వయసులో తప్పులు

[bhargavi reddy]

గుహలోని చీకటి మామూలు చీకటి కాదు.
కిరణ్ తన చేతిని తన కళ్ల ముందుకు తీసుకొచ్చినా, చేతి వేళ్లు కూడా కనిపించలేదు. బయట అడవిలో వీస్తున్న గాలి శబ్దం కూడా గుహలోకి ప్రవేశించకుండా, ఎవరో చీకటితో గోడ కట్టినట్లు అనిపించింది.
స్వర్ణ అదృశ్యమై అప్పటికే చాలా సమయం అయింది.
“స్వర్ణా…”
కిరణ్ పిలిచాడు.
అతని గొంతు గుహ గోడలకు తగిలి తిరిగి అతనికే వినిపించింది.
“స్వర్ణా… ఎక్కడికి వెళ్లావు?”
సమాధానం లేదు.
ఆకలి, అలసట కంటే కిరణ్‌ను ఎక్కువగా బాధిస్తున్నది తనలో ఉన్న ఆ మూడు ఆత్మల ఆలోచనే. అవి ఎప్పుడు బయటకు వస్తాయో, తన శరీరాన్ని ఎప్పుడు ఆక్రమించుకుంటాయో అతనికే తెలియదు.
అతను గుహ గోడకు ఆనుకొని కూర్చున్నాడు.
కళ్లు మూసుకున్న ప్రతిసారీ సౌభాగ్య ముఖమే కనిపిస్తోంది.
తాతయ్యకు ఆరోగ్యం బాగోలేదని చెప్పి గోదావరిలోని పాత ఇంటికి వెళ్లిపోయిన సౌభాగ్యకు తన పరిస్థితి తెలియదు. తెలిసినా ఆమె తన దగ్గరకు రావడానికి ప్రయత్నిస్తుందని కిరణ్‌కు తెలుసు.
అదే అతని భయం.
తన వల్ల ఆమెకు ఏమైనా జరిగితే, తాను బతికుండటానికి అర్థమే ఉండదని అతను నిర్ణయించుకున్నాడు.
అప్పుడే గుహలో ఎక్కడో చిన్న గంట మోగింది.
ఒక్కసారి.
మళ్లీ రెండోసారి.
కిరణ్ ఉలిక్కిపడి లేచాడు.
చీకటి మధ్యలో దూరంగా ఒక చిన్న దీపం వెలిగింది. ఆ దీపం నెమ్మదిగా అతని వైపు వస్తోంది. దీపం దగ్గరకు వస్తున్న కొద్దీ, దాన్ని పట్టుకొని నడుస్తున్న మనిషి ఆకారం కనిపించింది.
పొడవాటి తెల్లటి గడ్డం, నుదుటిపై మూడు విభూతి రేఖలు, కాషాయ వస్త్రాలు, చేతిలో కమండలం.
ఆయన వెనుక స్వర్ణ నిలబడి ఉంది.
“స్వర్ణా!”
కిరణ్ ఆమె వైపు అడుగు వేయగానే స్వామీజీ తన చేతిని పైకి ఎత్తారు.
“ఆగు.”
ఆ ఒక్క మాటకు గుహలోని గాలి కూడా నిలిచిపోయినట్లు అనిపించింది.
స్వామీజీ కిరణ్ కళ్లలోకి కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దంగా చూశారు. ఆ తరువాత తమ కమండలంలోని నీటిని అతని ముఖంపై చల్లారు.
నీటి బొట్లు కిరణ్ నుదుటికి తగిలిన మరుక్షణం అతని శరీరం ఒక్కసారిగా వణికిపోయింది.
కిరణ్ నోటి నుంచి అతనిది కాని గంభీరమైన గొంతు వినిపించింది.
“మమ్మల్ని బయటకు పంపాలని చూస్తున్నావా?”
వెంటనే మరో గొంతు నవ్వింది.
“ఆరు వందల సంవత్సరాల ప్రతీకారం అంత తేలిగ్గా ముగియదు.”
మూడో గొంతు నెమ్మదిగా పలికింది.
“స్వర్ణ వంశంలో చివరి ఆడపిల్ల కూడా చనిపోవాలి.”
కిరణ్ కళ్లు నల్లగా మారాయి. అతను స్వామీజీ గొంతు పట్టుకోవడానికి ముందుకు దూకాడు.
