Romance ஒரு பத்தினி விபச்சாரி ஆகிறாள்

[Devayani rasigan]

Episode 9 :

ஸ்ரீதிவ்யா காலையில் எழுந்தபோது சன்னல் வழியே மெல்லிய வெளிச்சம் உள்ளே வந்துகொண்டிருந்தது. வெளியே பறவைகள் க்யூ… க்யூ… என்று கூவியபடி காற்று திரைச்சீலையை லேசாக அசைத்து ஸ்ஸ்ஸ் என்ற ஒலியை எழுப்பியது. அவள் எழுந்து முகத்தைக் கழுவினாள்; குழாயில் இருந்து ஷ்ஷ்ஷ் என்று ஓடிய தண்ணீர் முகத்தில் பட்டதும் களைப்பு கொஞ்சம் குறைந்தது. கண்ணாடியில் பார்த்தபோது முகத்தில் இன்னும் நிழல் மிதந்திருந்தாலும் கண்களில் கொஞ்சம் நிம்மதி தெரிந்தது.

புதிய பச்சை நிறச் சேலையை அணிந்து, ப்ளவுஸை இறுக்கமாகக் கட்டி, முடியைப் பின்னி, பர்ஸை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டைப் பூட்டினாள். ஆட்டோ கூப்பிட்டு ஹாஸ்பிட்டலுக்குச் சென்றாள். காரிடாரில் ஃபேன் வீய்ய்… வீய்ய்… என்று சுழன்றபடி மருந்து வாசனை பரவியிருந்தது. 214-ம் அறைக் கதவு திறந்தே இருந்தது. சுமன் படுக்கையில் உட்கார்ந்திருக்க, டாக்டர் அவனிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

“டிஸ்சார்ஜ் பண்ணலாம். வீட்ல ரெஸ்ட். மெடிசின் தொடருங்க. ஒரு வாரம் பிறகு ஃபாலோ அப்,” என்றார் டாக்டர்.

சுமன் தலையசைத்தான். அப்போதுதான் ஸ்ரீதிவ்யா உள்ளே நுழைந்தாள்; அவள் காலடி கிளிக் என்று ஒலித்தது.

“என்னங்க… இன்று வீட்டுக்கு வரலாமா?” என்று கேட்டாள்.

“ஆமா. டாக்டர் சொல்றான்,” என்றான் சுமன், சிறிய புன்னகையுடன்.

நர்ஸ் பேப்பர்களைக் கொடுத்தாள். ஸ்ரீதிவ்யா கையெழுத்துப் போட்டாள். பில் முடிந்திருந்தது. சுமன் எழுந்தபோது லேசாகத் தள்ளாடினான்; ஸ்ரீதிவ்யா உடனே அவன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

“மெதுவா வாங்க,” என்றாள் மென்மையாக.

“சரி,” என்றான் அவன், அவள் கையைப் பிடித்தபடி.

லிப்ட், கவுண்டர், வெளியே, ஆட்டோ என்று வீட்டுக்குத் திரும்பினார்கள். ஆட்டோவில் சுமன் ஜன்னல் பக்கம் பார்த்தபடி சாலையையும் மரங்களையும் பார்த்தான்; காற்று அவன் முகத்தில் பட்டது. ஸ்ரீதிவ்யா பக்கத்தில் உக்காந்து அவன் கை மேல் தன் கையை வைத்திருந்தாள்.

வீட்டு வாசலில் சாவியைப் போட்டுப் பூட்டைத் திறந்தாள்—க்ளிக். உள்ளே லைட் போட்டு ஃபேனை ஆன் செய்தாள்; வீய்ய் என்ற ஒலியுடன் காற்று சுழன்றது. பசங்க ஏற்கனவே வந்திருந்தார்கள். சிறியவன் ஓடி வந்து “அப்பா…” என்றான். சுமன் குனிந்து அவனை அணைத்தான்; பெரியவள் தலையைத் தொட்டாள்.

ஸ்ரீதிவ்யா சமையலறைக்குச் சென்றாள். அடுப்பைப் போட்டு ஸ்ஸ்ஸ் என்ற ஒலியுடன் எண்ணெயை ஊற்றி, தட்டுகள் க்ளாங் என்று ஒலிக்க காபி தயாரித்து சுமனுக்குக் கொடுத்தாள்.

