Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 236:
-------------

"வாட்ச்மேன் எப்படிப் பவி டேஸ்ட் பண்ணான்?"

அவர் கேட்ட கேள்வி ரூம்க்குள்ள தெளிவா எதிரொலிச்சுது.

அவர் முகம் குழப்பத்தோட உச்சியில இருந்துச்சு.

அவர் கண்கள்ல ஒரு ஆச்சரியம்.

ஒரு செக்யூரிட்டி, அதுவும் நம்ம அபார்ட்மெண்ட் வாசல்ல நிக்குற ஒருத்தன்.

அவன் எப்படி இங்க வந்து டேஸ்ட் பண்ண முடியும்?

இதுதான் இப்போ அவர் மனசுல ஓடிட்டு இருக்குற ஒரே கேள்வி.

அவர் என்னையவே இமைக்காம பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் பார்வையில எந்த ஒரு சந்தேகமும் இருக்குற மாதிரி தெரியல.

ஆனா அவருக்குச் சுத்தமா ஒன்னும் புரியல, அவ்வளவுதான்.

அவர் அப்படி உக்காந்து முழிக்குறதைப் பாக்கப் பாக்க எனக்குச் என்னவோ ஆச்சு, ஒரு மாதிரி பாவமா, ஆனா சிரிப்பா இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள ஏதோ பட்டாம்பூச்சிகள் பறக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

நான் என் சிரிப்பை வெளில காட்டிக்காம ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை கேஷுவலா மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் லேசா முன்னாடி சாய்ஞ்சேன்.

"அதுவா கார்த்திக்..."

நான் இயல்பா என் கதையை ஆரம்பிக்க ரெடியானேன்.

"காலைல வீட்டு வேலைலாம் முடிச்சுட்டு, நான் கிச்சன்ல வேலை பாத்துக்கிட்டு இருந்தேனா..."

"அப்போ கரெக்டா ஒரு பதினோரு மணி இருக்கும்..."

"திடீர்னு காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டுச்சு."

"யாரா இருக்கும்னு நெனச்சுக்கிட்டே நான் வந்து கதவைத் தொறந்தேன்."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, நிதானமாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் நான் சொல்றதை அவ்ளோ இன்ட்ரஸ்ட்டா கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"வெளில பாத்தா செக்யூரிட்டி நின்னுகிட்டு இருந்தான்."

நான் அப்படி சொன்னதும் கார்த்திக் நெத்தியில லேசாச் சுருக்கம் விழுந்துச்சு.

"வாட்ச்மேன் எதுக்கு நம்ம வீட்டுக்கு வந்தான்?"

அவர் அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டாரு.

"மெயின்டெய்னன்ஸ் பில் குடுக்குறதுக்கு வந்தாங்க கார்த்திக்."

நான் சுலபமா ஒரு பொய்யைச் சொல்லி முடிச்சேன்.

"இந்த மாசம் மெயின்டெய்னன்ஸ் பில் இன்னும் நம்ம கைக்கு வரலல?"

"அதை எல்லா வீட்டுக்கும் குடுத்துட்டு இருந்தான்."

"அப்படியே நம்ம வீட்டுக்கும் குடுக்க வந்தான்."

நான் சொன்ன ரீசன் கார்த்திக்குக்கு லாஜிக்கா பட்டுச்சு.

அவர் முகம் உடனே ரிலாக்ஸ் ஆகிடுச்சு.

"ஓ... பில் குடுக்க வந்தானா? சரி சரி..."

அவர் அதை நம்பிட்டாரு.

என் புருஷனை எவ்ளோ ஈஸியா ஏமாத்த முடியுதுனு நெனச்சப்போ எனக்கு ரொம்பத் த்ரில்லா இருந்துச்சு.

"அவன் பில் குடுக்க தான வந்தான்... அப்புறம் எப்படி ஹல்வா டேஸ்ட் பண்ணான்?"

அவர் பாயிண்ட்டுக்கு மறுபடியும் வந்தாரு.

நான் என் உதடுகளை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.

இப்போ நான் சொல்லப் போற விஷயம் தான் இப்போ ஹைலைட்.

"நான் கதவைத் தொறந்ததும்..."

நான் வார்த்தைகளை நேக்கா இழுத்தேன்.

"வீட்டுக்குள்ள இருந்த ஹல்வா வாசம் அப்படியே அவன் மூக்குல அடிச்சுது போல கார்த்திக்."

நான் அந்த 'வாசம்'ங்குற வார்த்தையை ரசிச்சுச் சொன்னேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும் கார்த்திக் என்ன நெனச்சிருப்பாருனு எனக்குத் தெரியும்.

நெய் உருகி, ஏலக்காய் மணத்தோட, சர்க்கரை பாகு கொதிக்குற அந்த இனிப்பான சமையல் வாசம்.

