Romance ஒரு பத்தினி விபச்சாரி ஆகிறாள்

[Devayani rasigan]

Episode 8:

குளியலறையில் இருந்து ஸ்ரீதிவ்யா மெதுவாக வெளியே வந்தாள். அவள் உடல் முழுக்க சோர்வு. புண்டை இன்னும் வலித்தது. ரவி படுக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தான். அவன் போன் எடுத்தான்.

ஸ்ரீதிவ்யா (தன் புடவையை எடுத்து காட்டியபடி): ரவி பணம்…

ரவி (போனில் GPay திறந்தபடி): ஸ்ரீதிவ்யா உன் அக்கவுண்ட் நம்பர் சொல்லு

ஸ்ரீதிவ்யா தன் அக்கவுண்ட் நம்பர் சொன்னாள். ரவி உடனே 2 லட்சம் ரூபாய் GPay மூலம் அனுப்பினான். போனில் notification வந்தது.

ஸ்ரீதிவ்யா (போனை பார்த்து கண்கள் பெரிதாக): ரவி 2 லட்சம் வந்துடுச்சு ஆஆ நன்றி ஆனா இதுனு


ஸ்ரீதிவ்யா படுக்கையில் உட்கார்ந்தாள். அவள் மனம் குற்ற உணர்வால் நிறைந்தது. அவள் கண்கள் கலங்கின.

ஸ்ரீதிவ்யா (தனக்குள்): நான் என் உடலை விற்றுட்டேன் என் கணவர் தெரிஞ்சா என்ன ஆகும் ஆனா இந்த 2 லட்சம் என் குடும்பத்தை காப்பாத்தும் guilt என்னை கொல்லுது ஆஆ

அவள் உடல் சோர்வில் இருந்தது. புண்டை இன்னும் ரவியின் கஞ்சியால் ஈரமாக இருந்தது. அவள் கைகள் தானாக புண்டையைத் தொட்டு பார்த்தாள்.

ரவி (அவளை அணைத்தபடி): குற்றவுணர்ச்சி வேண்டாம் நீ சரியான விஷயம் பண்ணின


ஸ்ரீதிவ்யா சோர்வாக வெளியே வந்தாள். லட்சுமி மேனன் அறையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். ஸ்ரீதிவ்யா அவள் அருகில் சென்று அழுதபடி சொன்னாள்.

ஸ்ரீதிவ்யா (லட்சுமி கிட்ட): லட்சுமி நான் ரவி கூடனு கண் களங்கினாள் .2 லட்சம் கிடைச்சாலும் எனக்கு guilt ரொம்ப இருக்கு.என் உடல் எல்லாம் வலிக்குது.

லட்சுமி (புன்னகையுடன்): நல்லா இருக்கு திவ்யா இது உன் குடும்பத்துக்கு இப்போ தேவை guilt போக போக சரி ஆகிடும்.இன்னும் பணம் வேணும்னா சொல்லு.

ஸ்ரீதிவ்யா : இது போதும் இனிமேல் இப்படிலாம் பண்ண மாட்டேன் சொல்லிட்டு.

ஸ்ரீதிவ்யா tired ஆக அழுதபடி லட்சுமியை கட்டிப்பிடித்தாள்.



லட்சுமி மேனன் காரை ஓட்டினாள். ஸ்ரீதிவ்யா பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் உடல் முழுக்க சோர்வாக இருந்தது . புண்டை இன்னும் வலித்தது. காரின் ஏசி காற்று அவள் உடலை குளிர வைத்தது.

லட்சுமி (காரை ஓட்டியபடி): திவ்யா 2 லட்சம் வந்துடுச்சு உன் குடும்பம பிரச்சனை சரியாகிடும். நான் உன்னை வீட்டுக்கு drop பண்ணிடுறேன்.

கார் வீட்டுக்கு வந்தது. ஸ்ரீதிவ்யா மெதுவாக இறங்கினாள். அவள் நடை தள்ளாடியது. புண்டை ஒவ்வொரு அடியிலும் வலித்தது. லட்சுமி காரில் இருந்து புன்னகையுடன் பார்த்தாள்.

ஸ்ரீதிவ்யா (வீட்டு கதவைத் திறந்தபடி): லட்சுமி நன்றி…

வீட்டுக்குள் சென்ற ஸ்ரீதிவ்யா கல்யாண போட்டோவை எடுத்து கையில் வைத்தாள். அந்த போட்டோவில் அவளும் கணவரும் சிரித்தபடி இருந்தனர். அவள் கண்கள் கலங்கின. அழுகை வெடித்தது.

