02-08-2026, 07:39 PM
கிராமத்தில் இருக்கும் சில வீடுகளில் நடுவில் நிலா வெளிச்சம் விழும் அளவுக்குக்கு திறந்த முற்றம் இருக்கும், அந்த மாதிரி ராமுவின் வீடும் ஒன்று. அன்று இரவு 9:15 வீட்டின் நடுவில் மெல்லிய நிலவொளி மட்டும் விழுந்துக்கிட்டிருந்தது, அந்த அந்த இடத்தில் நடுவில் பெரிய கட்டில் போடப்பட்டிருந்தது. வீட்டில் அமைதி, பூக்களின் நறுமணம், சாம்பிராணி புகை, காற்று மட்டும் மெல்ல அடிச்சுக்கிட்டிருந்தது.
ராமு நாற்காலியில உக்காந்திருந்தான். மீனா கட்டிலுக்கு அருகில் நின்னாள். அவள் கவர்ச்சியான தாவணி அதில் இறுக்கமான பிளொவ்ஸ் மற்றும் சின்ன பாவாடை அணிந்திருந்தாள். உள்ளே ஆனந்தை கவரும் விதமாக ப்ரா, ஜட்டி, தலை நிறைய மல்லிகைப் பூக்கள்.
லட்சுமி அவளுக்குப் பக்கத்தில் நின்றிருந்தாள். அவள் சேலை இல்லாமல் பிளொவ்ஸ் மற்றும் பாவாடை மட்டுமே அணிந்திருந்தாள். அவளின் கழுத்திலும் தலையிலும் மல்லிகை பூ, வயசுக்கு மீறிய வெட்கத்தோட தலையைத் தாழ்த்தியபடி இருந்தாள்.
காவிதாவும் அனந்தும் அவங்களுக்கு எதிரே நின்னாங்க. அனந்த் மீனாவையும் லட்சுமியையும் மேலிருந்து கீழே பார்த்தான். முகத்தில் திருப்தி சிரிப்பு.
காவிதா ராமுவைப் பார்த்து மெல்ல சொன்னாள், “ஆனந்துக்கு பிறந்தநாள் பரிசு கொடுக்கிற நேரம் வந்துடுச்சு. ரெடியா?”
ராமு தலையை மெல்ல ஆட்டினான்.
காவிதா சிரிச்சாள். “ரெடி. இப்போ ஆரம்பிக்கலாம்.”
காவிதா ராமுவைப் பார்த்து சொன்னாள், “முதலில் ஆனந்துக்கு உன் அம்மாவைக் கொடு.”
ராமு எழுந்தான். கால்கள் நடுங்கின. அவன் மெல்ல லட்சுமியை நோக்கி நடந்தான். லட்சுமி தலையைத் தூக்கல. ராமு அம்மா நீங்க ஆனந்த் .... அதுக்கு மேல் அவனால் பேசமுடியவில்லை.
காவிதாவின் குரல் கடுமையா வந்தது. “டேய்… தெவடியா பயலே… உன் அம்மா கையை நல்லா பிடிச்சு கட்டிலுக்கு கூட்டிட்டு போ.
ராமு பல்லைக் கடிச்சுக்கிட்டு லட்சுமியை கட்டில் பக்கம் அழைச்சுப் போனான். லட்சுமி அவன் பின்னாடி மெல்ல நடந்தாள். அவர்கள் கட்டிலின் அருகில் நின்னதும் காவிதா மீண்டும் சொன்னாள்.
“இப்போ சொல்லு. சத்தம் போட்டு சொல்லு.”
ராமுவின் தொண்டை உலர்ந்திருந்தது. அவன் கண்களை மூடினான். பிறகு மெல்ல திறந்தான்.
குரல் வெளியே வந்தது, உடைந்ததாக. “இன்று முதல்… என் அம்மா… உனக்கு வைப்பாட்டி, இவளை உனக்கு பிறந்தநாள் பரிசா கொடுக்கிறேன்.”
