స్ప్లిట్ పర్సనాలిటీ / ద్వంద్వ వ్యక్తిత్వం - 28

[k3vv3]

స్ప్లిట్ పర్సనాలిటీ - 18
 
“అతన్ని ఉద్యోగం నుంచి తొలగిస్తావా?” అతను బట్టలు పూర్తి చేసి బెడ్ దగ్గరికి వచ్చి అంచున కూర్చున్నాడు.
“లేదు, అతన్ని ఉద్యోగం నుంచి తొలగించడం లేదు.” ఇంతవరకు తెరిచి ఉన్న తన రెండు తొడలను ఆమె మూసేసింది. “అతను చాలా నైపుణ్యం కలవాడు, ప్రొఫెషనల్. అతన్ని కోల్పోవడం నాకు సాధ్యం కాదు. కానీ అతను ఇక నా గుద్దను ఫక్ చేయడం లేదు! నువ్వు ఇచ్చిన ఆనందంలో పదో వంతు కూడా అతను ఇవ్వలేడు.”
“అతనికి అది చాలా నిరాశ కలిగిస్తుంది. ఇంతవరకు అతను నీ గుద్దను చాలా ఆనందంగా ఆస్వాదించాడు.” ప్రతాప్ నవ్వుతూ అన్నాడు.
“నాకు పట్టించుకోవడం లేదు, ఆలోచించడం లేదు.” ఆపై ఆమె కూడా బెడ్ నుంచి లేచి పూర్తిగా బట్టలు వేసుకుంది. ఆ తర్వాత అతని దగ్గరికి వచ్చి రెండు చేతులు అతని మెడ చుట్టూ వేసి మళ్లీ నేరుగా అతని పెదవులపై ముద్దు పెట్టింది. “సాధారణంగా గెస్ట్ హౌస్‌ను మూసేసి నీ ఇంటికి వెళ్లు. మనం ఇద్దరం ఎప్పుడు కలిసి ఉండాలో నేను చెప్తాను.”
ఆ సెల్ ఫోన్ తీసుకుని ఆమె ఆ ప్రదేశం నుంచి వెళ్లిపోయింది.
&&&
“ఎవల్లా పెళ్లి చేసుకుని స్థిరపడింది. దానికి నాకు చాలా సంతోషం.” ఆలంబన ప్రస్తుత యజమాని — ఆ సమయంలో ఒక మహిళ — అన్నది.
“కానీ ఆమె నా డాడ్‌ను — యాభై పైగా వయస్సు ఉన్న వ్యక్తిని — పెళ్లి చేసుకుంది.” ప్రమీల నవ్వుతూ అన్నది.
ప్రమీల ఆ ఆర్ఫనేజ్‌కి వెళ్లి, అప్పటి యజమాని మధుమతిని తనను పరిచయం చేసుకున్నప్పుడు ఆమెను ఆప్యాయంగా స్వాగతించారు. తన సొంత గదిలో ఆమెకు ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీలో కూర్చోబెట్టి మధుమతి సంభాషణ ప్రారంభించింది. ఇద్దరి కుర్చీల మధ్య ఒక టేబుల్ ఉంది. మధుమతి దాని మీద చేతులు ఆనించింది.
“ఎవల్లా నాకు చెప్పింది. కానీ ఆమె పెళ్లి అయిన తర్వాతే నాకు తెలిసింది. మా ఎవరికీ ఆమె ఆ పెళ్లి గురించి చెప్పలేదు, ఆహ్వానించలేదు.”
“ఎందుకు? ఇక్కడ ఎవరితోనూ ఆమెకు స్నేహం లేదా? ఇంత కాలం ఇక్కడ గడిపింది కదా.” ఆశ్చర్యంతో ప్రమీల అడిగింది.
“ఆమె ఆలోచన ఖచ్చితంగా ఏమిటో నేను చెప్పలేను. ముసలి వాడిని పెళ్లి చేసుకోవడానికి మేము ఆమెను నిరుత్సాహపరుస్తామని ఆమె అనుకుని ఉండవచ్చు. అందుకే మా ఎవరినీ ఆ పెళ్లికి ఆహ్వానించలేదు.”
“ఇక్కడి వ్యక్తులతో ఆమె సంబంధం ఎలా ఉంది? ఎవరితోనైనా స్నేహం చేసుకుందా? ఇంత కాలం ఇక్కడ గడిపిన తర్వాత స్నేహితులు లేకపోవడం అసాధ్యం.” ఎవల్లా చెప్పినట్టు గుర్తుచేసుకుంటూ ప్రమీల అడిగింది.
