Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 234:
--------------

அந்தச் சிரிப்புல அவளோ ஒரு ஏமாற்றம் இருந்துச்சு தெரியுமா?

அவர் மூஞ்சியைப் பாக்கப் பாக்க எனக்கு உள்ளுக்குள்ள அவ்ளோ வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

"நான் ஆபிஸ்ல அவ்ளோ வேலை பாக்குறேன், உனக்கு என்ன சும்மா வீட்ல உக்காந்துட்டு"ங்குற மாதிரி ஒரு லுக் விடுவாரு.

ஆனா இன்னைக்கு... அதே மனுஷன், எனக்காக, நான் செஞ்ச ஒரு விஷயத்துக்காக ஏங்கிப் போய் உக்காந்துருக்காரு.

நான் சமையலைப் பத்திப் பேசுறேன்னு நெனச்சு, அவர் எவ்ளோ கில்டியா ஃபீல் பண்றாருனு அவர் கண்ணுல அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவர் தப்புப் பண்ணிட்டோம், நம்ம பொண்டாட்டியை அவ்ளோ நாள் கண்டுக்காம விட்டுட்டோம்னு நெனைக்கிறாரு.

ஒரு சின்ன ஸ்வீட் விஷயத்துக்கே இவ்ளோ கில்டியா ஃபீல் பண்றாரே...

நிஜம் தெரிஞ்சா இந்த மனுஷனுக்கு என்ன ஆகுமோ?

ஒரு செகண்ட் என் மனசுக்குள்ள ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான கற்பனை ஓடுச்சு.

"ஏங்க... நான் பேசுறது அல்வாவைப் பத்தி இல்ல... என்னயப் பத்தி"னு இப்போ அவர் மூஞ்சியைப் பாத்துச் சொன்னா என்ன நடக்கும்?

"அந்தப் தேன் ஹல்வா கிச்சன்ல உருவாகல கார்த்திக்... எனக்குள்ள தான் இருக்கு"னு சொன்னா அவர் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுவாரு?

அவர் ரியாக்‌ஷன் எப்படி இருக்கும்னு நெனச்சுப் பாக்கவே எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

நான் அப்படிச் சொன்னா, அவர் மூஞ்சி அப்படியே பேய் அறைஞ்ச மாதிரி சட்டுனு வெளுத்துப் போகும்.

கண்ணு ரெண்டும் பிதுங்கி வெளில வந்துடும்.

ஒருவேளை அவருக்கு ஹார்ட் அட்டாக்கே வந்தாலும் ஆச்சரியப்படுறதுக்கு இல்ல.

"நான் அடுப்புப் பக்கத்துல நின்னு வேர்க்க விறுவிறுக்கக் கஷ்டப்படல கார்த்திக்..."

"நம்ம பெட்ரூம்ல, நம்ம தினமும் படுக்குற அதே மெத்தைல, மல்லாக்கப் படுத்துக் கஷ்டப்பட்டேன்..."

"நீங்க எப்பவும் தொட்டுப் பாக்கக் கூடத் தயங்குற என்னோட உடம்பை..."

"நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட் வாட்ச்மேன், அவனோட இஷ்டத்துக்குப் புரட்டி எடுத்துட்டான்..."

"அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் சுன்னி என் உள்ளே போயிட்டு வந்தப்போ வந்த தேன்தான் இந்த தேன் ஹல்வா..."

இந்த உண்மையை எல்லாம் நான் அவர் காதுல சொன்னா எப்படி இருக்கும்?

நெனச்சுப் பாக்கும்போதே என்னால முடியல.

"நீங்க சாப்பிடலங்குறதுக்காகத் தவிச்சது அல்வா இல்ல கார்த்திக்... என்னோட உடம்பு..."

"நீங்க என்னைத் தொடாததால, இப்போ வேற ஒருத்தன் அதைத் தொட்டு ரொம்ப நல்லாவே ரசிச்சுட்டான்..."

"நான் எவ்ளோ துடிச்சேன், எவ்ளோ முனகுனேன் தெரியுமா?"னு அவர்கிட்ட சொல்லணும் போல ஒரு எண்ணம் என் மனசுல வந்துச்சு.

ஆனா இந்த நிஜம் அவருக்குத் தெரிய வாய்ப்பே இல்ல.

அவரோட உலகத்துல நான் இன்னும் அந்த அடக்கமான, கிச்சன்லேயே கிடக்குற பவித்ராதான்.

