ட மறுபடியும் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் மூச்சு இப்போ கொஞ்சம் வேகமா வந்துச்சு.

"மோதிட்டியா? அவன்... அவன் மேலயா?"

அவர் அப்படி கேட்டதும், நான் என் தலையை லேசா ஆட்டுனேன்.

"ஆமாங்க..."

நான் மெதுவா சொன்னேன்.

"ரொம்ப இருட்டு வேறயா, எனக்கு மாடி ஏறுன டயர்ட் வேற..."

"புடவை கால்ல சிக்கி, என்னைய அப்படியே கீழ இழுத்துச்சு."

"அப்புறம் இருட்டுல, எனக்குக் கண்ணு வேற சரியாத் தெரியல கார்த்திக்."

"என் கால் வேற லேசாச் சறுக்கிடுச்சு கார்த்திக்."

நான் என் மூஞ்சிய பாவமா, பயந்த மாதிரி வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"சறுக்கிடுச்சா?" கார்த்திக் வாய்ஸ்ல பதற்றம் வந்துச்சு.

அவர் சோஃபாவுல இருந்து டக்குனு முன்னாடி வந்து உக்காந்தாரு.

அவர் கண்ணுல என்னைப் பத்தின அக்கறை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"அச்சச்சோ... அப்புறம் என்ன ஆச்சு பவி?"

"நீ கீழ விழுந்துட்டியா என்ன?"

"உனக்கு அடி ஏதாச்சும் பட்டுச்சா?"

அவர் வரிசையா பயத்தோட கேள்விகளைக் கேட்டாரு.

நான் என் கைகளை முன்னாடி நீட்டி, அவரை அமைதிப்படுத்துனேன்.

"இல்ல கார்த்திக்... நான் கீழ விழல."

"நான் விழல..."

"விழலயா? பின்ன எப்படி சமாளிச்ச?"

அவர் கொஞ்சம் குழப்பமாக் கேட்டாரு.