Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 235:
-------------


அவர் அப்படிச் சிரிச்சதைப் பாத்ததும், என்னோட நக்கல் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாயிடுச்சு.

எவ்ளோ ஒரு அழகான சிரிப்பு.

ஒரு பையன் தனக்குப் பிடிச்ச சாக்லேட் கிடைக்கப் போகுதுனு நம்பிச் சிரிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு அவர் முகம்.

ஆனா அந்தச் சாக்லேட்டை வேற ஒருத்தன் வாயில போட்டுச் சப்பிச் சுவைச்சுட்டு, அந்த எச்சிலைத் தான் இவருக்குக் குடுக்கப் போறேன்னு அந்த மனுஷனுக்குத் தெரியல.

என்னதான் அந்த சாக்லேட் அவரோடதா இருந்தாலும், இன்னோருத்தன் அத சாப்பிடறத கேக்குறப்போ, இல்ல பாக்குறப்போதான் அதோட ஒர்த் தெரியும். இப்போ கார்த்திக்கை பாக்குறப்போ, எனக்கு அப்படிதான் தெரியுது.

அவருக்கு அந்த நிஜம் தெரியாம இருக்குற வரைக்கும், இந்தச் சிரிப்பு அவர் மூஞ்சியில அப்படியே ஒட்டிக்கிட்டுத் தான் இருக்கும்.

நான் மெதுவா டைனிங் டேபிள்ல இருந்து எந்திரிச்சேன்.

அவர் பரிமாறுன கிண்ணத்தை எடுத்துக்கிட்டு கிச்சனுக்குள்ள போனேன்.

சிங்க்குக்குள்ள பாத்திரத்தைப் போட்டேன்.

அங்க இருந்த வாட்டர் பியூரிஃபையர்ல இருந்து ஒரு கிளாஸ் நிறையத் தண்ணி பிடிச்சேன்.

தண்ணியப் பிடிச்சுக்கிட்டே கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

டைம் கரெக்டா ஒன்பது மணி ஆகியிருந்துச்சு.

சாதாரணமா இந்த ஒன்பது மணிங்குறது எனக்கு ரொம்ப போரான ஒரு டைம்.

எல்லா வேலையும் முடிச்சுட்டு, டிவி முன்னாடி சும்மா உக்காந்துருக்க வேண்டிய நேரம் இல்லனா தூங்க வேண்டிய நேரம்.

ஆனா இன்னைக்கு... அந்த ஒன்பது மணி எனக்கு ஏதோ புதுசா ஒரு எனர்ஜியைக் குடுத்துச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஓடுற ரத்தம் எல்லாம் சூடா, ரொம்ப ஃபாஸ்ட்டா ஓடுற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

நான் அந்தத் தண்ணி கிளாஸை எடுத்துக்கிட்டு, ஹாலை நோக்கிக் காலெடுத்து வெச்சேன்.

ஹால்ல பேன் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

கார்த்திக் சோஃபாவுல உக்காந்து இருந்தாரு. 

நான் போய், அவருக்கு பக்கத்துல இருந்த சோஃபாவுல உக்காந்தேன்.

என் கையில இருந்த தண்ணி கிளாஸை என் மடியில வெச்சுக்கிட்டேன்.

எப்பவும் வேல இருக்குனு போய்டுவாரு இங்க இப்போ என்ன பண்ணுறாரு?

அவரோட உடம்பை நான் கூர்மையாப் பாத்தேன்.

நாள் பூரா உக்காந்து வேலை பாக்குறதால, அவருக்கு லேசாத் தொப்பை எட்டிப் பாத்துச்சு.

ரொம்ப இல்ல, ஆனா கொஞ்சம் சதை போட்ட உடம்பு.

அவர பாத்ததும், என்னைய அறியாமலேயே என் மனசு பிரகாஷோட உடம்பைக் கற்பனை பண்ணிப் பாத்துச்சு.

மத்தியானம் இந்த வீட்டுக்குள்ள, பிரகாஷ் அம்மணமா நின்னப்போ இருந்தப்போ.

என்னதான் அவன் என்னை விட குள்ளமா இருந்தாலும் நல்லா முறுக்கேறி இருந்துச்சு.

