[Peterparker69]

எபிசோடு 119

"சுரேஷ், கிரிஜா," என வைஷ்ணவி சொன்னதும், "யார் இவங்க? உங்களுக்கு தெரிஞ்சவங்களா?" எனக் கேட்டார் இன்ஸ்பெக்டர்.
"இல்ல இன்ஸ்பெக்டர்! இவங்க ரெண்டு பேரும் எங்க வீட்டு வேலைக்காரங்க, ஒருத்தன் டிரைவர், இன்னொ his பெயர் கிரிஜா, வீட்டு வேலைக்காரி."
டிரைவர், வேலைக்காரி என்பதை அழுத்திச் சொன்னாள்.
"அப்படியா? ஓ ஐ சீ! கன்ஃபார்மா அவங்கதான் எடுத்து இருக்கணுமா?"
"ஐ திங்க் சோ. இதுல கிரிஜாவுடைய ஹோம் செரிமனி ஃபங்ஷனுக்கு நான் பனங்குடிக்கு போயிருந்தேன். அங்கு போயிட்டு திரும்பி வர்றப்ப தான் பணத்த காணோம்."
"தெஃப்ட்! கண்டிப்பா அங்கதான் நடந்திருக்கணும். ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லைங்கம்மா, அந்த ஹோம் செரிமனி நடந்த அட்ரஸை எனக்கு உடனே மெசேஜ் பண்ணுங்க. நம்ம ஸ்டேஷன் லிமிட்ல இல்லைன்னாலும் என்ன ஏதுன்னு விசாரிக்கறேன். அந்த ஏரியா போலீஸை அனுப்பி பாக்க சொல்றேன். என்ன கலர் பேக்?"
சொன்னாள்.
"மேக்சிமம் ஒன் ஹவர்ல புடிச்சிரலாம், சென்ட் மீ அட்ரஸ்."
"ம்ம்ம், அந்த இன்விடேஷனை வாட்ஸ்அப்ல அனுப்பறேன்," என்று அவள் உடனே அனுப்பினாள்.
'சாவட்டும் இந்த நாய்ங்க,' அவளுக்குக் கொஞ்சம் படபடப்பு குறைந்தாற்போல் இருந்தது.
'நானா இப்படி எல்லாம் செய்கிறோம்? இது தப்பில்லையா? தப்பே இல்லை. பின்னே தப்பான ஆளுங்களுக்குத் தப்பாய் தான் நடக்க வேண்டும். என்னையா தாலி கழட்ட சொன்னே? என்னையா ஊரறியத் தாலி கட்டி என் வீட்டுல கட்டி போடணும்னு நினைச்சே? த்தூ, இனி ஜென்மத்துக்கும் வெளிய வர முடியாது நீங்க, இது உங்க ரெண்டு பேருக்கும் தக்க தண்டனையாக இருக்க வேண்டும்,' என நினைத்தாள்.
'கொஞ்ச நாளைக்கு இவங்க இரண்டு பேரும் என் கண்ணில் படாமல் இருந்தாலே போதும்,' என நினைத்தாள்.
அவளுக்கு முன்பு இருந்த பதற்றம், பயம், ஆத்திரம் எல்லாம் இப்போது இல்லை. மிகவும் நிதானமாக இருந்தாள்.
'ஆனால், அந்த சுரேஷ் என்னைத் தொட்டுவிட்டான், யெஸ். நானே வலிய அவனிடம் பலமுறை போய் சோரம் போனேன், யெஸ். எல்லாம் நடந்ததுதான், அதை மாற்ற முடியாது. எவனோ பஸ்ஸில் உரசினது போல, கூட்டத்தில் கை வைத்து தடவியது போல, அதெல்லாம் கெட்ட கனவாக நினைத்து மறந்துவிட வேண்டும்.
