Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 233:
-------------

நான் ஒரு குறும்பா சிரிச்சுட்டு என் புருஷனையே பாத்தேன்.

தண்ணியைக் குடிச்சுட்டு, வாயைத் துடைச்சுக்கிட்டாரு.

அவர் முகம் ஏதோ ஒரு யோசனையில இருக்கிற மாதிரி எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

அவர் என்ன யோசிக்கிறாருனு எனக்கு ரொம்ப நல்லாவே புரிஞ்சுடுச்சு.

அவர் கண்ணுல இப்போ குழந்தை மாதிரி ஒரு ஏக்கம் இருந்துச்சு.

ஒரு கடைக்குக் கூட்டிட்டுப் போனப்போ, தனக்குப் பிடிச்ச சாக்லேட்டைப் பாத்துட்டு நிக்கிற மாதிரி அவர் என்னைப் பாத்தாரு.

அவர் நாக்கு அவர் உதட்டை லேசா வருடிச் செல்றதை நான் கவனிச்சேன்.

"பவி..." னு ரொம்ப மெதுவா, கொஞ்சம் தயக்கத்தோட கூப்பிட்டாரு.

"சொல்லுங்க..." நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.

"அது வந்து..." அவர் வார்த்தைகளை முழுங்கி இழுத்தாரு.

நான் என் தாடையில கையை வெச்சுக்கிட்டு, அவர் என்ன சொல்லப் போறாருனு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

எனக்குள்ள அவ்ளோ சிரிப்பு வந்துச்சு.

"அந்த தேன் அல்வா டேஸ்ட்டா இருக்கும்னு சொன்னியே..."

அவர் ஆரம்பிச்ச விதமே எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

"ஆமாங்க, தித்திப்பா இருக்கும்... டேஸ்ட் பாத்தவங்க நல்லா இருக்கும்னு சொன்னங்க..." நான் மறுபடியும் சூடேத்துனேன்.

அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.

"எனக்கு ஒரு மாதிரி வாய் ஊறுது பவி..." அவர் சொன்னாரு.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும் நான் என் சிரிப்பை அடக்க ரொம்பப் பாடுபட்டேன்.

வாய் ஊறுதா? யாருக்கு? உங்களுக்கா!

அதுவும் எந்த அல்வா மேல? உங்க பொண்டாட்டி மேலயா!

கடவுளே, இந்த விளையாட்டு விபரீதமாப் போயிட்டு இருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.

ஆனா இந்தத் த்ரில் என்னை ஒரு மாதிரி போதையில மிதக்க வெச்சுது.

"ஓ... வாய் ஊறுதா உங்களுக்கு?" நான் புருவத்தைத் தூக்கிக் கேட்டேன்.

"ஆமா பவி... நீ டீட்டெய்லா அத பத்தி சொன்னப்போவே எனக்குச் சாப்பிடணும் போல ஆசை வந்துருச்சு..."

அவர் எதார்த்தமாச் சொன்னாரு.

அவரோட பேச்சைக் கேட்டு எனக்கு அவரை நெனச்சுப் பரிதாபப்படவா இல்ல சிரிக்கவானு தெரியல.

"ராஜ் சாருக்குக் குடுக்குறதுக்கு முன்னாடி..." அவர் வார்த்தையை நிறுத்துனாரு.

"முன்னாடியா? சொல்லுங்க..." நான் அவரைப் பேச விட்டேன்.

"நான் வேணா கொஞ்சம் டேஸ்ட் பாக்கட்டுமா?"

அவர் அந்த கேள்வியைக் கேட்டுட்டாரு.

அவர் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்ட விதம், எனக்கு ஏதோ ஒரு பெரிய தப்புப் பண்ற மாதிரி அவ்ளோ தயக்கமா இருந்துச்சு.

அவர் கேட்ட அந்தச் செகண்ட், என் உடம்புக்குள்ள ஒரு மின்னல் வெட்டிச்சு.