அந்த வாசம் தான் வீட்டுக்குள்ள நிறைஞ்சு இருந்துச்சுனு அவர் கற்பனை பண்ணிக்கிட்டாரு.

ஆனா எனக்குத் தான் நிஜம் தெரியும்.

அப்போ கதவைத் தொறந்தப்போ என் மேல இருந்து என்ன வாசம் வந்துச்சுனு எனக்குத் தான் தெரியும்.

நான் குளிச்சுட்டு, ரொம்ப அழகாப் புதுசா ஒரு புடவை கட்டியிருந்தேன்.

என் உடம்புல லேசான சோப் வாசம்.

என் கூந்தல்ல நான் வெச்சுருந்த அந்த மல்லிகைப்பூ வாசம்.

எல்லாத்தையும் விட... எனக்குள்ள இருந்து வந்த பெண் வாசம்.

என் உடம்பு ஒரு ஆம்பளைக்காக ஏங்கித் தவிச்சுக்கிட்டு இருந்தப்போ உண்டான அந்த ஈரம் கலந்த வாசம்.

அந்த நிஜமான தேன் வாசம்.

அது தான் பிரகாஷ் மூக்குல போய் அடிச்சுது.

நான் கார்த்திக் கண்ணை நேராப் பாத்துக்கிட்டே பேச்சைத் தொடர்ந்தேன்.

"அந்த வாசம் கொஞ்சம் தூக்கலா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"நான் கதவைத் தொறந்த உடனே, அவன் அப்படியே ஒரு செகண்ட் கண்ணை மூடி அந்த வாசத்தை உள்ள இழுத்தான்."

நான் பிரகாஷ் செஞ்சதை அப்படியே சமையல் கணக்குல மாத்திச் சொன்னேன்.

என் முகத்துல இருந்து, என் இடுப்பு வரைக்கும் அவனோட பார்வை ஊடுருவிப் போச்சு.

அவன் கண்கள்ல இருந்த அந்த வெறி எனக்கு நல்லாவே நியாபகம் இருக்கு.

"அவன் கண்ணை மூடி முகர்ந்து பாத்துட்டு, என்னையப் பாத்தான்."

நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணேன்.

"மேடம், வீட்டுக்குள்ள இருந்து நல்ல வாசம் வருது மேடம்னு கேட்டான். வாசனையே இவ்ளோ சூப்பரா இருக்கு மேடம்னு சொன்னான்."

"எனக்கு அப்படியே ஒரு மாதிரி கூச்சமா போச்சு."

நான் நிஜமாவே கூச்சப்படுற மாதிரி என் முகத்தை லேசாக் கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் முகத்துல ஒரு சின்ன பெருமிதம்.

தன் பொண்டாட்டியோட சமையல் வாசத்தை ஒருத்தன் பாராட்டுறான்ங்குற மிதப்பு அவருக்கு.

"அப்படியா சொன்னான்?" அவர் கேட்டாரு.

"ஆமாங்க... வாசம் ரொம்பப் பிரமாதமா இருக்கு மேடம்னு உருகிட்டான்."

"அவன் அப்படிச் சொன்னதும் நான் ஒண்ணுமே சொல்லல."

"சும்மாப் புன்னகை பண்ணிட்டு, பில்லை வாங்கிக்கிட்டேன்."

நான் என் கைகளை காத்துல ஏதோ வாங்குற மாதிரி ஆக்‌ஷன் செஞ்சு காட்டுனேன்.

"சரி, பணத்தை சார் வந்ததும் தர்றேன்னு சொல்லிட்டு, நான் கதவைச் சாத்தப் போனேன் கார்த்திக்."

நான் பேச்சை நிறுத்திட்டு அவரைப் பாத்தேன்.

"அப்போ அவன் என்ன சொன்னான் தெரியுமா?"

"என்ன சொன்னான்?" கார்த்திக் ரொம்ப ஆர்வமாக் கேட்டாரு.

"மேடம்... நீங்க என்ன செய்றீங்கனு எனக்குத் தெரியல..."

"ஆனா அந்த வாசம் என்னை ஏதோ பண்ணுது மேடம்னு சொன்னான்."

நான் அந்த டயலாக்கை ஃபீல் பண்ணிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் அதைச் சாப்பாட்டுப் பசினு நம்பிட்டாரு.

ஆனா அது நிஜமான பசி.

என் உடம்பைத் தின்னு தீக்குறதுக்கான பசி.

பிரகாஷோட முரட்டுத்தனமான பசியை, என்னோட பசியையும் நான் இப்படி வார்த்தைகள்ல மாத்திச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அவன் முகத்தைப் பாத்தப்போ எனக்கு அவ்ளோ பாவமா இருந்துச்சுங்க."

