[Nsme]

பகல் 11 மணியளவில் மூவரும் வீடு வந்து சேர்ந்தனர்.

வீட்டிற்கு வந்ததும், அவரவர் அறைக்குச் சென்று ஆடைகளை மாற்றிக்கொண்டனர். திவ்யாவும் சந்தியாவும் தங்கள் உடலைத் தளர்த்திக்கொள்ள ஏதுவாக, தளர்வான காட்டன் நைட்டிகளுக்கு மாறினர்.

சந்தியா தன் வேலையைத் தொடங்குவதற்கு முன், தினேஷின் அறைக்குச் சென்றாள். "டேய் தினேஷ், ரூமை லாக் பண்ணாத. நான் வேலை பார்த்துட்டு இருப்பேன், நீ மதியம் சாப்பிட்டுட்டு நல்லா தூங்கு. லாக் பண்ணினா எழுப்ப முடியாது," என்று சொல்லிவிட்டு, தன் ரூமுக்கு வந்து தன் லேப்டாப்பை ஆன் செய்து வேலையை ஆரம்பித்தாள்.

திவ்யா கீழே சென்று, வீட்டில் இருந்த குழந்தைகள் மற்றும் மாமனார், மாமியாருக்குப் பிரசாதத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, அத்தையுடன் சேர்ந்து மதியச் சமையல் வேலைகளைக் கவனிக்க ஆரம்பித்தாள்.

மதியம் 1 மணி வாக்கில் சமையல் முடிந்தது. திவ்யா மேலே வந்து, வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த சந்தியாவிடம், "சந்தியா, வா சாப்பிடலாம்," என்று அழைத்தாள்.

"ஓகேக்கா, தினேஷையும் எழுப்பிடலாம்," என்று சொல்லி, இருவரும் தினேஷின் அறைக்கதவைத் திறந்தனர்.

உள்ளே, தினேஷ் எந்தக் கவலையும் இல்லாமல், கட்டிலில் கை கால்களை விரித்துப் போட்டு, மல்லாக்கப் படுத்துக் குறட்டை விட்டுத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். காலை முதல் அவன் இழந்த எனர்ஜி அவனை அப்படித் தூங்க வைத்திருந்தது.

அதைப் பார்த்து இரண்டு அண்ணிகளும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டனர்.

சந்தியா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள், "பாருங்கக்கா... நல்லா ஓத்துட்டு, முயல் மாதிரி தூங்குறான் பாருங்க."

திவ்யாவுக்குப் புரியவில்லை. சிரித்துக்கொண்டே கேட்டாள், "முயல் மாதிரியா? என்ன சந்தியா சொல்ற?"

சந்தியா அவளுக்கு விளக்க ஆரம்பித்தாள். "ஆமாக்கா. முயல்களோட செக்ஸ் லைஃப் ரொம்ப விசித்திரமானது. ஆண் முயல் சில செகண்ட்ஸ்... அதாவது அதிகபட்சம் 5-ல இருந்து 15 செகண்ட்ஸ்தான் மேட்டர் பண்ணும். ஆனா அந்தச் சில செகண்ட்ஸ்ல, தன்னோட மொத்த எனர்ஜியையும் திரட்டி, ரொம்ப ஆழமா, வெறித்தனமா பெண் முயலோட புண்டைக்குள்ள ஓத்து, கஞ்சியைப் பீய்ச்சி அடிக்கும். அந்த உச்சம் வந்ததும், அதோட மூளை அப்படியே ஷார்ட் சர்க்யூட் ஆன மாதிரி ஆகிடும். 'க்விக்'னு ஒரு சத்தம் போட்டுக்கிட்டே, அப்படியே மல்லாக்கவோ இல்லை சைடுலயோ மயங்கி விழுந்துரும்."

திவ்யா ஆச்சரியத்துடன், "வெறும் 15 செகண்ட்தானா? பாவம் அந்தப் பெண் முயல்," என்றாள்.

"அதுக்குப் பின்னாடி ஒரு அறிவியல் இருக்குக்கா," என்று சந்தியா தொடர்ந்தாள். "முயல் ஒரு இரையாக்கப்படுற மிருகம் (Prey Animal). அது காட்டுல பொறுமையா, மணிக்கணக்கா மேட்டர் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தா, வேற ஏதாவது பெரிய மிருகம் வந்து ஈஸியா அடிச்சுத் தின்னுரும். காட்டுல இருக்குற எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் சர்வைவல் (survival) தான் முக்கியம். அதுங்களுக்கு செக்ஸ்ங்கிறது சுகத்துக்காக இல்லை, வெறும் இனப்பெருக்கத்துக்காக மட்டும்தான்."