காவிதா ஒரு சின்ன gift box-ஐ ராமு கையில கொடுத்தாள். “இதைக் கொடு.”
ராமு box-ஐ அனந்த் கையில நீட்டினான்.
அனந்த் அதை திறந்தான். உள்ளே நல்ல மல்லிகை மாலை மற்றும் ஒரு சின்ன தங்க செயின் இருந்தது. ஆனந்த் மாலையை எடுத்து லட்சுமி கழுத்துல போட்டான், செயின்-ஐயும் அவளின் கழுத்தில் போட்டான்.
லட்சுமி உடல் சிறிது நடுங்கியது. அவள் சந்தோஷத்தில் மிதந்தாள். அனந்த் அவள் முகத்தைத் தூக்கிப் பார்த்து சிரிச்சான்.
காவிதா மீனாவைப் பார்த்து சைகை காட்டினாள். “இப்போ உன் பொண்டாட்டி.”
ராமு மீண்டும் எழுந்தான். அவன் மீனாவை நோக்கி நடந்தான். மீனாவின் கண்கள் ராமுவைச் சந்தித்தன. அவள் முகத்தில் வெட்கம். ராமு அவள் கையைப் பிடிச்சான். மீனா மெல்ல அவன் பின்னாடி நடந்தாள். அவர்கள் கட்டிலின் அருகில் நின்னதும் காவிதா மீண்டும் force பண்ணினாள்.
“சொல்லு. தெளிவா சொல்லு.”
ராமுவின் குரல் இன்னும் உடைந்திருந்தது. அவன் மீனாவை ஒரு முறை பார்த்துட்டு, அனந்தைப் பார்த்தான்.
“என் பொண்டாட்டியையும்… உனக்கு கூட்டி கொடுக்கிறேன். இன்று முதல் இவளும்… உனக்கு வைப்பாட்டி.”
காவிதா இன்னொரு gift box-ஐ ராமு கையில கொடுத்தாள். ராமு அதை அனந்த் கையில நீட்டினான்.
அனந்த் box திறந்து, மல்லிகை மாலையை எடுத்து மீனா கழுத்துல போட்டான். செயின்-ஐயும் போட்டான்.
மீனாவின் கண்களில் நீர் தோன்றியது. ஆனா அவள் தலையைத் தாழ்த்தி நின்னாள். அனந்த் இருவரையும் ஒன்றாகப் பார்த்து சிரிச்சான்.
“இன்று என் பிறந்தநாள்… என் வாழ்வின் சிறந்த பிறந்தநாள் இது. உங்க இரண்டு பேரையும் ஒரே நேரத்துல எனக்கு பரிசா வாங்குறேன்.”
காவிதா ராமுவைப் பார்த்து சொன்னாள், “இப்போ உக்காரு.” ராமு மெல்ல நாற்காலி பக்கம் போய் உக்காந்தான். அவன் கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன.
காவிதா ராமுவைப் பார்த்து சொன்னாள், இப்போ ஆனந்த் யாரை முதல்ல ஓக்கணும் சொல்லு.
அது என்னால முடியாது டி என்ன விட்டுடு டி
“டேய் பொட்டை இப்போ யார் முதல்ல-ன்னு நீ தான் select பண்ணணும்.” அவள் கையில் இரண்டு பூக்களை வைத்திருந்தாள். ஒன்னு மல்லிகை. இன்னொன்னு சிவப்பு ரோஜா. காவிதா இரண்டு பூக்களையும் ராமு முன்னாடி நீட்டினாள்.
“மல்லிகை எடுத்தா… உன் அம்மா first. ரோஜா எடுத்தா… உன் பொண்டாட்டி first. நீயே எடு.”
ராமுவின் கை நடுங்கியது. அவன் இரண்டு பூக்களையும் பார்த்தான். மீனாவையும் லட்சுமியையும் ஒரு முறை பார்த்தான். இருவரும் தலையைத் தாழ்த்தியபடி நின்னுக்கிட்டிருந்தாங்க.
