Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------------
Part 237 - 2:
-------------------

கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.

"பிரிண்டரா? ஆமா... ஆபீஸ்ல இருந்து வரும்னு சொன்னேன்ல, அந்த நாள் கூட, நான் டெலிவரி வந்துருக்கு, வாங்கி வெச்சுடுனு சொன்னேன்ல, அதுதான? அதுக்கு என்ன இப்போ"

"அதே தாங்க..." நான் ஆரம்பிச்சேன்.

"அன்னைக்கு நீங்க போன் பண்ணி, கொரியர்காரன் வந்துருக்கான், வாங்கி வைனு சொன்னீங்கல்ல?"

"அந்த கொரியர்காரன் அவ்ளோ பெரிய பாக்ஸை மேல கொண்டு வந்து தர மாட்டேன்னு சொல்லிட்டான்."

"அப்பார்ட்மெண்ட் வாசல்லயே வெச்சுட்டு, அவன் பாட்டுக்குக் கிளம்பிப் போயிட்டான் கார்த்திக்."

கார்த்திக் தலைய ஆட்டி, "ஆமா, நீ சொன்ன... நான் கூட உன்னையே மெதுவா தூக்கிட்டுப் போனு சொன்னேன்ல?"னு கேட்டாரு.

"ஆமாங்க... நீங்க ஈஸியாத் தூக்கிட்டுப் போனு சொல்லிட்டீங்க."

"ஆனா அந்தப் பாக்ஸ் எவ்ளோ வெயிட் தெரியுமா?"

"நான் அதை லேசாத் தூக்க ட்ரை பண்ணேன்... என்னால ஒரு இன்ச் கூட அசைக்க முடியல."

"அந்த வெயில்ல, நான் வாசல்ல நின்னுட்டு அவ்ளோ பெரிய பாக்ஸை வெச்சுக்கிட்டு எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டேன் தெரியுமா?"

நான் என் மூஞ்சிய பாவமா வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"அப்போ தாங்க... அங்க டியூட்டில இருந்த பிரகாஷ் என்னையப் பாத்தாரு."

"நான் கஷ்டப்படுறதப் பாத்ததும், அவர் உடனே ஓடி வந்தாரு."

"மேடம், இது ரொம்ப வெயிட்... நீங்க தூக்காதீங்க, நான் கொண்டு வந்து தர்றேன்னு சொல்லிட்டு..."

"அவர் தான் கார்த்திக் அந்தப் பாக்ஸைத் தூக்கிக்கிட்டு லிஃப்ட் வரைக்கும் வந்தாரு."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் முகத்துல அத இமாஜின் பண்றது தெரிஞ்சுது.

"ஓ... அவன் தான் தூக்கிட்டு வந்தானா? அதுக்கென்ன இப்போ?" அவர் எதார்த்தமாக் கேட்டாரு.

"இருங்க  சொல்றேன், என்ன அவசரம்"னு சொன்னேன்.

"சொல்லு"னு ஆர்வத்தோட கேட்டாரு.

"அவர் பாக்ஸைத் தூக்கிக்கிட்டு லிஃப்ட்க்குள்ள வந்தாரு... நானும் பின்னாடியே லிஃப்ட்க்குள்ள போனேன்."

"நம்ம அபார்ட்மெண்ட் லிஃப்ட் தான் எவ்ளோ சின்னதுனு உங்களுக்குத் தெரியுமே?"

"அதுல அவரும் அவ்ளோ பெரிய பாக்ஸை வெச்சுக்கிட்டு நிக்கிறாரு, நானும் பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருக்கேன்."

"அப்போ என்ன ஆச்சு தெரியுமா?" நான் லேசா கண்ணை விரிச்சுக் கேட்டேன்.

"என்ன ஆச்சு பவி?"

"லிஃப்ட் பாதி மாடில போயிட்டு இருக்கும்போதே... திடீர்னு கரண்ட் கட் ஆயிடுச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல லேசா ஒரு பதற்றம் வந்துச்சு.

"கரண்ட் கட் ஆயிடுச்சா? ஐயையோ... அப்புறம் என்ன பண்ணீங்க?"

"லிஃப்ட் அப்படியே நின்னுருச்சு... உள்ள இருட்டாகிடுச்சு... வெறும் அந்தச் சின்ன எமர்ஜென்சி லைட் மட்டும் தான் எரிஞ்சுட்டு இருந்துச்சு. ஆனா ரெண்டு நிமிசத்துல அது கூட ஆப் ஆயிடுச்சு."