స్వామీజీ ఏమాత్రం భయపడకుండా తమ కుడి చేతితో కిరణ్ ఛాతీపై బలంగా కొట్టారు.
“ఓం కాలభైరవాయ నమః!”
ఆ మంత్రం గుహలో మార్మోగింది.
కిరణ్ శరీరం వెనక్కి ఎగిరి నేలపై పడింది. అతని ఛాతీ నుంచి మూడు నల్లటి పొగరేఖలు బయటకు రావడానికి ప్రయత్నించాయి. కానీ స్వామీజీ అతని మెడకు కట్టిన ఎర్రటి దారం వెలిగిపోవడంతో అవి మళ్లీ అతని శరీరంలోకి వెళ్లిపోయాయి.
కొన్ని క్షణాల తరువాత కిరణ్ మామూలు స్థితికి వచ్చాడు.
“నాలో ఏముంది స్వామీ?” వణుకుతున్న గొంతుతో అడిగాడు.
“నీ లోపల ఉన్నవి మామూలు ప్రేతాత్మలు కావు,” అన్నారు స్వామీజీ. “వాటిని బంధించింది స్వర్ణ కోపం. వాటిని బలపరుస్తున్నది స్వర్ణ చేసిన తప్పుల వల్ల పుట్టిన ప్రతీకారం.”
స్వర్ణ తల వంచుకుంది.
“నేను నా వంశాన్ని కాపాడాలని మాత్రమే అనుకున్నాను,” అంది ఆమె. “నా లాంటి మోసం మరో ఆడపిల్లకు జరగకూడదని…”
“కాపాడటం పేరుతో ప్రాణాలు తీయడం మొదలుపెట్టిన రోజే నీ రక్షణ శాపంగా మారింది,” స్వామీజీ చెప్పారు.
స్వర్ణ కళ్లలో కన్నీళ్లు నిండాయి.
“నాకు తెలుసు. అందుకే ఇతడిని మీ దగ్గరకు తీసుకొచ్చాను.”
కిరణ్ గందరగోళంగా వారిద్దరినీ చూశాడు.
“మీరు గుహలోనే ఉన్నారా? స్వర్ణ ఎందుకు మాయమైంది?”
“నువ్వు చూసినది గుహ ప్రవేశద్వారం మాత్రమే. నా తపస్సు స్థానం ఈ గుహకు అవతల ఉన్న అంతర్గుహలో ఉంది. బతికున్న మనిషి అక్కడికి నేరుగా రాలేడు. స్వర్ణ తన ఆత్మశక్తిని త్యాగం చేసి నన్ను మేల్కొలిపింది.”
స్వామీజీ స్వర్ణ వైపు చూశారు.
“ఆమెకు మిగిలిన శక్తి చాలా తక్కువ. ఈ పోరాటం ముగిసేలోపు శాపం తొలగకపోతే, స్వర్ణ ఆత్మ శాశ్వతంగా ఈ లోకాల మధ్య చిక్కుకుపోతుంది.”
“అయితే ఈ ఆత్మలను నా శరీరం నుంచి ఎలా పంపాలి?” కిరణ్ అడిగాడు.
స్వామీజీ కొంతసేపు మౌనంగా ఉండిపోయారు.
“దానికి సమాధానం ఉంది. కానీ దాన్ని వినడం నీకు సులభం కాదు.”
“నా ప్రాణం తీసుకోవాల్సి వచ్చినా చెప్పండి.”
“నీ ప్రాణం కాదు. నీ ప్రేమకు పరీక్ష పెట్టాలి.”
స్వామీజీ గుహ మధ్యలో కూర్చొని కళ్లు మూసుకున్నారు. ఆయన ముందు ఉన్న దీపం మంట ఒక్కసారిగా ఎత్తుగా పెరిగింది. ఆ మంటలో సౌభాగ్య ముఖం కనిపించింది.
ఆమె గోదావరి ఒడ్డున ఉన్న పాత ఇంటి వరండాలో నిలబడి ఉంది. లోపల ఆమె తాతయ్య మంచంపై పడుకొని శ్వాస తీసుకోవడానికి ఇబ్బంది పడుతున్నాడు.
“ఈ శాపానికి మూలం స్వర్ణ రక్తవంశం,” స్వామీజీ చెప్పారు. “అదే వంశం ద్వారా దీనికి విముక్తి కలగాలి.”
