Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 231:
-------------

நான் ஒரு மூச்சை உள்ள இழுத்து வெளிய விட்டேன்.

மெஷினுக்குள்ள நுரை பொங்கி, அந்தப் பெட்ஷீட் அலசுறதைப் பாக்கப் பாக்க எனக்குள்ள ஒரு நிம்மதி.

என் உடம்பும் சரி, மனசும் சரி, இப்போ காத்துல பறக்குற இறகு மாதிரி ரொம்ப லேசாகிடுச்சு.

எந்த ஒரு குழப்பமும், கவலையும் இல்லாம ரொம்ப ரிலாக்ஸா ஃபீல் பண்ணேன்.

அது ஒரு விவரிக்க முடியாத விடுதலை மாதிரி தோணுச்சு.

நான் செஞ்சது தப்புங்குற நெனப்பு எல்லாம் எப்பவோ என்னை விட்டுப் போயிடுச்சு.

இப்போதைக்கு எனக்குள்ள ஒரு தித்திப்பான சந்தோஷம் மட்டும்தான் தங்கி இருக்கு.

அந்த மெஷின் சுத்துறதைப் பாத்துக்கிட்டே நான் மெதுவாத் திரும்பி பெட்ரூம் பக்கம் நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

என் கால்கள் தரையில படும்போதெல்லாம் ஒரு மிதக்குற ஃபீல்.

ரூம்க்குள்ள காலெடுத்து வெச்சதும், நான் மாத்தி விரிச்ச அந்தப் புது பெட்ஷீட் என்னைப் பாத்துச் சிரிச்சுது.

எவ்ளோ நீட்டா, எந்த ஒரு சுருக்கமும் இல்லாம அந்தப் படுக்கை இப்போ அமைதியா இருக்கு.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி இங்க நடந்த ரணகளத்தோட சுவடே இல்லாம, ரொம்பச் சுத்தமா மாறிடுச்சு.

அந்த ரூம் ஸ்ப்ரேயோட வாசம் ஏசி காத்துல கலந்து ரொம்ப இனிமையா வீசுச்சு.

இந்தச் ரூமைப் பாக்கப் பாக்க, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு தளர்வு வந்துச்சு.

அப்போதான் நான் அந்த உணர்வைக் கவனிச்சேன்.

என் தொடை இடுக்குல லேசா ஒரு சுளுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி ஒரு உணர்வு.

அது வலி கிடையாது...

ஒரு இதமான சுகம்.

அந்த மதிய நேரத்துல அவன் செஞ்ச தகிடுதத்தத்தோட மிச்சம் அது.

நான் ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும்போதும், அந்த லேசான சுளுக்கு என்னை உரசிட்டுப் போச்சு.

அந்த உரசல்ல, அவனோட அந்த முரட்டு சுன்னி என் உள்ளே போயிட்டு வந்த நினைவுகள் மறுபடியும் எட்டிப் பாத்துச்சு.

நான் என்னையே அறியாம ஒரு சிரிப்போட அந்தப் படுக்கை கிட்ட போனேன்.

என் உடம்புல இருந்த மொத்த எனர்ஜியும் இப்போ காலியாகிடுச்சு.

கடைசியா ஒட்டிட்டு இருந்த அந்தத் தெம்பும் என்னைக் கைவிட, நான் அப்படியே அந்த மெத்தை மேல மல்லாக்க விழுந்தேன்.

நான் விழுந்த வேகத்துக்கு அந்தக் கட்டில் லேசா அமுங்கிப் பவுன்ஸ் ஆச்சு.

படுக்கையில படுத்ததும் என் கண்கள் தானா மூடிக்கிச்சு.

உடம்புல இருந்த அசதி எல்லாம் ஒரு இனிமையான தாலாட்டு மாதிரி என்னைத் தூங்க வெச்சுது.

என் மனசுக்குள்ள எந்த ஒரு ஸ்ட்ரெஸ்ஸும் இல்ல.

கார்த்திக்குக்குத் தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்ங்குற யோசனை எதுவும் எனக்கு வரல.

என் மனசு தெளிவா, ஒரு அமைதியான நிலைக்குப் போயிடுச்சு.