நான் கார்த்திக்கிட்ட இப்படிச் சாதாரணமாச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள... அன்னைக்கு நடந்த சம்பவங்கள் ஒவ்வொன்னா அப்படியே ஓட ஆரம்பிச்சுது.

நான் சொன்ன மாதிரி லிஃப்ட் நின்னது உண்மைதான்.

ஆனா அன்னைக்கு அந்த அக்னி வெயில், அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள ஒரு பெரிய நரகத்தையே உருவாக்குச்சு.

"ஒரு மணி நேரம் கார்த்திக்... கரெக்டா ஒரு மணி நேரம் நாங்க அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள மாட்டிக்கிட்டோம்."

நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து பாவமாச் சொன்னேன்.

"அச்சச்சோ... ஒரு மணி நேரமா? எனக்கு நீ இதச் சொல்லவே இல்லயே பவி?"

"நீங்க தான் ஆபிஸ் டென்ஷன்ல இருந்தீங்களே, இதச் சொல்லி உங்களை ஏன் கஷ்டப்படுத்தணும்னு நான் சொல்லல."

நான் நல்ல பொண்டாட்டியா நடிச்சேன்.

ஆனா நான் ஏன் சொல்லலனு எனக்குத் தான் தெரியும்.

ஏன்னா அந்த ஒரு மணி நேரத்துல அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள நடந்த விஷயம், வேற யார்கிட்டயும் சொல்ல முடியாத ஒன்னு.

"அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள ஏசி இல்ல, ஃபேன் ஓடல... எவ்ளோ சூடு தெரியுமா கார்த்திக்?"

"ஒரு சின்னப் பெட்டிக்குள்ள அடைச்சு வெச்ச மாதிரி ஆயிடுச்சு..."

"மூச்சு விடவே அவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துச்சு."

நான் வெளிய இதச் சொல்லும்போதே, என் உடம்புக்குள்ள மறுபடியும் அந்தச் சூடு பரவுற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

அன்னைக்கு நிஜமாவே அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள அவ்ளோ சூடு.

அக்னி வெயில், அந்த லிஃப்ட்ட ஒரு ஓவன் மாதிரி மாத்தியிருந்துச்சு.

"அவர் அந்த பெரிய பாக்ஸைத் தூக்கிட்டு நின்னுட்டு இருந்தாரு கார்த்திக்..."

"அவருக்கு எவ்ளோ வேர்த்துச்சு தெரியுமா? பாக்கவே பாவமா இருந்துச்சு."

நான் கார்த்திக்கிட்ட எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

நிஜத்துல... பிரகாஷ் அந்தப் பாக்ஸைக் கீழ வெச்சுட்டு, லிஃப்ட்டோட செவுத்துல சாஞ்சு நின்னான்.

அவன் உடம்புல இருந்து வேர்வை அப்படியே அருவி மாதிரி ஊத்துச்சு.

அவனோட ஷர்ட் முழுசா வேர்வையில நனைஞ்சு, அவன் உடம்போட அப்படியே ஒட்டிக்கிச்சு.

அந்த புழக்கத்துக்கு, நான்தான் அவனை ஷர்ட்ட கழட்ட சொன்னேன்.

அவன் ஷர்ட்டைக் கழட்டுனதும், அவனோட வேர்வை வாசம் அந்த லிஃப்ட் பூராப் பரவிச்சு.

நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து, "அவரு பாவம் கார்த்திக், அந்த ஒரு மணி நேரமும் அப்படியே ஒரு மூலைல சத்தமே இல்லாம நின்னுக்கிட்டாரு"னு சொன்னேன்.

கார்த்திக் பரிதாபமாத் தலையாட்டுனாரு.

"ம்ம்... நல்ல ஆள்தான் போல... உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்."

அவர் பிரகாஷைப் பாராட்டுனாரு.

ஆனா அன்னைக்கு உள்ள நடந்தது அது மட்டும் இல்ல கார்த்திக்...

அவன் எல்லாத்தையும் கழட்டிட்டு அம்மணமா நின்னான்.

அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள... ஒரு ஆம்பளை... முழு அம்மணமா எங்கிட்ட இருந்து ஒரு அடி தூரத்துல நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனோட சுன்னி... இருட்டுலயும் தூக்கிட்டு நின்னுச்சு.