தப்பான ஆள் தொட்டது கூட தப்பில்லை, தப்பான ஆளை நாம் தேர்ந்தெடுத்ததுதான் தவறு. இனி என் வாழ்க்கையில் எந்த ஒரு கணத்திலும் நான் சறுக்க மாட்டேன்.'
அவள் அந்த முடிவெடுத்தபோது, ஆதரவற்றோர் இல்லம் அருகே அவளது கார் வந்தது. வாசலிலேயே அதன் நிர்வாகிகள் காத்திருந்தார்கள். கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள். அவளுக்கு மாலை போட்டு வரவேற்பளித்தார்கள்.
அவள் ஏற்பாடு செய்து வைத்திருந்த உணவு வகைகள் வேக வேகமாகப் பரிமாறப்பட்டன. டவல், போர்வை, ஏர் பில்லோ, வாட்டர் பாட்டில், ஒரு செட் டிரஸ் அடங்கிய பரிசு பார்சல்கள் வழங்கப்பட்டன. அந்த கடினமான சூழ்நிலையிலும் கூட, பரிசு பார்சலை வழங்குவதற்கு முன் ரேண்டமாக அதன் தொகுப்பை, தரத்தைச் சரிபார்த்தாள் வைஷ்ணவி. தன்னால் முடிந்தவரை, தானே பலபேருக்கும் உணவையும் பரிசுகளையும் கியூவில் நின்றவர்களுக்கு வழங்கினாள்.
வழங்கும்போதுதான் பரட்டைத் தலையாய் இருந்த அவனைப் பார்த்தாள்.
மிகவும் தெரிந்த முகம், உற்றுப் பார்க்க, 'அட, இது முருகேசன் ஆச்சே?'
"ஏய், முருகேசன்!" அவள் கூப்பிட, அவன் வைஷ்ணவியைப் பார்த்ததும் அதிர்ந்தான்.
"அம்மா!" அழுதான்.
"ஏய், என்னாச்சுப்பா?"
அவளது கரிசனமே அவன் கண்களில் நீர் தழும்ப வைத்தது.
"ஏன், என்ன ஆச்சு? இங்க கிடக்கே?"
"இல்ல மேடம், நம்ம வீட்டுல வேலை விட்டுப் போன அப்புறம் எங்கெங்கேயோ வேலை செஞ்சேன், எங்கேயும் செட் ஆகல. கை, கால் எல்லாம் ஏதோ நரம்பு சுருட்டு நோய் வந்துடுச்சு, என்னால வேலை பார்க்க முடியல. அதான் இங்க வந்து சேர்ந்துட்டேன்,"
","
"அந்த ஆடிட்டர் ராமநாதன் சார்தான் இங்க சேத்துவிட்டார். மாசம் பணம் கொடுக்காரு,"
அவன் அழுதுகொண்டே சொன்னதைக் கேட்டதுமே, அவளுக்குப் பரிதாபமாக இருந்தது. நம்மால் தானே இந்த அப்பாவிக்கு இந்த நிலைமை?
"சரி முருகேசன், இதுக்கு வைத்தியம் பார்க்க வேண்டியதுதானே?"
"தர்ம ஆஸ்பத்திரியில கொஞ்ச நாள் இருந்தேன்மா, ஒன்னும் சொகப்படல. பிரைவேட்லதான் பாக்கணும், காசு அதிகமா ஆகும்ன்னாங்க. திரும்ப திரும்ப ஆடிட்டருக்கு சிரமம் வைக்கணுமேன்னு எதுவும் சொல்லலம்மா."
"சரி, நான் கொடுத்த காசு என்னாச்சு?"
"எல்லாம் என் பொண்டாட்டி வந்து சண்டை போட்டு வாங்கிட்டு போய்ட்டாம்மா."
அவனது நிலை புரிந்தது.
"சரி முருகேசு, ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லை. நீ பிரைவேட்டா உடம்பைப் பாத்துக்க. சரி பண்ணிடலாம். என்ன பணமோ அதை கொடுத்தடறேன். உடம்பு சுகமானதும் நம்ம வீட்டுக்கு வேலைக்கு வந்துடு."