அவன் எனக்குக் குடுத்த திருப்தி, என்னோட அத்தனை கவலைகளையும் அழிச்சுடுச்சு.

என் உதட்டுல ஒரு திருட்டுத்தனமான சிரிப்பு ஒட்டிக்கிச்சு.

அந்தச் சிரிப்போடயே நான் ரொம்ப நிம்மதியான தூக்கத்துல விழுந்தேன்.

அப்படியே மணி நேரம் கடந்து போச்சு.

இந்த அமைதியான வீட்டுல ஏசி சத்தம் மட்டும்தான் கேட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

வெளியே வெளிச்சம் குறைஞ்சு, சாயங்காலத்தோட நிழல்கள் என் ரூம் தரை மேல நீளமா விழ ஆரம்பிச்சுது.

நான் ரொம்ப ஆழமா, எந்த ஒரு கனவும் இல்லாமத் தூங்கிட்டு இருந்தேன்.

திடீர்னு ஒரு கட்டத்துல என் கண்கள் மெதுவாத் திறந்துகிச்சு.

நான் லேசா முழிச்சு, என் கைகளை ரெண்டு பக்கமும் நீட்டி நல்லா நெட்டி முறிச்சேன்.

"ஸ்ஸ்ப்ப்... அப்பாடா..." னு என் வாயில இருந்து ஒரு சோம்பல் முனகல் வந்துச்சு.

மெதுவாத் திரும்பிப் பெட் ஸ்டாண்ட்ல இருந்த கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

மணி கரெக்டா ஆறு ஆகியிருந்துச்சு.

ஏறக்குறைய நாலு மணி நேரம் நான் அசந்து தூங்கிட்டேன்.

நான் படுக்கையை விட்டு எந்திரிச்சு உக்காந்தேன்.

என் உடம்பு இப்போ ரொம்ப ஃப்ரெஷ்ஷா, ஏகப்பட்ட எனர்ஜியோட இருக்குற மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு.

நான் மெதுவா எழுந்து போய் என் டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.

கண்ணாடியில என்னைப் பாத்தப்போ, என் முகம் ரொம்பப் பளிச்சுனு தெரிஞ்சுது.

ஏதோ ஃபேஷியல் பண்ணிட்டு வந்த மாதிரி ஒரு க்ளோ என் முகத்துல இருந்துச்சு.

என் கண்கள் ரொம்பப் பிரகாசமா, ஒரு புது வெளிச்சத்தோட மின்னுச்சு.

உள்ளுக்குள்ள இருக்குற சந்தோஷம் முகத்துல எவ்ளோ அழகாத் தெரியுதுனு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

ஒரு ஆம்பளையோட அரவணைப்பு ஒரு பொண்ணை எவ்ளோ அழகா மாத்துதுனு நான் நெனச்சுப் பாத்தேன்.

நான் ஒரு சில செகண்ட் என்னையே ரொம்ப ரசனையாப் பாத்துக்கிட்டேன்.

கண்ணாடியைப் பாத்துக்கிட்டே என் கைகளை மேல கொண்டு போனேன்.

என் நைட்டியோட கழுத்துப் பகுதியை ரெண்டு கையாலயும் பிடிச்சு, என் தலைக்கு மேல தூக்கினேன்.

அந்த துணி என் உடம்பை விட்டு நழுவி அப்படியே தரையில விழுந்துச்சு.

இப்போ மறுபடியும் நான் முழு அம்மணமா அந்தக் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.

ரூம்ல ஓடிட்டு இருந்த ஏசி காத்து என் உடம்புல பட்டதும், என் மேல இருந்த சின்னச் சின்ன முடி எல்லாம் அப்படியே சிலிர்த்துக்கிச்சு.

என் பார்வை நேரா என் நெஞ்சுப் பகுதிக்கும், என் கழுத்துக்கும் போச்சு.

அங்கங்க சின்னச் சின்னதா லவ் பைட்ஸ்... சிவந்த நிறத்துல சில கீறல்கள்.

பிரகாஷோட உதடுகளும், அவனோட பற்களும் என் சதைல ஆழமாப் பதிஞ்ச அடையாளங்கள் அது.