அவர் என்னைக் கேக்குறாரு... அந்த அல்வாவை டேஸ்ட் பண்ணட்டுமானு கேக்குறாரு!

இந்த மனுஷன் எந்த ஒரு உள் அர்த்தமும் இல்லாம கேக்குறாரு.

அவர் நெனப்புல, அது கிச்சன்ல நான் கிண்டி வெச்ச ஒரு சாதாரண ஸ்வீட்.

ஆனா அவர் கேக்குற அந்த தேன் அல்வா இப்போ எங்க இருக்குனு எனக்குத்தானே தெரியும்.

அது கிச்சன்ல எந்த பாத்திரத்துலயும் இல்ல.

அது வேற எங்கயும் இல்ல... இங்க டேபிள்ல உக்காந்துட்டு இருக்கிற என் உடம்புதான் அது.

இத்தனை வருஷமா இந்த அல்வாவை நான் அவருக்காக மட்டுமே ஸ்பெஷலா செஞ்சு வெச்சிருந்தேன்.

பக்குவமா, யாருக்கும் எந்த ஒரு பங்கும் குடுக்காம மூடி வெச்சு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

டெய்லி நைட் அவர் வருவாரு, ஆசையா ஒரு வாய் கேப்பாருனு நான் எவ்ளோ நாள் ஏங்கிப் போயிருக்கேன்?

சுத்தமா ஷேவ் பண்ணி, வாசனையா ரெடி பண்ணி, என்னோட உடம்பை அவருக்காகப் பரிமாற நான் காத்துக்கிட்டு இருப்பேன்.

நான் எனக்காக, என் ஆசைக்காக ரெடி பண்ணி வெச்சிருந்த அந்தத் தித்திப்பை அவர் தொட்டுப் பாக்கவே நேரமில்லாம இருந்துச்சு.

அவர் எப்பவும் ஒரு ரோபோ மாதிரி ஆபிஸ்ல இருந்து வருவாரு.

அவரோட லேப்டாப், அவரோட ஆபிஸ் வேலை, அவரோட டயர்ட்னஸ்... இதுதான் அவருக்கு முக்கியமா இருந்துச்சு.

நைட் பூரா நான் முழிச்சுக்கிட்டு, எனக்கான அந்தத் தீனி கிடைக்காதானு என் உடம்பு தவிச்ச தவிப்பு எனக்குத்தானே தெரியும்.

ஆனா ஒரு நாள் கூட அவர் இதைக் கண்டுக்கவே இல்லையே.

நான் ஆசையாப் பக்கத்துல போனாலும், "எனக்குத் தூக்கம் வருது பவி"னு சொல்லிட்டுத் திரும்பிப் படுத்துக்குவாரு.

என் உடம்போட அருமை என்னனு அவருக்கு ஒரு நாளும் புரிஞ்சதே கிடையாது.

ஆனா இன்னைக்கு... இந்த அல்வாவை நான் இன்னொருத்தருக்காகப் பார்த்துப் பார்த்து செஞ்சேன்.

ஒரு வாட்ச்மேன்,  இந்த அல்வாவோட அருமையைப் முழுசாப் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

அதை அவன் எந்த அளவுக்கு ரசிச்சு, ருசிச்சுச் சாப்பிட்டான்னு நெனைக்கும்போது எனக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.

அவனோட கிண்டல்ல, இந்த அல்வால இருந்து தேன் மாதிரி என் ஜூஸ் கொட்டித் தீர்த்துச்சு.

அவனோட ஒவ்வொரு இடிக்கும், என்னோட புண்டையில இருந்து அந்த ஜூஸ் பிசுபிசுனு வழிஞ்சுது.

அந்தத் தேன் முழுசையும் அவன் கொஞ்சம்கூட மிச்சம் வைக்காம தன் நாக்கால நக்கி உறிஞ்சிக் குடிச்சான்.

என் உடம்பை அவன் ஒரு சக்கையாப் பிழிஞ்சு எடுத்தான்.

