Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------------
Part 237 - 1:
-------------------

நான் என் தலைய சாய்த்து, செல்லமா அவர் முகத்தப் பாத்தேன்.

அவர் முகத்துல இப்போ லேசான கோபமும் பதற்றமும் சேர்ந்து ஒரு புது ரியாக்‌ஷனைக் கொடுத்துச்சு.

இத்தனை வருஷத்துல என் புருஷன் என் மேல இப்படி ஒரு பொசசிவ்னெஸ் காட்டுனதே கிடையாது.

எப்பவும் லேப்டாப்பும் கையுமா இருக்குற மனுஷன், இப்போ நான் ஏதோ ஒரு வாட்ச்மேன உள்ள விட்டேன்னு சொன்னதும் துடிச்சுப் போயிட்டாரு.

அவர் துடிக்குறதப் பாக்கப் பாக்க எனக்கு உள்ளுக்குள்ள அவ்ளோ வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

ஒரு பக்கம் இவரு யாரோ தெரியாதவன, வீட்டுக்குள்ள விட்டேன்னு நெனச்சுக் கோபப்படுறாரு.

இன்னொரு பக்கம், இவரு கோபப்படுறதுக்குக் காரணமான அந்த வாட்ச்மேன் தான் எனக்கு எவ்ளோ சுகத்தக் குடுத்தான்ங்குற நிஜம் எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு மாற்றத்தை வரவழைச்சுது.

நான் எந்தப் பதற்றமும் இல்லாம, ரிலாக்ஸா சோஃபாவுல சாஞ்சு உக்காந்தேன்.

"என்னங்க நீங்க... இதுல என்ன இருக்கு, ஏன் இவ்ளோ பதட்டப்படுறீங்க?"

நான் கேஷுவலா, ஒரு புன்னகையோட கேட்டேன்.

கார்த்திக் என்னைய ஒரு மாதிரி முறைச்சுப் பாத்தாரு.

"பதட்டமா? பவி, நீ என்ன சின்னக் குழந்தையா?"

அவர் குரல்ல அக்கறை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"செக்யூரிட்டியா இருந்தா என்ன, யாரா இருந்தா என்ன?"

"பின்ன முன்ன தெரியாத ஒரு ஆம்பளைய எப்படிடி நீ தனியா இருக்கிறப்போ வீட்டுக்குள்ள விடுவ?"

அவர் கறாரா, ஆனா பாசமா என்னைய கேட்டாரு.

நான் என் சிரிப்பைக் கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.

"பின்ன முன்ன தெரியாத ஆளா? அவர் நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட் வாட்ச்மேன்தான கார்த்திக்..."

நான் எதார்த்தமாப் பதில் சொன்னேன்.

"யாரா வேணா இருக்கட்டும் பவி..."

"அவன் நல்லவனா கெட்டவனானு உனக்கு எப்படித் தெரியும்?"

"இப்போ இருக்குற காலத்துல யாரையும் இவ்ளோ ஈஸியா நம்பிடக் கூடாது."

அவர் எனக்கு உலக நடப்பச் சொல்லிக் குடுக்குற மாதிரி அட்வைஸ் பண்ணாரு.

அவர் அப்படி அட்வைஸ் பண்ணப் பண்ண, என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.

'அவன் எப்படிப்பட்டவனு எனக்குத் தெரியாதா கார்த்திக்?'

'அவன நான் என் உடம்பாலயே டெஸ்ட் பண்ணிப் பாத்துட்டேனே!'

'அவன் குத்துன குத்துல, அவன் எவ்ளோ பெரிய ஆளுனு எனக்கு ரொம்ப நல்லாவே தெரியும்.'

இந்த எண்ணங்கள் எல்லாம் எனக்குள்ள ஓடுனாலும், நான் வெளிய ரொம்பச் சாந்தமாப் பேசனேன்.

"என்ன கார்த்திக் நீங்க... நல்லவங்க எல்லாம் நான் நல்லவன்னு நெத்தியில சர்டிஃபிகேட்டா ஒட்டிட்டு வராங்க?"

நான் ஒரு குறும்புப் பார்வையோட அவரப் பாத்துக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் குழப்பமா என்னைப் பாத்தாரு.

