Adultery પૂજા ની પૂજા સંપૂર્ણ

[maitripatel]

બીજા દિવસે સવારે, બાબાજી રોજની જેમ સવારે 4 વાગ્યે ઉઠ્યા. તેમણે સ્નાન કર્યું, પ્રાર્થના કરી અને મંદિરમાં આવતા ભક્તોને પ્રસાદ વહેંચવાનું શરૂ કર્યું. સવારની ઠંડી હવામાં ધૂપની સુગંધ ફેલાઈ રહી હતી.

ત્યારે જ, સફેદ સ્કૂલ શર્ટ અને વાદળી સ્કર્ટ પહેરેલી રિચા દેખાઈ. તેનો ગુલાબી ચહેરો, લાંબા કાળા વાળ અને નવી ખીલેલી યુવાની તરત જ બાબાજીના હૃદયને ખીલવી દીધું. સદભાગ્યે, તે સમયે મંદિરમાં અને આજુ-બાજુ બીજું કોઈ નહોતું.
 
રિચા નજીક ગઈ, બાબાજીને પ્રણામ કર્યા અને તેમના પગ સ્પર્શ્યા. તેના વાળ ઘૂંટણ સુધી નીચે ઢળ્યા. મૈત્રી દ્વારા રચિત.
 
બાબાજીએ પ્રેમથી તેના ખભાને પકડીને તેને ઉપર ઉઠાવી. પછી, તેના નાજુક ચહેરાને બંને હાથથી પકડીને, તેના કપાળને સ્પર્શ કરતા કહ્યું, "ખુશ રહો, દીકરી... હંમેશા ખુશ રહો."
 
રિચાએ શરમાતા કહ્યું, "બાબાજી... મારી પરીક્ષાઓ આજથી શરૂ થઈ રહી છે. તેથી જ હું તમારા અને ભગવાનના આશીર્વાદ લેવા આવી છું."
 
બાબાજી હસ્યા,
 
"મારા આશીર્વાદ હંમેશા તમારી સાથે જ છે, દીકરી. આ લે... પ્રસાદ."
 
તેમણે એક કેળું ઉપાડ્યું અને તેના હાથમાં મૂક્યું. કેળું જોઈને રિચાના હોઠ પર એક અનોખું, શરમાળ સ્મિત દેખાયું. સંપાદિકા ફનલવર છે.
 
બાબાજીએ પૂછ્યું, "શું થયું? તમે કેમ હસે છે?"
 
રિચાએ માથું નમાવ્યું અને કહ્યું, "સાહેબ... કંઈ નહીં... બસ એમ જ... અચ્છા બાબાજી, હવે હું જાઉં. અને હા... હું 3 વાગ્યે આવીશ... ટ્યુશન માટે."
 
બાબાજીએ માથું હલાવ્યું, "હા, મને યાદ છે. જા... અને સારી રીતે પરીક્ષા આપજે અંદ સરસ લખજે બેટી. અરે, એક મિનીટ..."
 
તેમણે પાછળ ફરીને મંદિરમાં પડેલી પેન ઉપાડી.
 
"તું આ પેનથી પરીક્ષા આપજે. મારા આશીર્વાદ તારી સાથે રહેશે."
 
આટલું કહીને, બાબાજીએ પેન રિચાના સફેદ શર્ટના ખિસ્સામાં મૂકવાનું શરૂ કર્યું. બીજા હાથથી, તેમણે ખિસ્સાની ધાર પકડી અને ધીમે ધીમે પેન અંદર ખસેડી.
 
તેમની આંગળીઓ ઇરાદાપૂર્વક રિચાના ઉભરતા સ્તનોના નરમ, ભરાવદાર માંસ સામે ઘર્ષણ પેદા કર્યું. પેનનો છેડો સીધો તેના ઉભા સ્તનની ડીંટડી પર ટક્યો. બાબાજીએ હળવો દબાણ કર્યો અને તેને વધુ અંદર ધકેલી દીધો, જાણે કે જાણી જોઈને તેના સંવેદનશીલ સ્થાનને સ્પર્શ કરી રહ્યો હોય.
 
રિચાના શ્વાસ અચાનક ઝડપી થયા. તેની આંખોને ગુલાબી તડકો લાગી ગયો. તેના આખા શરીરમાં એક વિચિત્ર ગરમી ફેલાઈ ગઈ. બાબાજીનો ગરમ હાથ તેની છાતી પર અને પેન તેના સ્તનની ડીંટડી પર ઘસતી હતી... તે બોલી શકતી ન હતી. તેના હોઠ થોડા ફાટી ગયા, અને તેના શ્વાસ લેવામાં તકલીફ થવા લાગી.
 
બાબાજીએ હળવેથી પોતાનો હાથ દૂર કર્યો અને સ્મિત સાથે કહ્યું, "જા, દીકરી... ભગવાન તને આશીર્વાદ આપે." નિર્માત્રી મૈત્રી પટેલ છે.
 
રિચા ઝડપથી પાછળ ફરી અને ગભરાટ ની મારી લગભગ મંદિરની બહાર દોડી ગઈ. જતી વખતે તેના ભરાવદાર, નાજુક નિતંબો થરકી ને હલતા હતા. બાબાજીએ તેને જોયું, તેના હોઠ પર સંતોષ અને ભૂખ્યું સ્મિત હતું.
 
નાસ્તો અને થોડો આરામ કર્યા પછી, 11 વાગ્યા હતા. મયુરીના આવવાનો સમય થઈ ગયો હતો.
 
મયુરીના વિચારથી બાબાજીનો લોડો ફરી ધબક્યો. તેણે પોતાનો ધોતી બાજુ પર ખસકાવી અને પોતાનો, ગરમ લંડ બહાર કાઢ્યો. અને આંખો બંધ કરીને, તે ગઈકાલની યાદોમાં ખોવાઈ ગયો. મયુરીના ભારે, તરબૂચ જેવા સ્તનો, મધ અને દૂધથી ચીકણી સ્તનની ડીંટી, તેના મોંમાંથી નીકળતા કર્કશ અવાજો...
 
તે જોરશોરથી હસ્તમૈથુન કરવા લાગ્યો. એટલામાં જ બહારથી મયુરીનો મીઠો, થોડો ગભરાયેલો અવાજ આવ્યો,
 
"બાબાજી જી... બાબાજી જી... તમે ક્યાં છો?"
 
******************************************.

જોડાયેલા રહો.....

મૈત્રી પટેલ.