“ఏం చేయాలి?”
“నిన్ను నిజంగా ప్రేమిస్తున్న స్వర్ణ వంశానికి చెందిన ఆడపిల్ల, తన పూర్తి సమ్మతితో, పవిత్రమైన బంధంలో నీతో ఏకం కావాలి.”
కిరణ్ ముఖం మారిపోయింది.
“మీరు… సౌభాగ్య గురించి మాట్లాడుతున్నారా?”
“అవును.”
“లేదు.”
కిరణ్ వెంటనే లేచి నిలబడ్డాడు.
“నా వల్ల ఆమె ప్రాణం ప్రమాదంలో పడుతుంది. నేను ఆమె దగ్గరకు కూడా వెళ్లను.”
“నువ్వు వినవలసింది పూర్తిగా విను,” స్వామీజీ గంభీరంగా అన్నారు.
కిరణ్ మౌనంగా నిలబడ్డాడు.
“ఇది కామంతో జరిగితే ఆ మూడు ఆత్మలు మరింత బలపడతాయి. భయంతోనో, బలవంతంతోనో, మోసంతోనో జరిగితే సౌభాగ్య ప్రాణం పోతుంది. కానీ నిజమైన ప్రేమతో, ఆమె పూర్తి సమ్మతితో, అగ్ని సాక్షిగా మీరు వివాహబంధంలో కలిసిన తరువాత ఏకమైతే… ఆ క్షణంలో నీలోని మూడు ఆత్మలు నీ శరీరంపై తమ పట్టును కోల్పోతాయి.”
“ఎందుకు?”
“ఎందుకంటే స్వర్ణ శాపం అవిశ్వాసం నుంచి పుట్టింది. ఆ శాపాన్ని నాశనం చేయగలిగేది విశ్వాసం మాత్రమే. స్వర్ణకు జరిగినది మోసం. దానికి విరుద్ధంగా, ఒకరిపై ఒకరు ప్రాణం పెట్టిన ఇద్దరి కలయిక జరిగినప్పుడు శాపం బలహీనపడుతుంది.”
స్వర్ణ నెమ్మదిగా కిరణ్ దగ్గరకు వచ్చింది.
“సౌభాగ్యను ఇందులోకి తీసుకురావడం నాకు కూడా ఇష్టం లేదు. కానీ మరో మార్గం లేదు.”
“మరో మార్గం ఉండాలి.”
“ఉంది,” స్వామీజీ అన్నారు. “నువ్వు చనిపోవడం.”
కిరణ్ ఆయన వైపు చూశాడు.
“కానీ నువ్వు చనిపోయిన వెంటనే ఆ మూడు ఆత్మలు కొత్త శరీరాన్ని వెతుక్కుంటాయి. ఈసారి అవి నేరుగా సౌభాగ్యను లక్ష్యంగా చేసుకుంటాయి. ఎందుకంటే ఆమె స్వర్ణ వంశంలో మిగిలిన అత్యంత బలమైన రక్తబంధం.”
స్వర్ణ కళ్లు మూసుకుంది.
“నేను కూడా వాటిని ఆపలేను.”
గుహలో కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం నెలకొంది.
చివరకు కిరణ్ అడిగాడు.
“ఈ క్రియ ఎక్కడ జరగాలి?”
“గోదావరిలోని సౌభాగ్య తాతయ్య ఇంట్లో.”
“ఎందుకు అక్కడే?”
“ఆ ఇంటి కింద స్వర్ణ వంశానికి చెందిన కులదేవత ఆలయం ఉంది. ఆ ఆలయంలో ఒక రాగి యంత్రం దాచబడింది. స్వర్ణ మరణించిన తరువాత ఆమె అన్న ఆ యంత్రాన్ని అక్కడ ప్రతిష్ఠించాడు. ఆరు వందల సంవత్సరాలుగా స్వర్ణ ఆత్మకు, ఆమె వంశానికి మధ్య బంధం కొనసాగుతున్నది దాని వల్లే.”
స్వామీజీ దీపం ఆర్పేశారు.
“మనం వెంటనే బయలుదేరాలి. రేపు అర్ధరాత్రికి అమావాస్య మొదలవుతుంది. దాని తరువాత ఈ మూడు ఆత్మలను ఎవరూ ఆపలేరు.”