திவ்யாவுக்கு இப்போது இன்னொரு சந்தேகம் வந்தது. "நீதான் மயங்கி விழுந்துரும்னு சொன்னியே சந்தியா. அப்போ வேற மிருகம் வந்தா ஆபத்துதானே? அந்தப் பெண் முயல் அதைக் காப்பாத்துமா?"

சந்தியா வாய்விட்டுச் சிரித்தாள். "அட நீங்க வேறக்கா. பெண் முயல் அதையெல்லாம் கண்டுக்கவே கண்டுக்காது. ஓத்து முடிச்சதும், அது பாட்டுக்கு எழுந்து போய் புல் தின்ன ஆரம்பிச்சிடும். இந்த ஆண் முயல் ஒரு 10-ல இருந்து 20 செகண்ட் வரைக்கும் அப்படியே மயக்கத்துல கிடக்கும். அந்த கேப்ல வேற மிருகம் வந்தா அவ்வளவுதான், ஆண் முயல் காலி. ஆனா, அது செத்தாலும் பரவாயில்லை, தன்னோட கஞ்சியை விட்டு இனத்தை விருத்தி செய்யுற கடமையை முடிச்சுருச்சுன்னு இயற்கை அப்படி ஒரு சிஸ்டத்தை வச்சிருக்கு. இயற்கை ரொம்ப விசித்திரமானது அக்கா."

திவ்யா வாயைப் பிளந்து பார்த்தாள். "அடப்பாவமே... நிஜமாவே பாவம் அந்த ஆண் முயல்தான்."

"ஆமா, ஆனா நம்ம தினேஷ் அப்படி இல்லை. இவனை நாம அம்போனு அப்படியே விட்டுட மாட்டோம்," என்று சந்தியா குறும்புடன் சொல்லிவிட்டு, கட்டிலருகே சென்றாள்.

இருவரும் கட்டிலருகே சென்று, ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்த தங்கள் செல்லக் கொழுந்தனை எழுப்ப ஆரம்பித்தனர்.

இரண்டு அண்ணிகளின் தீண்டலால் தினேஷ் மெல்லக் கண் விழித்தான். தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்தவனின் கண்களுக்கு, அவர்கள் இருவரும் இன்னும் தேவதைகளாகவே தெரிந்தனர்.

"எழுந்திருடா... கீழ சாப்பாடு ரெடி. சாப்பிடலாம் வா," என்றாள் திவ்யா பரிவுடன்.

தினேஷ் கட்டிலில் எழுந்து அமர்ந்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு சின்ன தயக்கம். "சாப்பிடுறதுக்கு முன்னாடி..." என்று இழுத்தவன், ஒரு சின்னப் பையனைப் போலத் தயங்கித் தயங்கி, "ஒரு ஹக், அப்புறம் ஒரு கிஸ்... கிடைக்குமா?" என்று கேட்டான்.

அவனது அந்தச் செல்லமான, சிறுபிள்ளைத்தனமான கேள்வியைக் கேட்டு இரண்டு பெண்களும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துப் புன்னகைத்தனர்.

"சரி, சீக்கிரம்... பசங்க யாராவது வந்துடப் போறாங்க," என்று சொன்ன சந்தியா, உஷாராக அறைக்கதவருகே சென்று, வெளியே வராண்டாவைக் கண்காணிப்பது போல நின்றுகொண்டாள்.

இப்போது தினேஷும் திவ்யாவும் தனித்து விடப்பட்டனர்.

தினேஷ் மெதுவாக எழுந்து திவ்யாவை நெருங்கினான். திவ்யா ஒரு நொடிகூடத் தாமதிக்காமல், தன் இரண்டு கைகளாலும் அவனை வளைத்து, தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து மிக இறுக்கமாகக் கட்டியணைத்தாள்.