“ருசியா இருக்கு,” என்றான் சுமன், கோப்பையை இரு கைகளாலும் பிடித்தபடி.

“சாப்பிடுங்க,” என்றாள் அவள், அருகில் உக்காரி.

குடும்பம் ஒன்றாக உக்காந்தது. பேச்சு, சிரிப்பு, அமைதி மாறி மாறி வந்தன. வெளியே தெரு சத்தமும் ஆட்டோ ஹார்னும் கேட்டன; உள்ளே ஃபேன் மட்டும் சுழன்றது.

மதியம் சுமன் படுக்கையில் படுத்தான். ஸ்ரீதிவ்யா நாற்காலியில் உக்காந்து புத்தகம் பிடித்தாள். ஆனால் படிக்கவில்லை; மனசு வேறு இடத்தில் அலைந்தது. அப்போது மொபைல் ட்ரிங்… ட்ரிங்… என்று அடித்தது. லட்சுமி நம்பர். ஸ்ரீதிவ்யா எழுந்து வாசலுக்குப் போய் கதவை மூடினாள்—க்ளிக்.

“என்ன லட்சுமி?” என்றாள், குரலைத் தாழ்த்தி.

“திவ்யா… எப்படி இருக்க? சுமன் வீட்டுக்கு வந்துட்டான் இல்ல?”

“ஆமா. இன்று வந்தான்.”

“நல்லது. நீ யோசிச்சா? அந்த விஷயம்…”

ஸ்ரீதிவ்யாவின் தொண்டை இறுகியது. கை நடுங்கியது. அவள் சுவரில் சாய்ந்தாள். *இப்போ சொல்ல முடியாது. வீட்ல இருக்கான். பசங்க…*

“இப்போ முடியாது லட்சுமி. கொஞ்சம் நேரம் ஆகட்டும்,” என்றாள், குரல் சிறிது நடுங்க.

“சரி. ஆனா காசு தேவைப்படும் இல்ல? மெடிசின்… ஸ்கூல்… சொல்லு. நான் ஏற்பாடு பண்றேன்.”

“பிறகு பேசலாம்.”

போனை வைத்தாள். மூச்சு வேகமானது. மார்பு ஏறி இறங்கியது. சேலை லேசாக அசைந்தது. அவள் கைகளைக் கழுவினாள்; தண்ணீர் ஷ்ஷ்ஷ் என்று ஓடியது.

உள்ளே வந்தபோது சுமன் கண் திறந்தான்.

“யாரு ஸ்ரீதிவ்யா?”

“லட்சுமிங்க. சும்மா கேட்டாங்க,” என்றாள், புன்னகைத்துக் காட்ட முயன்றபடி.

“சரி. நீ உக்காரு.”

அவள் உக்கார்ந்தாள். புத்தகத்தை மீண்டும் பிடித்தாள். ஆனால் எழுத்துகள் தெரியவில்லை. மனசு குழம்பினது. *அவ சொல்றா. காசு வரும். ஆனா அந்த வழி… மறுபடியும் போகணுமா? சுமன் தெரிஞ்சா…*

மாலை சாப்பாடு முடிந்தது. பசங்க டிவி பார்த்தார்கள். சுமன் படுத்திருந்தான். ஸ்ரீதிவ்யா சமையலறையைச் சுத்தம் செய்தாள்; தட்டுகள் க்ளாங் க்ளாங் என்றும் குழாய் ஷ்ஷ் என்றும் ஒலித்தன.

இரவு எல்லோரும் படுத்தபின் ஸ்ரீதிவ்யா குளிக்கச் சென்றாள். குளியலறைக் கதவை மூடினாள்—க்ளிக். லைட் போட்டு சேலையையும் ப்ளவுஸையும் பெட்டிகோட்டையும் கழற்றினாள். உடல் நிர்வாணமாகத் தெரிந்தது. கண்ணாடியில் 34-27-34 உருவம்—மென்மையான வளைவுகள், இயற்கையாக உயர்ந்த மார்பகங்கள், மெல்லிய இடுப்பு, தொடைகள்—எல்லாம் தெளிவாகத் தெரிந்தன.

தண்ணீரைத் திறந்தாள். ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்… சூடான தண்ணீர் உடலில் பட்டதும் தோல் சிலிர்த்தது. சோப்பை எடுத்து நுரையுடன் கைகளை உடலில் தேய்த்தாள்—மார்பகங்களைச் சுற்றி, இடுப்பில், தொடைகளில். மூச்சு ஆழமானது. கண்கள் மூடின. தண்ணீர் முகத்தில் வழிந்து, ஈரமான முடி தோள் வழியே ஓடியது.