"சர்டிஃபிகேட் இல்ல பவி... ஆனா ஒருத்தன் எப்படிப்பட்டவன்னு அவனப் பாத்தாலே கொஞ்சம் கெஸ் பண்ணலாம்ல?"

"நீ ஏதோ அவன் ரொம்ப தெரிஞ்சவங்க மாதிரி சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசுற?"

அவர் கொஞ்சம் சந்தேகமாக் கேட்டாரு.

நான் லேசாச் சிரிச்சேன்.

"பின்ன சப்போர்ட் பண்ணாம என்னங்க பண்றது?"

"ஒருத்தங்க எப்படிப்பட்டவங்கனு வெளிய இருந்து பாத்தா மட்டும் பத்தாது..."

"அவங்கள பக்கத்துல இருந்து, நல்லா உன்னிப்பா கவனிக்கணும்."

நான் சொன்ன அந்த 'உன்னிப்பா கவனிக்கணும்'ங்குற வார்த்தையில ஆயிரம் அர்த்தம் ஒளிஞ்சு இருந்துச்சு.

நான் அவன எந்த அளவுக்குப் பக்கத்துல இருந்து கவனிச்சேன்னு எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் மட்டும் தான் தெரியும்.

அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் சுன்னிய நான் என் கையால தொட்டு அளந்து பாத்துருக்கேன்.

அவன் உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு இன்ச்சையும் நான் உன்னிப்பாப் பாத்துருக்கேன்.

கார்த்திக் நான் சொன்னதக் கேட்டு லேசா நெளிஞ்சாரு.

"என்ன பவி நீ... என்னென்னமோ சொல்ற?"

"ஆமாங்க... நான் கவனிச்ச வரைக்கும் அவர் ரொம்ப நல்லவர்தான்."

நான் கொஞ்சம் கூடத் தயங்காம சர்டிஃபிகேட் குடுத்தேன்.

"அவரு வேலைக்கு வந்து ஒரு ரெண்டு மாசம் ஆகுமா கார்த்திக்?"

நான் பேச்ச அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டு போனேன்.

"அப்டியா... ஆமா ஒரு ரெண்டு மாசம் இருக்கும்... அப்போதான செக்யூரிட்டிலாம் மாத்துனாங்க... அதுக்கு என்ன இப்போ?"

"அப்போ இருந்து நான் அவங்களலாம் கவனிச்சுட்டு தான் இருக்கேன்..."

நான் என் பார்வைய சீரியஸா மாத்திக்கிட்டேன்.

"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல ஒரு ஏழெட்டு செக்யூரிட்டி வேலை பாக்குறாங்க தான?"

நான் கார்த்திக்கப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"ஆமா, ஷிஃப்டுக்கு நாலு பேருனு மாத்தி மாத்தி வருவாங்க..."

அவர் எதார்த்தமா சொன்னாரு.

"அவங்க எல்லாரும் எப்படி வேலை பாக்குறாங்கனு நீங்க நோட் பண்ணிருக்கீங்களா?"

கார்த்திக் லேசா முழிச்சாரு.

"நான் எங்க நோட் பண்றது?"

"நான் ஆபிஸ் போறப்போ கேட் தொறப்பாங்க, வர்றப்போ கேட் தொறப்பாங்க..."

"அது மட்டும் தான் எனக்குத் தெரியும்."

அவர் ரொம்ப இயல்பா பதில் சொன்னாரு.

"அதுதாங்க... மத்த வாட்ச்மேன் எல்லாரும் நீங்க சொல்ற மாதிரி தான்."

"சேர்ல உக்காந்துக்கிட்டு, எப்பவும் போன் நோண்டிக்கிட்டு இருப்பாங்க."

"யாராவது வண்டி ஹாரன் அடிச்சா, ஏதோ மெஷின் மாதிரி எந்திரிச்சு வந்து கேட்டத் தொறப்பாங்க."

"அவங்களுக்கு நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல யார் இருக்கா, யார் வர்றா, யார் போறானு எந்த ஒரு அக்கறையும் கிடையாது."

"யார் மூஞ்சியையும் நிமிர்ந்து கூட பாக்க மாட்டாங்க."

"ஏதோ டியூட்டிய பாத்தோமா, சம்பளத்த வாங்குனோமானு தான் இருப்பாங்க."