காவிதாவின் குரல் மீண்டும் வந்தது. சீக்கிரம் எடு.
ராமு மெல்ல கையை நீட்டினான். அவன் ரோஜாவைத் தொடப் போனான்… ஆனா கடைசி நொடியில் மல்லிகையை எடுத்துக்கிட்டான்.
காவிதா சிரிச்சாள். “மல்லிகை. அப்போ உன் அம்மா தான் first.”
லட்சுமியின் உடல் சிறிது இறுகியது. மீனா தலையை இன்னும் தாழ்த்தினாள். அனந்த் லட்சுமியைப் பார்த்து சைகை காட்டினான்.
“வா டி என் அரிப்பு எடுத்த அம்மா.”
காவிதா ராமுவை நாற்காலியிலிருந்து எழுப்பினாள். “இப்போ நீயே சொல்லணும். உன் அம்மாவை நல்ல ஓத்து சுகம் குடுக்க சொல்லு, சத்தம் போட்டு சொல்லு.”
ராமுவின் கைகள் நடுங்கின. அவன் லட்சுமியை ஒரு முறை பார்த்தான். அவள் தலையைத் தாழ்த்தியபடி கட்டிலின் அருகில் நின்னுக்கிட்டிருந்தாள். மல்லிகை மாலை அவள் கழுத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.
காவிதா ராமுவின் தோளைப் பிடிச்சு அனந்த் பக்கம் திருப்பினாள். ராமுவின் தொண்டை முழுசா உலர்ந்திருந்தது. அவன் வாயைத் திறந்தான். முதலில் சப்தமே வரல. காவிதா மீண்டும் கடுமையா சொன்னாள், “டேய்… சொல்லு.
ராமு கண்களை மூடினான். பிறகு மெல்ல திறந்தான். குரல் வெளியே வந்தது, மெல்லியதாகவும் உடைந்ததாகவும். “அனந்த்… என் அம்மாவை… நல்லா ஓல் போட்டு அவளுக்கு சுகத்தை குடு...”
காவிதா திருப்தியா சிரிச்சாள். “நீதான் சரியான பொட்டை, சரி இப்போ உக்காந்து உன் பொண்டாட்டி உன் அம்மா எப்படி ஓல் வாங்குறாங்கனு பார்த்துக்கிட்டு இரு.”
அனந்த் லட்சுமியை நோக்கி நடந்தான். அவள் உடல் சிறிது நடுங்கியது.
ராமு நாற்காலியில உக்காந்திருந்தான். மீனா கட்டிலுக்கு அருகில் நின்னாள். அவள் கவர்ச்சியான தாவணி அதில் இறுக்கமான பிளொவ்ஸ் மற்றும் சின்ன பாவாடை அணிந்திருந்தாள். உள்ளே ஆனந்தை கவரும் விதமாக ப்ரா, ஜட்டி, தலை நிறைய மல்லிகைப் பூக்கள்.
லட்சுமி அவளுக்குப் பக்கத்தில் நின்றிருந்தாள். அவள் சேலை இல்லாமல் பிளொவ்ஸ் மற்றும் பாவாடை மட்டுமே அணிந்திருந்தாள். அவளின் கழுத்திலும் தலையிலும் மல்லிகை பூ, வயசுக்கு மீறிய வெட்கத்தோட தலையைத் தாழ்த்தியபடி இருந்தாள்.
காவிதாவும் அனந்தும் அவங்களுக்கு எதிரே நின்னாங்க. அனந்த் மீனாவையும் லட்சுமியையும் மேலிருந்து கீழே பார்த்தான். முகத்தில் திருப்தி சிரிப்பு.
காவிதா ராமுவைப் பார்த்து மெல்ல சொன்னாள், “ஆனந்துக்கு பிறந்தநாள் பரிசு கொடுக்கிற நேரம் வந்துடுச்சு. ரெடியா?”
ராமு தலையை மெல்ல ஆட்டினான்.
காவிதா சிரிச்சாள். “ரெடி. இப்போ ஆரம்பிக்கலாம்.”