","
"ஆமா, நீ ரீஜாய்ன் பண்ணிக்க." உடனே அவள் அங்கே இருந்த நிர்வாகிகளை அழைத்தாள்.
"இவரை உடனே நல்ல ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்து உடம்பைச் சரி பண்ணுங்க. எனக்கு டே டு டே ப்ரோக்ரஸ் ரிப்போர்ட் கொடுங்க," என்றாள்.
"இவர் என்னுடைய ஃபார்மர் கார்டனர். கொஞ்சம் ஃபோகஸா கவனியுங்க," அவள் சொல்ல, அவர்கள் புரிந்துகொண்டு உடனே அதைச் செயலாற்றினார்கள்.
அவளுக்கு ஏதோ மன நிறைவாக இருந்தது.
நடுவில், "போத் ஆர் அரஸ்டட், மணி ரெகவர்ட்," என இன்ஸ்பெக்டர் மெசேஜ் அனுப்ப, அதையே பலமுறை படித்தாள்.
"இதுங்களுக்கு பாவமே பாக்கக் கூடாது," என முணுமுணுத்தாள். நல்லவேளை நாமே லெதர் பேக்கை எடுத்துக் கொடுக்கவில்லை.
"கார்ல போய் எடுத்துக்க," எனச் சொன்னோம். அது கூட பிறர் அறிய வாய்ப்பில்லை.
புதிதாகக் கட்டிய வீட்டில் அவர்கள் கைது செய்யப்படுவது எத்தனை பேரதிர்ச்சியாக இருக்கும் என அவளால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.
இவர்களை நாம் விழுங்காவிடின், இவர்கள் நம்மை விழுங்கி விடுவார்கள்.
அடுத்த மெசேஜ்: "அந்த ஆளு சுரேஷ் கார்லருந்து பேக் எடுத்ததைப் பாக்க நிறைய ஐ விட்னஸ் இருக்கு மேடம்."
"ஓ, குட்!" அவளுக்குத் திருப்தியாக இருந்தது.
அதன்பின் அனாதை இல்லங்களுக்கும் குழந்தைகள் இல்லங்களுக்கும் சென்றாள்.
பிறகு நாகர்கோவிலில் அரசு மருத்துவமனைக்குச் சென்றாள். அங்கும் வேக வேகமாக உணவுப் பொட்டலம், போர்வைகள், தலையணைகள் போன்ற பார்சல்களைக் கொடுத்தாள்.
அப்போதுதான் அந்த ஒல்லியான அம்மாவைப் பார்த்தாள். அந்த நெற்றியும், சுருள் முடியும், மூக்குத்தியும் எங்கோ பார்த்தது போல இருந்தது. எங்கே?
பணவசதி படைத்த இந்த அம்மா எங்கே இந்த தர்மாஸ்பத்திரியில்?
அட, இது, இது,?
"அம்மா, நீங்களா?"
அந்த அம்மாள் விழித்தாள். உடனே சுதாரித்தாள்.
"ஏய்ய், நீ, நீங்க வைஷ்ணவி,"
"அம்மா, நீங்க,"
"நான் சாரதா தான்மா, மனோகரன் அம்மா."
வைஷ்ணவி தனது முன்னாள் மாமியாரைப் பார்த்த அதிர்ச்சியில் இருந்தாள். என்ன கோலம் இது? நெற்றியில் குங்கும திலகம் இல்லை, கழுத்தில் தாலி இல்லை. "அம்மா, நீங்க எப்படி இருக்கீங்க? இங்க என்ன பண்றீங்க?" வைஷ்ணவி அவளது கையைப் பிடித்துக்கொண்டு உலுக்க, எல்லோரும் பார்க்க,
"இங்க வாயேன்," அந்த அம்மா வைஷ்ணவியைத் தனியாக அழைத்துக் கொண்டு வந்தாள்.