ஸ்ரீதிவ்யா (போட்டோவை கட்டிப்பிடித்தபடி அழுது): என்னங்க நான் உங்களுக்கு துரோகம் பண்ணிட்டேன் பணத்துக்காக நான் என் உடலை அடுத்தவனுக்கு கொடுத்துட்டேன் மன்னிச்சுடுங்க.

அவள் உடல் தரையில் சாய்ந்தது. புண்டை இன்னும் ரவியின் கஞ்சியால் ஈரமாக இருந்தது. அந்த உணர்வு guilt ஐ அதிகப்படுத்தியது. அவள் நீண்ட நேரம் அழுதாள்.


ஸ்ரீதிவ்யா எழுந்தாள். முகத்தை கழுவினாள். புது புடவை அணிந்தாள். ஹாஸ்பிடல் போக கிளம்பினாள். அவள் முகத்தில் களைப்பு தெரிந்தது.

ஸ்ரீதிவ்யா (தனக்குள்): இப்போ ஹாஸ்பிடல் போகணும் இந்த பணத்தை வைத்து பில் கட்டணும்

அவள் வீட்டை பூட்டிவிட்டு ஹாஸ்பிடல் நோக்கி நடந்தாள்.நடந்ததை எல்லாம் மறந்து மீண்டும் குடும்ப பெண்ணாக ஹாஸ்பிடளுக்கு போகிறாள்



ஸ்ரீதிவ்யா வீட்டு வாசலைப் பூட்டினாள். சாவியை பர்ஸில் போட்டாள். வெளியே காற்று லேசா அடித்தது. தெருவின் ஓரத்தில் ஒரு ஆட்டோ நின்றுகொண்டிருந்தது. டிரைவர் சிகரெட் பிடித்துக்கொண்டு பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

ஸ்ரீதிவ்யா ஆட்டோவைக் கூப்பிட்டாள்.

ஸ்ரீதிவ்யா : ஹாஸ்பிட்டல் போகணும்.

டிரைவர் தலையசைத்தார். அவள் ஏறினாள். ஆட்டோ நகர்ந்தது. சக்கரங்கள் சாலையின் மேல் ‘ரர்ர்ர்’ என்று ஓடியது. பக்கத்து வண்டிகள் ஹார்ன் அடித்தன. ஒரு பேருந்து கடந்து போகும்போது காற்று அவள் முகத்தை அடித்தது. சேலையின் முனை லேசா பறந்தது.

அவள் கையில் பர்ஸ். உள்ளே பணம். லட்சுமி கொடுத்த அந்த பணம். மனசுக்குள் ஒரு சத்தம் ஒலித்தது.

*இப்போ இதை வச்சு பில் கட்டணும். சுமன் பார்க்கணும். பசங்க ஸ்கூல் பீஸ்... எல்லாம் சரியாயிடும். நேத்து நடந்ததெல்லாம் மறந்துருவேன். மறக்கணும்.*

ஆட்டோ ஹாஸ்பிட்டல் வாசலில் நின்றது. அவள் இறங்கினாள். கால் டைல்ஸ் மேல வைத்ததும் ‘கிளிக்’ சத்தம். காற்று மருந்து வாசனையோடு கலந்து வந்தது. டெட்டால், ஸ்பிரிட், சோப்பு. மூக்கைத் தொட்டது.

காரிடார் நீண்டு போனது. சீலிங் பேன் சுழன்றது. ‘வீய்ய்... வீய்ய்...’ அந்த சத்தம் தொடர்ந்து ஒலித்தது. லைட் மஞ்சள் நிறத்தில் சுவர்களில் நிழல் விழுந்தது. தரையில் பழைய டைல்ஸ். சில இடத்தில் கறுப்பு கறை. கால் வைக்கும்போதெல்லாம் லேசான சத்தம்.

கவுண்டர் அருகில் போனாள். ஒரு நர்ஸ் உக்காந்திருந்தாள். கம்ப்யூட்டர் திரை ஒளிர்ந்தது. கீபோர்ட் மேல் விரல்கள் ஓடுவது ‘டக் டக் டக்’ சத்தம் எழுப்பியது.

ஸ்ரீதிவ்யா : சுமன்... அட்மிஷன் நம்பர்...

நர்ஸ் தலையை உயர்த்தினாள். ஸ்கிரீனைப் பார்த்தாள்.

நர்ஸ் : பில் ஒரு லட்சம் இருக்கு. ஜிபே மூலமா கட்டலாம்.