உண்மையில் சொல்லப்போனால், தினேஷை விட அந்த அணைப்பும் முத்தமும் திவ்யாவுக்குத்தான் இப்போது அதிமுக்கியத் தேவையாக இருந்தது. ஒரு பொம்பளைக்குச் செக்ஸ் மட்டும் பத்தாது, செக்ஸுக்கு அப்புறம் கிடைக்கிற அந்த அரவணைப்புதான் அவளை முழுமையாக்கும். சில மாதங்களாக கணவனின் அன்பிற்கும், தீண்டலுக்கும் ஏங்கிக் கிடந்த அந்த வறண்ட மனதுக்கு, இந்த இளம் கொழுந்தனின் ஸ்பரிசம் அமிர்தமாக இருந்தது.

அவள் தன் விரல்களால் அவனது தலைமுடியைக் கோதிப் பிடித்து, அவன் முகத்தைத் தன் முகத்தோடு சேர்த்து, அவனது உதடுகளை வெறித்தனமாகக் கவ்வினாள். அவளது முத்தம் மென்மையாகத் தொடங்கவில்லை; அவன் உதடுகளைத் தன் உதடுகளுக்குள் முழுமையாக உள்ளிழுத்து உறிஞ்சினாள். அவளது நைட்டிக்குள் எந்த உள்ளாடையும் இல்லாததால், அவளது கனமான முலைகள் இரண்டும் தினேஷின் மார்பில் மோதி நசுங்கின.

அவள் தன் நாக்கை அவன் வாய்க்குள் ஆழமாகச் செலுத்தி, அவனது எச்சிலைச் சுவைத்தாள். காமத்தை விட, ஒரு ஆழமான அரவணைப்பும், 'நீ எனக்கு வேண்டும்' என்ற தவிப்பும் அந்த முத்தத்தில் இருந்தது. முத்தமிட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதே, அவள் கண்களிலிருந்து ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் வழிந்து, தினேஷின் கன்னத்தில் உரசியது.

"போதும் அக்கா... நேரமாகுது," என்ற சந்தியாவின் குரல் கேட்டு, திவ்யா ஒரு பெருமூச்சுடன், ஆனால் முழு மனநிறைவுடன் அவனிடமிருந்து மெல்ல விலகினாள்.

இப்போது தினேஷின் பார்வை, கதவருகே நின்ற சந்தியாவின் மீது கிறக்கமாக விழுந்தது.

அவன் பார்வையின் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்ட திவ்யா, மெலிதாகச் சிரித்துவிட்டு, "நான் கதவைப் பார்த்துக்கிறேன்," என்று சொல்லிவிட்டு கதவருகே சென்றாள்.

சந்தியா நடையழகோடு அவனை நெருங்கினாள். தினேஷ் அவளை அணைக்க கைகளை விரித்தபோது, அவள் அவன் இடுப்பைத் தழுவி, அவனைத் தன்னிடம் இழுத்து, அவன் இதழ்களில் ஒரு குறுகிய, ஆனால் அதிதீவிரமான காம முத்தத்தைப் பதித்தாள். திவ்யாவின் முத்தம் உணர்ச்சிக் குவியலாக இருந்ததென்றால், சந்தியாவின் முத்தம் 'ராத்திரிக்கு உன்னை வெச்சுக்கிறேன்' என்று சொல்லும் ஒரு அட்வான்ஸ் புக்கிங் போலச் சுருக்கென்று இருந்தது. அவளது நாக்கு சுழன்று அவன் நாவோடு உரசிய அந்தச் சில நொடிகள், அவனுக்குள் அடங்கியிருந்த காமத்தை மீண்டும் தூண்டிவிட்டது.

சற்று நேரத்தில் விலகிய சந்தியா, அவன் உதட்டைத் தன் கட்டை விரலால் துடைத்துவிட்டு, அவன் மார்பில் லேசாகத் தட்டி, "இப்போதைக்கு இது போதும். இன்னைக்கு நைட் உன்னை வெச்சுக்கிறேன்..." என்று செக்ஸியாகக் கண்ணடித்துவிட்டுத் திரும்பினாள்.

அந்த இரண்டு முத்தங்களின் இனிமையோடும், அடுத்த வாய்ப்புக்கான எதிர்பார்ப்போடும் தினேஷ் சட்டையை மாட்டிக்கொண்டான்.

பின்பு மூவரும் தங்கள் முகத்தை இயல்பாக வைத்துக்கொண்டு, எந்த ரகசியமும் வெளித்தெரியாதபடி கீழே சென்று, குடும்பத்தினருடன் அமர்ந்து மதிய உணவை உண்டனர். அங்கே அவர்கள் வெறும் அண்ணிகளும், கொழுந்தனுமாக மட்டுமே உலகிற்குக் காட்சியளித்தனர்.