ఉదయం వెలుగు అడవిలోకి పూర్తిగా ప్రవేశించకముందే ముగ్గురూ గుహ నుంచి బయలుదేరారు.
స్వర్ణకు నేలపై నీడ లేదు. సూర్యకాంతి పెరుగుతున్న కొద్దీ ఆమె రూపం పలుచబడుతోంది.
స్వామీజీ కిరణ్ నడుముకు ఒక నల్లటి వస్త్రాన్ని కట్టారు.
“ఈ వస్త్రాన్ని ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ విప్పవద్దు. నీలోని ఆత్మలు నీ మనస్సుతో మాట్లాడతాయి. నీకు సౌభాగ్య గొంతు వినిపించవచ్చు. ఆమె ప్రమాదంలో ఉన్నట్లు కనిపించవచ్చు. నువ్వు చూసేదీ, వినేదీ నిజమని నమ్మవద్దు.”
కొండ దిగువన ఒక పాత జీపు నిలిచి ఉంది. అది స్వామీజీ శిష్యుడు ఉపయోగించే వాహనమని ఆయన చెప్పారు.
స్వామీజీ డ్రైవింగ్ సీటులో కూర్చున్నారు. కిరణ్ పక్కన కూర్చున్నాడు. స్వర్ణ వెనుక సీటులో కనిపించకుండా కూర్చుంది.
ప్రయాణం మొదలైన గంట వరకు ఏమీ జరగలేదు.
ఆ తరువాత కిరణ్ ఫోన్ మోగింది.
తెరపై సౌభాగ్య పేరు కనిపించింది.
కిరణ్ ఫోన్ తీసుకోబోతుండగా స్వామీజీ అతని చేతిని పట్టుకున్నారు.
“ఎత్తకు.”
“ఆమె ఫోన్ చేస్తోంది.”
“ఈ అడవిలో నీ ఫోన్‌కు సిగ్నల్ లేదు.”
కిరణ్ తెర వైపు చూశాడు.
అయినా ఫోన్ మోగుతూనే ఉంది.
చివరకు కాల్ దానంతట అదే ఎత్తబడింది.
“కిరణ్…”
సౌభాగ్య ఏడుస్తున్న గొంతు వినిపించింది.
“కిరణ్, నన్ను కాపాడు. ఎవరో మా ఇంట్లోకి వచ్చారు.”
“సౌభాగ్యా!”
కిరణ్ ఫోన్ చెవికి పెట్టుకున్నాడు.
“నేను ఎక్కడున్నానో నీకు తెలుసు కదా?” అవతల గొంతు అడిగింది.
“ఇంట్లోనే ఉన్నావు కదా?”
“కాదు. నీ వెనుక ఉన్నాను.”
కిరణ్ నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
వెనుక సీటులో స్వర్ణ స్థానంలో సౌభాగ్య కూర్చొని ఉంది. ఆమె ముఖమంతా రక్తంతో నిండిపోయింది.
“నన్ను చంపేశావు కిరణ్,” అంటూ ఆమె నవ్వింది.
కిరణ్ భయంతో జీపు తలుపు తెరవడానికి ప్రయత్నించాడు.
స్వామీజీ ఒక్కసారిగా బ్రేక్ వేసి అతని నుదుటిపై విభూతి పెట్టారు.
“కళ్లు మూసుకో!”
కిరణ్ కళ్లు మూసుకున్నాడు.
వెంటనే ఆ నవ్వు భయంకరమైన అరుపుగా మారింది. జీపు అద్దాలు కంపించాయి. వెనుక సీటు నుంచి మూడు నల్లటి నీడలు బయటకు వచ్చి కిరణ్ మెడకు కట్టిన దారాన్ని తెంచడానికి ప్రయత్నించాయి.
స్వర్ణ వాటి ముందు ప్రత్యక్షమైంది.
“అతన్ని వదిలేయండి!”
మూడు ఆత్మలు ఒక్కసారిగా ఆమెపైకి దూకాయి.
స్వర్ణ వాటిని అడ్డుకుంది. కానీ ప్రతి దాడితో ఆమె రూపం మరింత పలుచబడుతోంది.
“జీపు నడపండి!” ఆమె స్వామీజీకి అరిచింది. “నేను ఎక్కువసేపు వీటిని ఆపలేను.”