ஸ்ரீதிவ்யா பர்ஸைத் திறந்தாள். மொபைலை எடுத்தாள். திரையில் லைட் பிரதிபலித்தது. விரல்கள் நடுங்கின. ஜிபே ஓபன் பண்ணினாள். தொகையை டைப் பண்ணினாள். ஸ்கேன். பணம் போனது. மொபைல் ‘டிங்’ என்று ஒலித்தது.

நர்ஸ் ரசீதை அச்சிட்டாள். பிரிண்டர் ‘ஸ்ர்ர்ர்’ என்று சத்தம் போட்டது. காகிதம் வெளியே வந்தது.

நர்ஸ் : இதோ. ரூம் நம்பர் 214.

ஸ்ரீதிவ்யா ரசீதை வாங்கினாள். கையில் பிடித்தாள். மூச்சு லேசா வேகமானது. மார்பு ஏறி இறங்கியது. சேலையின் விளிம்பு அசைந்தது.

லிப்ட் அருகில் போனாள். பட்டன் அழுத்தினாள். லிப்ட் கதவு ‘டிங்’ என்று திறந்தது. உள்ளே லைட் வெள்ளை. கண்ணாடியில் அவள் முகம் தெரிந்தது. களைப்பு. கண்கள் சிவந்திருந்தன. உதடுகள் உலர்ந்திருந்தன.

இரண்டாவது ஃப்ளோரில் இறங்கினாள். காரிடார் அமைதியாக இருந்தது. ஃபேன் சத்தம் தொலைவில். ஒரு நர்ஸ் தள்ளிய வண்டி ‘கிர்ர்ர்’ என்று ஓடியது. ஊசிகள், மருந்து பாட்டில்கள் சத்தமிட்டன.

214 அறை. கதவு லேசா திறந்திருந்தது. உள்ளே லைட் குறைவு. சுமன் படுக்கையில் படுத்திருந்தான். கையில் ஊசி. மார்பில் மானிட்டர். ‘பீப்... பீப்...’ என்று ஹார்ட் ரேட் ஒலித்தது. ஆக்ஸிஜன் குழாய் மூக்கில். மூச்சு சீராக இல்லை. லேசா கனத்தது.

ஸ்ரீதிவ்யா உள்ளே நுழைந்தாள். கால் டைல்ஸ் மேல ‘கிளிக்’. சுமன் கண்களைத் திறந்தான். அவளைப் பார்த்தான்.

சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா...

குரல் மெல்லியது. தொண்டை உலர்ந்தது போல்.

ஸ்ரீதிவ்யா நாற்காலியை இழுத்தாள். உக்கார்ந்தாள். கையை அவர் கை மேல் வைத்தாள். தோல் சூடாக இருந்தது. விரல்கள் லேசா அழுத்தின.

ஸ்ரீதிவ்யா : என்னங்க... உடம்பு எப்படி இருக்கு?

சுமன் : கொஞ்சம் பேட்டர். நீ எப்படி?

ஸ்ரீதிவ்யா : நானும் சரிதான். பில் கட்டிட்டேன்.

சுமன் புருவம் நெறித்தான். கண்கள் அவளைத் தேடின.

சுமன் : எப்படி? காசு எங்கே இருந்து?

ஸ்ரீதிவ்யா தலையைத் திருப்பினாள். ஜன்னல் பக்கம் பார்த்தாள். வெளியே மரம். இலைகள் காற்றில் அசைந்தன. ‘ஸ்ஸ்ஸ்’ சத்தம்.

*சொல்ல முடியாது. சொன்னா என்ன ஆகும். அவர் மனசு உடைஞ்சுடும்.*

ஸ்ரீதிவ்யா : ஒரு ஃப்ரெண்ட்... உதவி செஞ்சாங்க.

சுமன் அமைதியாக இருந்தான். மானிட்டர் ‘பீப் பீப்’ தொடர்ந்தது. அறையில் ஃபேன் சுழன்றது. காற்று சற்று சூடாக வந்தது. மருந்து வாசனை கனத்தது.

சுமன் : யாரு?

ஸ்ரீதிவ்யா : பழைய ஸ்கூல் ஃப்ரெண்ட். லட்சுமி.

சுமன் தலையசைத்தான். கண் மூடினான். மூச்சு மெதுவாக.

ஸ்ரீதிவ்யா அவன் நெற்றியைத் தொட்டாள். வியர்வை. விரல்களால் துடைத்தாள். கை நடுங்கியது.