அவனோட வாசம் என் மூக்குல மறுபடியும் லேசாக் காத்துல மிதந்து வர்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் உடனே என் எண்ணங்களைச் சட்டுனு மாத்திக்கிட்டு, கையில இருந்த கிளாஸைப் பாத்தேன். 

அதுல இருந்து கொஞ்சம் தண்ணி குடிச்சேன்.

ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் அந்த ரூம்ல எந்தச் சத்தமும் இல்ல.

வெறும் பேன் ஓடுற அந்த 'ஹம்ம்ம்'ங்குற சத்தம் மட்டும்தான் கேட்டுச்சு.

நான் என் கையில இருந்த தண்ணி கிளாஸையே பாத்துக்கிட்டு, அமைதியா உக்காந்துருந்தேன்.

திடீர்னு கார்த்திக் என்னைப் பாத்துத் திரும்புனாரு.

நான் கூட அவர் வேலை பாக்க போறேன்னு சொல்லுவாருனு தான் நெனச்சன்,

"அது சரி பவி..." அவர் வேற மாதிரி பேச்சை ஆரம்பிச்சாரு.

நான் நிமிர்ந்து அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"என்னங்க... சொல்லுங்க..." நான் ஆர்வத்தோட கேட்டேன்.

"அந்த தேன் அல்வா சூப்பரா வந்திருக்கு, தித்திப்பா இருக்குனு எல்லாம் சொன்னியே..."

அவர் மறுபடியும் அந்த அல்வா டாபிக்கை விடாமப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"ஆமாங்க..." நான் தலையாட்டினேன்.

"நீ டேஸ்ட் பண்ணிப் பாத்தியா? அதான் சொல்றியா?"

அவர் கேட்டாரு.

அவர் இப்படிக் கேட்டதும், என் கையில இருந்த தண்ணி கிளாஸ் லேசா ஆடுச்சு.

நான் டேஸ்ட் பண்ணிப் பாத்தேனா?

ஐயையோ... நான் எப்படிப் டேஸ்ட் பண்ணுவேன்?

அந்த தேன் அல்வாவே நான்தானே கார்த்திக்?

என்னோட உடம்புல இருந்து வழிஞ்ச அந்தத் தித்திப்பை, நான் எப்படித் டேஸ்ட் பாக்க முடியும்?

என் மனசுக்குள்ள ஏகப்பட்ட பதில்கள் முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.

அதை அனுபவிச்சு, ருசிச்சுப் பாத்தது வேற ஒரு ஆளுனு எப்படி இவர்கிட்ட சொல்றது?

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள சிரிப்பு தாங்க முடியல.

ஒரு செகண்ட், நான் 'ஆமாங்க, நான் டேஸ்ட் பாத்தேன்'னு சொல்லிட்டு அந்த டாபிக்கை முடிச்சுடலாம்னு தான் நெனச்சேன்.

ஆனா... என்னமோ தெரியல.

அவர் வேல கூட பாக்காம இவ்ளோ இன்ட்ரெஸ்டிங்கா கேக்குறது.

எனக்கு இந்த விளையாட்டை இன்னும் கொஞ்சம் கன்டினியூ பண்ணனும் போல ஆசையா இருந்துச்சு.

நெருப்போட விளையாடுற மாதிரி ஒரு த்ரில்.

இந்த மனுஷனை எந்த அளவுக்குக் குழப்பலாம்னு பாக்க எனக்கு ரொம்ப இன்ட்ரஸ்ட்டா இருந்துச்சு.

என் மனசு ரொம்ப வேகமா வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுது.

நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.

கிளாஸை மெதுவா முன்னாடி இருந்த டீப்பாய் மேல வெச்சேன்.

நான் என் ரெண்டு கைகளையும் மடியில கோர்த்து வெச்சுக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் முகத்தை நேராப் பாத்தேன்.

என் உதட்டுல ஒரு சின்ன, நக்கலான சிரிப்பு ஒட்டிக்கிச்சு.

"இல்லங்க..." நான் மெதுவா, வார்த்தைகளை இழுத்துச் சொன்னேன்.

"நான் டேஸ்ட் பாக்கல."

நான் அப்படிச் சொன்னதும் கார்த்திக் புருவம் லேசாச் சுருங்குச்சு.

அவர் கொஞ்சம் குழப்பமா முன்னாடி வந்தாரு.

