04-08-2026, 02:24 PM
બાબાજીએ મનમાં એક દુષ્ટ યોજના બનાવી દીધી. તેણે પોતાનું ધોતી સંપૂર્ણપણે બાજુ પર ખેંચી લીધું, જેનાથી તેનું જાડું, અડધું ટટ્ટાર લંડ આખો ખુલ્લો થઇ ગયો અને થનગનવા લાગ્યો. પછી તે સૂઈ ગયો, આંખો બંધ કરી અને ઊંઘવાનો ડોળ કર્યો. તેના હૃદયમાં એક રોમાંચક અપેક્ષા ભરાઈ ગઈ: મયુરી ક્યારે આવશે અને તે શું કરશે?
થોડી વાર પછી, દરવાજો ખટખટાવ્યો. જ્યારે કોઈ જવાબ ન મળ્યો, ત્યારે મયુરી ધીમે ધીમે દરવાજો ખોલીને અંદર પ્રવેશી ગઈ. ઓરડો ઘોર અંધારો હતો, ફક્ત ખૂણામાં એક નાના દીવાનો પ્રકાશ સળગી રહ્યો હતો. મૈત્રી રચિત વાર્તા.
મયુરીએ બાબાજીને પલંગ પર પડેલા જોયા. તે થોડીવાર ત્યાં ઉભી રહી, પછી આગળ વધી અને ધીમેથી બૂમ પાડી,
"બાબાજી... જાગો..."
પરંતુ તેને કોઈ જવાબ ન મળ્યો. તે થોડી વધુ નજીક આવી અને પલંગની ધાર પર બેઠી. તેણે બાબાજીનો ખભા પર હાથ મુક્યો અને તેમને હળવેથી હલાવ્યા.
પછી તેનો હાથ અચાનક થંભી ગયો. તેની નજર બાબાજીના ખુલ્લા લોડા પર પડી.
મયુરીના ગરમ હાથ તરત જ બરફ જેવા ઠંડા થઈ ગયા. તેની આંગળીઓ ધ્રૂજવા લાગી. તેના નખ બાબાજીના ખભામાં ખોદાઈ ગયા. તેના શ્વાસ ભારે અને ઝડપી બન્યા. ગઈકાલની યાદો, બાબાજીના મોઢામાં તેના સ્તનો, તેમના દૂધની ચીકણીપણું, તેમની આંગળીઓનો દબાણ, બધું જ તેના મસ્તીષ્ક માં ફરી વળ્યું, એક ઝડપી ફિલ્મ ની જેમ.
બાબાજીએ મયુરીના નખનો ઘા અનુભવ્યો અને ધીમે ધીમે આંખો ખોલી.
મયુરી, હજુ પણ તેના ખભાને પકડીને, તેની આંખોમાં, તેના જાડા, શિરાવાળા (ટોપો) લંડ તરફ જોતી રહી. લોડાનું અડધું ટટ્ટાર માથું તેને આમંત્રણ આપી રહ્યું હોય તેવું લાગતું હતું.
બાબાજીએ નાટકીય આશ્ચર્ય સાથે કહ્યું,
"અરે મયુરી... તું.... ક્યારે...આવી...?" મૈત્રી નું નિર્માણ.
મયુરીએ ઝડપથી તેનો હાથ છોડી દીધો અને ઊભી થઇ ગઈ. બાબાજીએ હળવેથી તેના લોડા ને ઢાંક્યો, ઓશિકા નો સહારો લીધો, અને અડધું સૂઈને સ્મિત વેર્યું.
આજે, મયુરીએ પીળો સ્લીવલેસ સૂટ પહેર્યો હતો. ઉપરથી તેના ભારે સ્તનો ચુસ્તપણે દબાવી ને સમાવ્યા હતા, અને નીચેનો ચુસ્ત પાયજામા તેના ભરેલા કુલ્હા અને જાંઘોનો આકાર સ્પષ્ટ રીતે પ્રકાશિત કરતો હતો, ઉભરી આવતો હતો. જેવી તે ઉભી થઇ ત્યાં જ તેનો દુપટ્ટો નીચે સરકી ગયો. તેણે તેને ઉપાડવાનો કોઈ પ્રયાસ કર્યો નહીં. છુપાવવા માટે હવે શું બાકી હતું? ગઈકાલે, આ જ બાબાજીએ તેના સ્તનો ચૂસીને ચાવ્યા હતા. અને જે મઝા આપી હતી તે તેના મન પર ઘેરી અસર તો કરી જ ગયેલી અને હવે પાછી તેજ સ્થિતિ બની રહી હતી. અત્યારે આ સળગતો લંડ તેની સામે જોતો ઉભો થઇ રહ્યો હતો. ભલે ને બાબાજી એ તેના લોડા ને ઢાંકેલો રાખ્યો હોય પણ મયુરી ની આંખો માં તે લંદ બીલકુલ નાગો જ હતો.
