Adultery சங்கீத தேவதையின் அரங்கேற்றம்

[Peterparker69]

எபிசோடு 80

வீட்டுக்குப் போன பிறகு போர்டிகோவில் காரை விட்டு இறங்கியவுடன் தனக்குக் கால் தடுமாறுவது போல அவனிடம் சாயப்போனாள். எதிர்பார்த்தபடி அவன் ஓடிவந்து கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டான்.
'ஆஹா! என்ன ஒரு முரட்டுத்தனம்? என்ன ஒரு வாசம்! இந்த சிகரெட் வாசம் எனக்குக் கொஞ்சம் கூட பிடிக்காது. ஆனால் இப்போது எனக்கு அதிகமாகப் பிடித்திருக்கிறது. இவனை இங்கேயே கட்டிப்பிடித்துக் கதற வேண்டும் போல இருக்கிறது. எடுத்துக்கோ சுரேஷ், என்னை தூக்கிட்டுப் போ சுரேஷ், ஆஹ்,'
'ஐயோ, நான் கெட்டவளா, நல்லவளா?' அவள் பரிதவிக்க, அந்த மதிகெட்டவன் கிரிஜாவைக் கூப்பிட்டுவிட்டான்.
கிரிஜா வந்து அவளைக் கூட்டிப்போனாள். அவன் போய்விட்டான். 'அய்யோ, போய்விட்டானே?' கிரிஜா அவளை மாடிப்படிகளில் ஏற்றிக்கொண்டு செல்ல, அவளுக்கு ஏனோ சுரேஷின் தீண்டல் தேவையாக இருந்தது. ஆபத்துக்குப் பாவமில்லை.
"கிரிஜா, என்னால படிக்கட்டுல ஏற முடியாது போலியே" எனச் சொல்ல, கிரிஜா சுரேஷை உரக்கப் பெயர் சொல்லி கூப்பிட்டாள். அவனும் பதறிப்போய் ஓடிவந்தான்.
ஒரு பக்கம் சுரேஷ், இன்னொரு பக்கம் கிரிஜா இருவரும் அவளைக் கைத்தாங்கலாக மாடிக்குக் கொண்டுசெல்ல, அவள் வேண்டுமென்றே சுரேஷின் மீதுதான் அடிக்கடி சாய்ந்தாள். அவளது தோள்கள் அவனது பொசுபொசென்ற மார்பில் பட்டன.
அவளது முலைகளும் கூட அவன் மீது உரசாமல் உரசியது. ஆனால், அது எல்லாவற்றையும் விட அவளது வலது மென் தொடையில் அவனது நடுத் தண்டு அப்போது முட்டிக்கொண்டே இருந்தது. அதற்கே அவள் அந்த இடத்திலேயே செத்துவிடலாம் போல இருந்தாள்.
படுக்கையறையில் அவளைப் படுக்க வைத்துவிட்டு அவர்கள் போன பின்பு வைஷ்ணவி அழுதாள்.
'எதற்கு என்னை உயிரோடு வைத்திருக்கிறாய்? இந்த உடம்பு சுகம் எனக்குத் தேவையா? ஒரு ஆண் தரும் அற்ப சுகத்திற்காகவா நான் அலைய வேண்டும்? முப்பது வயதிற்கு மேல் எனக்கு ஏன் இப்படி முதிர்ச்சியற்ற நிலைமை? நான் ஏன் இன்னும் பக்குவப்படவே இல்லை? உருகி உருகி பாசுரம் பாடியதெல்லாம் நடிப்பா? ஏன் கோளாறு? என்ன கோளாறு?
உண்ணும் உணவுதான் காமத்தைத் தூண்டும் என்பார்கள். அப்படியென்ன உணவை நான் எடுத்துக்கொண்டேன்? ஏன் இந்தத் தள்ளாட்டம்?' என மனதுக்குள் அழுதாள்.
ஆனால், கண்விழித்துப் பார்க்கும்போது சுரேஷ் கால்களில் தைலம் தடவிக்கொண்டிருந்தான். 'அய்யோ, யாரைப் பார்க்கக் கூடாது என நினைக்கிறேனோ அவனா? ஐயோ, என்ன செய்கிறான்? அதுவும் என் ரூமில்?' அவன் தைலத்தை அவளது பாதத்தில் தேய்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவள் மனம் புயலாய்ப் பிய்த்த அடித்தது.