*இவன் இன்னும் பல நாள் இருக்கணும். மருந்து... டெஸ்ட்... எல்லாம் காசு. இன்னும் எவ்வளவு வேணும்னு தெரியல.*


ஸ்ரீதிவ்யா நாற்காலியில் உக்காந்தாள். தலையை சுமன் படுக்கை ஓரத்தில் சாய்த்தாள். கண் மூடினாள். வெளியே பறவை ஒன்று கூவியது. தொலைவில் ஆம்புலன்ஸ் சைரன் லேசா கேட்டது.

மனசுக்குள் அலைகள்.

*நேத்து... அந்த அறை... லட்சுமி... அந்த வழி... காசு வந்தது. ஆனா உள்ளுக்குள்ள ஒரு கனம். இது சரியா? பசங்க... சுமன்... எல்லாம் இருக்காங்க. நான் தான்...*

கை விரல்கள் சுமன் கையைப் பிடித்தன. அழுத்தம் லேசா அதிகமானது.

சுமன் கண் திறக்காமல் பேசினான்.

சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா... நீ சோர்வா இருக்க. வீட்டுக்குப் போய் ரெஸ்ட் எடு.

ஸ்ரீதிவ்யா : இல்லைங்க. இங்கே இருக்கிறேன்.

சுமன் : போ. நான் ஓகே.

அவள் எழுந்தாள். தண்ணீர் குவளையை எடுத்தாள். அவன் வாயருகே கொடுத்தாள். அவர் குடித்தான். தண்ணீர் விழுந்த சத்தம் ‘க்ள்ர்’.

ஸ்ரீதிவ்யா குவளையை வைத்தாள். ஜன்னல் பக்கம் போனாள். திரைச்சீலையை விலக்கினாள். வெளியே சூரியன் சாய்ந்திருந்தது. நிழல்கள் நீண்டு போயின. காற்று இலைகளை அசைத்தது. ‘ஸ்ஸ்ஸ்... ஸ்ஸ்ஸ்’.

தொலைபேசி அடித்தது. பர்ஸில் இருந்து எடுத்தாள். லட்சுமி நம்பர்.

ஸ்ரீதிவ்யா மொபைலைப் பார்த்தாள். விரல்கள் நடுங்கின. அழைப்பை நிறுத்தினாள். மொபைலை மீண்டும் பர்ஸில் போட்டாள்.

*இப்போ பேச முடியாது. பின்னாடி...*

சுமன் மீண்டும் கண் திறந்தான்.

சுமன் : யாரு?

ஸ்ரீதிவ்யா : யாரும் இல்லைங்க. ரொங் நம்பர்.

சுமன் தலையசைத்தான். கண் மூடினான்.

ஸ்ரீதிவ்யா மீண்டும் நாற்காலியில் உக்கார்ந்தாள். கைகளை மடியில் வைத்தாள். மார்பு ஏறி இறங்கியது. சேலை லேசா அசைந்தது. தோள் கனத்தது. கண்கள் மூடின. ஆனா தூக்கம் வரவில்லை.

வெளியே நர்ஸ் வண்டி ஓடியது. ‘கிர்ர்ர்’. ஒரு டாக்டர் குரல். ‘நெக்ஸ்ட் பேஷண்ட்’. காரிடாரத்தில் மக்கள் நடந்த சத்தம். ஷூ ‘டக் டக்’.

அறைக்குள்ள ஃபேன் ‘வீய்ய்... வீய்ய்...’. மானிட்டர் ‘பீப்... பீப்...’. சுமன் மூச்சு. லேசான ‘ஹூ... ஹூ...’.

ஸ்ரீதிவ்யா கண்களைத் திறந்தாள். சுமனைப் பார்த்தாள். அவன் முகம் அமைதியாக இருந்தது. தாடி வளர்ந்திருந்தது. கைகள் பலவீனமாக.

*இவன் குணமாயிட்டா எல்லாம் சரியாயிடும். நான் சரியான வழில போகணும். ஆனா காசு... மறுபடியும் தேவைப்படும். அப்போ என்ன பண்றது?*

கை விரல்கள் சேலையைத் திருகின. பல்லு நனைந்தது. வியர்வை கன்னத்தில் வழிந்தது. விரல்களால் துடைத்தாள்.

கதவு மீண்டும் லேசா திறந்தது. நர்ஸ் உள்ளே வந்தாள். தெர்மாமீட்டர், பிளட் பிரஷர் மெஷின்.

நர்ஸ் : பிரஷர் பார்க்கணும்.