ரொம்ப டார்க்கா, ரத்தம் கட்டுன மாதிரி இல்லன்னாலும்... உத்துப் பாத்தா நல்லாவே தெரியுற மாதிரிதான் இருந்துச்சு.

என் கழுத்தோரமாவும், என் முலைகளோட மேல் பக்கத்துலயும் இருந்த அந்தச் சிவந்த தழும்புகள் என்னையோ ஏதோ பண்ணுச்சு.

நான் என் விரல்களால அந்தத் தழும்புகளை ரொம்ப மெதுவாத் தடவிப் பாத்துக்கிட்டேன்.

அது தொடும்போதே லேசா வலிச்சுது, ஆனா அந்த வலி எனக்கு பிடிச்சிருந்துச்சு.

"ஒருவேளை கார்த்திக் இதைப் பாத்தா என்ன நெனைப்பாரு?" னு ஒரு செகண்ட் எனக்குள்ள ஒரு சின்னக் கேள்வி வந்துச்சு.

"பாத்தா என்ன? ஏதாவது ஒரு கொசுவோ, பூச்சியோ கடிச்சிருச்சுனு சொல்லிட்டுப் போயிட்டே இருக்கலாம்..."

"அவரு எப்படியும் இதையெல்லாம் அவ்ளோ உத்துப் பாக்கப் போறது இல்ல..."

"அவருக்கு லேப்டாப்பையும், ஆபிஸ் ஃபைல்ஸையும் பாக்கவே நேரம் சரியா இருக்கும்."

"என்னைக்கு என் உடம்பு மேல அவருக்கு அவ்ளோ அக்கறை இருந்துருக்கு? என்னைக்கு என்னை ஒரு பொண்ணா ரசிச்சுப் பாத்துருக்காரு?"

இந்த நெனப்பு வந்ததும், எனக்குள்ள இருந்த பயம் கூட மொத்தமாப் பறந்து போயிடுச்சு.

என் மனசுக்குள்ளயே எனக்கு நானே ஒரு பெரிய தைரியம் சொல்லிக்கிட்டேன்.

சரி, நைட்டில இருந்து சாரீ கட்டலாம்னு தோணுச்சு.

நான் என் பீரோவைத் தொறந்து ஒரு சாதாரண, தினமும் வீட்ல கட்டுற காட்டன் புடவையை எடுத்தேன்.

அது ஒரு மெல்லிய மஞ்சள் கலர் புடவை.

அந்தப் புடவைக்கு மேட்சா ஒரு மஞ்சள் கலர் பிளவுஸ், இன்ஸ்கர்ட், அப்புறம் பிரா, பேண்ட்டி எல்லாத்தையும் பீரோவுல இருந்து தேடி எடுத்தேன்.

எல்லாத்தையும் கொண்டு வந்து வரிசையா எடுத்துப் பெட் மேல வெச்சேன்.

முதல்ல அந்த காட்டன் பேண்ட்டியை எடுத்து என் கால்களுக்குள்ள விட்டு மெதுவா மேல ஏத்துனேன்.

அது என் வழுவழுப்பான தொடை வழியா உரசிகிட்டு மேல வந்துச்சு.

என் புண்டை இதழ்கள் ஓய்ஞ்சு போயிருந்துச்சு.

அது இன்னும் லேசான வீக்கத்தோட, தொட்டாலே கூசுற அளவுக்கு ரொம்பச் சென்சிட்டிவா இருந்துச்சு.

அந்த எடத்துல, அந்தப் பேண்ட்டி லேசா உரசும் போது எனக்குள்ள மறுபடியும் ஒரு சிலிர்ப்பு வந்துச்சு.

அந்தப் பேண்ட்டியோட எலாஸ்டிக் என் இடுப்புல நறுக்குனு உக்காந்ததும், எனக்குள்ள ஒரு சுருக்குங்குற சுகம்.

'ஸ்ஸ்ப்ப்...'னு நான் என்னையே அறியாம லேசா முனகிக்கிட்டேன்.

பேண்ட்டியை இடுப்புல கச்சிதமா மாட்டுனதுக்கு அப்புறம், அந்தப் பிராவை எடுத்தேன்.

என் ரெண்டு கைகளையும் அந்தப் பிராவோட ஸ்ட்ராப்க்குள்ள விட்டு, மெதுவாத் தோள்பட்டைக்கு ஏத்துனேன்.