நான் செஞ்சது தப்புனு இந்த உலகத்துக்குத் தெரியும்.

ஆனா எனக்கு அது தப்பாத் தெரியல.

அது என்னோட உரிமை. என்னோட உடம்போட தேவை.

இத்தனை வருஷமா என்னைப் பட்டினி போட்டதுக்கு, அவருக்குக் கிடைக்க வேண்டிய சரியான பனிஷ்மென்ட் இதுதான்.

அவர் முன்னாடியே உக்காந்துகிட்டு, அவரை ஒரு முட்டாள் ஆக்கி, நான் வாங்குன ஓலைப் பத்தி நானே பெருமையாப் பேசிட்டு இருக்கேன்.

அவர் அதையெல்லாம் ஏதோ சமையல் குறிப்புனு நெனச்சு ரொம்ப சீரியஸாக் கேட்டுட்டு இருக்காரு.

என் புருஷனோட இந்த அப்பாவித்தனத்தைப் பாக்கப் பாக்க, எனக்கு அவர் மேல கோபம் வரல.

பதிலா, அவரை ரொம்ப ஈஸியா ஏமாத்திட்டோமேங்குற ஒரு கர்வம் தான் வந்துச்சு.

"நீங்க எல்லாம் அவ்ளோதாங்க..."னு அவரைப் பாத்து மனசுக்குள்ளயே கிண்டல் பண்ணேன்.

நான் என் உதட்டை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.

அவர் லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டாரு.

அவர் கைகள் டைனிங் டேபிள் மேல சும்மாத் தாளம் போட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"சரி பவி... நான் இவ்ளோ நாள் நீ செஞ்சப்போ சாப்பிடலங்குறது உண்மைதான்..."

அவர் மெதுவா, ஒரு மாதிரிப் பம்முன குரல்ல சொல்ல ஆரம்பிச்சாரு.

"அதுக்காக இன்னைக்கு இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு செஞ்சிருக்கிறியே... அதை எனக்குக் குடுக்காம இருப்பியா?"

அவர் என்னைப் பாத்து பாசமாப் பேசுனாரு.

அவர் அப்படிப் பேசப் பேச, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு மாதிரி ஆச்சு.

நான் டேபிளுக்குக் கீழ, என் முழங்கால்களை ஒண்ணாச் சேர்த்து லேசா அழுத்திக்கிட்டேன்.

"குடுக்காம இருப்பேனானு கேக்குறீங்களே கார்த்திக்..." நான் மனசுக்குள்ளயே என்னைக் கேட்டுக்கிட்டேன்.

"எனக்கு உங்க மேல கோபம்லாம் இல்ல... ஆனா இப்போ நிஜமாவே அதைக் குடுக்குற நிலைமையில நான் இல்லையே."

"அது வேற ஒருத்தருக்காகப் பேக் பண்ணி வெச்சிருக்கேன்."

நான் ரொம்பக் கூலா என் புருஷனையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் என் அமைதியைப் பாத்துட்டு, இன்னும் கொஞ்சம் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சாரு.

"ப்ளீஸ் பவி... சும்மா ஒரு வாய் தானே..."

"சும்மா ஒரு ஸ்பூன் எடுத்துத் தாயேன்... நான் டேஸ்ட் மட்டும் பண்ணிப் பாத்துட்டு உன்கிட்டயே குடுத்துடுறேன்."

அவர் அப்படிச் சொன்னதும் நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

ஒரு ஸ்பூன் எடுத்துத் தரணுமா?

அது எப்படி முடியும்? அது சமையல் ரூம்ல இருக்குற பாத்திரத்துல இருந்தா நான் எடுத்துத் தருவேன்.

ஆனா இது என் உடம்புல ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கே.

நான் எப்படி அதை எடுத்து உங்களுக்கு ஒரு ஸ்பூன்ல தர முடியும் கார்த்திக்?

இப்படி என் மனசுக்குள்ள ஓடுற டயலாக்கை நான் வெளில சொன்னா, அவர் அங்கேயே மயங்கி விழுந்துடுவாரு.

நான் சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டு, என் தலையை இடது பக்கமும் வலது பக்கமும் ஆட்டுனேன்.

"முடியாதுங்க..." நான் தெளிவா, ஷார்ட்டா சொன்னேன்.