மதிய உணவு முடிந்து மூவரும் அவரவர் அறைகளுக்குத் திரும்பினர். காலை 4:30 மணிக்குத் தொடங்கிய அந்த ஆக்ரோஷமான புணர்ச்சிப் போரின் உடல் களைப்பால், தினேஷும் திவ்யாவும் படுக்கையில் விழுந்த மறுகணமே ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குச் சென்றுவிட்டனர்.

சந்தியா மட்டும் உறங்காமல், தன் லேப்டாப்பைத் திறந்து ஈமெயில்களை செக் செய்துவிட்டு, தனது வேலையைத் தொடர்ந்தாள். ஆனால், அவளையும் மீறி உடல் சோர்வு கண்களை அழுத்த, லேப்டாப்பை அருகில் வைத்துவிட்டு அப்படியே கட்டிலில் கண் அயர்ந்துவிட்டாள்.

சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு, திடீரென ஏதோ ஞாபகம் வந்தவளாய் 'பக்'கென்று விழித்தாள் சந்தியா. தான் தூங்கிவிட்டதை உணர்ந்தவள், பதட்டத்துடன் லேப்டாப்பைத் தட்டிப் பார்த்தாள். நல்லவேளையாக, அவளது மேனேஜரோ டீம் ஆட்களோ எந்த மெசேஜும் செய்திருக்கவில்லை. ஒரு பெரிய நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டவள், தலையைக் கோதிக்கொண்டு வேலையைப் பார்க்கத் தொடங்கினாள்.

சற்று நேரத்தில், "சந்தியா..." என்று அழைத்தபடியே அத்தை அறைக்கதவைத் திறந்தார்.

லேப்டாப்பில் மூழ்கியிருந்த சந்தியா, அத்தையைப் பார்த்ததும் சற்று அதிர்ந்தவளாய், உடனே லேப்டாப்பை மூடிவைத்துவிட்டு, "வாங்க அத்தை," என்று புன்னகையுடன் வரவேற்றாள்.

அத்தை பரிவுடன், "திவ்யா நல்லா அசந்து தூங்குறா. உனக்குத்தான்மா வொர்க்னு ரெஸ்ட் இல்லாம போச்சு. இன்னைக்கு ஒரு நாள் லீவாவது போட்டிருக்கலாமே நீ," என்றார்.

"பரவாயில்லை அத்தை, இன்னைக்கு அவ்ளோ வேலை இல்லை," என்று சந்தியா எழுந்து வந்தாள்.

"டீ போட்டு எடுத்துட்டு வந்திருக்கேன்மா. வாம்மா குடிக்கலாம்," என்றார் அத்தை.

சந்தியாவுக்கு ஒருபக்கம் அதிர்ச்சியாகவும், மறுபக்கம் அக்கறையாகவும் இருந்தது. "உங்களுக்கு ஏன் அத்தை சிரமம்? நானே கீழ வந்திருப்பேனே. உங்களுக்குத்தான் மூட்டு வலி, கால் பிரச்சனை இருக்கே... நீங்க ஏன் அத்தை மாடிப்படி ஏறி டீ எடுத்துட்டு வந்தீங்க?" என்று உரிமையோடு கடிந்துகொண்டாள்.

அத்தையோடு பேசிக்கொண்டே, சந்தியா அறையை விட்டு வெளியே வராண்டாவுக்கு வந்தாள்.

அத்தை லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே, "நீங்க கொஞ்ச நாள் இருந்துட்டுப் போயிடுவீங்கம்மா. அதுக்கப்புறம் நான்தானே மேல வரணும் பெருக்கிச் சுத்தம் பண்றதுக்கு? முன்னெல்லாம் டெய்லி வந்து பெருக்குவேன். இப்போ வயசாகி கால் வலிக்கிறதால, வாரத்துல ரெண்டு நாளோ மூணு நாளோதான் மேல வர்றேன்," என்றார்.

"நாங்க இல்லாத சமயத்துல ரொம்ப சிரமப்பட்டுக்காதீங்க அத்தை. உடம்பை வளைச்சு வேலை செய்யாம, நல்லா ரெஸ்ட் எடுங்க," என்று அக்கறையுடன் சொன்னாள் சந்தியா.