“ఎవల్లా విచిత్రమైన అమ్మాయి. ఇక్కడ ఎవరి మీదా ద్వేషం లేదు, స్నేహం కూడా లేదు. అందరితో మంచిగా ఉండేది కానీ దూరం పాటించేది. నా మామ శుహాసన్‌తో మాత్రమే ఆమెకు ఎక్కువ ఇష్టం, ఎక్కువ మాట్లాడేది. అతను చనిపోయిన తర్వాత ఈ ఆర్ఫనేజ్ నా చేతుల్లోకి వచ్చింది. ఆమె నాతోనూ, ఇక్కడి ఒకటి రెండు మంది అబ్బాయిలతోనూ చాలా స్నేహంగా ఉంటుంది.”
“మీ మామ ఎప్పుడు చనిపోయారు?”
“రెండు సంవత్సరాల క్రితం. ఈ ఆర్ఫనేజ్‌ను నిర్మించి, ఫండ్ చేసింది అతనే. చనిపోయే ముందు ఈ ఆర్ఫనేజ్ బాధ్యతను నాకు అప్పగించాడు. ఇప్పుడు నేనే నడుపుతున్నాను.” ఆమె ఒక క్షణం ఆగి మళ్లీ అన్నది. “నిజం చెప్పాలంటే ఈ ఆర్ఫనేజ్ నడపడానికి మా సొంత డబ్బు చాలా ఖర్చు చేయాల్సి వస్తోంది. పబ్లిక్ ఫండింగ్ చాలా తక్కువ, ప్రభుత్వ సహాయం ఏమీ లేదు.”
“మీరు ఇక ఆందోళన చెందాల్సిన అవసరం లేదు. భవిష్యత్తులో సాఫీగా నడపడానికి నేను సరిపడా ఫండ్ చేస్తాను. మేము ధనవంతులైన వ్యాపారులం. ఇలాంటి పబ్లిక్ సేవా సంస్థలకు సహాయం చేయడంలో మాకు ఎలాంటి సమస్య లేదు.” ప్రమీల అన్నది.
“ఇది విని చాలా సంతోషం! ఇలాంటి వలంటరీ సంస్థలకు సహాయం చేయడానికి ముందుకు వచ్చే వ్యక్తులు చాలా తక్కువ.” ఆకస్మికంగా మధుమతి ముఖం సంతోషంతో నిండిపోయింది.
“ఎవల్లా ఇప్పుడు నా డాడ్ భార్య. మా కుటుంబంలో ఒక సభ్యురాలు అయిపోయింది. దురదృష్టవశాత్తు ఆమె సైకలాజికల్ డిజార్డర్‌తో బాధపడుతోంది. ఆమెను త్వరగా నయం చేసి సాధారణ వ్యక్తిగా చేయాలని మేము కోరుకుంటున్నాం. దానికి ఆమె గత జీవితం గురించి మరింత సమాచారం అవసరం. మీరు దాన్ని ఇవ్వగలరనే ఆశతో ఇక్కడికి వచ్చాను.” మధుమతి ముఖం వైపు నిశితంగా చూస్తూ ప్రమీల అన్నది. మధుమతి ముఖంపై ఆశ్చర్యం ఉంటుందని ఆమె ఆశించింది కానీ ఆమె ముఖం సాధారణంగానే ఉంది.
“ఆమె అప్పుడప్పుడు ఒకతోలా ప్రవర్తిస్తుందా?” కుర్చీలో వెనక్కి ఆనుకుని గుండెల్లో నుంచి లోతైన శ్వాస విడుస్తూ మధుమతి అడిగింది.
“అంటే ఇది ఆమెకు ఇటీవలి సమస్య కాదు!” ప్రమీల కూడా ఆశ్చర్యపోలేదు — ఆమె కూడా అలాగే ఊహించింది.
“లేదు, ఇది ఆమెకు కొత్త సమస్య కాదు.” మధుమతి తల ఊపి, కుర్చీలో మరింత సౌకర్యంగా కూర్చుంది. “దానికి ఏ పేరు పెట్టాలో నాకు తెలియదు కానీ చాలా కాలంగా ఆమె ఈ సమస్యతో బాధపడుతోంది. తన పేరు ఒకతో అని, తన ప్రధాన లక్ష్యం అంసరా దయ పొంది శత్రువులపై ప్రతీకారం తీర్చుకోవడమని ఆమె చెప్తుంది.”