அவனோட அந்த ஒர்க்னால, என்னோட அல்வா இப்போ ரொம்ப சாஃப்ட்டா, தித்திப்பா மாறிடுச்சு.

அது இப்போ என் தொடை இடுக்குல, என் தேன்ல ஊறிப் பிசுபிசுனு இருக்கு.

இத்தனை நாள் என்னைக் கண்டுக்காம காய வெச்சுட்டு, இப்போ அவர் கேக்குறாரு.

என் புருஷன் அதை டேஸ்ட் பண்ணணும்னு ஆசையாக் கேக்குறாரு!

எனக்குள்ள ஒரு பெரிய சிரிப்பு முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.

"இன்னைக்கு என்னங்க புதுசா?"னு நான் மனசுக்குள்ளயே சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

"இவ்ளோ நாள் உங்களுக்காக மட்டுமே செஞ்சு, யாருக்கும் குடுக்காம மூடி வெச்சிருந்தப்போ நீங்க கேக்கல..."

"என் உடம்பு உங்களுக்காகத் துடிச்சப்போ, நீங்க அதை ஒரு பொருட்டாவே மதிக்கல..."

"இன்னைக்கு இன்னொருத்தருக்குனு சொன்ன உடனே கேக்குறீங்களே, இது உங்களுக்கு நியாயமாப் படுதா கார்த்திக்?"

இந்த இரட்டை அர்த்தமுள்ள எண்ணம் எனக்குள்ள ஒரு கிளுகிளுப்பை உண்டாக்குச்சு.

நான் டேபிளுக்குக் கீழ என் தொடைகளை லேசா உரசிக் கிட்டேன்.

அவர் என் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டு, ஆசையா என் பதிலுக்காக வெயிட் பண்றாரு.

எனக்கு இப்போ அவருக்கு என்ன பதில் சொல்றதுனு ரொம்ப நல்லாத் தெரியும்.

நான் இவ்ளோ நேரம் வெச்சுக்கிட்டு இருந்த அந்தப் பாசமான பொண்டாட்டி மூஞ்சியை மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் டேபிள் மேல இருந்த என் கைகளை எடுத்து மார்புக்குக் குறுக்காக் கட்டிக்கிட்டேன்.

"நோ சான்ஸ்." நான் உறுதியா, சட்டுனு சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போச்சு.

அவர் இப்படி ஒரு பதிலை என்கிட்ட இருந்து கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கல.

"ஏன் பவி?" அவர் கேட்டாரு.

"ஏன்னா அது இப்போ உங்களுக்கு கிடையாது..." நான் தெளிவாச் சொன்னேன்.

நான் சொன்ன வார்த்தையில இப்போ ஆயிரம் அர்த்தம் இருந்துச்சு.

அது அவருக்கு அல்வாவுக்கான பதில்.

ஆனா எனக்கு, அது என்னோட உடம்புக்கான பதில்.

"ப்ளீஸ் பவி... சும்மா ஒரு வாய் தானே..." அவர் மறுபடியும் கெஞ்சினாரு.

"ஒரு வாய் துளி கூட கிடையாதுங்க... இல்லனா இல்லதான்." நான் என் முடிவை மாத்திக்கவே இல்லை.

நான் அப்படி மறுக்கும் போது, எனக்குள்ள ஒரு பெரிய திருப்தி கிடைச்சுது.

என்னைக்குமே அவர்தான் எனக்கு நோ சொல்வாரு.

"இன்னைக்கு டயர்டா இருக்கு பவி, நாளைக்குப் பாத்துக்கலாம்"னு என்னை எவ்ளோ தடவை தவிக்க விட்டுருக்காரு.

அவர் நோ சொன்னப்போலாம், நான் என் கண்ணீரை அடக்கிக்கிட்டுப் போர்வையைப் போத்தித் தூங்கி இருக்கேன்.

ஆனா இன்னைக்கு...

அவர் எனக்கு வேணும்னு ஆசையாக் கேக்குறாரு, ஆனா நான் முடியாதுனு முகத்துல அடிச்ச மாதிரி சொல்றேன்.