நான் என் ஓரக்கண்ணால அதைத் திருட்டுத்தனமா முதல் தடவ பாத்தேன்.

ஆனா நான் என் புருஷன்கிட்ட, "அவர் அவ்ளோ டீசண்டா நடந்துகிட்டாரு கார்த்திக்..."னு சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அவர் என் மேல ஒரு சின்னப் பார்வை கூடப் படாம, அப்படியே தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டே நின்னாரு."

நான் சொன்ன பொய்யைக் கேட்டு கார்த்திக் முகத்துல ஒரு பெரிய ரிலீஃப்.

"பரவால்ல பவி... இப்போலாம் இந்த மாதிரி ஆளுங்களப் பாக்குறதே கஷ்டம்."

இப்போ அவர் நெனப்புல பிரகாஷ் நல்ல மனுஷன்.

ஆனா அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள... பிரகாஷ் அம்மணமா நின்னுகிட்டு இருக்க, எனக்கும்  புழுக்கம் அதிகமாச்சு.

அந்த புழுக்கத்தைதாங்க முடியாம, நான் என் புடவையையும், பிளவுஸையும் கழட்டிப் போட்டேன்.

கடைசியா நான் என்னோட பாவாடையோட நாடாவையும் அவுத்து, அதையும் கீழ விட்டேன்.

இன்னும் புழுக்கம் தாங்காம, என்னோட ப்ராவையும் கழட்டி போட்டேன்.

அந்தச் சின்ன லிஃப்ட்க்குள்ள...

நான் வெறும் ஒரு பேண்ட்டியோட... என் முலைகள் ரெண்டும் அம்மணமாத் தொங்க...

என் உடம்பெல்லாம் வேர்வையில பளபளக்க உக்காந்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

எனக்கு எதிர்த்தாப்ல... பிரகாஷ் அம்மணமா, அவனோட சுன்னியக் காட்டிட்டு உக்காந்துக்கிட்டு இருந்தான்.

"ஆனா இப்போ நான் கார்த்திக்கிட்ட சொன்னேன்... என்ன சொன்னேன் தெரியுமா?"

"அந்த எடம் எவ்ளோ புழுக்கமா, சூடா இருந்துச்சு கார்த்திக்?"

நான் சாஃப்ட்டா, ஒரு ஃபீலோட கார்த்திக்கைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"அவர் நெனச்சுருந்தா ஏதாது தப்பு பண்ண ட்ரை பண்ணிருக்கலாம்ல?"

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் உன்னிப்பாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"ஆனா அவர் என்ன பண்ணாரு தெரியுமா?"

"என் மேல ஒரு சின்ன உரசல்கூடப் பட்டுடக் கூடாதுனு..."

"அப்படியே ஒரு செவுறு மாதிரி, கொஞ்சம் கூட அசையாம நின்னாரு."

நான் கார்த்திக்கிட்ட இப்படிச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள அன்னைக்கு லிஃப்ட்ல நடந்த கதை ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஒரு மணி நேரம் நாங்க அப்படியே உறைஞ்சு போய் இருந்தோம்.

அவன் என் முலைகளையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

நான் அவனோட சுன்னியையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அப்போ... கரெக்டா ஒரு மணி நேரம் கழிச்சு... கார்த்திக்..."

"லிஃப்ட் மேல போக ஆரம்பிச்சுது."

"ஆனா அந்த லிஃப்ட் ஸ்டார்ட் ஆனப்போ, ஒரு பெரிய குலுங்கல் குலுங்கிச்சு கார்த்திக்."

"அது அப்படி குலுங்குனப்போ... நான் லேசா பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்..."

நான் கார்த்திக்கிட்ட எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

"அவன் உடனே அந்தப் பாக்ஸை ஒரு கையால பிடிச்சுக்கிட்டு, என்னை நிறுத்துனான்."

கார்த்திக் ஆர்வமா, "அப்புறம் என்னாச்சு பவி?"னு கேட்டாரு.

ஆனா நிஜத்துல என்ன ஆச்சு தெரியுமா?

அந்த லிஃப்ட் குலுங்குன வேகத்துல, நான் அப்படியே முன்னாடி சாய்ஞ்சு பிரகாஷ் மேல விழுந்தேன்.

அவன் அம்மணமா நின்னுகிட்டு இருந்தான்.

நான் வெறும் பேண்ட்டியோட அவன நோக்கி விழுந்தேன்.