பின்னால கைகளைக் கொண்டு போய் அந்த ஹூக்கை ரொம்ப டைட்டாப் போட்டேன்.

என் முலைகள் இப்போவும் ஒரு மாதிரி வீங்கி, விறைப்பாதான் இருந்துச்சு.

பிரா கப்புகளுக்குள்ள அந்த முலைகளை என் கையாலயே தூக்கி அட்ஜஸ்ட் பண்ணி வைக்கும் போது...

என் காம்புகள் அந்தத் துணியில உரசிக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் கசக்கிப் பிழிஞ்ச வலி இன்னும் என் சதைல முழுசாப் போகல.

ஆனா அந்த வலியோட, பிரா டைட்டா அமுக்கிப் பிடிச்சப்போ ஒரு இதமான, கதகதப்பான சுகம் எனக்குள்ள பரவிச்சு.

பிரா போட்டதுக்கு அப்புறமும், என் நெஞ்சுல இருந்த அந்த லவ் பைட்ஸ் கொஞ்சம் வெளிய எட்டிப் பாத்துக்கிட்டுதான் இருந்துச்சு.

என் கிளிவேஜ்க்குப் பக்கத்துல சிவந்த அடையாளம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"யார் பாத்தா எனக்கென்ன...ம"னு மனசுக்குள்ளயே சொல்லிக்கிட்டேன்.

அடுத்து அந்த இன்ஸ்கர்ட்டை எடுத்து டைட்டா கட்டிக்கிட்டேன்.

என் இடுப்புச் சதை அந்த நாடாவுக்கு மேல லேசாப் பிதுங்கி நின்னுச்சு.

அந்த ஜாக்கெட்டும் போட்டுக்கிட்டேன்.

நான் அந்தப் புடவையை ரொம்ப நீட்டா, எந்த ஒரு சுருக்கமும் இல்லாம கட்டிக்கிட்டேன்.

என் இடுப்புல அந்தப் புடவை கொசுவத்தைச் சொருகி, முந்தானையை ஊசி போட்டு குத்திக்கிட்டேன்.

தலை முடியை நல்லாச் சீவி, ஒரு கிளிப் போட்டுப் பின்னாடி மாட்டிக்கிட்டேன்.

நெத்தியில ஒரு குங்குமப் பொட்டு வெச்சுக்கிட்டேன்.

நான் மெதுவா ஏதோ ஒரு பாட்டை முணுமுணுத்துக்கிட்டே கிச்சன் பக்கம் நடந்தேன்.

என் மனசு ரொம்ப லேசா காத்துல மிதக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

கிச்சனுக்குள்ள போனதும், நைட் டின்னருக்கான வேலையை ஆரம்பிச்சேன்.

தோசையும், குருமாவும் வைக்கலாம்னு முடிவு பண்ணேன்.

வெங்காயம் தக்காளி எல்லாம் நறுக்கி, அடுப்பை பத்த வெச்சேன்.

எப்பவுமே கிச்சன்ல வேலை பாக்குறப்போ எனக்கு ரொம்பப் போர் அடிக்கும்.

ஆனா இன்னைக்கு நான் ரொம்ப எஞ்சாய் பண்ணி அந்த வேலையைப் பாத்தேன்.

அடுப்புல குருமா கொதிக்கிற சத்தமும், நான் முணுமுணுக்கிற பாட்டோட சத்தமும் அந்த வீட்டுக்குள்ள ரொம்ப இனிமையாக் கேட்டுச்சு.

கரெக்டா ஒரு ஏழரை மணி இருக்கும்.

நான் தோசை மாவை ரெடி பண்ணி வெச்சுட்டு, ஹால்ல வந்து உக்காந்தேன்.

அப்போ மெயின் டோர்ல சாவி போடுற சத்தம் கேட்டுச்சு.

கதவு தொறந்ததும் கார்த்திக் உள்ள வந்தாரு.

அவர் மூஞ்சியைப் பாத்தாலே எவ்ளோ டயர்டா இருக்காருனு ரொம்பத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

காலையில மாட்டிட்டுப் போன அந்த ஆபிஸ் ஐடி கார்டு இன்னும் அவர் கழுத்துலயே தொங்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் கண்கள் சோர்வா, லேப்டாப் ஸ்கிரீனையே பாத்து கசங்கிப் போயிருந்துச்சு.