நான் ஒரு நல்ல பொண்ணு மாதிரி மூஞ்சியை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"அவன் மூஞ்சியில அவ்ளோ ஒரு ஏக்கம்."

"அந்த வாசத்தை முகர்ந்ததுல இருந்து, அவனுக்குள்ள ஒரு பெரிய தவிப்பு வந்துருச்சு."

"அவனுக்கு அது ரொம்ப பிடிச்சுருக்குனு அவன் கண்கள்லயே தெரிஞ்சுது."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் ரொம்ப உன்னிப்பாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நான் முதல்ல அவனுக்குக் குடுக்கக் கூடாதுனு தான் கார்த்திக் நெனச்சேன்."

நான் தெளிவா இந்தக் பாயிண்ட்டைச் சொன்னேன்.

"இது நான் பார்த்துப் பார்த்துப் பக்குவமாச் செஞ்சது."

"அதை எப்படி ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட டேஸ்ட் பாக்க குடுக்குறதுனு எனக்கு ஒரு தயக்கம் இருந்துச்சு."

நான் சொல்லும்போதே என் மனசுக்குள்ள ஒரு குறும்பு ஓடுச்சு.

நான் என் கற்பை காப்பாத்திக்கணும்னு தான் முதல்ல நெனச்சேன்.

ஆனா அவன் என்ன தொட்டதும் நான் நெய் மாதிரி உருகிப் போயிட்டேன்னு கார்த்திக்குக்கு எங்கே தெரியப் போகுது.

"ஆனா கார்த்திக்... அவன் என்னையப் பாத்த அந்தப் பார்வை இருக்கே..."

நான் மெதுவா, ஒரு ரெட்டை அர்த்தத்துல சொன்னேன்.

"அவன் எவ்ளோ ஏங்கிப் போய் பாத்தான்னு எனக்குத் தான் தெரியும்."

நான் கார்த்திக் கண்ண நேராப் பாத்துக்கிட்டே பேசனேன்.

அவர் என் பேச்ச மட்டுமே, ஏதோ பெரிய கதையை கேக்குற மாதிரி கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவன் மூஞ்சியப் பாக்கவே எனக்கு ரொம்பப் பாவமா இருந்துச்சு."

"ரொம்ப ஆசையா கொஞ்சமாவது நான் டேஸ்ட் பண்ண கொடுக்க மாட்டன்ங்குற மாதிரி, ஒரு ஏக்கத்தோட பாத்தான்."

"அவனுக்குப் டேஸ்ட் பண்ணனும்னு ரொம்ப ஆசையா இருந்துச்சு போல கார்த்திக்."

நான் பேசப் பேச, என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷோட முகம் தான் வந்து போச்சு.

"அவன் அவளோ ஏக்கத்தோடு பாத்ததும், எனக்குள்ள கொஞ்சம் இரக்கம் வந்துருச்சு."

"நம்ம வீட்ல இவ்ளோ தித்திப்பா ஒரு பொருள் இருக்கு..."

"அவனும் ஆசையா கேக்குறான், சரி கொஞ்சூண்டு குடுத்துத் தான் பாப்பாமேனு தோணுச்சு."

நான் நல்லவ மாதிரி, தர்மம் பண்ணுற மாதிரி என்னையக் காட்டிக்கிட்டேன்.

ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு, என் கால விரிச்சு, அவனை என்ன ஓக்க விட்டத நான் எவ்ளோ சிம்பிளா ஒரு தர்மம் பண்ணுன மாதிரி சொல்லிட்டு இருக்கேன்.

"ஒரு சின்னக் கிண்ணத்துல எடுத்து குடுக்கலாம்னு தான் நான் முடிவே பண்ணேன் கார்த்திக்."

நான் என் கைகள வெச்சு ஒரு சின்னக் கிண்ணம் மாதிரி செஞ்சு காட்டுனேன்.

"அவனை அப்படியே வெளிலயே நிக்க வெச்சு, கொஞ்சம் டேஸ்ட் பண்ணக் குடுக்கலாம்னு தான் நெனச்சேன்."

"ஆனா..."

நான் மறுபடியும் ஒரு சின்ன பிரேக் விட்டேன்.

கார்த்திக் இப்போ முழுசா என் கதையோட ஒன்றிப் போயிருந்தாரு.

"ஆனா என்ன பவி?" அவர் ஆர்வமா கேட்டாரு.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டு, கேஷுவலா சொன்னேன்.

"நான் அவன்கிட்ட அங்கயே நில்லுனு சொல்றதுக்குள்ள..."

"நான் ம்ம்னு சொன்னதும், நான் ஏதோ அவனை உள்ள கூப்பிட்ட மாதிரி, அப்படியே வீட்டுக்குள்ள காலெடுத்து வெச்சுட்டான்."