என் முலைகள், அவனோட அந்த முதுகுல பட்டு அப்படியே தட்டையா அமுங்குச்சு.

நான் கீழ விழாம இருக்க, என் ரெண்டு கைகளையும் முன்னாடி நீட்டி ஏதோ ஒன்னைப் பிடிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

நான் அவனோட இடுப்பப் பிடிக்கலாம்னு தான் கையை விட்டேன்.

அவனோட சூடான சுன்னியப் போய் இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

நான் பயத்துல அதை இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் முலைகள் அவன் முதுகுல அமுங்கி இருக்க... என் கை அவனோட சுன்னியப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்க...

நாங்க ரெண்டு பேரும் அம்மணமா அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள ஒட்டிப் பிணைஞ்சு நின்னோம்.

அந்த ஒரு சில செகண்ட்கள்... என் வாழ்க்கையில நான் முதல்முறையா அனுபவிச்ச ஹாட்டான நிமிஷங்கள்.

இதெல்லாம் நான் என் புருஷன்கிட்ட சொல்ல முடியுமா?

நான் கார்த்திக் முகத்தை நேராப் பாத்தேன்.

"என் மேல ஒரு சின்ன உரசல்கூடப் பட்டுடக் கூடாதுனு..."

"அவரு அப்படியே அசையாம நின்னாரு கார்த்திக்."

"நான் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆனப்போ கூட, பத்திரமா என்னைய விழாம பாத்துக்கிட்டாரு."

நான் சாந்தமா, என் பேச்ச முடிச்சேன்.

கார்த்திக் முகத்துல இப்போ எந்த பதற்றமும் இல்ல.

அவர் நான் சொன்னதை முழுசா நம்பிட்டாரு.

"அது மட்டும் இல்ல கார்த்திக்... அப்புறம் இன்னொரு நாள்..."

நான் அவனப் பத்தி இன்னும் சொல்ல முடிவு பண்ணேன்.

"நான் கடைக்கு போயிட்டு வரும்போது ஒரு சம்பவம் நடந்துச்சு."

"என்ன ஆச்சு பவி?" கார்த்திக் அக்கறையாக் கேட்டாரு.

"நான் கையில நிறையக் காய்கறிப் பை வெச்சுருந்தேனா..."

"கரெக்டா நம்ம காரிடார்ல வரும்போது, கவர் பிஞ்சிடுச்சு."

நான் என் மூஞ்சிய பாவமா வெச்சுக்கிட்டேன்.

"அச்சச்சோ... அடி ஏதாச்சும் பட்டுச்சா பவி?" அவர் பதறுனாரு.

"அடிலாம் படலங்க... ஆனா பையில இருந்த காய்கறி, தக்காளி எல்லாம் அப்படியே தரையில சிதறிடுச்சு."

"நான் அதையெல்லாம் பொறுக்குறதுக்கு அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்."

"நான் குனிஞ்சு அவசர அவசரமாக் காய்கறிய எடுக்குறப்போ..."

"என் முந்தானை மொத்தமா விலகிடுச்சு கார்த்திக்."

"என் நெஞ்சுலாம் அப்படியே ஓப்பனாத் தெரிஞ்சுது."

"நான் அதக் கொஞ்சம் கூட நோட் பண்ணவே இல்ல..."

"ஏன்னா அந்த கவர் கிழிஞ்சதால, ரொம்ப பதற்றத்துல நான் இருந்தேன்."

நான் அந்தச் சீனை அப்படியே எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் மூஞ்சி அப்படியே ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போச்சு.

அவர் பொண்டாட்டியோட முலை, அப்படியே ஓப்பனா இருந்துச்சுனு நெனைக்கும்போதே அவருக்கு ஒரு மாதிரி ஆயிடுச்சு.

அவர் கண்கள் லேசா விரிஞ்சு, மூச்சு வாங்க ஆரம்பிச்சாரு.

"பவி... என்ன சொல்ற? யாராச்சும் பாத்துட்டாங்களா என்ன?"னு அவர் பதறுனாரு.

"அப்போ கரெக்டா பிரகாஷ் அங்க வந்தாரு. வேற எங்கயோ டியூட்டி போயிட்டு வந்தாரு போல."

"நான் கீழ உக்காந்து, கஷ்டப்பட்டு பொறுக்கிட்டு இருக்கறத பாத்ததும்..."