"வாங்க..." நான் இயல்பா வரவேற்றேன்.

அவர் என்னைப் பாத்து லேசாத் தலையாட்டிட்டு, ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.

அவர் என் முகத்த பாக்கவே இல்ல.

எப்பவும் போல, ஆபிஸ் டென்ஷன் அவர் மண்டைக்குள்ள ஓடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

அவர் தோள்ல இருந்த லேப்டாப் பேக்கைக் கழட்டிச் சோஃபாவுல போட்டாரு.

"ரொம்ப டயர்டா இருக்கா?" நான் அவர்கிட்ட கேட்டேன்.

"ஆமா பவி... மீட்டிங் மேல மீட்டிங்... மண்டையே வெடிச்சுடும் போல இருக்கு."

அவர் சோஃபாவுல உக்காந்து தன்னோட ஷாக்ஸ்ஸ கழட்ட ஆரம்பிச்சாரு.

நான் அவரைப் பாத்துக்கிட்டே நின்னேன்.

அவர் என்னை பாக்கவே இல்ல. அதனால, நான் அவர்கிட்ட,

"நீங்க போய்க் கை கால் கழுவிட்டு வாங்க... நான் தோசை ஊத்துறேன்."

நான் சொல்லிட்டு மறுபடியும் கிச்சனுக்குப் போனேன்.

அவர் ஷூவைக் கழட்டிட்டு நேராப் பாத்ரூம் பக்கம் போனாரு.

கார்த்திக் பிரெஷ்-அப் ஆயிட்டு கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு டைனிங் டேபிள்ல உக்காந்தாரு.

நான் சுடச்சுடத் தோசையை ஊத்தி, குருமாவை ஒரு கிண்ணத்துல வெச்சு அவர்கிட்ட எடுத்துட்டு வந்தேன்.

அவர் தட்டுல தோசையைப் போட்டுட்டு, நான் அவருக்கு எதிர்த்தாப்ல இருக்குற சேர்ல உக்காந்தேன்.

என் ரெண்டு கைகளையும் தாடையில வெச்சுக்கிட்டு, அவர் சாப்பிடுறதை வேடிக்கை பாத்தேன்.

என் கண்கள்ல ஒரு மினுமினுப்பு இருந்துச்சு.

அவர் ஒரு தோசையைப் பிய்ச்சுக் குருமால தொட்டு வாயில வெச்சாரு.

"குருமா நல்லா இருக்கு பவி..." அவர் எப்பவும் சொல்ற மாதிரி ஒரு பாராட்டு.

"தேங்க்ஸ்ங்க..." நான் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

அவர் ரெண்டாவது வாய் சாப்பிடும்போது, சட்டுனு ஏதோ ஞாபகம் வந்த மாதிரி நிமிர்ந்து என்னைப் பாத்தாரு.

"ஆமா... காலையில நீ ராஜ் சாருக்கு தேன் அல்வா செஞ்சு தரேன்னு சொன்னியே?"

அவர் அந்த டாபிக்கை மறுபடியும் ஆரம்பிச்சாரு.

கார்த்திக் நெனப்புல, இன்னும் தேன் அல்வாங்குறது நிஜமாவே கிச்சன்ல செய்ற ஒரு ஸ்வீட்.

ராஜோட டபுள் மீனிங் பத்தி அவருக்கு ஒரு துளி கூடத் தெரியாது.

அவர் இப்படிக் கேட்டதும், எனக்குள்ள இவரை சீண்டணும்னு தோணுச்சு.

நான் என் உதட்டைக் கவ்விக்கிட்டு லேசா முன்னாடி சாய்ஞ்சேன்.

என் முகம் இப்போ அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் பக்கத்துல போச்சு.

"ஆமாங்க... செஞ்சு முடிச்சுட்டேன்..." நான் ரொம்ப இழுத்துச் சொன்னேன்.

"ஓ... செஞ்சுட்டியா? எப்போ செஞ்ச?" அவர் கேட்டாரு.

நான் என் கண்களை லேசா உருட்டி, அவரை ரொம்ப உன்னிப்பாப் பாத்தேன்.