"பவி... கொஞ்சம்தான... அது என்ன கெட்டா போயிடும்."

அவர் இன்னசென்ட்டா இந்த வார்த்தையைச் சொன்னாரு.

"சும்மா கொஞ்சூண்டு எடு பவி... ராஜ் சாருக்குப் போறதுல இருந்து ஒரு சின்னக் கிண்ணத்துல எனக்காக கொடு..."

அவர் ஒரு ஐடியாவைக் குடுத்தாரு.

இவ்ளோ நாள் நான் காத்துக்கிட்டு இருந்தப்போ எட்டிக்கூடப் பாக்காதவர்.

இப்போ திடீர்னு ஒரு ஸ்பூன் கேக்குறது எனக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்கல.

"இப்போ என்ன... நான் அவ்ளோ சொல்லியும் நீங்க கேக்க மாட்டேங்குறீங்க?" நான் கேட்டேன்.

"ஆமா பவி... எனக்கு நிஜமாவே அதைப் பாக்கணும் போல, டேஸ்ட் பண்ணனும் போல இருக்கு..."

அவர் ஆசையாக் கண்கள் மினுமினுக்கச் சொன்னாரு.

"அதுக்காக இப்போ நான் என்னங்க பண்றது?"

நான் கொஞ்சம் கூட இறங்கி வரல.

அவர் மூஞ்சியைப் பாக்கவே எனக்கு ரொம்ப வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

"ஏன்டி இப்படிப் பண்ற?" அவர் மறுபடியும் அதே பல்லவியைப் பாடுனாரு.

நான் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட அவரைப் பாத்தேன்.

"பஎன்னங்க... எனக்கும் சில ரூல்ஸ்லாம் இருக்கு."

"நான் சமைக்கிற ஒரு விஷயம், கரெக்டா யாருக்குப் போய்ச் சேரணுமோ அவங்களுக்குத்தான் போய்ச் சேரணும்."

நான் வார்த்தைகளை அளந்து, ஆனா குறும்பாப் பேசினேன்.

"நீங்கதானே அவர் முன்னாடியே எனக்கு அட்வைஸ் பண்ணீங்க, நேத்து?"

நான் ஒரு வலையை விரிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

அவர் என்னையப் புரியாமப் பாத்தாரு.

"நான் என்ன பவி சொன்னேன்?" அவர் குழப்பமாக் கேட்டாரு.

"அதேதான்... உங்களோடது அவருக்கு கொடுத்துட்டா, உங்களுக்கு இருக்காதுன்னு சொன்னேன்ல?"

"அதுக்கு நீங்க எனக்கு எந்த ப்ரோப்ளேமும் இல்ல, நீ கொடுன்னு சொன்னீங்க"

நான் அவர் சொன்ன வார்த்தையையே திருப்பி அவர் மேல தூக்கிப் போட்டேன்.

அவர் தலையை லேசா ஆட்டுனாரு.

"ஆமா, சொன்னேன்... அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"

"சம்பந்தம் இருக்கு கார்த்திக்." நான் ரொம்பச் சீரியஸாச் சொன்னேன்.

"அவருக்கு என்ன வேணும் , எப்படி வேணும்னு நீங்களே சொல்லிட்டீங்க."

"அப்படி இருக்கும்போது, நீங்க வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு, இப்போ வந்து கேட்டா நான் என்ன பண்றது?"

நான் சொன்ன லாஜிக் ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சு.

நான் பேசுறது சமையல் ஸ்வீட் பத்தி இல்ல, என்னோட உடம்புங்குற ஸ்வீட் பத்தி.

"ஒரு நேரத்துல ஒருத்தருக்கு தான் கொடுக்க முடியும்".

கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.

"இப்போ எனக்கு கொடு?"னு அவர் கேட்டாரு.

"அப்படியெல்லாம் பண்ணக் கூடாதுங்க..." நான் ரொம்ப நல்லவ மாதிரிச் சொன்னேன்.

நான் சொல்றதைக் கேட்டு கார்த்திக் முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போச்சு.

அவர் பொண்டாட்டியோட ஒரு பொருளை அவர் தொடக் கூடாதுனு நான் கறாராச் சொல்றேன்.

ஆனா அதுக்கு நான் சொல்ற காரணம் அவரோட பாஸ்-க்காக.

அதனால அவரால ரொம்பக் கோபப்படவும் முடியல, என்னை எதிர்த்துப் பேசவும் முடியல.