"எனக்கு ஒன்னும் இல்லைம்மா, நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன், அவர்தான் போய் சேர்ந்துட்டாரு."
"அய்யோ, மாமா இறந்துட்டாங்களா? அய்யோ, என்னம்மா சொல்றீங்க?"
"இத்தனை நாள் கழிச்சு நீ மாமான்னு சொல்றது எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கும்மா."
"என்ன ஆச்சு மாமாக்கு?"
"அவருக்கு என்னன்னு சொல்றது? ஒரே பையன், அவனுக்கு லைஃப் சரியில்லைன்னு படுத்த படுக்கையா இருந்தாரு. கை கால் விழுந்து போச்சு. உங்க அப்பா இறந்த அடுத்த வருஷமே அவரும் போய் சேர்ந்துட்டாரு."
அவர்கள் மௌனத்தில் ஆழ்ந்தார்கள்.
"ரொம்ப நல்ல பொண்ணு நீ. உனக்கு இவனைக் கட்டி வெச்சு உன் வாழ்க்கையே பாழா போச்சு, அதான் வீடு வாசல் இழந்து இப்படி கஷ்டப்படறோம்."
","
"எப்போ நாங்க கோர்ட் வாசல் மிதிச்சோமோ, எப்போ அவன் ஜெயிலுக்கு போயிட்டு வந்தானோ, அப்பவே எல்லாம் போச்சும்மா, அவரு வைத்தியத்துக்கு ரொம்ப செலவாச்சு. காரை வித்து, வீட்டை வித்து எல்லாம் கரைஞ்சு போச்சு. சொந்தக்காரனுங்க ரொம்ப பேரு காசை ஏமாத்திட்டாங்க, நடுதெருவுக்கு வந்துட்டோம்,"
", அவரு எப்படி இருக்காரு, மனோ, மனோகர்?"
"அவன் கதைதான் எல்லாருக்கும் தெரியுமே! அந்த லஞ்ச விவகாரத்தில் மாட்டி ரெண்டு வருஷம் ஜெயில்ல இருந்தான். ஜெயில்லிருந்து வந்தப்புறமா வேலை, வருமானம் எல்லாமே போயிடுச்சு. வீடெல்லாம் கடன்ல மூழ்கிடுச்சு. அவனுக்கும் எந்த வேலையும் கிடைக்கல, கிடைச்சாலும் அவன் சரியா போகல. நான் தான் அக்கம் பக்கம் வீட்டு வேலை செஞ்சு, ஆபீஸ்ல பெருக்கி," சொல்லும்போதே அந்த அம்மா அழுதாள்.
"அத்தை, அழாதீங்க."
"உன்னை அழ வெச்சானுங்கள்ல, அதான் நாங்க இப்ப அவஸ்தப்படறோம்,"
"நானும் கொஞ்சம் பொறுமையா இருந்திருக்கணும்மா."
"எப்படி இருக்க முடியும்? வீட்டு நடு கூடத்துல வேலைக்காரி கையைப் புடிச்சு இழுத்து அக்கிரமம் பண்ணா, ஜாடியைத் தான் தூக்கி தலையில அடிப்பா பொண்டாட்டிக்காரி, உம் மேல தப்பில்லம்மா, விதி,"
"அத்தை,"
"அட போம்மா, அவனுக்கு உன் கூட வாழ வக்கில்லை, கொடுத்தும் வைக்கல. ஒரு வருஷமா வீட்ல இருந்த பொருளை எல்லாம் வச்சு வச்சு சாப்பிட்டோம். வாடகை கொடுக்க முடியாம ரொம்ப கஷ்டப்பட்டோம். வீட்டில் இருக்கிற துணிமணி எல்லாம் வித்து சாப்பிடற அளவுக்கு நிலைமை கைமீறிப் போச்சு, போனவாரம்தான் அவன் வெடிங்க் ஷூட்டை மூவாயிரம் ரூபாய்க்கு வித்தான்."