அவரை இப்படி ஏங்க விடுறதுல எனக்கு ஒரு சந்தோஷம் கிடைச்சுது.

என்னைத் தவிக்க விட்ட ஆள, நான் இப்போ என் கண் முன்னாடி தவிக்க விட்டுப் பாத்துக்கிட்டு இருக்கேன்.

"ஏன் இப்படிப் பண்ற? சும்மா கொஞ்சம் டேஸ்ட் பாக்குறதுல என்ன குறைஞ்சுடப் போகுது?"

அவர் லேசா சிணுங்குற மாதிரிப் பேசுனாரு.

"நான்தான... எனக்குக் கொஞ்சம் கொடு பவி?"

அவர் அப்படி பேசுனதும் எனக்குள்ள ஒரு திமிர் எட்டிப் பாத்துச்சு.

என் புருஷன் தானா? அப்போ ராத்திரி நான் முழிச்சுக்கிட்டுக் கெஞ்சுனப்போ எங்க போச்சு இந்த உரிமை?

எனக்கு என் உடம்பு பசியில தவிச்சப்போ, லேப்டாப்பைத் தட்டிக்கிட்டு என்னைக் கண்டுக்காம விட்டீங்களே... அப்போ எங்க போச்சு இந்த உரிமை?

எனக்குக் கிடைக்க வேண்டியதை நீங்க குடுக்கல, இப்போ உங்களுக்கு வேணுங்குறதை நான் எப்படிக் குடுப்பேன்?

இந்த நெனப்புகள் எல்லாம் என் மனசுக்குள்ள ஒரு செகண்ட்ல ஓடி மறைஞ்சுது.

நான் அவரைப் பாத்துச் சிரிச்சேன்.

"உங்களுக்கு இல்லீங்க? இது நான் ராஜுக்காக பார்த்துப் பார்த்துச் செஞ்சது..."

நான் கொஞ்சம் கூட இரக்கமில்லாமச் சொன்னேன்.

"அவருக்குக் குடுக்குறதுக்கு முன்னாடி, இதுல இருந்து ஒரு சின்ன ஸ்பூன் கூட நான் உங்களுக்கு குடுக்க மாட்டேன்."

நான் சொன்ன அந்த 'சின்ன ஸ்பூன்'ங்குற வார்த்தை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

ஏன்னா, கார்த்திக்கோட சைஸ தான் சொன்னேன்.

அவருக்காக நான் என் சந்தோஷத்தைக் கொஞ்சம்கூட விட்டுக் குடுக்கத் தயாரா இல்லை.

"அடப் போ பவி... நான் ஏதோ ஆசையாப் கேட்டேன்..." அவர் மூஞ்சியைத் தொங்கப் போட்டுக்கிட்டாரு.

அவர் அப்படி மூஞ்சியைத் தொங்கப் போட்டதைப் பாக்க எனக்கு ரொம்ப வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

ஒரு பக்கம், எனக்குள்ள இருக்குற பழைய பவித்ரா, "அச்சச்சோ பாவம்டி அவர்"னு லேசாச் சொல்லுச்சு.

ஆனா இன்னொரு பக்கம் இருக்குற புதுப் பவித்ரா, இந்த விளையாட்டை ரொம்ப எஞ்சாய் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தா.

"ஆசை இருந்தா மட்டும் பத்தாதுங்க..." நான் கண்ணடிச்சேன்.

"அதை அனுபவிக்கக் குடுத்து வெச்சிருக்கணும்."

நான் சொன்ன டயலாக் எனக்கு ரொம்பப் பொருத்தமாப் பட்டுச்சு.

"நீ எப்பவுமே இப்படித்தான் பவி... நான் எதாவது கேட்டா உடனே தர மாட்ட..."

அவர் லேசாக் குறைப்பட்டுக்கிட்டாரு.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், எனக்குள்ள இருந்த நக்கல் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.