"அவங்களப் பொறுத்தவரைக்கும் நம்மலாம் வெறும் பிளாட் நம்பர்ஸ், அது மட்டும் தான்."

நான் மத்த செக்யூரிட்டிங்கள பத்தி ரொம்ப கேஷுவலா ஒரு கம்ப்ளைன்ட் மாதிரி சொன்னேன்.

"எந்த வண்டி உள்ள வருது, எந்த வண்டி வெளிய போகுதுனு கூட சில நேரம் அவங்களுக்குத் தெரியாது."

"பார்சல் காரங்க வந்தா கூட அவங்க பாட்டுக்கு உள்ள அனுப்பி விட்டுருவாங்க."

"நாமலாம் யாருனு கூட அவங்களுக்கு நியாபகம் இருக்காது."

"ஒரு நாலு நாள் தொடர்ந்து பாத்தா கூட, அஞ்சாவது நாள் நீங்க எந்த பிளாட்னு கேப்பாங்க."

நான் சீரியஸா கார்த்திக்கப் பாத்து பேசனேன்.

"ஆனா இந்த வாட்ச்மேன் பிரகாஷ் இருக்காருல..."

நான் அந்தப் பேர சொல்லும்போதே என் குரல்ல ஒரு சாஃப்ட்னஸ் வந்துச்சு.

"அவர் மத்தவங்க மாதிரி கிடையாது கார்த்திக்."

கார்த்திக் இப்போ இன்னும் உன்னிப்பா நான் சொல்றதக் கேக்க ஆரம்பிச்சாரு.

"அவர் டியூட்டில இருக்குறப்போ, அந்த கேட்ல நடக்குற எல்லாத்தையும் கரெக்டா கவனிப்பாரு."

"யார் வெளில போறா, யார் உள்ள வர்றானு அவருக்குத் தெளிவாத் தெரியும்."

"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல இருக்குற ஒவ்வொருத்தர் மூஞ்சியையும் அவருக்கு நல்லாத் தெரியும்."

"யார் எந்த வண்டில போறாங்க, எப்போ வருவாங்கனு அவருக்கு பிங்கர் டிப்ஸ்ல தெரியும்."

"மத்த வாட்ச்மேன் மாதிரி கேபின்ல முடங்கி கிடக்க மாட்டாரு."

"எப்பவும் வெளிய நின்னு, சுத்தி என்ன நடக்குதுனு பாத்துக்கிட்டே இருப்பான்."

"யாராச்சும் ஏதாது தூக்கிட்டு வந்தா உடனே ஓடிப் போய் ஹெல்ப் பண்ணுவாரு."

"ஒரு செக்யூரிட்டி மாதிரி இல்லாம, நம்ம வீட்ல ஒருத்தர் மாதிரி நடந்துக்குவானரு."

"அதுலயும் குறிப்பா..."

நான் வார்த்தைகள கொஞ்சம் இழுத்து, என் கீழ் உதட்ட லேசா கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவரு என்னையத் தான் ரொம்ப ஸ்பெஷலா கவனிப்பாரு கார்த்திக்..."

நான் அந்த வார்த்தையச் சொன்னதும் கார்த்திக் புருவம் மறுபடியும் மேல ஏறுச்சு.

"ஸ்பெஷலா கவனிப்பானா? என்ன சொல்ற?"

அவர் குரல்ல இப்போ ஒரு சின்னத் தவிப்பு.

"ஆமாங்க... ஆரம்பத்துல நான் எப்ப கீழ போனாலும் சரி, வெளிய போனாலும் சரி..."

"அவன் கண்ணு என் மேலயே தான் இருக்கும்."

நான் எதார்த்தமா சொல்ற மாதிரி சொன்னேன்.

கார்த்திக் இப்போ முன்னாடி இருந்தத விட இன்னும் கொஞ்சம் டென்ஷன் ஆனாரு.

"உன் மேலயே கண்ணா இருப்பானா? இத நீ எங்கிட்ட சொல்லவே இல்ல?"

"அவன் எதுக்கு உன்னைய அப்படிப் பாக்கணும் பவி?"

அவர் ஒரு புருஷனுக்கே உண்டான அந்த உரிமைல கேட்டாரு.

அவர் அப்படி கேட்டதும், நான் கொஞ்ச நேரம் அமைதியா அவரைப் பாத்தேன்.