“అవును, అదే!” ప్రమీల ఆశ్చర్యపోయింది. “ఆమె ఒకతో అయినప్పుడల్లా అలాగే చెప్తుంది.”
“కాబట్టి మీరు ఆమెను ఆ సమస్య నుంచి నయం చేయాలనుకుంటున్నారు. మీరు అలా ఫీల్ అవ్వడంలో ఆశ్చర్యం లేదు. ఇక్కడి పిల్లలు — నేను కూడా — ఆమె అలా ప్రవర్తించినప్పుడు కొన్నిసార్లు భయపడేవాళ్లం. నిజానికి నా మామ మనోజ్‌కు కూడా ఆమెపై ఒక రకమైన భయం ఉండేది.”
“ఎందుకు? ఆమె కేవలం సైకలాజికల్ డిజార్డర్‌తో బాధపడుతోంది! ఆమెపై భయపడాల్సిన అవసరం లేదు.” ప్రమీల అన్నది.
“నాకు తెలియదు, చెప్పలేను.” మధుమతి గుండెల్లో నుంచి లోతైన శ్వాస విడిచింది. “కానీ ఆమె అప్పుడప్పుడు అలా ప్రవర్తించడం మనందరిలో భయం కలిగించేది. ఆమె నాతో చాలా స్నేహంగా ఉంటుంది కానీ, ఆమె అలా ప్రవర్తించినప్పుడు నేను కూడా చూశాను. నాకు కూడా ఆమెపై ఒక రకమైన భయం ఉంది.”
“సరే. కానీ నేను ఇక్కడికి రావడానికి ప్రధాన లక్ష్యం — ఎవల్లా గత జీవితం గురించి తెలుసుకోవడం. దాన్ని ఉపయోగించి ఆమె సైకలాజికల్ డిజార్డర్ నుంచి నయం చేయడం.” తన చిరాకు, భయాన్ని ముఖంపై చూపకుండా ప్రయత్నిస్తూ ప్రమీల అన్నది.
“నా మామ మనోజ్ మాత్రమే ఆమె గురించి ఎక్కువగా తెలుసు. ఆమె ఇక్కడికి వచ్చినప్పుడు ఇక్కడ ఉన్నవాళ్లు ఇప్పుడు ఎవరూ లేరు. ఆమెతో గణనీయమైన సమయం గడిపిన వాళ్లు కూడా ఇక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు. నా పరిచయం ఆమెతో కేవలం రెండు సంవత్సరాలు మాత్రమే. నాకు కూడా ఆమె గురించి ఎక్కువ తెలియదు.”
“మీకు తెలిసిన, మాకు తెలియని ఏ సమాచారం అయినా చెప్పండి. నా డాడ్ మరియు నేను ఆమెను నూటికి నూరు శాతం సాధారణ వ్యక్తిగా చేయడానికి చాలా ఆత్రుతగా ఉన్నాం.” వేడుకునే భావంతో ప్రమీల అన్నది.
“ఎవల్లాకు సహాయపడే ఏ పనైనా నేను సంతోషంగా చేస్తాను. ఆమె నాకు, నా మామకు ఇష్టమైనది. ఆమె ఎక్కడ ఉన్నా ఏ విధంగైనా ఈ ఆర్ఫనేజ్‌కి తన సంపాదనలో కొంత భాగం పంచేది. మీకు ఏమైనా అడగాలనిపిస్తే అడగండి. నేను నిజాయితీగా సమాధానాలు ఇస్తాను.”
“ఎవల్లాను ఇక్కడికి ఎవరు తీసుకొచ్చారు? ఆమె ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది, ఆమె తల్లిదండ్రులు ఎవరు, ఇక్కడికి వచ్చినప్పుడు ఆమె వద్ద ఏముంది అనే రికార్డు ఉందా?”
“ఎవరూ తీసుకొచ్చలేదు. నా మామ నుంచి వచ్చిన సమాచారం ప్రకారం ఆమె నేరుగా ఈ ఆర్ఫనేజ్‌కి వచ్చింది.”
“నేరుగా ఈ ఆర్ఫనేజ్‌కి వచ్చిందా? నాకు అర్థం కావడం లేదు.” ప్రమీల ముఖం ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయింది.