"அப்போ எனக்கு இல்லையா பவி?" அவர் ரொம்ப சோகமாக் கேட்டாரு.

அவர் அப்படி கேக்கும்போது, என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய திருவிழாவே நடந்துட்டு இருந்துச்சு.

ஒரு பொண்டாட்டி தன் புருஷனை இப்படி ஒரு காரணத்துக்காக ஏங்க விடுறா.

ஆனா அதை அந்தப் புருஷன், இன்னசென்ட்டா நம்பிட்டு உக்காந்துருக்காரு.

எனக்குள்ள இருந்த சந்தோஷம் என்னைய ஒரு புது ஐடியாவைக் கண்டுபிடிக்க வெச்சுது.

நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து இனிமையா சிரிச்சேன்.

"அட என்னங்க நீங்க... ஒரு சின்ன ஸ்வீட்டுக்காக இவ்ளோ ஃபீல் பண்றீங்க?"

நான் அவர் மனசைக் குளிர்விக்கிற மாதிரிப் பேசினேன்.

"சரி, உங்களுக்கு இவ்ளோ ஆசையா இருக்கிறதால நான் ஒரு ஐடியா சொல்றேன்..."

நான் லேசா முன்னாடி குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

அவரும் என்ன ஐடியானு கேக்குறதுக்கு ரொம்ப ஆர்வமா முன்னாடி வந்தாரு.

"சொல்லு பவி... என்ன பண்ணலாம்?"

"நான் இன்னைக்கு இதை இப்படியே வெச்சுடுறேன்..."

"நீங்க சொல்ற மாதிரியே அந்தப் பக்குவம் மாறாம, அந்தச் சூடு குறையாம அப்படியே இருக்கட்டும்."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, ரொம்ப ரசிச்சு ரசிச்சுச் சொன்னேன்.

"நாளைக்கு ராஜ் சார் இதைப் பாக்கட்டும்..."

"அவர் இதை நல்லா டேஸ்ட் பண்ணிப் பாக்கட்டும்..."

நான் அந்த 'டேஸ்ட்'ங்குற வார்த்தையைச் சொல்லும்போது என் குரல் லேசா நடுங்குச்சு.

ராஜ் என்னோட உடம்பை டேஸ்ட் பண்றதை நெனச்சதும் எனக்குள்ள மூட் ரொம்ப ஸ்பீடா ஏறுச்சு.

"அவர் எப்படிச் சாப்பிடுவாரு, அவருக்கு எவ்ளோ பிடிக்கும்னு எனக்கு அவ்ளோவா தெரியல..."

"ஆனா அவர் இதைக் கண்டிப்பா ரொம்ப என்ஜாய் பண்ணுவாருனு எனக்குத் தோணுது."

கார்த்திக் நான் சொல்றதை எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்லாம கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"சரி பவி... அவர் சாப்பிடட்டும், அதுக்கப்புறம்?" அவர் கேட்டாரு.

"அதுக்கப்புறம் என்னங்க..." நான் ஒரு குறும்புப் பார்வையோட அவரப் பாத்தேன்.

"ராஜ் சார் இதை நல்லாச் சாப்பிட்டு முடிச்சதுக்குப் அப்புறம்..."

"அவருக்குப் போக, மிச்சம் மீதி ஏதாச்சும் இருந்தா..."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும் என் நெஞ்சு படபடனு அடிச்சுது.

நான் என் புருஷனுக்கு என்ன ஆஃபர் பண்றேன்னு எனக்கே நம்ப முடியல.

"ராஜ் சார் சாப்பிட்டது போக மிச்சம் இருந்தா, நான் அதைக் கொண்டு வந்து உங்களுக்குக் குடுக்குறேன்."

நான் என் புருஷன் முகத்தைப் பாத்து, கேஷுவலா, அன்பா இந்த வார்த்தையைச் சொன்னேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பூகம்பமே அடிச்சுது.

"நீ என்னடி சொல்ற பவி?"னு என் மனசு என்னைப் பாத்துக் கேட்டுச்சு.

ஒரு ஆம்பளை உன்னை ஓத்து முடிச்சதுக்கப்புறம், அவன் மிச்சம் வெச்ச உன் உடம்பையா உன் புருஷனுக்குக் குடுப்பேன்னு சொல்ற?

எவ்ளோ பெரிய அசிங்கம் இது? எவ்ளோ பெரிய துரோகம் இது?