நான் என் கைகளை மார்புல இருந்து எடுத்து, டேபிள் மேல வெச்சு லேசா முன்னாடி வந்தேன்.

அவர் கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.

"நான் தர மாட்டேனா? நீங்க பேசுறது உங்களுக்கே நியாயமாப் படுதா கார்த்திக்?"

நான் மெதுவா, ஆனா அழுத்தமான ஒரு கேள்வியைக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் குழப்பமா என்னைப் பாத்தாரு.

"நான் என்ன தப்பா சொல்லிட்டேன்?"

"நான் உங்களுக்காக இதை இன்னைக்கா நேத்தா செஞ்சேன்?"

"கல்யாணம் ஆன புதுசுல இருந்து, நான் டெய்லி உங்களுக்காக மட்டுமே இதை ஸ்பெஷலாச் செஞ்சு வெச்சுருப்பேன்."

"டெய்லி ராத்திரி, எல்லா வேலையும் முடிச்சுட்டு, இது உங்களுக்காக மட்டுமே ரெடியா இருக்கும்."

"அந்தப் பக்குவம் மாறாம, அந்தச் சூடு குறையாம நான் மூடி வெச்சுப் பத்திரமாப் பாத்துப்பேன்."

"நீங்க வருவீங்க, ஆசையா ஒரு வாய் சாப்பிடுவீங்கனு நான் எவ்ளோ நாள் ஏங்கிப் போயிருக்கேன் தெரியுமா?"

நான் சொல்லும்போதே என் குரல்ல லேசா ஒரு ஆதங்கம் கலந்துருச்சு.

கார்த்திக் நான் சொல்றதைக் கேட்டு லேசா நெளிஞ்சாரு.

அவர் ஏதோ சமையல் விஷயத்துல கோட்டை விட்டுட்டோம்னு நெனச்சு ஃபீல் பண்ணாரு.

"ஆனா நீங்க என்ன பண்ணுவீங்க?"

"டெய்லி வருவீங்க... ஆபிஸ் டென்ஷன், லேப்டாப், போன்னு சொல்லிட்டு உக்காந்துப்பீங்க."

"நான் ஆசையாப் பக்கத்துல எடுத்துட்டு வந்தாலும், எனக்குத் தூக்கம் வருது பவி... நாளைக்குப் பாத்துக்கலாம்னு சொல்லிட்டுத் திரும்பிப் படுத்துக்குவீங்க."

"உங்களுக்காக நான் எவ்ளோ மெனக்கெட்டு செஞ்ச அந்த விஷயம், டெய்லி ஆறிப் போய், வீணாத் தான் போகும்."

"நான் அதை யாருக்கும் குடுக்கவும் முடியாது, நீங்களும் தொட மாட்டீங்க."

"அவ்ளோ நாள் அது உங்களுக்காகத் தினமும் காத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் பேசப் பேச, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத வெப்பம் பரவிச்சு.

என்னைத் தொடாம அவர் காய வெச்ச அந்தப் பல ராத்திரிகள் என் கண் முன்னாடி வந்து போச்சு.

இப்போ நான் அவருக்கு நோ சொல்றப்போ, அந்த காயங்களுக்கு எல்லாம் ஒரு மருந்து போட்ட மாதிரி இருந்துச்சு.

"இவ்ளோ நாள் உங்களுக்காக மட்டுமே செஞ்சு, யாருக்கும் குடுக்காம மூடி வெச்சிருந்தப்போ நீங்க கேக்கல..."

"இன்னைக்கு நான் இதைப் புதுசா, வேற ஒருத்தருக்காக செஞ்சேன்னு சொன்ன உடனே உங்களுக்குத் திடீர்னு ஆசை வந்துருச்சா?"

நான் நேக்கா, ஆனா தைரியமா அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னேன்.

"வேற ஒருத்தருக்காகச் செஞ்சா உங்களுக்கு அவ்ளோ ஸ்பெஷலாத் தெரியுதா?"