என் முகத்துல எந்த ஒரு கோபமும் இல்ல.

சாந்தமா, ஒரு சின்னப் புன்னகையோட அவரைப் பாத்தேன்.

"நான் சொல்லலயா கார்த்திக்?" நான் மெதுவா, இதமான குரல்ல கேட்டேன்.

"இல்லயே பவி... நீ எங்கிட்ட இதப் பத்தி ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லலையே..." அவர் குழப்பமாச் சொன்னாரு.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

என் கைகளை ரெண்டையும் மடியில வெச்சுக்கிட்டு, லேசா முன்னாடி சாய்ஞ்சேன்.

"நான் எவ்ளோ விஷயங்களை உங்ககிட்ட சொல்லணும்னு நெனச்சிருக்கேன் தெரியுமா?"

"ஆனா நீங்க என்னைக்காவது என்கிட்ட இதையெல்லாம் கேட்டுருக்கீங்களா?"

நான் பக்குவமா ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா பேசுனேன்.

"டெய்லி நீங்க ஆபிஸ் முடிச்சுட்டு வர்றப்போ, நான் எவ்ளோ ஆசையா உங்களுக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருப்பேன்..."

"இன்னைக்கு நாள் பூரா என்ன நடந்துச்சு, அபார்ட்மெண்ட்ல யார் யார் என்ன பேசுனாங்கனு எல்லாம் உங்ககிட்ட ஷேர் பண்ணிக்கணும்னு எனக்கு எவ்ளோ ஆசையா இருக்கும்."

"ஆனா நீங்க வீட்டுக்குள்ள வந்த உடனே, உங்க உலகமே வேறயாத் தான இருக்கும்?"

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் முகம் லேசாச் சுருங்குச்சு.

"உடனே லேப்டாப்பைத் தொறந்து வெச்சுக்கிட்டு, மீட்டிங், மெயில்னு எப்பவும் பிஸியாத் தான இருப்பீங்க?"

"இல்லனா, ரொம்ப டயர்டா இருக்கு பவி, நான் தூங்கப் போறேன்னு சொல்லிட்டுப் படுத்துக்குவீங்க."

"நான் ஒருவேளை ஆசையா உங்ககிட்ட வந்து ஏதாச்சும் பேச ஆரம்பிச்சா கூட..."

"உங்க கண்ணு அந்த லேப்டாப் ஸ்க்ரீன்ல தான் இருக்கும், இல்லனா உங்க போன்ல இருக்கும்."

"நான் என்ன பேசுறேன்னு கூட முழுசாக் கேக்காம, 'ஹ்ம்ம்... ஓ... அப்படியானு' ஏதோ கடமைக்குப் பதில் சொல்வீங்க."

நான் எந்தக் கோபமும் இல்லாம, அமைதியா, ஒரு சின்ன ஏக்கத்தோட இதையெல்லாம் சொன்னேன்.

"என்னைக்காவது நீங்க ஃப்ரீயா உக்காந்து, 'பவி, இன்னைக்கு உன் நாள் எப்படிப் போச்சு?'னு கேட்டுருக்கீங்களா?"

"யாராவது என்னைய ஏதாச்சும் சொன்னாங்களானு, என்னைக்காவது அக்கறையா விசாரிச்சுருக்கீங்களா கார்த்திக்?"

என் வார்த்தைகள் மென்மையா இருந்தாலும், அதுல இருந்த உண்மை அவரைப் போய் நச்சுனு அடிச்சுது.

கார்த்திக் நான் சொல்றதைக் கேட்டு ஒரு நிமிஷம் அப்படியே அமைதி ஆயிட்டாரு.

அவர் முகத்துல ஒரு குற்ற உணர்ச்சி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவர் லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டாரு.

"சாரி பவி... நான் நிஜமாவே ஆபிஸ் டென்ஷன்ல உன்னை கவனிக்காம விட்டுட்டேன்..."

"நான் அப்படி இருந்திருக்கக் கூடாது..."னு சொன்னாரு.

"பரவால்ல கார்த்திக்... நான் அதுக்காகக் கோபப்படல."

நான் பெருந்தன்மையா, அவரை மன்னிக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"ஆனா அதனாலதான், இங்க நடக்குற சின்னச் சின்ன விஷயங்களை எல்லாம் நான் உங்ககிட்ட சொல்றதையே விட்டுட்டேன்."