ஸ்ரீதிவ்யா எழுந்து பக்கத்தில் நின்றாள். நர்ஸ் சுமன் கையில் கஃப் போட்டாள். மெஷின் ‘ப்ஸ்ஸ்ஸ்’ என்று காற்றை அடித்தது. டயல் சுழன்றது. நர்ஸ் எண்களைப் பார்த்தாள்.

நர்ஸ் : 140/90. கொஞ்சம் அதிகம். மெடிசின் தொடருங்க.

ஸ்ரீதிவ்யா தலையசைத்தாள். நர்ஸ் வெளியே போனாள். கதவு சாத்தியது. ‘க்ளிக்’.

சுமன் கண் திறந்தான்.

சுமன் : என்ன சொன்னா?

ஸ்ரீதிவ்யா : பிரஷர் கொஞ்சம் அதிகம்ங்க. மருந்து சரியாக சாப்பிடுங்க.

சுமன் : சரி.

அவள் மீண்டும் உக்கார்ந்தாள். நேரம் மெதுவாக நகர்ந்தது. வெளியே சூரியன் அஸ்தமனம் ஆனது. லைட் மங்கியது. அறை இருளாக ஆனது. ஃபேன் தொடர்ந்து சுழன்றது.

ஸ்ரீதிவ்யா மொபைலைப் பார்த்தாள். நேரம் காட்டியது. பசங்க ஸ்கூல் முடிந்திருக்கும். வீட்டுக்கு போகணும்.

எழுந்தாள். சுமன் கையைப் பிடித்தாள்.

ஸ்ரீதிவ்யா : நான் வீட்டுக்குப் போறேன்ங்க. நாளைக்கு வரேன். உங்களுக்கு ஏதாவது வேணுமா?

சுமன் : இல்லை. போ. ரெஸ்ட் எடு.

அவள் தலையைத் தாழ்த்தினாள். கதவைத் திறந்தாள். வெளியே வந்தாள். காரிடார் நீண்டு போனது. லைட் மஞ்சள். ஃபேன் சத்தம். தரையில் கால் ‘கிளிக் கிளிக்’.

லிப்ட் அழைத்தாள். இறங்கினாள். கவுண்டர் பக்கம் பார்த்தாள். மக்கள் கூட்டம். ஒரு பெண் குழந்தை அழுதது. ‘அம்மா... அம்மா...’. தாய் தாலாட்டினாள்.

வெளியே வந்தாள். காற்று சற்று குளிர்ந்திருந்தது. ஆட்டோவைக் கூப்பிட்டாள். ஏறினாள். வீட்டுக்குப் போனாள்.

வீட்டு வாசலில் நின்றாள். சாவியை எடுத்தாள். பூட்டைத் திறந்தாள். ‘க்ளிக்’. உள்ளே லைட் போட்டாள். ஃபேன் ஆன் பண்ணினாள். ‘வீய்ய்...’.

சமையலறைக்குப் போனாள். தண்ணீர் குடித்தாள். குவளை மேஜையில் வைத்தது ‘க்ளாங்’ சத்தம். கை கழுவினாள். முகத்தை கழுவினாள். கண்ணாடியில் முகம். களைப்பு. கண்கள் சிவப்பு.

படுக்கை அறைக்குப் போனாள். சேலையை மாற்றினாள். நைட்டி அணிந்தாள். படுக்கையில் படுத்தாள். விளக்கு அணைத்தாள். இருள். வெளியே நாய் ஒன்று குரைத்தது. ‘பௌ... பௌ...’. காற்று ஜன்னல் வழியே வந்தது. திரைச்சீலை அசைந்தது. ‘ஸ்ஸ்ஸ்’.

மனசு அலையடித்தது.

*சுமன் பார்த்தான். குரு வந்தான். பில் கட்டிட்டேன். ஆனா உள்ளுக்குள்ள... அந்த நினைவு. லட்சுமி சொன்னது. அந்த வழி. காசு வரும். ஆனா... நான் யார் ஆவேன்?*

கைகளை மார்பில் வைத்தாள். மூச்சு ஆழமாக. கண் மூடினாள். தூக்கம் வரவில்லை. தொலைவில் கடிகாரம் ‘டிக் டிக்’ ஒலித்தது.

ராத்திரி முழுக்க அந்த நினைவுகள் வந்தன. போயின. மறுபடி வந்தன. காலை வரை.