நான் ஒரு புருவத்தைத் தூக்கி, அவரை பாத்தேன்.

கார்த்திக் நான் சொன்னதைக் கேட்டு ஒரு நிமிஷம் அமைதியா ஆயிட்டாரு.

அவர் முகம் லேசாச் சிவந்துருச்சு.

அவர் என்னமோ சமையல் விஷயத்துல என்னை தவிக்க விட்டுட்டோம்னு குற்ற உணர்ச்சியில உக்காந்துருந்தாரு.

அவர் தன்னோட லேப்டாப் வேலைகளால நான் செஞ்ச ஸ்நாக்ஸ், ஸ்வீட்ஸ் எதையும் கண்டுக்கலங்குற நினைப்பு அவருக்குள்ள ஓடிச்சு.

அவர் லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டாரு.

"சாரி பவி... நான் ஆபிஸ் டென்ஷன்ல நீ செஞ்சதை எல்லாம் நிறையத் தடவை கண்டுக்காம விட்டிருக்கேன்..."

அவர் ஒரு நல்ல புருஷன் மாதிரி என்கிட்ட மன்னிப்புக் கேட்டாரு.

அவர் மன்னிப்புக் கேக்குறதைப் பாக்கும்போது எனக்குச் சிரிப்புச் சிரிப்பா வந்துச்சு.

அவர் மன்னிப்புக் கேக்குறது, நான் செஞ்ச ஸ்நாக்ஸ் சாப்பிடாததுக்காக.

ஆனா அவர் நிஜமா மன்னிப்புக் கேக்க வேண்டியது, என் உடம்பைக் கண்டுக்காம விட்டதுக்காக.

"பரவால்ல கார்த்திக்... நான் அதெல்லாம் எப்பவோ பழகிட்டேன்." நான் பெருந்தன்மையாச் சொன்னேன்.

"பழகிட்டேனா? எப்படிப் பழகின?" அவர் கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக் கேட்டாரு.

"பின்ன? எவ்ளோ நாள்தான் உங்களுக்காக வெச்சுகிட்டு வீணாக்குறது?"

"அதனாலதான், இப்போ உங்க பழைய மேனேஜர்க்கு தான், அவர் ஆசையா கேட்டதால கொடுக்கப்போறேன்."

நான் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, பொய்யைச் சொன்னேன்.

நான் சொன்னது கார்த்திக்குக்கு தெளிவா புரியல.

இனிமேல் என் உடம்பு கார்த்திக்குக்காக வெயிட் பண்ணாது.

என் ஆசைகளைத் தீர்க்குறதுக்கு இப்போ எனக்கு வழிகள் நிறையத் தெரிஞ்சுடுச்சு.

கார்த்திக் தன்னோட தலையை லேசாச் சொறிஞ்சுக்கிட்டாரு.

"சரி விடு பவி... நான் கண்டுக்கல, அதான் இப்போ தரலயா...?"

அவர் என்னைப் பாத்து ஒரு மாதிரி அசடாச் சிரிச்சாரு.

"ஆமா, இது உங்களுக்கு ஒரு சின்னப் பனிஷ்மென்ட் தான்..." நான் கண்ணடிச்சேன்.

"அப்போ எனக்கு எப்போ கிடைக்கும்?" அவர் மறுபடியும் அதே ஆசையோட கேட்டாரு.

"உங்களுக்கு வேணும்னா... நீங்க அதுக்குத் தகுதியானவரா மாறணும்..."

"அது எப்பனு எனக்குத் தோணுதோ, அன்னைக்கு நானே உங்களுக்குச் செஞ்சு தர்றேன்."

"அதுவரைக்கும், இந்த ஸ்டாக் எல்லாம் உங்களுக்கு இல்ல."

நான் திமிரா, ஒரு மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் நான் சொன்னதைக் கேட்டு லேசா நெளிஞ்சாரு.

அவர் என்னைப் பாத்து ஒரு அசட்டுச் சிரிப்பு சிரிச்சாரு.