நான் அந்த வார்த்தைய, அவன் காலெடுத்து வெச்சான்னு சொல்லி முடிச்சேன்.

அந்த வார்த்தை என் உதட்ட விட்டுப் பிரிஞ்ச உடனே, ஹால்ல ஒரு சின்ன மாற்றம் தெரிஞ்சுது.

கார்த்திக் முகத்துல அவ்ளோ நேரம் இருந்த அந்த ஆர்வம், அந்தச் சிரிப்பு, எதிர்பார்ப்பு எல்லாமே சட்டுனு மறைஞ்சுடுச்சு.

அவர் கண்கள்ல இப்போ ஒரு விதமான அதிர்ச்சியும், லேசான டென்ஷனும் எட்டிப் பாத்துச்சு.

ஒரு புருசனுக்கு வர்ற அந்த இயல்பான சந்தேகம், கொஞ்சம் கோபம்.

தன் பொண்டாட்டி தனியா இருக்குறப்போ, இன்னொரு சம்பந்தமே இல்லாத ஆள் எப்படி உள்ள வரலாம்ங்குற டென்ஷன்.

அவர் சோஃபாவுல லேசா நெளிஞ்சாரு.

அவர் உக்காந்திருந்த பொசிஷன மாத்தி, ரொம்ப நேராக் நிமிர்ந்து உக்காந்தாரு.

அவர் கைகள் ரெண்டும் அவர் தொடை மேல கொஞ்சம் டைட்டா அழுந்துச்சு.

"என்ன சொல்ற?" அவர் குரல் இப்போ கொஞ்சம் கணீர்னு வந்துச்சு.

"வீட்டுக்குள்ள வந்தானா?"

அவர் கேட்ட விதத்துல ஒரு உரிமை, ஒரு பொசசிவ்னெஸ் தெரிஞ்சுது.

"அவன் எதுக்கு உள்ள வந்தான், என்னதான் ஹல்வா டேஸ்ட் பண்ணனும்னு எவ்ளோ கேட்டாலும் இல்ல ஆச இருந்தாலும்?"

"நீ மட்டும் தனியா வீட்ல இருக்கிறப்போ, எப்படி ஒரு வாட்ச்மேன உள்ள விட்ட?"

அவர் அடுத்தடுத்த கேள்விகளா கேட்டாரு.

அவர் குரல்ல ஒரு கண்டிப்பு இருந்துச்சு.

ஒரு சாதாரணப் பொண்ணா இருந்தா, புருஷன் இப்படி டென்ஷன் ஆகுறதப் பாத்து உடனே பயந்துருப்பா.

"ஐயையோ, நான் உள்ள வரச் சொல்லலங்க, அவனாத் தான் வந்துட்டான்"னு பதறிப் போய்ச் சொல்லிருப்பா.

தன்னத் தற்காத்துக்க ட்ரை பண்ணிருப்பா.

ஆனா எனக்கு?

எனக்கு ஒரு துளி கூடப் பயம் வரல.

அவர் இப்படிக் கோபப்படுறதப் பாக்கப் பாக்க, எனக்குள்ள திமிர் தான் வந்துச்சு.

இவ்ளோ நாளா என்னையக் கண்டுக்காம விட்டுட்டு, இப்போ நான் ஏதோ ஒரு வாட்ச்மேன உள்ள விட்ட உடனே எப்படித் துடிக்குறாருனு இவர் மேல ஒரு கோவம் தான் வந்துச்சு.

என் மேல இவருக்கு இவ்ளோ அக்கறை இருக்கானு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

ஒரு நாளாவது என்கூட இவ்ளோ நேரம் பேசி இருப்பாரா, இப்போ பாரு, ஏதோ என் மேல அக்கறை இருக்குற மாதிரி வந்துட்டாரு.

அதே சமயம், எனக்குப் பிரகாஷ விட்டுக் குடுக்கவும் மனசு வரல.

நான் எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம, ரிலாக்ஸா உக்காந்துருந்தேன்.

என் முகத்துல அந்தப் புன்னகைய நான் கொஞ்சம் கூட மாத்திக்கல.

இனிமையா, சாந்தமா அவர் கண்ண நேராப் பாத்தேன்.

அவர் என்னைக் கேக்குற கேள்விகளுக்கு, எந்த விதமான டிஃபென்சிவ் ஆன பதிலும் சொல்லக் கூடாதுனு நான் முடிவு பண்ணேன்.

அவரோட அந்த டென்ஷனக் கூலா ஹேண்டில் பண்ணனும்.

அதே நேரத்துல பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசணும்.

அவர்கிட்ட எல்லா உண்மையையும் நேரடியா சொல்லணும், ஆனா வேற மாதிரினு தோணுச்சு.

நான் என் தலைய லேசாச் சாய்த்து, செல்லமா அவர் முகத்தப் பாத்தேன்.