காலை லோகல் ட்ரெய்ன் சத்தம். ‘ரர்ர்ர்’. பறவைகள் கூவின. ஸ்ரீதிவ்யா எழுந்தாள். முகத்தை கழுவினாள். புதிய சேலை அணிந்தாள். காபி போட்டாள். கப் மேஜையில் வைத்தது ‘க்ளாங்’. குடித்தாள். சுவை கசந்தது.

மொபைல் பார்த்தாள். லட்சுமி மெசேஜ். “இன்னைக்கு வர முடியுமா?”

ஸ்ரீதிவ்யா மெசேஜ் படிக்காமல் மொபைலை வைத்தாள். பர்ஸை எடுத்தாள். வீட்டைப் பூட்டினாள். ஹாஸ்பிட்டலுக்குப் போனாள்.

ஆட்டோவில் உக்காந்தாள். சாலை நெரிசல். ஹார்ன்கள். ‘பார்ப்... பார்ப்...’. காற்று முகத்தை அடித்தது. சேலை அசைந்தது.

ஹாஸ்பிட்டல் வந்தாள். காரிடார். ஃபேன். மருந்து வாசனை. 214 அறை. உள்ளே சுமன் படுத்திருந்தான். இன்று கொஞ்சம் பிரகாசமாக இருந்தான்.

ஸ்ரீதிவ்யா உக்கார்ந்தாள்.

ஸ்ரீதிவ்யா : என்னங்க... இன்று எப்படி?

சுமன் : கொஞ்சம் நல்லா இருக்கு. நீ?

ஸ்ரீதிவ்யா : சரிங்க.

அவள் கையைப் பிடித்தாள். அமைதி. மானிட்டர் ‘பீப்... பீப்...’. சுமன் கண் மூடினான். மூச்சு சீராக ஆனது.
வெளியே காரிடாரத்தில் கால் சத்தம். ‘டக் டக் டக்’. நெருங்கியது. கதவு லேசா தட்டியது.

குரு உள்ளே வந்தான். ஷர்ட், பேண்ட். முகத்தில் கவலை. கையில் ஒரு கவர்.

குரு : டேய் சுமன்...

சுமன் கண்களைத் திறந்தான். லேசா புன்னகை.

சுமன் : டேய் குரு... வாடா.

குரு பக்கத்து நாற்காலியில் உக்கார்ந்தான். ஸ்ரீதிவ்யாவைப் பார்த்தான்.

குரு ஸ்ரீதிவ்யாவைப் பார்த்தான்.

குரு : என்ம்மா... காலை சாப்பிட்டீங்களா?

ஸ்ரீதிவ்யா : ஆமாண்ணா.

குரு பழங்களை மேஜையில் வைத்தான். ‘க்ளாங்’. உக்கார்ந்தான்.


ஸ்ரீதிவ்யா எழுந்தாள். தலையைத் தாழ்த்தினாள்.

ஸ்ரீதிவ்யா : சரிண்ணா. நீங்க எப்படி வந்தீங்கண்ணா?

குரு : சுமன் ஹாஸ்பிடல் இருக்கனு தெரிஞ்சு. வந்துட்டேன். என்ன ஆச்சுடா?

சுமன் : சும்மா... பிரஷர்... கொஞ்சம் ஹார்ட் பக்கம். டாக்டர் சொல்றாங்க ரெஸ்ட் இருக்கனும்னு .

குரு முகம் சுருங்கியது. கையை சுமன் தோள் மேல் வைத்தான்.

குரு : டேய்... சரியா இருக்கணும்டா. நான் இருக்கேன். என்ன வேணும்னாலும் சொல்லுடா.

ஸ்ரீதிவ்யா மீண்டும் உக்கார்ந்தாள். கைகளை மடியில் வைத்தாள். விரல்கள் ஒன்றோடொன்று பின்னின. சேலையின் பல்லு நனைந்திருந்தது.

குரு ஸ்ரீதிவ்யாவைப் பார்த்தான்.

குரு : பில் எல்லாம் கட்டிட்டாங்களா?

ஸ்ரீதிவ்யா : ஆமாண்ணா. கட்டிட்டேன்.

குரு : நல்லது. காசு பிரச்சினை இருந்தா சொல்லும்மா. நான் பார்த்துக்கறேன்.

ஸ்ரீதிவ்யா தலையசைத்தாள். கண்கள் தரையைப் பார்த்தன.

*இவர் தெரிஞ்சா என்ன நினைப்பார். லட்சுமி சொன்ன வழி... அது... மறக்கணும். இப்போ குடும்பம்தான் முக்கியம்.*

குரு : டாக்டர் என்ன சொல்றாங்க?