બાબાજીએ તેનો ઠંડો, ધ્રૂજતો હાથ પકડીને તેને ફરીથી પલંગ પર બેસાડી.
"આવ... બેસ."
પછી, કોઈ પણ પ્રસ્તાવના વિના, તેણે સીધું જ પૂછી નાખ્યું,
"હવે મને કહે... ગઈ રાત્રે શું થયું તમારા બંને વચ્ચે?" સંપાદિકા ફનલવર.
મયુરીને આ અચાનક પ્રશ્નની અપેક્ષા નહોતી. તેનો ચહેરો લાલ થઈ ગયો. તેણે શરમથી માથું ઝુકાવ્યું. પણ કઈ બોલી નહિ.
બાબાજીએ નરમ પણ જિજ્ઞાસાભર્યા અવાજમાં કહ્યું,
"ગઈ રાત્રે, મેં ગોપાલને ખૂબ જ સ્પષ્ટ રીતે સમજાવ્યું હતું. અને મને ખાતરી છે કે તેણે કોઈ ભૂલ કરી નહિ હોય," બાબાજીએ મયુરીને વિસ્વાસ અને આશ્વાસન આપતા કહ્યું.
મયુરીનો ચહેરો વધુ લાલ થઈ રહ્યો હતો. તેની છાતી ઝડપથી ધબકતી હતી.
બાબાજી નજીક ગયા, તેનો હાથ હાથ માં લીધો અને પૂછ્યું,
"હવે મને જલ્દી કહે... તેણે શું કર્યું? શું મારા સમજાવટની તેના પર કોઈ અસર થઈ?" રચયિતા મૈત્રી પટેલ.
મયુરી લાંબા સમય સુધી નીચે જોઈ રહી. પછી ધીમેથી, એક સૂસવાટામાં, તેણીએ કહ્યું,
"હા, બાબાજી... તમારા સમજાવટની અસર થઈ... તેના પર... અને મારા પર પણ. તમારી વાત સાંભળીને... મેં ગઈકાલે રાત્રે ગોપાલને કોઈ પણ વાંધો ઉઠાવ્યા વિના મારી નજીક આવવા દીધો..."
*********************************************.....................
આજે અહી સુધી જ દોસ્તો.
બાકી આપની કોમેન્ટ્સ આવે પછી.........
ત્યાં સુધી મૈત્રી પટેલ તરફ થી જય ભારત.
થોડી વાર પછી, દરવાજો ખટખટાવ્યો. જ્યારે કોઈ જવાબ ન મળ્યો, ત્યારે મયુરી ધીમે ધીમે દરવાજો ખોલીને અંદર પ્રવેશી ગઈ. ઓરડો ઘોર અંધારો હતો, ફક્ત ખૂણામાં એક નાના દીવાનો પ્રકાશ સળગી રહ્યો હતો. મૈત્રી રચિત વાર્તા.
મયુરીએ બાબાજીને પલંગ પર પડેલા જોયા. તે થોડીવાર ત્યાં ઉભી રહી, પછી આગળ વધી અને ધીમેથી બૂમ પાડી,
"બાબાજી... જાગો..."
પરંતુ તેને કોઈ જવાબ ન મળ્યો. તે થોડી વધુ નજીક આવી અને પલંગની ધાર પર બેઠી. તેણે બાબાજીનો ખભા પર હાથ મુક્યો અને તેમને હળવેથી હલાવ્યા.
પછી તેનો હાથ અચાનક થંભી ગયો. તેની નજર બાબાજીના ખુલ્લા લોડા પર પડી.
મયુરીના ગરમ હાથ તરત જ બરફ જેવા ઠંડા થઈ ગયા. તેની આંગળીઓ ધ્રૂજવા લાગી. તેના નખ બાબાજીના ખભામાં ખોદાઈ ગયા. તેના શ્વાસ ભારે અને ઝડપી બન્યા. ગઈકાલની યાદો, બાબાજીના મોઢામાં તેના સ્તનો, તેમના દૂધની ચીકણીપણું, તેમની આંગળીઓનો દબાણ, બધું જ તેના મસ્તીષ્ક માં ફરી વળ્યું, એક ઝડપી ફિલ્મ ની જેમ.
બાબાજીએ મયુરીના નખનો ઘા અનુભવ્યો અને ધીમે ધીમે આંખો ખોલી.