காவிதா ராமுவைப் பார்த்து சொன்னாள், “முதலில் ஆனந்துக்கு உன் அம்மாவைக் கொடு.”
ராமு எழுந்தான். கால்கள் நடுங்கின. அவன் மெல்ல லட்சுமியை நோக்கி நடந்தான். லட்சுமி தலையைத் தூக்கல. ராமு அம்மா நீங்க ஆனந்த் .... அதுக்கு மேல் அவனால் பேசமுடியவில்லை.
காவிதாவின் குரல் கடுமையா வந்தது. “டேய்… தெவடியா பயலே… உன் அம்மா கையை நல்லா பிடிச்சு கட்டிலுக்கு கூட்டிட்டு போ.
ராமு பல்லைக் கடிச்சுக்கிட்டு லட்சுமியை கட்டில் பக்கம் அழைச்சுப் போனான். லட்சுமி அவன் பின்னாடி மெல்ல நடந்தாள். அவர்கள் கட்டிலின் அருகில் நின்னதும் காவிதா மீண்டும் சொன்னாள்.
“இப்போ சொல்லு. சத்தம் போட்டு சொல்லு.”
ராமுவின் தொண்டை உலர்ந்திருந்தது. அவன் கண்களை மூடினான். பிறகு மெல்ல திறந்தான்.
குரல் வெளியே வந்தது, உடைந்ததாக. “இன்று முதல்… என் அம்மா… உனக்கு வைப்பாட்டி, இவளை உனக்கு பிறந்தநாள் பரிசா கொடுக்கிறேன்.”
காவிதா ஒரு சின்ன gift box-ஐ ராமு கையில கொடுத்தாள். “இதைக் கொடு.”
ராமு box-ஐ அனந்த் கையில நீட்டினான்.
அனந்த் அதை திறந்தான். உள்ளே நல்ல மல்லிகை மாலை மற்றும் ஒரு சின்ன தங்க செயின் இருந்தது. ஆனந்த் மாலையை எடுத்து லட்சுமி கழுத்துல போட்டான், செயின்-ஐயும் அவளின் கழுத்தில் போட்டான்.
லட்சுமி உடல் சிறிது நடுங்கியது. அவள் சந்தோஷத்தில் மிதந்தாள். அனந்த் அவள் முகத்தைத் தூக்கிப் பார்த்து சிரிச்சான்.
காவிதா மீனாவைப் பார்த்து சைகை காட்டினாள். “இப்போ உன் பொண்டாட்டி.”
ராமு மீண்டும் எழுந்தான். அவன் மீனாவை நோக்கி நடந்தான். மீனாவின் கண்கள் ராமுவைச் சந்தித்தன. அவள் முகத்தில் வெட்கம். ராமு அவள் கையைப் பிடிச்சான். மீனா மெல்ல அவன் பின்னாடி நடந்தாள். அவர்கள் கட்டிலின் அருகில் நின்னதும் காவிதா மீண்டும் force பண்ணினாள்.
“சொல்லு. தெளிவா சொல்லு.”
ராமுவின் குரல் இன்னும் உடைந்திருந்தது. அவன் மீனாவை ஒரு முறை பார்த்துட்டு, அனந்தைப் பார்த்தான்.
“என் பொண்டாட்டியையும்… உனக்கு கூட்டி கொடுக்கிறேன். இன்று முதல் இவளும்… உனக்கு வைப்பாட்டி.”
காவிதா இன்னொரு gift box-ஐ ராமு கையில கொடுத்தாள். ராமு அதை அனந்த் கையில நீட்டினான்.
அனந்த் box திறந்து, மல்லிகை மாலையை எடுத்து மீனா கழுத்துல போட்டான். செயின்-ஐயும் போட்டான்.
மீனாவின் கண்களில் நீர் தோன்றியது. ஆனா அவள் தலையைத் தாழ்த்தி நின்னாள். அனந்த் இருவரையும் ஒன்றாகப் பார்த்து சிரிச்சான்.