జీపు వేగంగా ముందుకు దూసుకెళ్లింది.
అడవి సరిహద్దు దాటగానే ఆ నల్లటి నీడలు మళ్లీ కిరణ్ శరీరంలోకి వెళ్లిపోయాయి. కిరణ్ స్పృహ కోల్పోయి సీటుపై పడిపోయాడు.

కిరణ్ కళ్లు తెరిచేసరికి సాయంత్రం అయింది.
వారు ఒక చిన్న శివాలయం దగ్గర ఆగి ఉన్నారు. స్వామీజీ ఆలయం ముందు హోమం చేస్తున్నారు. స్వర్ణ ఒక చెట్టు కింద బలహీనంగా నిలబడి ఉంది.
కిరణ్ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు.
“నా వల్ల నీ శక్తి తగ్గిపోతోంది.”
“నీ వల్ల కాదు. నేను చేసిన తప్పుల వల్ల.”
“అందుకే వాళ్లు నీ వంశాన్ని నాశనం చేయాలని చూస్తున్నారా?”
“అవును. నేను వారిని తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నాను. నేను అనుభవించిన మోసం ప్రతి మగవాడిలోనూ ఉందని అనుకున్నాను.”
“అయితే సౌభాగ్యను నేను నిజంగా ప్రేమిస్తున్నానని నీకు ఎప్పుడు అర్థమైంది?”
స్వర్ణ చిన్నగా నవ్వింది.
“నిన్ను చంపడానికి వచ్చినప్పుడు.”
“ఏమిటి?”
“నీ ప్రాణం పోతున్న సమయంలో కూడా నువ్వు సౌభాగ్య పేరే పలికావు. నిన్ను కాపాడమని నన్ను అడగలేదు. ఆమెకు ఏమీ చేయవద్దని మాత్రమే అడిగావు.”
ఆ మాటలకు కిరణ్ మౌనంగా ఉండిపోయాడు.
“కిరణ్,” స్వర్ణ అంది. “సౌభాగ్యను ఒప్పించడానికి ప్రయత్నించకు. ఆమెకు నిజం చెప్పు. నిర్ణయం ఆమెనే తీసుకోనివ్వు.”
“ఆమె ఒప్పుకోకపోతే?”
“అప్పుడు ఆమెకు దూరంగా వెళ్లిపో. ఆమెను కాపాడటానికి అదే చివరి మార్గం.”

మరుసటి రోజు సాయంత్రానికి వారు గోదావరి సమీపంలోని గ్రామానికి చేరుకున్నారు.
ఆకాశమంతా నల్లటి మేఘాలు కమ్ముకున్నాయి. గోదావరి ఉప్పొంగి ప్రవహిస్తోంది. దూరంగా పిడుగులు పడుతున్నాయి.
సౌభాగ్య తాతయ్య ఇల్లు ఊరి చివరన ఉంది. పెద్ద పెంకుటిల్లు. ఇంటి ముందు ఉన్న రావిచెట్టు గాలికి భయంకరంగా ఊగుతోంది.
జీపు ఆగిన శబ్దం విని సౌభాగ్య బయటకు వచ్చింది.
కిరణ్‌ను చూసిన క్షణం ఆమె కళ్లలో ఆనందం కనిపించింది. కానీ అతని పక్కన ఉన్న స్వామీజీని, కిరణ్ మెడకు కట్టిన ఎర్రటి దారాన్ని చూసి ఆమె ముఖం మారిపోయింది.
“కిరణ్… నువ్వు ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చావు?”
కిరణ్ సమాధానం చెప్పలేదు.
“నీ ఫోన్ ఎందుకు ఆఫ్‌లో ఉంది? ఎక్కడికి వెళ్లావు? నేను ఎన్నిసార్లు కాల్ చేశానో తెలుసా?”
ఆమె అతని దగ్గరకు రావడానికి ప్రయత్నించింది.
“దగ్గరకు రావద్దు,” కిరణ్ అన్నాడు.
సౌభాగ్య అక్కడే ఆగిపోయింది.
“ఏమైంది?”
“నేను చెప్పేది విన్న తరువాత నువ్వు నన్ను అసహ్యించుకున్నా సరే. కానీ పూర్తిగా వినాలి.”