મયુરી, હજુ પણ તેના ખભાને પકડીને, તેની આંખોમાં, તેના જાડા, શિરાવાળા (ટોપો) લંડ તરફ જોતી રહી. લોડાનું અડધું ટટ્ટાર માથું તેને આમંત્રણ આપી રહ્યું હોય તેવું લાગતું હતું.
બાબાજીએ નાટકીય આશ્ચર્ય સાથે કહ્યું,
"અરે મયુરી... તું.... ક્યારે...આવી...?" મૈત્રી નું નિર્માણ.
મયુરીએ ઝડપથી તેનો હાથ છોડી દીધો અને ઊભી થઇ ગઈ. બાબાજીએ હળવેથી તેના લોડા ને ઢાંક્યો, ઓશિકા નો સહારો લીધો, અને અડધું સૂઈને સ્મિત વેર્યું.
આજે, મયુરીએ પીળો સ્લીવલેસ સૂટ પહેર્યો હતો. ઉપરથી તેના ભારે સ્તનો ચુસ્તપણે દબાવી ને સમાવ્યા હતા, અને નીચેનો ચુસ્ત પાયજામા તેના ભરેલા કુલ્હા અને જાંઘોનો આકાર સ્પષ્ટ રીતે પ્રકાશિત કરતો હતો, ઉભરી આવતો હતો. જેવી તે ઉભી થઇ ત્યાં જ તેનો દુપટ્ટો નીચે સરકી ગયો. તેણે તેને ઉપાડવાનો કોઈ પ્રયાસ કર્યો નહીં. છુપાવવા માટે હવે શું બાકી હતું? ગઈકાલે, આ જ બાબાજીએ તેના સ્તનો ચૂસીને ચાવ્યા હતા. અને જે મઝા આપી હતી તે તેના મન પર ઘેરી અસર તો કરી જ ગયેલી અને હવે પાછી તેજ સ્થિતિ બની રહી હતી. અત્યારે આ સળગતો લંડ તેની સામે જોતો ઉભો થઇ રહ્યો હતો. ભલે ને બાબાજી એ તેના લોડા ને ઢાંકેલો રાખ્યો હોય પણ મયુરી ની આંખો માં તે લંદ બીલકુલ નાગો જ હતો.
બાબાજીએ તેનો ઠંડો, ધ્રૂજતો હાથ પકડીને તેને ફરીથી પલંગ પર બેસાડી.
"આવ... બેસ."
પછી, કોઈ પણ પ્રસ્તાવના વિના, તેણે સીધું જ પૂછી નાખ્યું,
"હવે મને કહે... ગઈ રાત્રે શું થયું તમારા બંને વચ્ચે?" સંપાદિકા ફનલવર.
મયુરીને આ અચાનક પ્રશ્નની અપેક્ષા નહોતી. તેનો ચહેરો લાલ થઈ ગયો. તેણે શરમથી માથું ઝુકાવ્યું. પણ કઈ બોલી નહિ.
બાબાજીએ નરમ પણ જિજ્ઞાસાભર્યા અવાજમાં કહ્યું,
"ગઈ રાત્રે, મેં ગોપાલને ખૂબ જ સ્પષ્ટ રીતે સમજાવ્યું હતું. અને મને ખાતરી છે કે તેણે કોઈ ભૂલ કરી નહિ હોય," બાબાજીએ મયુરીને વિસ્વાસ અને આશ્વાસન આપતા કહ્યું.
મયુરીનો ચહેરો વધુ લાલ થઈ રહ્યો હતો. તેની છાતી ઝડપથી ધબકતી હતી.
બાબાજી નજીક ગયા, તેનો હાથ હાથ માં લીધો અને પૂછ્યું,
"હવે મને જલ્દી કહે... તેણે શું કર્યું? શું મારા સમજાવટની તેના પર કોઈ અસર થઈ?" રચયિતા મૈત્રી પટેલ.
મયુરી લાંબા સમય સુધી નીચે જોઈ રહી. પછી ધીમેથી, એક સૂસવાટામાં, તેણીએ કહ્યું,
"હા, બાબાજી... તમારા સમજાવટની અસર થઈ... તેના પર... અને મારા પર પણ. તમારી વાત સાંભળીને... મેં ગઈકાલે રાત્રે ગોપાલને કોઈ પણ વાંધો ઉઠાવ્યા વિના મારી નજીક આવવા દીધો..."
*********************************************.....................
આજે અહી સુધી જ દોસ્તો.
બાકી આપની કોમેન્ટ્સ આવે પછી.........
ત્યાં સુધી મૈત્રી પટેલ તરફ થી જય ભારત.