"அவர் கொஞ்சம் கூடத் தயங்காம, உடனே என் பக்கத்துல வந்து முட்டி போட்டு உக்காந்துட்டாரு."

கார்த்திக் இப்போ, முழு கவனத்தோட என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"பவி... அவன்... தப்பாப் பாத்தானா?" அவர் கேட்டாரு.

நான் உடனே என் தலைய வேகமா இல்லனு ஆட்டுனேன்.

"இல்ல கார்த்திக்... அங்க தான் எனக்கு அவர் மேல பெரிய மரியாதையே வந்துச்சு."

"அவர் என் பக்கத்துல உக்காந்தப்போ, அவரோட கண்ணு நேரா என் நெஞ்சப் பாக்குற மாதிரி தான் இருந்துச்சு."

"ஆனா அவர் டக்குனு தன் பார்வையக் கீழ இறக்கிக்கிட்டாரு."

"என் முகத்தையோ, என் உடம்பையோ அவர் ஒரு செகண்ட் கூட நிமிர்ந்து பாக்கல."

"கீழ சிதறிக்கிடந்த எல்லாப் பொருளையும் பொறுமையா எடுத்து என் பையில போட்டாரு தெரியுமா?"

"எல்லாம் எடுத்து வெச்சுட்டு, என் முகத்தப் பாக்காமலேயே, டீசண்டா..."

"மேடம், உங்க ட்ரெஸ்ஸ கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோங்கனு சொல்லிட்டு, எந்திரிச்சுப் போயிட்டாரு."

நான் பாசமா, ஒரு பெருமையோட அவன் பண்ணுன ஹெல்ப்பைப் பத்திப் பேசிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள அப்போ நடந்த உண்மை சம்பவம் தான் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் முட்டி போட்டு உக்காந்தது காய்கறி எடுக்கறதுக்கு மட்டும் இல்ல கார்த்திக்...

என் புடவை விலகி, ஜாக்கெட்குள்ள முட்டிக்கிட்டு நின்ன முலைய வெறிச்சு ரசிச்சுப் பாக்குறதுக்கு.

அவன் கண்ணாலயே என் முலைய பிசைஞ்சுட்டான் அன்னைக்கு.

ஆனா அதையெல்லாம் நேக்கா மறைச்சுட்டு, நான் இப்போ அவன ஒரு உத்தமன் மாதிரி சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

கார்த்திக் நான் சொன்னதக் கேட்டுட்டு, அவரோட பதற்றம் இப்போ கொஞ்சம் ரிலீஃப் ஆகிடுச்சு.

ஆனா அதே சமயம், அவர் முகத்துல ஒரு புது விதமான ரியாக்‌ஷன் உருவாகுறத நான் கவனிச்சேன்.

அவர் கண்ணுல அவ்ளோ நேரம் இருந்த டவுட் இப்போ காணாமப் போயிருந்துச்சு.

அதுக்கு பதிலா, நான் சொன்னத அவர் மனசுக்குள்ள ஓடுறது அவர் முகத்துலயே தெரிஞ்சுது.

'புடவை விலகிடுச்சு'னு நான் கேஷுவலா சொன்ன அந்த ஒரு வார்த்தை, அவருக்குள்ள ஏதோ பண்ணிடுச்சு போல.

அவர் லேசாத் தொண்டையச் செருமிக்கிட்டு, சோஃபாவுல இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி சாஞ்சாரு.

"பவி... புடவை விலகிடுச்சுனு சொன்னியே..." அவர் குரல் இப்போ கொஞ்சம் கரகரனு, ஏதோ ஒன்னத் தேடுற மாதிரி இருந்துச்சு.

"அப்போ அவன் உனக்கு அவ்ளோ பக்கத்துல வந்துதான் ஹெல்ப் பண்ணுனானா?"

அவர் கேட்ட விதத்துல, அவன் பாத்திருப்பானோங்கிற ஒரு பதற்றத்தைவிட, அவன் என்ன பாத்தான்ங்குற ஆர்வமும் தவிப்பும் தான் அதிகமா இருந்துச்சு.

நான் இன்னசென்ட்டா, ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரித் தலையாட்டினேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... ரொம்பப் பக்கத்துல தான் இருந்தாரு."

"நான் கீழ குனிஞ்சு பதற்றத்துல காய்கறி எடுக்குறப்போ, அவன் எனக்கு நேர் எதிர்த்தாப்ல உக்காந்துதான் அவரும் எடுத்து போட்டாரு, சிதறி ஓடுன காய்கறிலாம்."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்ச கொஞ்சம் ஆழமா உள்ள இழுத்து விட்டாரு.