"உங்களுக்கு எதுக்கு தேவையில்லாத டென்ஷன்னு நானே மனசுக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டேன். இப்போ கூட அந்த ஹல்வாவ பத்தி நீங்க இவ்ளோ கேட்டதுக்காகத்தான் சொல்றேன்"

நான் சொன்னதும், அவர் என்னைய அமைதியா பாத்தாரு.

"இனிமே நான் கேக்குறேன், உன்கூட டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணுறேன்."

"ஆனா, இப்போ சொல்லு... அவன் எதுக்கு உன்னைய அப்படி உத்துப் பாக்கணும்?"

அவர் மறுபடியும் தன்னோட அந்தப் பொசசிவ்வான கேள்விக்கே வந்தாரு.

அவர் அப்படி கேக்குறதப் பாக்க எனக்கு உள்ளுக்குள்ள சிரிப்பா வந்துச்சு.

அவன் எதுக்கு என்னையப் பாக்குறான்னு எனக்குத் தெரியாதா என்ன?

என் ட்ரேஸ்க்குள்ள இருந்து முட்டிக்கிட்டு நிக்கிற என் முலைகளப் பாப்பான்.

நான் புடவை கட்டியிருந்தா, என் இடுப்பு மடிப்பையும் அந்தத் தொப்புள் குழியையும் வெறிச்சுப் பாப்பான்.

அவன் கண்ணு எப்பவும் என்னோட அந்தச் சென்சிட்டிவான எடங்கள்ல தான் மேயும்.

ஆனா இத நான் கார்த்திக்கிட்ட அப்படியே சொல்ல முடியுமா?

அவன் என் உடம்பப் பாக்குறான், நானும் அவனுக்கு அதக் காட்டி ரசிக்கிறேன்னு சொன்னா இவருக்கு ஹார்ட் அட்டாக்கே வந்துடும்.

நான் என் முகத்துல ஒரு சிரிப்பக் கொண்டு வந்தேன்.

"எதுக்குப் பாக்குறானா? எல்லாம் என் சேஃப்டிக்குத் தாங்க..."

நான் கூலா, எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம அந்தப் பதிலை சொன்னேன்.

கார்த்திக் என்னைய நம்ப முடியாமப் பாத்தாரு.

"சேஃப்டிக்கா? வாட்ச்மேன் உன்னைய அப்படி பாக்குறது உன் சேஃப்டிக்கானு சொல்ற?"

அவர் குரல்ல இன்னும் அந்தச் சந்தேகம் முழுசாப் போகல.

"அவர் தப்பா பாக்கல கார்த்திக்... நான் எங்க போறேன், எப்படி வர்றேன்னு பாதுகாப்புக்காக பாக்குற மாதிரி தான் தெரிஞ்சுது."

நான் பிரகாஷோட அந்த காமப் பார்வைய, நேக்கா ஒரு செக்யூரிட்டியோட டியூட்டியா மாத்திட்டேன்.

நான் கார்த்திக் கண்ண நேராப் பாத்துப் பேசனேன்.

"அவர் பாக்குற விதம் எப்படி இருக்கும் தெரியுமா?"

"நான் மாடியில இருந்து கீழ எறங்குன உடனே, அவர் கேபின்ல இருந்து சட்டுனு வெளிய வந்து நிப்பாரு."

"நான் கேட்டைத் தாண்டி வெளிய போற வரைக்கும் அவரோட கண்ணு என் மேலயே தான் இருக்கும்."

"ஆனா அது ஏதோ தப்பான பார்வை கிடையாது கார்த்திக்."

"நான் பத்திரமாப் போறேனா, எனக்கு முன்னாடி பின்னாடி ஏதாச்சும் வண்டி வருதான்னு பாக்குற பார்வை அது."

"என்னோட ஒவ்வொரு அசைவையும் நோட் பண்ணிகிட்டே ஒரு செக்யூரிட்டி வளையம் மாதிரி எப்பவும் உஷாரா நிப்பாரு."

"அவர் அப்படி நிக்குறதப் பாக்கும்போதே, எனக்கு தைரியமா இருக்கும் தெரியுமா?"

