నేను చదివిన కథలు - ప్రశ్న

[k3vv3]

నెత్తి మీద నీటి కుండ చిల్లు పడ్డట్టు, ఉబికిన కన్నీటిని అదుపు చేసుకుంటూ సుశీల హాల్ నుండి బెడ్ రూమ్ వైపు నడక అనే పరుగు పెట్టింది. వెనువెంటనే కాంతామణి “వదినా, ఎందుకు బాధ పడతారు. మనం వేరే చూద్దాం” అంటూ ఓదారుస్తూ వెంబడించింది. 



బెడ్రూమ్లో కూర్చున్న తండ్రీ కూతుళ్ళిద్దరూ వీరి హఠాత్ ఆగమనంతో లేచి, “ఏమైంది? ఎందుకని ఏడుస్తున్నారు?” 



కాంతమణి “మా వదిన ఎన్నో ఆశల పెట్టుకుంది, మీతో వియ్యం ఖాయం చేసుకోవాలని, కానీ మీ వాళ్ళు ముందుకు సాగనివ్వడం లేదు” దుఃఖ ధ్వని పరిమాణం పెరిగింది. 



ప్రకాశరావు తట్టుకోలేక “మీరు ఏడిస్తే సమస్య పూడ్చుకోదు. ముందుగానే మేము మా స్థితి విన్నవించాము. పైగా కట్నం మా మనోభావాలకు విరుద్దం. మా కోడలు నుండి పైసా ఆశించలేదు. ఇప్పుడు నా ఇల్లు స్వర్గసీమ! నా బిడ్డను కూడా అలాగే చూడాలని కోరిక.”



కొన్ని క్షణాలనంతరం ఎక్కిళ్ళ ఏడుపు ఆగింది. “మీరు పెద్ద మనసున్న వారు, ఇంత చల్లగా మాట్లాడుతూ వుంటే ఇంకా వినాలని వుంది. నా మాట, ఒక్కటి కాదనకండి..”



“చెప్పండి,” సుశీల బదులు కాంతామణి జవాబు ఇచ్చింది. “మా వదిన పేరుకు తగ్గట్టు సౌశీల్యవతి! మా వారు అదే బయట కూర్చున్న గంగారామ్ గారికి అన్నీ ‘ఎస్’ అనే సమాధానాలు కావాలి. కనుక దయచేసి వారి ముందు మాత్రం కట్నం ఇస్తామని ఒప్పుకోండి ప్లీజ్ అంతే!”



“అష్టలక్ష్మీ అయిన కోడల్ని ధనంతో తూచలేము. నాకెందుకండీ మీ డబ్బు! పైగా హైదరాబాద్లో గవర్నమెంట్ జాబ్. కళ్లకద్దుకుని కన్యాదానం స్వీకరిస్తాం!” సుశీల గ్యారెంటీ ఇచ్చింది. 



ఉద్దేశ్యం నిర్ధారణ అయితే దేవేంద్ర భవనం కూడా దెయ్యాల కొంపె! ఆడపెళ్ళి వారిని తప్పు పట్టే ఆనవాయితీ! “ఎలా వేగుతావమ్మా ఈ నస-బుస అత్తతో” అన్న అనుమానంతో సాగనంపారు. గవర్నమెంట్ జాబ్ అంటే కామధేనువు అని హైదరాబాద్కు ట్రాన్స్ఫర్ చేయించుకున్నారు.



***
 
“హలో మయూరి.. చీకటి పడుతున్నది, ఇంకా రాలేదేమిటి?”



“నేను మా పుట్టింటికి వెళుతున్నాను. ఇంకో ఐదు నిమిషాల్లో బస్సు కదులుతుంది.”



“ఆ.. అదేంటి అంత సడన్ డిసిషన్! కొంచెం ముందుగా చెబితే నేనూ వచ్చేవాడిని. ఏమైంది, నీ ఆరోగ్యం ఓకే కదా?”



“ఐయం ఫైన్. ‘ఇన్నాళ్ళూ ఓపిక పట్టాను. మీ ఇంటికి పోయి.., నీ ఇష్టమని’ నువ్వేగా అన్నావు, అందుకే ఇష్టంగా వెళ్లి, యిష్టం ఉన్నప్పుడు వస్తాను.”



“అరే! మన మధ్య ఎన్నో అనుకుంటాం, అన్నిటినీ సిరీయస్ తీసుకుంటే కాపురం చేయగలమా!? ప్లీజ్, బస్ దిగేసి వెయిట్ చేయి, వితిన్ నో టైమ్ వస్తాను.”