ఇంట్లోని పూజగదిలో అందరూ కూర్చున్నారు. స్వామీజీ తలుపులు మూసి, గది నాలుగు మూలల్లో దీపాలు వెలిగించారు.
కిరణ్ మొదటి నుంచి జరిగినదంతా చెప్పాడు.
స్వర్ణ గురించి, ఆరు వందల సంవత్సరాలుగా జరుగుతున్న మరణాల గురించి, తనలోకి ప్రవేశించిన మూడు ఆత్మల గురించి చెప్పాడు.
కానీ శాపవిముక్తి మార్గం దగ్గరకు వచ్చేసరికి అతని మాటలు ఆగిపోయాయి.
“తరువాత ఏమిటి?” సౌభాగ్య అడిగింది.
కిరణ్ తల వంచుకున్నాడు.
స్వామీజీ మాట్లాడారు.
“ఈ శాపాన్ని తొలగించగలిగేది నువ్వు మాత్రమే, అమ్మా.”
“నేనా?”
“నీకు కిరణ్‌పై ఉన్న ప్రేమ, అతనికి నీపై ఉన్న ప్రేమ ఈ శాపానికి విరుగుడు. కానీ నువ్వు తీసుకోవాల్సిన నిర్ణయం చాలా పెద్దది.”
స్వామీజీ శాపవిముక్తి విధానాన్ని వివరించారు.
సౌభాగ్య ముఖంలో మొదట ఆశ్చర్యం, తరువాత కోపం కనిపించాయి.
ఆమె ఒక్కసారిగా లేచి నిలబడింది.
“ఇందుకే నన్ను ఇక్కడికి వెతుక్కుంటూ వచ్చారా?”
“సౌభాగ్యా…” కిరణ్ మాట్లాడబోయాడు.
“నువ్వు మాట్లాడకు!”
ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు నిండాయి.
“ఇది నిజమని నేను ఎలా నమ్మాలి? ఏదో శాపం ఉందని చెప్పి… నా జీవితంలోనే అతి పెద్ద నిర్ణయం తీసుకోమంటారా?”
“నువ్వు ఏ నిర్ణయం తీసుకోవాల్సిన అవసరం లేదు,” కిరణ్ అన్నాడు.
అతను మెడకు కట్టిన ఎర్రటి దారాన్ని పట్టుకొని తలుపు వైపు నడిచాడు.
“నేను ఇప్పుడే వెళ్లిపోతాను. నీ దగ్గరకు మళ్లీ రాను.”
“కిరణ్, ఆగు,” స్వామీజీ హెచ్చరించారు.
కిరణ్ వినలేదు.
“నాకు ఏమైనా జరిగినా సరే. కానీ సౌభాగ్యను ఇందులోకి తీసుకురాను.”
అతను తలుపు తెరిచాడు.
అప్పుడే గదిలోని నాలుగు దీపాలు ఒకేసారి ఆరిపోయాయి.
కిరణ్ శరీరం బిగుసుకుపోయింది.
అతని మెడ వెనక్కి వంగింది. కళ్లు పూర్తిగా నల్లగా మారాయి.
“నీకు వెళ్లే స్వేచ్ఛ లేదు,” అతని నోటి నుంచి మూడు గొంతులు ఒకేసారి వినిపించాయి.
ఎర్రటి దారం తెగిపోయింది.
కిరణ్ స్వామీజీని తోసేసి నేరుగా సౌభాగ్య వైపు నడిచాడు.
సౌభాగ్య భయంతో వెనక్కి అడుగులు వేసింది.
“కిరణ్…”
“అతను కిరణ్ కాదు!” స్వామీజీ అరిచారు.
స్వర్ణ కిరణ్ ముందు ప్రత్యక్షమైంది. కానీ మూడు ఆత్మల శక్తికి ఆమె వెనక్కి ఎగిరిపోయింది.
కిరణ్ చేతులు సౌభాగ్య మెడవైపు వెళ్లాయి.
సౌభాగ్య మాత్రం పారిపోలేదు.
ఆమె అతని కళ్లలోకి చూసింది.
“కిరణ్… నువ్వు నన్ను వింటున్నావని నాకు తెలుసు.”
అతని చేతులు ఆమె మెడకు కొన్ని అంగుళాల దూరంలో ఆగాయి.
“నువ్వు నన్ను ప్రేమిస్తే… వాటిని ఎదిరించు.”