"மத்தியானம் தாங்க... ஒரு ரெண்டு மணி நேரம் ஆச்சு."

நான் சொன்ன அந்த 'ரெண்டு மணி நேரம்'ங்குற வார்த்தை, எனக்குள்ள ஏகப்பட்ட பட்டாம்பூச்சிகளைப் பறக்க விட்டுச்சு.

நான் பிரகாஷ் கூட பண்ணுன தப்ப, ரொம்ப நேக்கா என் புருஷன்கிட்ட சொல்லிட்டு இருக்குற அந்தத் த்ரில் என்னை என்னமோ பண்ணுச்சு.

"ரெண்டு மணி நேரமா?" அவர் ஆச்சரியமாக் கேட்டாரு.

"ஆமாங்க... கரெக்டா ரெண்டு மணி நேரம்..."

அவர் முகத்துல இருந்த ஆச்சரியத்தைப் பாக்க எனக்கு அவ்ளோ ஜாலியா இருந்துச்சு.

"அது அவ்ளோ ஈஸியா முடியுற வேலை கிடையாதுங்க."

நான் ரொம்ப சீரியஸா சொல்ற மாதிரி சொன்னேன்.

உள்ளுக்குள்ள எனக்குச் சிரிப்பு தாங்க முடியல.

"ரெண்டு மணி நேரம்னா சும்மாவா?"

"உங்களை மாதிரி ரெண்டு நிமிஷத்துல வேலை முடிஞ்சுடும்னு தான் நானும் நெனச்சன், ஆனா ரெண்டு மணி நேரம் போனதே தெரியல..."

என் மனசுக்குள்ள நான் கார்த்திக்கை ஓட்டுனேன்.

"ஒரு வேலையை ஆரம்பிச்சா, அதை முழுசா முடிக்கணும்ல?"

"அதுவும் அந்த அல்வா பதம் வர்ற வரைக்கும் விடாம வேலை பாக்கணும்..."

"ரொம்ப நேரம் பொறுமையா, நின்னு நிதானமா செய்ய வேண்டிய வேலை இது..."

"சும்மா மேலோட்டமா செஞ்சா அதுக்கு டேஸ்ட்டே இருக்காது..."

"அடி வரைக்கும் ஆழமாப் போய்க் கிளறணும்..."

"அப்படி என்ன பவி அதுல அவ்ளோ கஷ்டம்?" அவர் ஒண்ணுமே புரியாம கேட்டாரு.

அவர் அப்படி கேக்குறதைப் பாக்க எனக்குக் பாவமாவும் இருந்துச்சு, சிரிப்பாவும் இருந்துச்சு.

"பின்ன... அடுப்புப் பக்கத்துலயே நின்னுக்கிட்டு இருக்கணும்..."

"அந்தச் சூட்டுல நின்னு வேலை பாக்குறது எவ்ளோ கஷ்டம் தெரியுமா?"

"கை எல்லாம் வலிக்கிற அளவுக்குக் கிண்டிட்டே இருக்கணும்..."

பிரகாஷோட சுன்னியை என் கையாலயே பிடிச்சு ஆட்டி விட்டதை மனசுல வெச்சுக்கிட்டு நான் இதச் சொன்னேன்.

"அதுவும் இல்லாம, இதைச் சாதாரணக் கரண்டியை வெச்சுலாம் கிண்ட முடியாதுங்க..."

நான் அவரைப் பாத்து லேசா ஒரு பார்வை பாத்தேன்.

"அப்படினா?" அவர் வாயில தோசையோட கேட்டாரு.

"ரொம்பப் பெரிய கரண்டி வேணுங்க..."

"அந்தப் பெரிய கரண்டியை உள்ள விட்டு, நல்லா அடி ஆழம் வரைக்கும் கிண்டணும்..."

"சின்னக் கரண்டியை வெச்சுக் கிண்டுனா, அது சும்மா மேல மட்டும்தான் படும்..."

"அடி வரைக்கும் அதோட சூடு போகாது..."

"நீங்க வாங்கி கொடுத்த சின்ன ஸ்பூனை வெச்சுலாம் இந்த அல்வாவைத் தொட்டுக்கூடப் பாக்க முடியாது..."