வெளியே கதவு லேசாகத் திறந்திருந்தது. காற்று உள்ளே வந்து ஸ்ஸ்ஸ் என்றது.



இரவு. வீடு அமைதியாக இருந்தது. எல்லோரும் படுத்த பிறகு ஸ்ரீதிவ்யா குளியலறைக்குச் சென்றாள். கதவை மூடியபோது ‘க்ளிக்’ என்ற லேசான சத்தம் கேட்டது.

லைட்டைப் போட்டு சேலையைக் கழற்றினாள். ப்ளவுஸ், பெட்டிகோட் எல்லாம் தரையில் விழுந்தன. நிர்வாண உடல் கண்ணாடியில் தெரிந்தது—34-27-34. மென்மையான வளைவுகள், இயற்கையாக உயர்ந்த மார்பகங்கள், மெல்லிய இடுப்பு, தொடைகள்.

தண்ணீரைத் திறந்தாள். ‘ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்…’ என்ற சத்தத்துடன் சூடான நீரோட்டம் உடலில் பட்டதும் தோல் சிலிர்த்தது. சோப்பு நுரை கைகளில் பரவியது. மார்பகங்களைச் சுற்றி, இடுப்பில், தொடைகளில் மெதுவாகத் தேய்த்தாள். மூச்சு ஆழமாக இழுத்தபடி கண்களை மூடினாள். தண்ணீர் முகத்தில் வழிந்து முடியை ஈரமாக்கி தோள்கள் வழியே ஓடியது.

வெளியே கதவு லேசாகத் திறந்திருந்ததால் காற்று உள்ளே வந்து ‘ஸ்ஸ்ஸ்’ என்று ஓசையிட்டது.

அப்போதுதான் குரு வந்தான். சுமன் அழைத்திருந்தான். வாசல் மணியை அடிக்காமல் உள்ளே நுழைந்தான். ஹாலில் ‘டக் டக்’ என்ற காலடிகள் கேட்டன. டிவி அணைந்திருந்தது. பசங்கள் தூங்கின. சுமன் அறை கதவு திறந்திருந்தது; அவன் ஆழ்ந்து உறங்கினான்.

குரு ஹாலில் நின்று தண்ணீர் குடிக்க சமையலறைக்குச் சென்றான். குளியலறை கதவு லேசாகத் திறந்திருந்தது. உள்ளே லைட். தண்ணீர் சத்தம் தொடர்ந்து ‘ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்…’ என்று ஒலித்தது.

கண் பட்டது. ஸ்ரீதிவ்யா நிர்வாணமாக நின்றிருந்தாள். முதுகு அவனை நோக்கி. தண்ணீர் உடலில் வழிந்தது. இடுப்பின் வளைவு, தொடைகள், மார்பகங்களின் பக்கம் லேசாகத் தெரிந்தது. கை சோப்பைத் தேய்த்தபடி ஈர முடி முதுகில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது.

குருவின் உடல் திடீரென நின்றது. மூச்சு நின்றது. கண்கள் விரிந்தன. ஒரு நொடி. இரண்டு நொடி. அவள் திரும்பவில்லை. தண்ணீர் சத்தம் மட்டும் தொடர்ந்தது.

*இது… ஸ்ரீதிவ்யா… நான் பார்க்கக்கூடாது…*

தலையைத் திருப்பிக் காலைப் பின்வாங்கினான். ‘டக்’ என்ற சத்தத்துடன் சமையலறைக்குள் நுழைந்தான். குவளையில் தண்ணீர் ஊற்றிக் குடித்தான். ‘க்ளாங்’ என்ற சத்தம் கேட்டபோது கை நடுங்கியது. முகம் சூடேறியது.

குளியலறையில் ஸ்ரீதிவ்யா தண்ணீரை நிறுத்தி டவலை எடுத்து உடலைத் துடைத்தாள். சேலை அணிந்து கதவைத் திறந்தாள்.

குரு ஹாலில் நின்றுகொண்டிருந்தான். அவளைப் பார்த்ததும் பார்வை உடனே விலகியது.

ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா… நீங்க எப்போ வந்தீங்கண்ணா?