"பின்ன? அப்புறம் எப்படி அது நல்ல வந்துருக்குனு தெரியும்.  அப்புறம் நீ அவ்ளோ வேர்த்து விறுவிறுக்கச் செஞ்சுட்டு, நீயே டேஸ்ட் பாக்கலயா?"

அவர் ரொம்ப ஆச்சரியப்பட்டுக் கேட்டாரு.

நான் அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு சமைச்சுட்டு, அதை அவளே ருசி பாக்கலனு சொன்னா யாருக்கும் ஒரு டவுட் வரத்தான் செய்யும்.

நான் அவர் கண்ணை இமைக்காம பாத்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னத் தயக்கம் வந்து எட்டிப் பாத்துச்சு.

'உண்மையைச் சொல்லலாமா? வேணாமா?'னு என் மனசு சண்டை போட்டுச்சு.

'சொல்லிடு பவி... இவர் என்னதான் பண்ணுவாருனு பாக்கலாம்னு'னு ஒரு மூலை சொல்லுச்சு.

'வேணாம் ரிஸ்க் எடுக்காத, அவருக்கு ஏதாது புரிய போகுது. உன் வாழ்க்கைடி இது'னு இன்னொரு மூலை எச்சரிச்சுது.

ஆனா எனக்கு த்ரில் தான் ரொம்ப முக்கியமாப் பட்டுச்சு. 

சும்மா டீஸ் மட்டும் பண்ணி பாக்கலாம்னு தோணுச்சு.

நான் ஒரு மூச்சு விட்டேன்.

"நான் டேஸ்ட் பாக்கல கார்த்திக்..."

"ஆனா..."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லிட்டு அப்படியே நிறுத்துனேன்.

கார்த்திக் முகத்துல இப்போ ஆர்வம் ஜாஸ்தி ஆச்சு.

"ஆனா என்ன பவி?" அவர் ஈகரா கேட்டாரு.

என் நெஞ்சு 'திக்... திக்... திக்...'னு வேகமா அடிச்சுக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் சொல்ல போற வார்த்தை, இந்த ரூமோட அமைதியையே, ஏன் என்னோட வாழ்க்கையையே புரட்டி பண்ணப் போகுதுனு எனக்குத் தெரியும்.

ஆனா நான் நிதானமா, ஒவ்வொரு வார்த்தையாத் தெளிவாச் சொன்னேன்.

"ஆனா... இன்னைக்கு வேற ஒருத்தர் அதை டேஸ்ட் பாத்தாரு."

நான் சொல்லிட்டேன்.

நான் சொன்ன அடுத்த செகண்ட், ஹால்ல ஒரு மயான அமைதி.

பேன் ஓடுற சத்தம் கூட இப்போ ரொம்பச் சத்தமா கேக்குற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

நான் அவர் முகத்தையே உன்னிப்பாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் முகத்துல இருந்த பாவனை சட்டுனு மாறிடுச்சு.

"வேற ஒருத்தரா?" அவர் என்னோட வார்த்தையையே திருப்பிச் சொன்னாரு.

"ஆமாங்க..." நான் கூலா தலையாட்டினேன்.

அவர் என்னைப் பாத்து ஒரு செகண்ட் முழிச்சாரு.

"யாரு அது?"

அவர் அந்த கேள்வியைக் கேட்டுட்டாரு.

அவர் கேட்ட விதம் விசாரிக்குற மாதிரி இல்ல, ஆனா ஒரு மாதிரி இன்னொசென்ட்டா இருந்துச்சு.

எனக்கே கொடுக்காத ஸ்வீட்டை, எவனோ ஒருத்தன் வந்து தின்னுட்டான்ங்குற மாதிரியான கேள்வி அது. 

அவரை பொறுத்த வர, அது ஸ்வீட்.

ஆனா எனக்கு?

என் புருஷன், என் உடம்பை ருசி பாத்தது யாருனு நேருக்கு நேரா கேக்குறாரு.

எனக்குள்ள ஒரு மாதிரி குறும்பும், அது கூட சிரிப்பும் வந்துச்சு.

ஆனா நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு என் சிரிப்பைக் கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.

முகத்துல எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாம, ரொம்ப சீரியஸான மாதிரி மூஞ்சியை வெச்சுக்கிட்டேன்.

நான் உடனே பதில் சொல்லல.

ஒரு செகண்ட்... ரெண்டு செகண்ட்... மூணு செகண்ட்.