"நம்மளப் பாதுகாக்க, நமக்காக ஒருத்தரு இருக்காங்குற ஃபீல் அது."

நான் வெளில கார்த்திக்கிட்ட இப்படி டீசண்டா கதை விட்டுட்டு இருந்தேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள ஓடுன படம் வேற.

அவன் என்னையத் தப்பாப் பாக்கலயா?

அவன் என்னையப் பாக்குற ஒவ்வொரு பார்வையிலயும் என்னோட துணிய கண்ணாலயே உரிச்சுப் பாப்பானே!

நான் நடக்கும்போது என் முலைகள் லேசா குலுங்குறத அவன் கண்ணு எவ்ளோ வெறியாப் பாக்கும்னு எனக்குத் தான தெரியும்.

என் இடுப்பு மடிப்பை அவன் முழுங்குற மாதிரிப் பாக்குறப்போ, அவன் சுன்னி அந்தப் பேண்ட்டுக்குள்ள ஒரு இரும்புத் தடி மாதிரிப் புடைச்சுக்கிட்டு நிக்குமே.

அவனோட அந்த வெறித்தனமான பார்வைல, நான் எவ்ளோ தடவ கூசிப் போயிருக்கேன். 

ஆரம்பத்துல அவனை எவ்ளோ திட்டியிருக்கேன்.

ஆனா அத நான் எப்டி என் புருஷன்கிட்ட சொல்ல முடியும்?

நான் மறுபடியும் முகத்தை இன்னசென்ட்டா மாத்திக்கிட்டேன்.

"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல எவ்ளோ லேடீஸ் இருக்காங்க..."

"ஆனா அவரு என் மேல மட்டும் ஒரு தனி அக்கறை வெச்சுருக்காரு கார்த்திக்."

"ஏன் தெரியுமா?"

நான் அவர் கண்ண நேராப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"ஏன் பவி?" அவர் ரொம்ப ஆர்வமா கேட்டாரு.

"அவரு புதுசா வேலைக்கு வந்தப்போ, மத்தவங்கலாம் அவர எல்லாரும் அலட்சியமாத் தான் பாத்தாங்க?"

"ஆனா நான் தான் அவர்கிட்ட ஒரு  மதிப்புக் குடுத்து, அன்பாப் பேசுனேன்?"

"அதுனால, அவருக்கு என் மேல ஒரு தனி மரியாதை."

"தன்னைய மதிக்குறாங்களேங்குற ஒரு பெரிய விசுவாசம் கார்த்திக்."

"அந்த விசுவாசத்துல தான் அவரு என்னைய அவ்ளோ பத்திரமாப் பாத்துக்கிட்டார் போல."

"நான் ஏதாச்சும் பொருள் தூக்கிட்டு வந்தா, தூரத்துல இருந்தே ஓடி வந்து வாங்குவார்."

"நான் லிஃப்ட்க்குள்ள போற வரைக்கும் நின்ன எடத்துல இருந்து நகராம என்னையே பாத்துக்கிட்டே இருப்பாரு."

"அது ஏதோ ஒரு பெரிய ஆள, மரியாதையா பாக்குற மாதிரி ஒரு மரியாதையான பார்வைங்க..."

நான் சொன்ன இந்த லாஸ்ட் டயலாக் எனக்கே கொஞ்சம் ஓவராத் தான் பட்டுச்சு.

அவன் என்னைய பெரிய ஆள, மரியாதையா பாத்தான்?

அவன் என்னைய ஒரு செக்ஸ் பொம்மை மாதிரித் தான வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

ஆனா கார்த்திக் மூஞ்சியப் பாத்தா, நான் சொன்ன இந்த அண்டப்புளுகை அவர் முழுசா நம்பிட்டாருனு தெரிஞ்சுது.

நான் சொல்லச் சொல்ல கார்த்திக் முகத்துல இருந்த டென்ஷன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் குறைய ஆரம்பிச்சுது.

அவர் மூஞ்சியில இருந்த அந்த இறுக்கம் தளர்ந்து, ஒரு லேசான புரிதல் வந்துச்சு.

அவர் நான் சொல்றத ஏதோ ரொம்ப லாஜிக்கா இருக்கேனு முழுசா ஏத்துக்கிட்டாரு.