ஒரு பொண்டாட்டி தன் புருஷன்கிட்ட இப்படி ஒரு வார்த்தையைச் சொல்ல முடியுமா?

நான் சொல்றதோட அர்த்தம் என்னனு நெனச்சுப் பாக்கவே எனக்குச் சிலிர்த்துப் போச்சு.

வேற ஒருத்தன் அனுபவிச்ச எச்சிலை, நான் இப்போ என் புருஷனுக்குத் தர்றேன்னு சொல்றேன்.

அதுவும் அவர் முகத்தைப் பாத்துக்கிட்டே, பாசமாச் சொல்றேன்.

நான் இப்படிச் சொன்னதைக் கேட்டு கார்த்திக் என்ன ரியாக்‌ஷன் குடுப்பாருனு நான் ரொம்பத் தவிப்போட காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஒருவேளை நான் சொல்றதோட உள்ளர்த்தம் அவருக்குப் புரிஞ்சுடுமோ?

அவர் எதாவது கண்டுபிடிச்சுடுவாரோனு எனக்கு லேசா ஒரு சந்தேகம் வந்துச்சு.

ஆனா கார்த்திக் முகம் ரொம்ப ரிலாக்ஸா இருந்துச்சு.

அவர் நான் சொன்ன அந்த லாஜிக்கை ரொம்ப சுலபமா ஏத்துக்கிட்டாரு.

அவர் என்ன நெனச்சாருனா, ஒரு பாத்திரத்துல இருக்குற ஸ்வீட்டை ராஜ் சார் சாப்பிட்டுட்டு, மிச்சத்தை நான் வீட்டுக்குக் கொண்டு வருவேன்னு.

ஒரு சாப்பாட்டுப் பொருளை மிச்சம் வெச்சுத் தர்றதுல அவருக்கு எந்த ஒரு அசிங்கமும் தெரியல.

ஏன்னா அது சமையல்னு அவர் நம்புறாரு. 

அப்புறம் அது அவரோட மேனேஜர் சாப்பிட்டது அவருக்கு சந்தோசம்.

அந்த எச்ச அவருக்கு சந்தோஷம்,

அவர் லேசாத் தலையை ஆட்டுனாரு.

"சரி பவி... நீ சொல்றதும் ஒரு வகையில கரெக்ட்தான்."

அவர் ரொம்ப எதார்த்தமாச் சொன்னாரு.

"நம்ம செஞ்சதை முதல்ல அவருக்கே குடுப்போம்."

"அவர் டேஸ்ட் பண்ணிப் பாத்துட்டு, எவ்ளோ நல்லா இருக்குனு சொல்லட்டும்."

கார்த்திக் பெருந்தன்மையா, அந்த உரிமையை ராஜ் சாருக்கு விட்டுக் குடுத்தாரு.

அவர் விட்டுக் குடுத்தது ஸ்வீட்டை இல்ல, என்னோட உடம்பைங்குறது அவருக்குத் தெரியாது.

"அவரு சாப்பிட்டதுக்கு அப்புறம், மிச்சம் இருந்தா அதை எனக்குக் குடு..."

அவர் பாஸ் சாப்பிட்ட மிச்சத்தைச் சாப்பிடுறதுல அவருக்கு எந்த ஒரு கவலையும் இல்ல.

என் புருஷன், என் உடம்போட மிச்சத்தை, இன்னொரு ஆம்பளை சாப்பிட்ட மிச்சத்தை ஏத்துக்குறேன்னு சொல்லிட்டாரு.

இது எனக்குப் பெருமையா, அசிங்கமா, இல்ல த்ரில்லானு என்னால பிரிக்கவே முடியல.

நான் என் கன்னத்தோட சதையை உள்ளுக்குள்ளயே ரொம்ப டைட்டாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் புருஷனோட இந்த முட்டாள்தனத்தைப் பாக்க எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு என் சிரிப்பை அடக்கி, முகத்தை நார்மலா வெச்சுக்கிட்டேன்.

"கண்டிப்பாங்க... அவரு சாப்பிட்ட மிச்சத்தை நான் உங்களுக்குக் கொண்டு வந்து தர்றேன்."

நான் சத்தியம் பண்ற மாதிரி அவருக்கு ஒரு ப்ராமிஸ் பண்ணேன்.

கார்த்திக் சந்தோஷமா சிரிச்சாரு.