“బస్ కదిలింది. బై!” మయూరికి కోపం వచ్చిందంటే కోటలు దాటుతుంది. కృపాకర్ ఆలోచనల్లో అల్లుకు పోయాడు. ఇద్దరి మధ్య అరమరికలు, ఆర్థిక యిబ్బందుల్లేవు; మన్మధ సామ్రాజ్యంలో ఎవరికి వారే సాటి. అన్ని విధాల దైవమిచ్చిన, తామెచ్చిన నెచ్చెలిని అప్పుడప్పుడు కట్నం ముల్లుకర్రతో గుచ్చడం ఔన్నత్య శూన్యత నిదర్శనం. 



అమ్మకు డబ్బు ఆశ ఉండవచ్చు, ఉన్నపళాన నేనెందుకు స్పందించాలి! ఉన్న దాంట్లో తృప్తిగా కాలం గడపక. మా ఇద్దరి మధ్య పెట్రోలు పోసి, నేనెందుకు అగ్గితో తలకొరివి పెట్టుకోవాలి! 



అమ్మ ధన్ధాహంతో కర్ణభేరిని తూట్లు పొడిచే మాటలను విన్న నేను మరో చెవి నుంచి ఉద్వాసన చెప్పక, నా బుర్రలో బూజు పట్టించు కోవడం అవసరమా?



అమ్మ ఆజ్ఞ ఇవ్వగానే శిరసావహించడం అలవాటై మయూరిని ఇరుకున పెట్టానే గాని, అన్యథా కాదు. అంటే ఒకర్ని సంతోషపెట్టడం కోసం మరొకరిని బాధ పెట్టె తత్త్వమా నాది. ఛీ.. ఇది పద్ధతి కాదు. రాబోవు రోజుల్లో నేను ‘హెడ్ ఆఫ్ ది ఫ్యామిలి’.. ఇప్పుడు లేని ఆదర్శం అప్పుడేలా అబ్బుతుంది. 



నొప్పించక తానొవ్వక ఎక్కడ టాపిక్ అక్కడ మేనేజ్ చేయాలి. ప్రైవేటు కంపెనీ మేనేజర్ పోస్ట్ అనగానే మురిసిపోయాను. మేనేజ్ చేయడమంటే మురిపం కాదు, మెదడుకు పని, మెలకువగా మెరవాలి. నా సహజీవన సమవుజ్జీ విశ్వాసాన్ని గెలవాలి. 



ముసిరిన ఆలోచనలతో నిద్ర రాక తల భారంగా ఉంది. టైమ్ మూడు కావస్తోంది. ఆన్లైన్లో వైజాగ్ బస్సుల్లో స్లీపర్ లేవు అన్నీ సిటింగ్! అదే సిటింగ్ ఇంకొంచెం విలాసవంతంగా వెళ్లొచ్చు, నా కోసం నేను సుఖపడాలి! సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్ నుండి వందేభారత్ ట్రైన్ మధ్యాహ్నం వుంది, లేని హుషారు కదం తొక్కింది.



వేడినీళ్లకు అలవాటు పడ్డ శరీరాన్ని చన్నీళ్లతో ముఖం కడుక్కొని, ఎప్పుడూ చేసే వ్యాయామం కానిచ్చి, ఇల్లంతా శుభ్రం పర్చి, షవర్ స్నానం తర్వాత బాలభానుడుకి మొక్కుకున్నాడు. విరిసిన పూలతో సోమశేఖరుని అలంకరించి దీపం వెలిగించాడు. ఇది వరకటి సోమరితనం ఏమైంది? ఇవన్నీ మయూరి చేసేది. అందుకే అన్ని పనుల్లో శక్తివంతంగా ఉండేది.
 
హుషారుగా ఆఫీసుకెళ్ళి జరిగిన పనుల్లో తప్పులు ఎత్తి చూపలేదు, జరగని పనుల్లో చిరాకు పడలేదు. చిరునవ్వుతో బుజం మీద చేయి వేస్తూ, బుజం తట్టి సరి చేస్తున్నాడు. నాణ్యత సరితూగే హామీలకు షేక్ హ్యాండ్ యిస్తూ మెచ్చుకున్నాడు. కృపాకర్ సమైక్యతకు స్టాఫ్ ఆనందాశ్చర్యులయ్యారు. 



***