அவர் கண்கள் விரிஞ்சு, என்னோட நெஞ்ச ஒரு செகண்ட் பாத்துட்டு அப்புறம் உடனே என் கண்ணப் பாத்துச்சு.

அவர் மனசுக்குள்ள இப்போ என்ன ஓடுதுனு என்னால ரொம்பத் தெளிவாப் புரிஞ்சது.

தன் பொண்டாட்டி, புடவை விலகி தவிக்குறப்போ...

ஒரு வாட்ச்மேன் அவளுக்கு அவ்ளோ க்ளோஸா வந்து, அவளோட அழக, கிளிவேஜ்ஜ பாத்துருப்பானோங்குற நெனப்பு அவருக்குள்ள ஓடிக்கிட்டு இருக்கு போல.

ஆனா அவரு அத வெளில காட்டிக்கல.

"அவன்... அவன் எதுவும் தப்பாப் பாக்கலையே பவி?" அவர் மெதுவா, ஒரு மாதிரி கேட்டாரு.

அவர் அப்படி கேக்கும்போது, அவர் உதடு லேசாத் துடிக்குறத நான் நோட் பண்ணேன்.

"எனக்கு அதெல்லாம் சரியாக் கவனிக்கல கார்த்திக்... நான் தான் பதற்றத்துல இருந்தேனே."

"ஆனா அவரோட பார்வை என் மேல பட்ட மாதிரி தான் இருந்துச்சு... ஆனா அப்போ என் புடவை விலகுனது எனக்கு தெரியல... அவரும் உடனே கீழ குனிஞ்சு ஹெல்ப் பண்ண ஆரம்பிச்சிட்டாரு கார்த்திக்."

நான் கொஞ்சம் மட்டும் சொல்லி, அவர் கற்பனைக்கு விட்டுட்டேன்.

இதக் கேட்டதும் கார்த்திக் ஏதோ சுமைய எறக்கி வெச்ச மாதிரி, சோஃபாவுல பின்னாடி சாஞ்சாரு.

அவர் லேசாத் தன் கால்களை மாத்திப் போட்டுக் குறுக்கக் கட்டிக்கிட்டாரு.

அவரோட மூவ்மெண்ட், அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள நடந்த ஒரு மாற்றத்த மறைக்க ட்ரை பண்ற மாதிரி எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

ஒருவேளை வாட்ச்மேன் என் பொண்டாட்டிய அப்படி பாத்துட்டாங்குற நெனப்பே அவருக்கு மூட்-ட கெலப்பிடுச்சோ?

நான் அவரையே ஆழமா பாத்தேன்.

அவர் என்னையப் பாத்து சிரிச்சாரு.

"நல்லவேளை பவி..."

"நீ சொல்றத பாத்தா, அவன் ரொம்ப டீசண்டா நடந்துக்கிட்டான் போல..."

அவர் பிரகாஷப் பாராட்டுற மாதிரிப் பேசுனாலும், அவர் வாய்ஸ்ல நடுக்கம் இருந்துச்சு.

"ஆமாங்க... எனக்கு அவரு ஹெல்ப் பண்ணாரு, நல்ல மனுஷன் தான் ."

"நான் நெனச்சுக்கூடப் பாக்கல, அவரு எந்த தயக்கமும் இல்லாம வந்து ஹெல்ப் பண்ணுவாருன்னு."

அவன் என் முலையைபாத்துக்கிட்டே என் காய்கறிய எடுத்துப் போட்டத, நான் இப்படி நேக்கா மாத்திச் சொன்னேன்.

"பரவால்ல பவி..."

"நீ சொல்றதப் பாத்தா அவன் ஹெல்ப்ஃபுல்லான ஆளாத் தான் இருக்கான்."

அவர் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா சொன்னாரு.

"அவன் உனக்கு அவ்ளோ தூரம் ஹெல்ப் பண்ணியிருக்கான்னு எனக்குத் தெரியாமப் போச்சு."

அவர் குரல்ல, ஒரு லேசான குற்ற உணர்ச்சியும் கலந்துருச்சு.

"ஆமா கார்த்திக்... அவர் நிஜமாவே எனக்கு ரொம்ப ஹெல்ப் பண்ணாரு."

நான் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட என் பேச்ச முடிச்சேன்.