மாடியின் சிறிய லிவிங் ரூமில் (ஹால்) ஒரு த்ரீ-சீட்டர் சோபாவும், நடுவில் ஒரு டீப்பாயும் போடப்பட்டிருந்தது. அந்த டீப்பாயின் மீது, அத்தை கொண்டு வந்திருந்த ஒரு பெரிய ஃபிளாஸ்க்கும், தேநீர் கோப்பைகளும் இருந்தன.

அத்தை மெதுவாகச் சென்று சோபாவின் நடுவில் அமர்ந்தார்.

"நான் போய் திவ்யா அக்காவை எழுப்பிட்டு வர்றேன்," என்று சொல்லிவிட்டு, சந்தியா திவ்யாவின் அறைக்குச் சென்று அவளை எழுப்பினாள். திவ்யா ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்து, காமத்தின் களைப்பு நீங்கிய ஒரு புதுப் பொலிவோடு எழுந்தாள். தன் நைட்டியைச் சரிசெய்துகொண்டு வெளியே வந்தாள்.

"சாரி அத்தை... ரொம்ப அசந்து தூங்கிட்டேன்," என்றாள் திவ்யா தயக்கத்துடன்.

"பரவாயில்லம்மா. நீங்க எல்லாரும் காலையிலேயே எழுந்து சாமி கும்பிடப் போயிட்டு வந்ததுல டயர்டா இருப்பீங்க. அதான் தொந்தரவு பண்ண வேணாம்னு நானே டீ போட்டு எடுத்துட்டு வந்துட்டேன்," என்றார் அத்தை அன்போடு.

சந்தியா சென்று சோபாவில் அத்தையின் ஒரு பக்கமாக அமர்ந்து, ஃபிளாஸ்க்கிலிருந்த சுடச்சுட டீயைக் கோப்பைகளில் ஊற்றினாள்.

அத்தை திவ்யாவைப் பார்த்து, "அப்படியே தினேஷைக் கொஞ்சம் எழுப்பிட்டு வாம்மா," என்றார்.

திவ்யா தினேஷின் அறைக்குச் சென்று, மெதுவாக அவனைத் தட்டி எழுப்பினாள். கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டு எழுந்த தினேஷுக்கு, காலையில் நடந்த காம விளையாட்டுகள் சட்டென்று ஞாபகம் வர, வெளியே அம்மா இருப்பதை திவ்யா சொல்லக் கேட்டதும் ஒருவித அச்சம் தொற்றிக்கொண்டது. திவ்யா சென்ற பிறகு, முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டு வெளியே வந்தான்.

திவ்யா சென்று சோபாவில் அத்தையின் மறுபக்கம் அமர்ந்துகொண்டாள். இப்போது அத்தை நடுவிலும், அவருக்கு இருபுறமும் இரண்டு மருமகள்களும் அமர்ந்திருந்தனர்.

சந்தியா ஒரு கோப்பையில் டீயை ஊற்றி தினேஷிடம் நீட்டினாள். டீயை வாங்கும்போது, சந்தியாவின் கண்களையும், திவ்யாவின் முகத்தையும் ஒரு கணம் ரகசியமாகப் பார்த்தான் தினேஷ். அந்தப் பார்வையில், காலையில் அவர்கள் மூவரும் கட்டிலில் பின்னிப் பிணைந்து கிடந்த காட்சி மின்னலடித்து மறைந்தது.

அத்தையின் முன்னே வைத்து அண்ணிகளுடன் இயல்பாகப் பேச, அதுவும் இந்த மாடியில் பேச அவனுக்குத் தயக்கமாக இருந்தது. அவன் மனதிற்குள், 'காலையில் அண்ணிகள் தன்னிடம் போட்ட ஆட்டத்தையும், இப்போ அம்மாவிடம் எவ்வளவு பவ்யமா உக்காந்திருக்காங்க' என்ற நினைப்பு ஒரு கள்ளச் சிரிப்பை வரவழைத்தது. அந்தச் சிரிப்பை மறைத்துக்கொண்டு, டீக் கோப்பையுடன் தன் அறைக்கே சென்றுவிட்டான்.

எதுவுமே அறியாத அத்தைக்கு நடுவில், காலையில் ஒரே கொழுந்தனின் சுண்ணியால் புணரப்பட்ட இரண்டு அண்ணிகளும், எந்த ரகசியமும் வெளித்தெரியாதவாறு ஒரு கச்சிதமான குடும்பப் பெண்களாக நடந்துகொண்டிருந்தனர்.