சுமன் : இன்னும் இரண்டு நாள். பிறகு டிஸ்சார்ஜ் ஆகலாம்னு.

குரு : நல்லதுடா. ஸ்ரீதிவ்யா... நீங்க ரொம்ப டயர்டா தெரியுது. வீட்டுல ரெஸ்ட் எடுங்கம்மா.

ஸ்ரீதிவ்யா : சரிண்ணா.

குரு சுமனைப் பார்த்தான்.

குரு : டேய்... வீட்டுல எல்லாம் சரியா? பசங்க?

சுமன் : ஆமா. ஸ்ரீதிவ்யா பாத்துக்கறா.

குரு தலையசைத்தான். அமைதி. வெளியே காரிடாரத்தில் ஒரு பெண் அழுத குரல். ‘டாக்டர்... தயவு செஞ்சு...’. தொண்டை கனத்தது.

ஸ்ரீதிவ்யா கண்களை மூடினாள். மனசுக்குள்.

*இவங்க எல்லாம் நல்லா இருக்காங்க. நான் மட்டும்... என்ன பண்றேன். காசு வந்தது. ஆனா அந்த வழி... மறுபடியும் போகணுமா?*

சுமன் குருவைப் பார்த்தான்.

சுமன் : டேய்... நீ வீட்டுக்குப் போடா. நாளைக்கு வா.

குரு : சரிடா. ஆனா நீ ரெஸ்ட் எடு. ஸ்ரீதிவ்யா... நீங்க பாத்துக்கோங்கம்மா.


குரு எழுந்தான்.

குரு : நான் போறேன்டா. நாளைக்கு வரேன். ஸ்ரீதிவ்யா... ஏதாவது வேணும்னா சொல்லும்மா.

ஸ்ரீதிவ்யா : சரிண்ணா. பாத்து போங்கண்ணா.

குரு வெளியே போனான். கால் சத்தம் மறைந்தது.

சுமன் ஸ்ரீதிவ்யாவைப் பார்த்தான்.

சுமன் : நீ சொல்லல. காசு எப்படி கட்டின?

ஸ்ரீதிவ்யா தலையைக் குனிந்தாள். விரல்கள் சேலையைத் திருகின.

ஸ்ரீதிவ்யா : லட்சுமி உதவி செஞ்சாங்க. திருப்பிக் குடுப்பேன்னு சொல்லிருக்கேன்.

சுமன் : எவ்ளோ?

ஸ்ரீதிவ்யா : ஒரு லட்சம்.

சுமன் மூச்சு விட்டான். கண் மூடினான்.

சுமன் : சரி. குணமானதும் பார்த்துக்கறோம்.

ஸ்ரீதிவ்யா தலையசைத்தாள். கை அவன் கையைப் பிடித்தது. அழுத்தம்.

வெளியே லைட் மாறியது. மதியம் ஆனது. நர்ஸ் மருந்து கொண்டு வந்தாள். சுமன் சாப்பிட்டான். தண்ணீர் குடித்தான்.

ஸ்ரீதிவ்யா பழங்களை வெட்டினாள். கத்தி ‘க்ரக்’ சத்தம். தட்டு மேஜையில் வைத்தாள். ‘க்ளாங்’.

சுமன் சாப்பிட்டான். லேசா புன்னகை.

சுமன் : ருசியா இருக்கு.

ஸ்ரீதிவ்யா : சாப்பிடுங்க.

நேரம் போனது. மாலை ஆனது. ஸ்ரீதிவ்யா எழுந்தாள்.

ஸ்ரீதிவ்யா : நான் போறேன்ங்க. பசங்க இருக்காங்க.

சுமன் : போ. நாளைக்கு வா.

அவள் கதவைத் திறந்தாள். வெளியே வந்தாள். காரிடார். ஃபேன். மருந்து வாசனை. கால் சத்தம்.

லிப்ட். கவுண்டர். வெளியே. ஆட்டோ. வீடு.

வீட்டில் பசங்க வந்திருந்தார்கள். அவள் சமைத்தாள். அடுப்பு ‘ஸ்ஸ்ஸ்’. எண்ணெய் சத்தம். தட்டுகள். ‘க்ளாங் க்ளாங்’. சாப்பிட்டார்கள். பேசினார்கள். அவள் புன்னகைத்தாள். ஆனா உள்ளே கனம்.

இரவு. படுக்கை. இருள். மனசு.