வைஷ்ணவி அதிர்ச்சியில் உறைந்து ஆடிப்போனாள்.
"இப்பதான் ஒரு துணிக்கடைல கணக்கு எழுதறேன்னு போனான், ஒரு மாசமாவும் இன்னும் சம்பளம் கைக்கு வரல,"
","
"அதுக்குள்ளே ஒரு வாரமா மனோகரனுக்கு பயங்கரமான காய்ச்சல். கொரோனாவா? இன்புளூயன்சாவா? ஒன்னும் புரியல. புதுப் புது பேர் சொல்றாங்க, பாண்டிச்சேரில ஜிப்மர்ல வைத்திய செலவு அதிகம் ஆயிடுச்சு, இங்கு செலவு கம்மின்னாங்க. அதுமட்டுமில்லாம இங்க பக்கத்துல அவனுக்கு தாய்மாமன் ஒருத்தன் இருக்கான், என் கூடப் பிறந்த தம்பிதான், ஒத்தாசைக்கு அவங்க பார்த்துப்பாங்கன்னு சொல்லி அவனை இங்க கூட்டிட்டு வந்தேன். ஆனா இங்க வந்து மூணு நாளாச்சு, மாமன்காரன் வந்து எட்டிக்கூட பாக்கல."
","
"அதுசரி, நாம நல்லா இருந்தப்ப ஹெல்ப் பண்ணோமா அவனுங்க சகாயம் பண்றதுக்கு?"
","
"அவன் பையனுக்கு ஒரு கிளர்க் வேலைக்கு சிபாரிசு பண்ணாம விரட்டி விட்டவன் தானே மனோ, இப்ப அவங்க மட்டும் ஹெல்ப் பண்ணுவாங்களா?"
"சரி! இப்ப உங்களுக்கு நான் ஏதாச்சும்," அவள் கைப்பையில் ஒரு இருநூறு ரூபாய் கட்டை எடுக்க,
"அய்யோ, இவ்ளோ காசெல்லாம் வேணாம், உள்ள வையி."
"அத்தை,"
"ஆனா, நிஜமா சொல்லணும்னா ஊருக்குப் போறதுக்குக் கூட காசு இல்லை. கேக்குறேன்னு தப்பா நினைச்சுக்காதம்மா, ஒரு ஆயிரம் ரூபா கொடு, போதும். ரொம்ப உதவியா இருக்கும்."
"அத்தை,"
"ஆயிரம் ரூபா கொடு போதும். சத்தியமா அதுக்கு மேல கொடுத்தா வாங்க மாட்டேன்," அவள் அழுதுகொண்டே சொல்ல, வைஷ்ணவி அவளைத் தழுவிக் கொண்டாள்.
"இப்ப மனோகரன் எங்கம்மா?"
"டிஸ்சார்ஜ் செஞ்சிட்டாங்க, அவனுடைய ரெக்கார்டு வாங்க காத்துட்டு இருக்கான். நான் தான் ஏதோ சாப்பாடு, பெட்ஷீட் தராங்கன்னு யாரோ சொன்னவுடனே ஓடியாந்துட்டேன், வந்தா நீதான் தந்திட்டிருக்கே." சாரதா அம்மாள் சிரித்துக்கொண்டே அழுதாள்.
"பொம்பளையை நோகடிக்கிற ஆம்பளைங்களும் சரி, வீடும் சரி, உருப்படாதும்மா,"
அந்த அம்மாள் உணர்ந்து அழுதாள்.
"சரி விடுங்க, மனோ எங்கே?"
"அது வரான் பாரு அங்க," அவள் கைகாட்ட, தூரத்தில் மனோகரனைப் பார்த்து அதிர்ந்துபோய்விட்டாள்.