குரு : இப்போதான்ம்மா… சுமன் இருக்கானா?

ஸ்ரீதிவ்யா : தூங்குறாங்கண்ணா. உள்ள போங்கண்ணா.

குரு தலையசைத்து சுமன் அறைக்குச் சென்று கதவை மூடினான்.

ஸ்ரீதிவ்யா சமையலறைக்குச் சென்று கைகளைக் கழுவினாள். அவன் பார்த்ததை அவளுக்குத் தெரியவில்லை. மனசு வேறு எங்கோ இருந்தது.

குரு சுமன் அறையில் உக்கார, சுமன் கண் திறந்தான்.

சுமன் : டேய் குரு… வாடா. எப்படி வந்த?

குரு : சும்மாடா… பார்க்க வந்தேன். எப்படி இருக்க?

சுமன் : நல்லா இருக்கு. நீ உக்காரு.

குரு உக்கார்தான். பேச்சு நடந்தது. ஆனால் மனசு வேறு இடத்தில் ஓடியது—அந்தக் காட்சி, நிர்வாணம், தண்ணீர், உடல்.

*நான் பார்க்கக்கூடாது. தங்கை மாதிரி… ஆனா பார்த்துட்டேன். குற்ற உணர்ச்சி…*

சுமன் : என்னடா அமைதியா இருக்க?

குரு : ஒண்ணும் இல்லடா… சும்மா.

கொஞ்சம் நேரம் கழித்து குரு எழுந்தான்.

குரு : நான் போறேன்டா. நாளைக்கு வா.

சுமன் : சரிடா. ஜாக்கிரதை.

குரு வெளியே வந்தபோது ஸ்ரீதிவ்யா ஹாலில் நின்றிருந்தாள்.

குரு : நான் போறேன்ம்மா.

ஸ்ரீதிவ்யா : சரிண்ணா. .

வாசலைத் திறந்து வெளியே வந்தான். கதவு ‘க்ளிக்’ என்று சாத்தியது. தெருவில் காற்று வீசியது. காலடிகள் ‘டக் டக்’ என்று ஒலிக்க மனசு சுழன்றது.

*நான் என்ன பார்த்தேன். ஸ்ரீதிவ்யா… சுமன் தெரிஞ்சா… நான் எப்படி பார்க்கணும் இனி…*

வீட்டுக்குச் சென்று கதவைத் திறந்தான். லைட் போட்டு உக்காந்தான். முகத்தைக் கைகளில் புதைத்தான். மூச்சு ஆழமாக இழுத்தது.

அந்தக் காட்சி மீண்டும் வந்தது—தண்ணீர், உடல், வளைவுகள், அசைவு.

குற்ற உணர்ச்சி கனத்தது. தலையை அசைத்து எழுந்து ஜன்னல் பக்கம் போனான். வெளியே இருள். நாய் ‘பௌ… பௌ…’ என்று குரைத்தது.

மனசுக்குள் ஒரு சத்தம் எழுந்தது.

*இது தப்பானது. நான் போக வேண்டியது இல்ல. ஆனா பார்த்துட்டேன். இனி எப்படி அவங்க முகத்துல பார்க்க…*

கைகள் இறுகின. தலையைச் சுவரில் சாய்த்தான். கண்கள் மூடின. அந்த நினைவு விலகவில்லை.

வீட்டில் ஸ்ரீதிவ்யா படுக்கைக்குச் சென்று சுமன் பக்கத்தில் படுத்தாள். கை அவன் மார்பில் ஓய்ந்தது. ஃபேன் ‘வீய்ய்’ என்று சுழன்றது. வெளியே காற்று.

அவளுக்குத் தெரியாது. குரு பார்த்ததை. மனசு வேறு யோசனையில்—.

சுமன் மூச்சு சீராக இருந்தது. அவள் கண் மூடினாள். தூக்கம் வந்தது. ஆனால் உள்ளே ஒரு அமைதி—தற்காலிகமானது.

குரு வீட்டில் உக்காந்திருந்தான். லைட்டை அணைத்தான். இருளில் அந்தக் காட்சி மீண்டும், மீண்டும் வந்தது.

குற்ற உணர்ச்சி. பயம். ஏதோ ஒன்று மாறிவிட்டது போல்.

காலை வரை அந்த நினைவு அவனை விடவில்லை.