*இன்னும் எத்தனை நாள். காசு மறுபடியும் தேவைப்படும். லட்சுமி காத்திருக்கா. அந்த வழி... எளிது. ஆனா...*

கைகள் முகத்தை மூடின. மூச்சு நடுங்கியது. கண்ணீர் வரவில்லை. ஆனா உள்ளே எரிந்தது.

காலை. மறுபடி ஹாஸ்பிட்டல். அதே காரிடார். அதே ஃபேன். அதே அறை.

சுமன் இன்று உட்கார்ந்திருந்தான். லேசா சிரித்தான்.

சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா... டாக்டர் சொல்றான் நாளைக்கு டிஸ்சார்ஜ்.

ஸ்ரீதிவ்யா : நல்லதுங்க.

குரு வந்தான். பழங்கள். பேச்சு. சிரிப்பு. அமைதி.

குரு : டேய்... வீட்டுக்கு வந்ததும் ரெஸ்ட் எடு. வேலை பாக்காதே.

சுமன் : சரிடா.

ஸ்ரீதிவ்யா உக்காந்தாள். கை மடியில். விரல்கள் பின்னின. மார்பு ஏறி இறங்கியது. சேலை அசைந்தது. கண்கள் சுமனைப் பார்த்தன. பிறகு தரையை.

மனசுக்குள் ஒரு முடிவு மெதுவாக உருவானது.

*நாளைக்கு வீட்டுக்கு வருவான். பில் முடிஞ்சுது. ஆனா அடுத்தது? மருந்து... ஃபாலோ அப்... பசங்க ஸ்கூல். எல்லாம் காசு. லட்சுமி சொன்னது நினைவுக்கு வருது. அந்த வழி... ஒரு தடவை... மறுபடியும்...*

குரு எழுந்தான். போகும்போது ஸ்ரீதிவ்யாவைப் பார்த்தான்.

குரு : என்ம்மா... நீங்க ரொம்ப அமைதியா இருக்கீங்க. எல்லாம் சரியா?

ஸ்ரீதிவ்யா : ஆமாண்ணா. சரிதான்.

குரு தலையசைத்தான். வெளியே போனான்.

சுமன் ஸ்ரீதிவ்யா கையைப் பிடித்தான்.

சுமன் : நீ பயப்படாதே. எல்லாம் சரியாயிடும்.

ஸ்ரீதிவ்யா தலையசைத்தாள். புன்னகை. ஆனா கண்கள் சொல்லவில்லை.

வெளியே காரிடாரத்தில் ஃபேன் சுழன்றது. ‘வீய்ய்... வீய்ய்...’. மானிட்டர் ‘பீப்... பீப்...’. தரையில் கால் சத்தங்கள். மருந்து வாசனை. காற்று.

ஸ்ரீதிவ்யா எழுந்தாள். ஜன்னல் பக்கம் போனாள். வெளியே பார்த்தாள். மரங்கள். இலைகள். காற்று. சூரியன் சாய்ந்தது. நிழல்கள் நீண்டன.

மனசு ஒரு முடிவை நோக்கி நகர்ந்தது. மெதுவாக. தெளிவாக.

நாளை. வீடு. சுமன். பசங்க. பிறகு... லட்சுமி.

அந்த நினைவு மீண்டும் வந்தது. அறை. லைட். ஃபேன். கை. தொடுதல். காசு.

மூச்சு வேகமானது. மார்பு ஏறியது. கை ஜன்னல் கம்பிகளைப் பிடித்தது. விரல்கள் இறுகின.

சுமன் பின்னால் இருந்து பேசினான்.

சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா... என்ன பாக்குற?

ஸ்ரீதிவ்யா திரும்பினாள். புன்னகை.

ஸ்ரீதிவ்யா : ஒண்ணும் இல்லைங்க. வெளியே பார்த்தேன்.

சுமன் தலையசைத்தான். கண் மூடினான்.

ஸ்ரீதிவ்யா மீண்டும் ஜன்னலைப் பார்த்தாள். வெளியே உலகம் நகர்ந்தது. உள்ளே அவள் உலகம் ஒரு புதிய திசையை நோக்கி திரும்பியது.

ஃபேன் சுழன்றது. மானிட்டர் ஒலித்தது. காற்று வீசியது. மருந்து வாசனை கனத்தது.

அவள் கை விரல்கள் மெதுவாக இறுகின. மனசு அமைதியானது. ஆனா உள்ளே ஒரு தீர்மானம் உறைந்தது.

நாளை வரும். அப்போ பார்க்கலாம்.

அறை அமைதியாக இருந்தது. தொடர்ந்து.