மாடி ஹாலில், அந்த மாலை நேரத்து மிதமான வெளிச்சத்தில்... சந்தியா, திவ்யா மற்றும் அத்தை மூவரும் சுடச்சுட டீ குடித்துக்கொண்டே, குடும்ப விஷயங்களைச் சாதாரணமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

அப்போது, சந்தியாவுக்கு நீண்ட நாளாக இருந்த ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது. அவள் அத்தையிடம் இயல்பாகக் கேட்டாள்:

"ஏன் அத்தை, நீங்க எப்படி மூணு பசங்களையும் இவ்ளோ கேப் விட்டுப் பெத்துக்கிட்டீங்க? விக்கிக்கும் கணேஷ் அண்ணனுக்குமே வயசு வித்தியாசம் கொஞ்சம் அதிகம்தான். ஆனா அதுகூட பரவாயில்லை. விக்கிக்கும் தினேஷுக்கும் கிட்டத்தட்ட பத்து வருஷம் வித்தியாசம் இருக்கே... எப்படி அத்தை?"

அத்தை தன் பழைய நினைவுகளை மீட்டியபடி சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

"கல்யாணம் முடிஞ்ச புதுசுலயே கணேஷ் பொறந்துட்டான்மா. ஆனா அதுக்கப்புறம் எனக்கு உடம்பு முடியாமப் போயிடுச்சு. கருப்பையில பெரிய நீர்க்கட்டி வந்து, உடம்பு ரொம்ப பலவீனமாகிடுச்சு. ஆபரேஷன் பண்ணக்கூடாதுன்னு, நாட்டு வைத்தியம், மாத்திரை மருந்துன்னு சாப்பிட்டு, உடம்பு தேறி மறுபடியும் நார்மல் ஆகுறதுக்கு அஞ்சு வருஷம் ஆச்சு. அதுக்கப்புறம்தான் விக்னேஷ் (விக்கி) பொறந்தான்."

"நான் அப்போ குடும்பக் கட்டுப்பாடு ஆபரேஷன் பண்ணிக்கலை. ஏன்னா, விக்கி மூணு மாசம் குழந்தையா இருக்கும்போதே உங்க மாமாவுக்கு ஒரு பெரிய ஆக்சிடென்ட் ஆகிடுச்சு. பைக்ல போகும்போது லாரி இடிச்சு, முதுகுத்தண்டுல பலமா அடிபட்டுருச்சு. எழுந்து நடக்கவே முடியாம, இடுப்புக்குக் கீழ சுத்தமா வேலை செய்யாம படுத்த படுக்கையாகிட்டாரு. வருஷக்கணக்கா ட்ரீட்மென்ட், பிசியோதெரபின்னு பாத்து, அவரு மெது மெதுவா எழுந்து நடந்து, உடம்பு முழுசா குணமாகி பழைய நிலைமைக்கு வர பத்து வருஷம் கிட்ட ஆகிடுச்சு."

அத்தை ஒரு சின்ன வெட்கத்துடன் சிரித்துக்கொண்டே தொடர்ந்தார். "அவரு முழுசா குணமாகி, நாங்க மறுபடியும் ஒண்ணா சேர்ந்தப்போ, எதிர்பாராத விதமா இந்த தினேஷ் வயித்துல வந்துட்டான். நாங்க யாருமே எதிர்பார்க்கலை. சொந்தக்காரங்க சில பேரு, 'இந்த வயசுல போய் குழந்தை பெத்துக்கிறியா? எல்லாரும் சிரிப்பாங்க, கலைச்சுடு'ன்னு சொன்னாங்க. எனக்கு மனசு கேட்கலை. சரி, போனாப் போகுதுன்னு இவனைப் பெத்துப் போட்டேன்!"

அத்தை இதைச் சொன்னதும், மூவரும் வாய்விட்டுச் சிரித்தனர்.

ஆனால், சந்தியாவும் திவ்யாவும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்ட அந்தப் பார்வையில் ஒரு ஆழமான, கள்ளத்தனமான சிரிப்பு ஒளிந்திருந்தது.

'எல்லாரும் வேணாம்னு சொன்னப்போ, போனாப் போகுதுன்னு பெத்துப்போட்ட இந்த பையன்தான், இன்னைக்கு நம்ம ரெண்டு பேர் புண்டையையும் கவனிச்சு, நமக்கு சொர்க்கத்தைக் காட்டிட்டு இருக்கான்' என்று இருவரின் மனமும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் சிந்தித்துக் குதூகலித்தது. அந்த 'போனாப் போகுது'னு பிறந்த பையனின் பூல் செய்த மாயங்கள் அவர்கள் தொடைகளுக்கு இடையில் இன்னும் ஈரமாகவே இருந்தன.