தன் பொண்டாட்டியோட அன்பான குணத்தால தான், அந்த வாட்ச்மேன் இப்படி விசுவாசமா ஒரு நாய் மாதிரி இருக்கான்னு அவர் நெனச்சுக்கிட்டாரு.

"அப்படியா பவி? அவன் அவ்ளோ சின்சியரா வேலை பாக்குறானா?"

அவர் குரல்ல இப்போ சந்தேகம் போய், ஒரு பெரிய ஆச்சரியம் வந்துருச்சு.

"பின்ன? அவரு தன் வேலைய எவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா செய்றாரு தெரியுமா?"

நான் உடனே பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசுனேன்.

"ஒரு வாட்ச்மேன் வேலைய மட்டும் அவர் பாக்கல..."

"நம்ம வீட்ல இருக்குற ஒரு ஆளு மாதிரி என்னைப் பத்திரமாப் பாத்துக்கிட்டாரு கார்த்திக்."

"இப்போ அவர் இருக்குற வரைக்கும் எனக்கு எந்தப் பயமும் இல்ல, இந்த அபார்ட்மெண்ட்ல."

நான் ரொம்ப ஃபீல் பண்ணிச் சொன்னேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள, அவன் என்னைய எப்படிப் 'பத்திரமா' பெட்ல வெச்சுப் பாத்துக்கிட்டான்னு நெனச்சுக்கிட்டேன்.

அவன் என்னையப் பத்திரமாப் பாத்துக்கிட்டதுக்காக, நான் அவனுக்குக் குடுத்த கூலி எவ்ளோ பெருசுனு கார்த்திக்குக்கு எங்க தெரியப் போகுது?

அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் ஆயுதத்தால என்னையப் பதம்பாத்து, என்னைய ஒரு முழுப் பொண்ணா ஃபீல் பண்ண வெச்சானே.

அந்த முரட்டுத்தனமான சுகத்த நெனக்கும்போதே, என் தொடை இடுக்குல லேசா ஒரு ஈரம் கசியுற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் ஒரு கள்ளச் சிரிப்போட கார்த்திக்கையே உத்துப் பாத்தேன்.

கார்த்திக் லேசாத் தலைய ஆட்டுனாரு.

அவர் முகத்துல இப்போ பொசசிவ்னெஸ் மொத்தமாப் போய், ஒரு லேசான நிம்மதி வந்துருச்சு.

தன் பொண்டாட்டிய ஒரு வாட்ச்மேன் அவ்ளோ பத்திரமாப் பாதுகாக்குறான்னு நெனச்சு அவருக்குப் பெருமையா இருந்திருக்கும் போல.

அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.

"சரி பவி... அவன் சின்சியரா வேலை பாக்குறான்னா ஓகே..."

"இப்போலாம் அப்படி ஒரு விசுவாசமான ஆளுங்கள பாக்குறதே ரொம்ப கஷ்டம்."

அவர் பிரகாஷப் பாராட்டுனாரு.

உங்க பொண்டாட்டிய ஓத்தவனுக்கு இப்படி ஒரு சர்டிஃபிகேட் குடுக்குறாரேனு எனக்குச் சிரிப்பா வந்துச்சு.

"ஆனா..." அவர் லேசா நிறுத்துனாரு.

"அதுக்காக வீட்டுக்குள்ள வர அளவுக்கு அவன் என்ன அவ்ளோ பெரிய ஹெல்ப் பண்ணிட்டான், அவன் பண்ணதுலாம் அவனோட வேல தான?"

அவர் இன்னும் கொஞ்சம் கன்வின்ஸ் ஆகாமக் கேட்டாரு.

வீட்டுக்குள்ள ஒரு வாட்ச்மேன் வரக் கூடாதுங்குற அந்த ரூல்ஸ், இன்னும் அவர் மைண்ட்ல ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங்கான டோஸ் குடுக்க முடிவு பண்ணேன்.

நான் என் கைகளச் சோஃபாவுல ஊனி, லேசா முன்னாடி வந்தேன்.

"உங்களுக்கு அந்தப் பிரிண்டர் டெவ்லிரி வந்த நாள் நியாபகம் இருக்கா கார்த்திக்?"

நான் நேக்கா ஒரு பழைய இன்சிடென்ட்ட ஓபன் பண்ணேன்.