“ఒక రోజు నా మామ మనోజ్ ఈ ఆర్ఫనేజ్ ప్రవేశద్వారం వద్ద ఆమెను చూశాడు. ఆ సమయంలో ఆమె వయస్సు పన్నెండు సంవత్సరాలు ఉండవచ్చు. ఆమెతో వేరెవరూ లేరు. మామ ఆమెను లోపలికి తీసుకెళ్లి ఆహారం ఇచ్చి అనేక ప్రశ్నలు అడిగాడు కానీ ఆమె ఏ ఒక్క ప్రశ్నకూ సమాధానం చెప్పలేదు. ఆ సమయం వరకు ఆమె గతం మొత్తం మరచిపోయినట్టు ఉంది.” మధుమతి అన్నది.
“ఎవల్లాకు ఇప్పుడు కూడా అలాంటి సమస్య ఉంది. తన జీవితంలో కొన్ని విషయాలు గుర్తు చేసుకోవడం కష్టంగా ఉంటుంది.” ఎవల్లాతో తన అనుభవం గుర్తుచేసుకుంటూ ప్రమీల అన్నది.
“నువ్వు సరైనదే. అంతేకాకుండా తన చిన్నప్పటి గురించి వచ్చేసరికి ఆమె మెమరీ పూర్తిగా తుడిచివేయబడినట్టు ఉంది! ఇక్కడికి వచ్చిన రోజు నుంచి ముందు ఏమీ గుర్తు లేదు. నా మామ ఆమెకు ఎవల్లా అని పేరు పెట్టాడు. ఎందుకు అలాంటి విచిత్రమైన పేరు పెట్టాడో నాకు అర్థం కావడం లేదు!”
“లేదా......” ప్రమీల కళ్లు కొంచెం సంకుచితం చేసి అన్నది. “......ఆ రోజు వరకు తన జీవితం గురించి మీకు ఏమీ చెప్పాలని ఆమెకు ఇష్టం లేదు.”
మధుమతి నుదురుపై ముడులు పడ్డాయి. ఆమె ముఖంపై అనుమానం కనిపించింది. “అవ్వవచ్చు. నేను చెప్పలేను. కానీ తన చిన్నప్పటిని రహస్యంగా ఉంచడానికి ఆమెకు ఏ అవసరం ఉంటుంది?”
“మనకు తెలియదు. ఆ సమయంలో ఆమె చాలా చిన్న పిల్లవాడు కాబట్టి అది ఏదైనా దురుద్దేశ్యంతో చేసిందని చెప్పలేము కానీ, ఆ రోజు వరకు తన గురించి మీకు ఏమీ చెప్పకపోవడానికి ఆమెకు సొంత కారణాలు ఉండి ఉండవచ్చు.” ప్రమీల ఎవల్లాను అలా అనుమానించడం ఇష్టం లేకపోయినా, తన అనుమానాన్ని వ్యక్తం చేయకుండా ఉండలేకపోయింది.
“నువ్వు చెప్పినదానికి కూడా అవకాశం ఉంది కానీ అంతే. ఆమె ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది, ఎవరైనా తీసుకొచ్చి వదిలేశారా లేదా ఆమె ఒంటరిగా వచ్చిందా — ఏమీ తెలియదు.”
“తర్వాత కూడా ఆమె తన తల్లిదండ్రుల గురించి ఏమీ చెప్పలేదు.....”
“నా మామ నుంచి వచ్చిన సమాచారం ప్రకారం లేదు. ఆ వివరాల గురించి ఆమె ఎప్పుడూ చెప్పలేదు లేదా చెప్పలేకపోయింది. నా మామ అనేక సార్లు ప్రయత్నించాడు కానీ అదే ఫలితం.”
“ఆ తర్వాత ఏమైంది? అంటే ఆమెను కాలేజ్‌కి పంపారా, చదువుకుందా.....”
“అవును, ప్రభుత్వ హైకాలేజ్‌కి పంపారు. ఇక్కడ విచిత్రం ఏమిటంటే — ఆమెకు అలాంటి మెమరీ సమస్య ఉన్నప్పటికీ ఆమె తెలివైన పిల్లవాడు! ఆమె గ్రాడ్యుయేషన్ వరకు అద్భుతమైన గ్రేడ్లతో పాస్ అయింది. కానీ సమస్య ఏమిటంటే — ఆమె జీవితంలో నిర్దిష్ట లక్ష్యం లేదు. తన జీవితంతో ఏం చేయాలో తెలియక చాలా గందరగోళంలో ఉన్నట్టు ఉండేది.”
“నువ్వు సరైనదే.” ప్రమీల తల ఊపింది. “సినిమా రంగంలోకి ప్రవేశించడం కూడా ఆసక్తితో కాదని ఆమె చెప్పింది. ఆమె చాలా గ్లామరస్‌గా ఉందని ఎవరో ప్రోత్సహించారు!”