அந்த கேப், எனக்கு வருஷம் மாதிரி த்ரில்லா இருந்துச்சு.

அவர் முகத்துல கொஞ்சம் குழப்பம் அதிகமாகி, அவர் என்னை ஒரு மாதிரி பாத்தாரு.

'யாரு அது, சொல்லு'ங்குற மாதிரி அவர் பார்வை இருந்துச்சு.

அவர் ரேணுகா அக்காவா இருக்குமோ, இல்ல வேற யாரது என்னோட பிரண்ட்-ஆ இருக்குமோனு நெனச்சிருக்கலாம்.

என் தொண்டையை லேசாக் கிளியர் பண்ணிக்கிட்டேன்.

அந்தப் பேரை என் வாயில இருந்து ஸ்மூத்தா, ஒரு பாட்டு பாடுற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"பிரகாஷ்."

நான் சொன்னது அந்த ஒரு வார்த்தைதான்.

நான் அந்தப் பேரைச் சொன்னதும் கார்த்திக் என்னையவே வெறிச்சுப் பாத்தாரு.

அவர் இமைகள் ஒரு ரெண்டு தடவை வேகமா அடிச்சுக்கிச்சு.

அவர் கண்கள்ல குழப்பம் மொத்தமாத் திரண்டு நின்னுச்சு.

அவர் மனசு இப்போ 'பிரகாஷ்'ங்குற பேரைத் தேடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

யாரு இந்த பிரகாஷ்னு ஒரே குழப்பமா இருக்குற மாதிரி யோசிச்சாரு.

அவர் மண்டைக்குள்ள ஏதோ திங்கிங் வேகமா ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"பிரகாஷா?" அவர் கொஞ்சம் இழுத்துக் கேட்டாரு.

"எந்த பிரகாஷ்?"

அவர் நெத்தியில லேசாச் சுருக்கம் விழுந்துச்சு.

அவர் அப்படி மண்டையைப் பிய்ச்சுக்குறதைப் பாக்க எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

நான் இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி சாய்ஞ்சு உக்காந்தேன்.

ரொம்பக் கேஷுவலா, ஏதோ ரொம்ப தெரிஞ்சவங்கள பத்திப் பேசுற மாதிரிப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆமாங்க..." நான் புன்னகையோட சொன்னேன்.

"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்டுக்கு கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி புதுசா செக்யூரிட்டி மாத்துனாங்களே, அப்போ வந்த செக்யூரிட்டிங்க..."

நான் அப்படி சொல்லும்போதே அவர் முகத்துல வர்ற மாற்றத்தைக் கவனிக்கத் தயாரா இருந்தேன்.

"அவன்தான்."

நான் தெளிவா முடிச்சேன்.

நான் 'செக்யூரிட்டி'னு சொன்ன அந்த நிமிஷம்.

கார்த்திக் முகம் ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போச்சு.

அவர் புருவங்கள் ரெண்டும் ஆச்சரியத்துல மேல ஏறிடுச்சு.

அவர் என்னைப் பாக்குற பார்வை, ஏதோ நான் ஏலியன் மொழியில பேசுன மாதிரி இருந்துச்சு.

"வாட்ச்மேனா?"

அவர் குரல் கொஞ்சம் உடைஞ்சு, சத்தமா வந்துச்சு.

அவரால் அதை நம்பவே முடியல.

ஒரு வாட்ச்மேன், அதுவும் நம்ம வீட்டுக்குள்ள வந்து ஸ்வீட்டைச் சாப்பிட்டானா?

அதுதான் அவர் மண்டைக்குள்ள ஓடுற கேள்வி.

நான் என் முகத்துல ஒரு சின்ன வெக்கம் வந்துச்சு.

"ஆமாங்க..." நான் மறுபடியும் கன்ஃபார்ம் பண்ணேன்.

கார்த்திக் சோஃபாவுல பின்னாடி சாஞ்சாரு.

அவர் வலது கையால நெத்தியை லேசாத் தேய்ச்சுக்கிட்டாரு.

அவர் என்னைய ஒரு மாதிரி பாத்தாரு.

அவர் முகத்துல இப்போ ஆயிரம் கேள்விகள் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"வாட்ச்மேன் எப்படிப் பவி டேஸ்ட் பண்ணான்?"