என் மனசுக்குள்ள அவரோட சுன்னியைக் நெனச்சுக்கிட்டு நான் கமெண்ட் அடிச்சேன்.

"பெரிய கரண்டியை வெச்சு, ஸ்பீடா கிண்டிக்கிட்டே இருக்கணும்..."

"விடாம கிளறலனா, அடிப் பிடிச்சுடும்ல..."

"அப்படிப் பண்ணாதான் அந்த அல்வா ரொம்பக் கெட்டியா, கொழகொழனு வரும்..."

"இல்லனா, நீங்க சூடு தண்ணி வெக்குற மாதிரி ஆயிடும்..."

இந்த டபுள் மீனிங் டயலாக் எல்லாம் எனக்குள்ள எதையோ ஓட விட்டுச்சு.

கார்த்திக் தோசையை மெல்லுறதை நிப்பாட்டிட்டு என்னைப் பாத்தாரு.

அவர் முகத்துல ஒரு பெரிய மரியாதையே வந்துருச்சு.

"பரவால்ல பவி... எனக்காக, நான் சொன்னதுக்காக நீ அவ்ளோ மெனக்கெட்டு செஞ்சுருக்க."

அவர் ரொம்ப அக்கறையா, இம்ப்ரெஸ் ஆகிச் சொன்னாரு.

அவர் என்னைப் பாராட்டுறதைக் கேட்டு நான் வாய்விட்டே சிரிச்சுட்டேன்.

"எனக்காகவா?"

"நான் யாருக்காகச் செஞ்சேன்னு உங்களுக்குத் தெரியாதுங்க..." நான் மனசுக்குள்ள முணுமுணுத்தேன்.

"உங்களுக்காக நான் இதைப் பண்ணல..."

"எனக்காக..."

"நான் இவ்ளோ நாளா ஏங்கித் தவிச்ச தவிப்புக்காக நான் பண்ணுனேன்..."

"உங்களை நம்பி இருந்தா எனக்கு எப்பவுமே பட்டினிதான்..."

"ஆனா இன்னைக்கு எனக்கு வயிறு முட்ட பிரியாணி கிடைச்சுச்சு இன்னிக்கு..."

நான் மனசுக்குள்ள நெனச்சதை வெளிய காட்டிக்காமச் சிரிச்சேன்.

"ஆமாங்க... ரொம்ப மெனக்கெட்டேன்..." நான் வெளிய சத்தமாச் சொன்னேன்.

"பாக்கவே ரொம்பக் கஷ்டமா இருந்திருக்கும் போலயே." அவர் பரிதாபமாக் கேட்டாரு.

"கஷ்டம்லாம் இல்ல... ஒரு மாதிரி ஜாலியாதான் இருந்துச்சு." நான் கண்ணடிச்சேன்.

"ஆரம்பத்துல வேணா லேசாக் கஷ்டமா, வலிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு..."

"அந்தப் பெரிய கரண்டியை உள்ள விடுறப்போ கொஞ்சம் டைட்டாதான் இருந்துச்சு..."

"ஆனா அது போகப் போக... ரொம்ப ஃப்ரீ ஆகிடுச்சு..."

"அப்புறம் கஷ்டமே தெரியல... அந்தப் ப்ராசஸ் அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு..."

நான் சொல்லச் சொல்ல என் தொடை இடுக்குல மறுபடியும் ஒரு சின்னக் கூச்சம் வந்துச்சு.

"ஆனா அந்தச் சூடுதான் என்னால தாங்க முடியல." நான் அடுத்த கட்டத்துக்குப் போனேன்.

"சூடா?" அவர் புருவத்தைச் சுருக்கினாரு.

"ஆமாங்க... கிச்சன்ல எக்கச்சக்கமான சூடு..."

பிரகாஷோட சுன்னி என் உடம்புக்குள்ள குடுத்த சூட்டை நான் இப்போ வார்த்தையால சொல்லிட்டு இருந்தேன்.

"அந்தக் கரண்டி உள்ள ஆழமாப் போகப் போக, ஒரு பெரிய நெருப்பே பத்திக்கிட்ட மாதிரி இருந்துச்சு..."