டீ குடித்து முடித்துவிட்டு, அனைவரும் அவரவர் வேலையைப் பார்க்கச் சென்றனர். சந்தியா தன் அறையில் சற்று நேரம் தூங்கி ஓய்வெடுத்தாள்.

இரவு நேரம்.

அனைவரும் கீழே லிவிங் ரூமில் ஒன்றாகக் கூடி இரவு உணவு அருந்தினர். சாப்பிட்டு முடித்ததும், திவ்யாவுக்குள் ஒரு சிறிய மனப்போராட்டம். ஒருபக்கம் தினேஷின் அருகாமைக்காக உடல் ஏங்கியது, மறுபக்கம் 'குழந்தைகளை நம்ம ரூமுக்குக் கூட்டிட்டுப் போலாமா, வேண்டாமா?' என்ற தாய்ப்பாசம் தவித்தது.

அவள் ஒரு முடிவோடு, "வாங்கடா கண்ணுங்களா, போய் தூங்கலாம்," என்று தன் குழந்தைகளை அழைக்கப் போனாள்.

அப்போது அத்தையும் மாமாவும், "பரவாயில்லம்மா, இன்னைக்கும் குழந்தைங்க எங்க கூடவே படுத்துக்கட்டும். நாங்க கதை சொல்லிட்டே தூங்க வைக்கிறோம்," என்றனர்.

திவ்யாவுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. உள்ளுக்குள் ஒரு பெரிய நிம்மதி வந்தாலும், வெளியே காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

சரியாக அந்த நேரத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட சந்தியா, குறுக்கிட்டு, "ஆமாக்கா, குழந்தைங்க இங்கேயே படுத்துக்கட்டும். நாம எல்லாரும் பகல்ல நல்லா தூங்கிட்டோம், இப்போ அவ்ளோ சீக்கிரம் தூக்கம் வராது. நாம மூணு பேரும் உங்க ரூம்ல உக்காந்து ஏதாவது படம் பார்க்கலாம்," என்றாள்.

பிறகு தினேஷைப் பார்த்து, "என்னடா, நீயும் வர்றியா படம் பார்க்க?" என்று ஒரு சாதாரண பார்வையுடன் கேட்டாள்.

தினேஷுக்கு அவளது பிளான் புரிந்துவிட்டது. "ஓகே அண்ணி, வர்றேன்," என்று தலையாட்டினான்.

அத்தையும் மாமாவும் குழந்தைகளை அழைத்துக்கொண்டு தங்கள் அறைக்குச் சென்றனர்.

கீழே அமைதி திரும்பியதும், தினேஷ், திவ்யா, சந்தியா மூவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். வார்த்தைகள் இல்லை. கண்களில்தான் அத்தனை காமமும் இருந்தது.

மூவரும் எந்தச் சத்தமும் இல்லாமல் மாடிப்படிகளில் ஏறினர்.

நேராக இடதுபுறம் இருந்த திவ்யாவின் பெரிய அறைக்குள் மூவரும் நுழைந்தனர். கடைசி ஆளாக உள்ளே வந்த தினேஷ், கதவைச் சாத்தி, 'கிளிக்' என்று தாழ்ப்பாள் போட்டான்.

அந்த விசாலமான அறைக்குள் இப்போது அவர்கள் மூவர் மட்டுமே. சினிமா பார்ப்பது வெறும் சாக்கு என்பது மூவருக்கும் தெரியும். காலையில் நடந்த அந்த காம வேள்வியின் இரண்டாம் பாகம், இப்போது அந்த மூடிய கதவுகளுக்குப் பின்னால் தொடங்கக் காத்திருந்தது. தற்போது அவர்களுக்கு முழு இரவு நேரமும் கையில் இருந்தது. மூவரும் அந்த ரூமிலேயே தூங்கி காலையில் வெளியில் வந்தாலும் வீட்டில் உள்ள மற்றவர்கள் தவறாக எண்ண மாட்டார்கள்.

அவர்கள் மூவருக்குள்ளும் காமலீலைகள் மீண்டும் தொடர எல்லாம் அமைந்துவிட்டது...