కిరణ్ ముఖంలో బాధ కనిపించింది. అతని కళ్లు కొద్దిసేపు మామూలు రంగులోకి వచ్చాయి.
“సౌ…భాగ్య…”
“నేను ఇక్కడే ఉన్నాను.”
“వెళ్లిపో…”
“నిన్ను వదిలి వెళ్లను.”
ఆ మాట వినగానే కిరణ్ గట్టిగా అరిచాడు. తన చేతులను తనే వెనక్కి లాగుకొని నేలపై మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు.
స్వామీజీ వెంటనే అతని చుట్టూ విభూతితో వలయం గీశారు. మంత్రం చదువుతూ అతని నుదుటిపై రుద్రాక్షను ఉంచారు.
కిరణ్ స్పృహ కోల్పోయాడు.
కొన్ని క్షణాల తరువాత గదిలో మళ్లీ దీపాలు వెలిగాయి.
సౌభాగ్య కిరణ్ పక్కన కూర్చొని అతని తలను తన ఒడిలో పెట్టుకుంది.
“నేను నిర్ణయం తీసుకున్నాను,” అంది.
స్వామీజీ ఆమె వైపు చూశారు.
“భయంతో తీసుకున్న నిర్ణయం శాపాన్ని తొలగించదు, అమ్మా.”
“భయంతో కాదు.”
ఆమె కిరణ్ ముఖాన్ని చూసింది.
“ఇతను నన్ను కాపాడటానికి నన్ను వదిలి వెళ్లడానికి సిద్ధపడ్డాడు. నా సమ్మతి లేకుండా ఏమీ జరగకూడదని తన ప్రాణాన్ని కూడా వదులుకోవడానికి సిద్ధపడ్డాడు. అలాంటి మనిషిని నేను ఎలా అనుమానించగలను?”
“సౌభాగ్యా…” స్వర్ణ నెమ్మదిగా అంది.
సౌభాగ్య స్వర్ణ ఉన్న వైపు చూసింది. ఆమెకు స్వర్ణ రూపం కనిపించలేదు. కానీ ఎవరో తన పక్కన నిలబడి ఏడుస్తున్న అనుభూతి కలిగింది.
“ముందు మా వివాహం జరగాలి,” సౌభాగ్య చెప్పింది. “నా తాతయ్య ఆశీర్వాదంతో, అగ్ని సాక్షిగా. ఆ తరువాత ఏం చేయాలో మీరు చెప్పండి.”
స్వామీజీ కళ్లు మూసుకొని తల ఊపారు.
“అదే సరైన మార్గం.”
అప్పుడే ఇంటి లోపలి గది నుంచి సౌభాగ్య తాతయ్య గొంతు వినిపించింది.
“అది జరగకూడదు!”
అందరూ ఆ గది వైపు చూశారు.
ఇప్పటివరకు మంచం మీద నుంచి లేవలేని వృద్ధుడు గుమ్మం దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చేతిలో పాత రాజఖడ్గం ఉంది.
అతని కళ్లు కూడా పూర్తిగా నల్లగా మారిపోయాయి.
“ఆ వివాహం జరిగితే,” వృద్ధుడి నోటి నుంచి మరో గొంతు పలికింది, “ఆరు వందల సంవత్సరాలుగా దాచిన నిజం బయటపడుతుంది.”
స్వర్ణ ముఖంలో భయం కనిపించింది.
“ఆ గొంతు…”
“ఎవరిది?” కిరణ్ అడిగాడు.
స్వర్ణ వణుకుతూ వెనక్కి అడుగు వేసింది.
బయట గోదావరి మీద భారీ పిడుగు పడింది.
ఇంటి కింద భూమి కంపించింది.
పూజగది నేల మధ్యలో ఒక పొడవాటి పగులు ఏర్పడింది. ఆ పగులు లోపల నుంచి ఎర్రటి వెలుగు బయటకు వచ్చింది.
స్వామీజీ ఆ వెలుగును చూసి గంభీరంగా పలికారు.
“మనం అనుకున్నది మూడు ఆత్మలతో జరిగే యుద్ధం కాదు.”
ఆయన కిరణ్‌ను చూస్తూ అన్నారు.
“అసలు శాపాన్ని సృష్టించినవాడు ఇప్పటికీ ఈ ఇంట్లోనే ఉన్నాడు.”