"என் உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு நரம்புலயும் அந்தச் சூடு ஏறிச்சு..."

"அடிவயிறு வரைக்கும் அந்தச் சூடு பரவி, என்னைய என்னமோ பண்ணுச்சு..."

"நான் அந்தச் சூட்டுல அப்படியே வேர்த்து ஊத்திட்டேன் தெரியுமா?"

"உடம்பெல்லாம் தண்ணி ஊத்துன மாதிரி வேர்த்துப் போச்சு..."

"என் டிரஸ் பூரா நனைஞ்சு, பிசுபிசுனு ஆகிடுச்சு..."

நான் என் தொடையில வழிஞ்ச ஜூஸ்-ஆ நெனச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

"அந்த ஈரத்துலயே நான் நின்னு வேலை பாத்தேன்..."

"அப்படியே ஒரு மாதிரி மூச்சு வாங்குற அளவுக்குக் கஷ்டப்பட்டுட்டேன்."

"பக்கத்து வீட்டுக்குக் கேக்குற அளவுக்கு எனக்கு மூச்சு வாங்குச்சு..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையாச் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் முகத்துல ஒரு கவலை வந்துச்சு.

அவர் என்னமோ நான் நிஜமாவே அடுப்புச் சூட்டுல கஷ்டப்பட்டேன்னு நம்பிட்டாரு.

இந்த மனுஷனை ஏமாத்துறது இவ்ளோ ஈஸியானு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

அவருக்கு முன்னாடி நான் இன்னொருத்தனோட உக்காந்து ஓல் வாங்குனதைக் கதையாச் சொல்லிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா அவர் அதைக் கேட்டுப் பரிதாபப்பட்டுக்கிட்டு இருக்காரு.

"அச்சச்சோ... எதுக்கு பவி இவ்ளோ கஷ்டப்பட்ட?"

"உடம்பைக் கெடுத்துக்கிட்டு இதைச் செய்யணுமா?" அவர் அக்கறையா கேட்டாரு.

"அதுதான் ராஜ் கேட்டாரேனு செஞ்சேன். நீங்க தன செய்ய சொன்னிங்க"னு நான் ரொம்ப நல்லவ மாதிரி மூஞ்சிய வெச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர்தான் அவ்ளோ ஆசையா கேட்டாரே..." நான் மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டேன்.

"ஆனா நீங்க இதையெல்லாம் செஞ்சா, ரெண்டே நிமிஷத்துல மூச்சு வாங்கிப் படுத்துக்குவீங்க..."

"உங்களால இந்தக் கிச்சன் சூட்டை எல்லாம் தாங்கவே முடியாது..."

"இந்த வேலைக்கெல்லாம் நீங்க சரிப் பட்டு வர மாட்டீங்க கார்த்திக்..." நான் மனசுக்குள்ள கேலி பண்ணேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.

"சரி, வேர்த்து ஊத்துற அளவுக்குச் சூடா இருந்துச்சுனா, நீ எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் போட வேண்டியதுதானே பவி?"

அவர் ரொம்ப இன்னசென்ட்டா, ஒரு ஐடியா குடுத்தாரு.

அவர் இதச் சொன்னதும் என்னால கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல.

நான் என் கீழ் உதட்டை ரொம்ப டைட்டாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் சிரிப்பை அடக்க நான் ரொம்பப் பாடுபட்டேன்.

என் முகம் எல்லாம் செவந்து, தொண்டைக்குள்ள ஒரு சிரிப்புச் சத்தம் மாட்டிக்கிச்சு.

"எக்ஸாஸ்ட் ஃபேனா? ஐயையோ!"

எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் போட்டா, பிரகாஷ் என் புண்டைக்குள்ள குத்துன சூடு குறைஞ்சுடுமா என்ன?

என் கர்ப்பப்பையில சூடாப் பீய்ச்சி அடிச்ச கஞ்சிக்கு எந்த எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் காத்து கொடுக்கும்?

இந்த மனுஷனுக்குச் சத்தியமா ஒண்ணுமே புரியல.

நான் அவரைப் பாத்து லேசாத் தலையாட்டிக்கிட்டே ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் போட்டாலும் அடங்குற சூடா அது..." நான் குறும்பா சொன்னேன்.