“అవ్వవచ్చు. ఆ వివరాల గురించి ఆమె నాతో ఎక్కువ చర్చించలేదు. దురదృష్టం ఏమిటంటే — ఆమె నటించిన రెండు మూడు సినిమాలు ఫ్లాప్ అయ్యాయి.”
“కానీ దాని గురించి ఆమెకు ఎలాంటి ఆందోళన లేదు. నా డాడ్ భార్య అవ్వగలిగినందుకు ఆమె చాలా సంతోషంగా ఉంది.” ప్రమీల నవ్వుతూ అన్నది.
“దానిలో ఆశ్చర్యం ఏముంది?” మధుమతి కూడా నవ్వింది. “నీ తండ్రి లాంటి భర్తను పొందడం ఆమె జీవితంలో చాలా గొప్ప విషయం. దానికి ఆమె సంతోషపడటంలో ఆశ్చర్యం లేదు.”
“కానీ నా డాడ్ కొంచెం వయసు ఉన్నాడు, ఆమె చాలా యవ్వనంగా ఉంది.”
“అది ప్రసక్తి కాదు. వాళ్లిద్దరూ ఒకరినొకరు ప్రేమిస్తే, ఇష్టపడితే వయసు తేడా ప్రసక్తి కాదు.” ప్రమీల అన్నది. “నీ తండ్రి గురించి, తన వివాహిత జీవితం గురించి చెప్పేటప్పుడు ఆమెలో చాలా సంతోషం, ఆనందం గమనించాను.”
“కాబట్టి ఆమె అప్పుడప్పుడు వచ్చి మీతో విషయాలు చర్చిస్తుందా?”
“అవును, అవును. ఆమె వచ్చి నాతో విషయాలు చర్చిస్తుంది. తన విషయాలు నాతో చర్చించడంలో ఆమెకు అంత ఆప్యాయత ఉంది.” మధుమతి గుండెల్లో నుంచి లోతైన శ్వాస విడిచింది. “కానీ అన్ని విషయాలు కాదు — ఆసక్తి లేకపోవడం వల్లో లేదా వేరే ఏ కారణం వల్లో.”
“తన చిన్నప్పటి గురించి, ఇలా ఇక్కడికి రావడానికి కారణం ఏమిటో ఆమె ఎప్పుడూ చెప్పలేదు.” నిర్ధారణ కోసం ప్రమీల అన్నది.
“ఎప్పుడూ లేదు.” కనుబొమ్మలు ముడిచి మధుమతి అన్నది. “ఆమెకు ఏదైనా గుర్తుంటే నా మామకు, నాకు చెప్పేది. కానీ ఆమె మెమరీ సమస్య గురించి నేను ఇంతకు ముందే చెప్పాను. కొన్ని విషయాలు గుర్తు చేసుకోవడం ఆమెకు కష్టం. ఇక్కడికి వచ్చిన రోజు వరకు తన జీవితం గురించి వచ్చేసరికి ఆమె మెమరీ పూర్తిగా తుడిచివేయబడింది.”
“ఆ రోజు వరకు ఆమె జీవితం ఆమె విచిత్రమైన ప్రవర్తనకు కారణం అయి ఉండవచ్చని నాకు అనిపిస్తోంది — ఇక్కడి పిల్లలతో స్నేహం చేసుకోలేకపోవడం......”
“ఒక్క నిమిషం ఆగు!” మధుమతి ఆమె మాట కత్తిరించింది. “ఆమె స్నేహాలు చేసుకోలేకపోవడం వల్ల మాత్రమే స్నేహితులు లేకపోలేదని నాకు అనిపిస్తోంది. ఆమె అప్పుడప్పుడు విచిత్రంగా ప్రవర్తించడం వల్ల పిల్లలు ఆమెపై భయపడేవారు. అందుకే ఆమె స్నేహం చేయడానికి ప్రయత్నించినా వాళ్లు అవకాశం ఇవ్వలేదు. నా మామ నుంచి వచ్చిన సమాచారం ప్రకారం ఈ అభిప్రాయానికి నేను సులభంగా వచ్చాను.”
(ఇక్కడి వరకు మీకు ఆనందంగా ఉందని ఆశిస్తున్నాను. తదుపరి అధ్యాయం త్వరలోనే ప్రచురిస్తాను. దయచేసి రేట్ చేయడం మరియు రివ్యూ ఇవ్వడం మరచిపోకండి.)