నేను చదివిన - బంగారు బంధం

[k3vv3]

“మయూరి ఏదైనా గుడ్ న్యూస్?”



“లేదు వదినా, మిమ్మల్ని చూడాలని వచ్చాను. నేను రావడమే గుడ్ న్యూస్.”



“అవుననుకో, కనీసం ఫోన్ కూడా చేయక వస్తే..”



“నువ్వు గుడ్ న్యూస్ దాచిపెట్టి, నన్ను అడుగుతున్నావు? ఎనీ వేస్ కంగ్రాట్స్!”



“థాంక్స్, నేనే చెబుదామనుకున్నా, మీ అన్నయ్య చెప్పేశాడు.”



“మా మధ్య నో సీక్రెట్స్!” నవ్వుతూ వాగ్దేవిని హత్తుకుంది. నాన్నను పలకరించడానికి వెళ్ళింది. టాబ్లెట్స్ మహిమ కాబోలు మంచి నిద్రలో ఉన్నారు. 



రీడింగ్ టేబుల్ పైన అటుఇటుగా వున్న మాగజైన్స్ సర్దింది. అన్నీ ఉన్నా అల్లుడి నోట్లో శని’ అని చెప్పలేక ‘నో సీక్రెట్స్’ అని వదినతో అబద్ధం చెప్పింది. సంతోషం అందరికి పంచాలి, దుఃఖం మాత్రం అమ్మనాన్నలతో; కానీ నాన్న ఆరోగ్యం అంతంత మాత్రం. అత్తారింట్లో కట్నం పిశాచని ఎలా చెప్పను?



‘మీ పేరెంట్స్ తో ముఖాముఖి మాట్లాడాలి’ అని వచ్చాను కానీ ఇక్కడ ఇంట్లో అందర్ని సమావేశ పర్చాలి. ఈ ఆవేశపూరితమైన సీన్ ఆందోళన కలిగిస్తుంది. 



నిస్సత్తువ ప్రవాహంలా ముంచేస్తున్న నీరసం, వదిన ఇచ్చిన కాఫీ వల్ల రిలాక్స్ అయింది. నాదే తప్పు, ఆనాడే కొంచెం కఠినంగా ఉండి, ఈ పెళ్లి కాన్సిల్ చేస్తే బాగుండేది. ప్రకాశరావు నిదుర లేచి మయూరిని చూసి చాలా ఆనంద పడ్డారు. 



నా పట్ల సుహృద్భావంతో వున్న వీరిని క్లేశ పర్చటం న్యాయం కాదు. సమయం చూసి వరుణన్నతో చెప్పి, నాన్నకు తెలియకుండా జాగ్రత్త తీసుకోవాలి. నాన్న మెల్లిగా గోడవారగా వున్న ఈజీ చైర్ లో కూర్చున్నారు. మనసులోని మాట నవ్వుతున్న అమ్మ ఫోటోతో చెప్పుకుంది. మానసిక ఒంటరి జీవితం దుర్భరం! 



కృప మంచివాడు అని సద్దుకున్నా, ఇంటి నుంచి ఫోన్ రాగానే మారిపోతాడు. మళ్లీ మామూలు స్థితికి రావడానికి టైం పడుతుంది. ప్రతిసారి ఇదే గోల. కుదురుగా ఉండలేమా? వేయి ప్రశ్నలు, లక్ష అనుమానాలు! 



స్నానం చేసి, “వదినా ఈ రోజు నేనే వంట చేస్తాను. నేనున్నన్ని రోజులు నీకు రెస్ట్.”
“నేను నీకో విషయం చెప్పాలి.. ఏమీ అనుకోవద్దు.”
“మన మధ్యలో అనుకోవడల్లేవు వదినా..”
“నాకు ఈ మధ్య కొంచెం నలతగా, వికారంగా ఉంటుంది. కొన్ని రోజులు ఇక్కడే వుండగలవా?”
“నువ్వింత ప్రాధేయ పడుతూ అడగలా, ఉంటాను.”
“పుట్టింటికి వెళ్తానంటే మీ అన్నయ్య ఒప్పుకోవడం లేదు.” 
“ఎందుకు ఒప్పుకోవడం లేదో, కూడా చెప్పాలి..” వరుణ్ కల్పించుకున్నాడు. 
“మరేం లేదు, అమ్మకు ఈ మధ్య ఆరోగ్యం బాగా లేదు.” 
“అవునా, ఏమైంది?” 
“చూపు తగ్గింది; కాళ్ళ వాపులు. కూర్చుంటే నిలవడం కష్టం, నిలుచుంటే కూర్చోవడం కష్టం. మనిషిని పెట్టుకొని కాలం గడుపుతుంది. అమ్మకు భారం కావద్దని ఇక్కడ ఉందామనుకున్నా.”
“వదినా, నాకు సంజాయిషీ ఎందుకు, నేను వుంటాను.”
“అదే.. మరి నీ ఆఫీస్?” 
“సెలవు పెడతా..”
“ఒకమాట బావగారితో చెప్తే బావుంటుందేమో..” వరుణ్ సందేహం.
“చెప్తాను.. అయినా నేను తీసుకున్న నిర్ణయాన్ని కృప కాదనడు. ఇట్స్ ఓకే.”
“నిన్ను ఎలా అడగాలో, నీ నుండి మాకు కావాల్సిన జవాబు వస్తుందో, రాదో అని మేమిద్దర చాలా తికమక పడ్డాము. థాంక్స్” వాగ్దేవి మాటల్లోనే కాదు కళ్ళల్లో కృతజ్ఞత. 
***



“మాట మాత్రం చెప్పక సడన్గా.. యిలా వచ్చావేం కృపా?” 



“మయూరి తోడుగా వచ్చాను. తను అటు వెళ్ళింది, నేనిటు..”



“ఇద్దరూ కలిసి వచ్చి, ఇక్కడ విడిపోవటం ఏమిటీ?” పురుషోత్తమరావు నచ్చని మాట అనేశారు. 



“నాకు మిమ్మల్ని చూడాలని ఆతృత, మయూరికి వాళ్ళ వాళ్ళని .. అంతే.”



“సరే, ఫ్రెష్ ఐయి, టిఫిన్ తిను.” తల్లికి కొడుకు ఆకలి ముందుగా కనిపిస్తుంది. ఆ తర్వాతే అన్నీ. టిఫిన్ చేసి, మయూరితో ఫోన్లో మాట్లాడాలని “ఇక్కడ ఫోన్ డిస్టర్బన్స్ చాలా ఉంది” వరండాలోకి వెళ్ళాడు. 



వెనువెంటనే సుశీల కూడా వచ్చింది. “కలిసే వచ్చారు, అప్పుడే ఫోన్లు; మనకు రావలసిన డబ్బులు ఏమైనా వచ్చే దారి దొరికిందా?” సహనానికి సున్నా చుట్టింది.