“இன்று என் பிறந்தநாள்… என் வாழ்வின் சிறந்த பிறந்தநாள் இது. உங்க இரண்டு பேரையும் ஒரே நேரத்துல எனக்கு பரிசா வாங்குறேன்.”
காவிதா ராமுவைப் பார்த்து சொன்னாள், “இப்போ உக்காரு.” ராமு மெல்ல நாற்காலி பக்கம் போய் உக்காந்தான். அவன் கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன.
காவிதா ராமுவைப் பார்த்து சொன்னாள், இப்போ ஆனந்த் யாரை முதல்ல ஓக்கணும் சொல்லு.
அது என்னால முடியாது டி என்ன விட்டுடு டி
“டேய் பொட்டை இப்போ யார் முதல்ல-ன்னு நீ தான் select பண்ணணும்.” அவள் கையில் இரண்டு பூக்களை வைத்திருந்தாள். ஒன்னு மல்லிகை. இன்னொன்னு சிவப்பு ரோஜா. காவிதா இரண்டு பூக்களையும் ராமு முன்னாடி நீட்டினாள்.
“மல்லிகை எடுத்தா… உன் அம்மா first. ரோஜா எடுத்தா… உன் பொண்டாட்டி first. நீயே எடு.”
ராமுவின் கை நடுங்கியது. அவன் இரண்டு பூக்களையும் பார்த்தான். மீனாவையும் லட்சுமியையும் ஒரு முறை பார்த்தான். இருவரும் தலையைத் தாழ்த்தியபடி நின்னுக்கிட்டிருந்தாங்க.
காவிதாவின் குரல் மீண்டும் வந்தது. சீக்கிரம் எடு.
ராமு மெல்ல கையை நீட்டினான். அவன் ரோஜாவைத் தொடப் போனான்… ஆனா கடைசி நொடியில் மல்லிகையை எடுத்துக்கிட்டான்.
காவிதா சிரிச்சாள். “மல்லிகை. அப்போ உன் அம்மா தான் first.”
லட்சுமியின் உடல் சிறிது இறுகியது. மீனா தலையை இன்னும் தாழ்த்தினாள். அனந்த் லட்சுமியைப் பார்த்து சைகை காட்டினான்.
“வா டி என் அரிப்பு எடுத்த அம்மா.”
காவிதா ராமுவை நாற்காலியிலிருந்து எழுப்பினாள். “இப்போ நீயே சொல்லணும். உன் அம்மாவை நல்ல ஓத்து சுகம் குடுக்க சொல்லு, சத்தம் போட்டு சொல்லு.”
ராமுவின் கைகள் நடுங்கின. அவன் லட்சுமியை ஒரு முறை பார்த்தான். அவள் தலையைத் தாழ்த்தியபடி கட்டிலின் அருகில் நின்னுக்கிட்டிருந்தாள். மல்லிகை மாலை அவள் கழுத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.
காவிதா ராமுவின் தோளைப் பிடிச்சு அனந்த் பக்கம் திருப்பினாள். ராமுவின் தொண்டை முழுசா உலர்ந்திருந்தது. அவன் வாயைத் திறந்தான். முதலில் சப்தமே வரல. காவிதா மீண்டும் கடுமையா சொன்னாள், “டேய்… சொல்லு.
ராமு கண்களை மூடினான். பிறகு மெல்ல திறந்தான். குரல் வெளியே வந்தது, மெல்லியதாகவும் உடைந்ததாகவும். “அனந்த்… என் அம்மாவை… நல்லா ஓல் போட்டு அவளுக்கு சுகத்தை குடு...”
காவிதா திருப்தியா சிரிச்சாள். “நீதான் சரியான பொட்டை, சரி இப்போ உக்காந்து உன் பொண்டாட்டி உன் அம்மா எப்படி ஓல் வாங்குறாங்கனு பார்த்துக்கிட்டு இரு.”
அனந்த் லட்சுமியை நோக்கி நடந்தான். அவள் உடல் சிறிது நடுங்கியது.


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)