'ச்சே, இப்படி ஒரு அடிமையான, விசுவாசமான ஒரு வேலைக்காரன், இவனைப் போன்ற ஆள் கணவனாகக் கிடைத்தால், காதலனாகக் கிடைத்தால், படுக்கையில் பார்ட்னராகக் கிடைத்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்?' அவள் விழிகளை மூடினாள். 'ஏன் எல்லோருக்கும் கிடைக்கக்கூடிய அடிப்படை காம சுகம் எனக்குக் கொஞ்சம் கூட கிடைக்கவில்லை?
இவன் தனியாகத்தானே இருக்கிறான்? இந்த காலை எடுத்து அவனது முகத்தில் வைத்தாலோ, அவன் தோளில் வைத்தாலே போதும், பற்றிக்கொண்டு மேலே விழுந்து பாய்ந்துவிடுவான். ஆனால், அதைச் செய்யும் துணிவு இல்லாமல் இருக்கிறேனே!'
இதே இடத்தில் கிரிஜா இருந்தால் என்ன செய்வாள்? அவள் அந்த நினைப்பு வந்ததும் பயந்து பதறியே காலை உருவினாள்.
"முதல்ல இங்கிருந்து போ!" என கத்தினாள்.
"நீ அந்தப் புது வேலைக்குப் போ!" என்றெல்லாம் சொன்னாள். அவனது முகம் வாடுவதைப் பார்க்கப் பாவமாகத்தான் இருந்தது.
'ஆனால் நான் என்ன செய்வேன் சுரேஷ்? உன் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது, ஆனால் என் மீதுதான் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை.' அவன் அந்த அறையின் மூலையில் தைலம் பட்ட கைகளைக் கழுவும்போது கூட, அவனுடைய பின்னழகை, முதுகின் விஸ்தாரத்தை அவள் இமை கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
'இவன் எப்படிப்பட்ட திடகாத்திரமான ஒரு இளைஞன்? ஆனால் எவ்வளவு அடக்கமாக, அமைதியாக இருக்கிறான். നീதான் சகலம், நீதான் தெய்வம் என விலகி நிற்கிறானே? இவனை நான் என்ன திட்டினாலும் ஒரு உடன்பாடு இவனுக்கு இருக்கிறதே. எப்பவும் மூஞ்சியில் சதா ஒரு புன்னகை. இப்படி ஒரு ஆணிடம் தானே நம்முடைய இளமைப் பொக்கிஷத்தைக் கொடுக்க வேண்டும்?'
அவன் கை கழுவிவிட்டு அந்த ரூமை விட்டுப் போக, 'ஐயோ போறானே,! போறானே,!' அவனைத் தடுத்து நிறுத்த அவளுக்கு எந்த வழியும் தெரியவில்லை.
'அடேய், என்னை எதுவும் செய்ய வேண்டாம். ஒரு முறை இறுக்கமாக இந்த காம்பு திராட்சை நசுங்கக் கட்டிப்பிடித்துவிட்டுப் போனால் போதும்' என அவள் நினைத்தாள், துடித்தாள், தவித்தாள். 'ஏன் எனக்கு இந்த ரெட்டை மனநிலை? எனக்கு வேண்டுமா, வேண்டாமா?' அவளால் அப்போது முடிவு எடுக்கத் தெரியவில்லை.
கட்டிலில் இருந்து டேபிளில் எக்கிப் புத்தகம் எடுப்பது போல ஒரு பக்க கலசத்தைக் காட்டினால், அவன் கண்டிப்பாக அதைப் பார்த்துவிட்டு வருவான் என நம்பினாள். ஆனால், கதவையெல்லாம் தாழ்ப்போட்டுத் தன்னை அனுபவிக்க வருவான் என அவள் நினைக்கவில்லை. அவள் எக்கினாள், கலசத்தைப் பார்த்தான்.
அவன் ஓடிவந்து உன் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்து கட்டிக்கொண்டதும் அவள் பொளபொளவென நொறுங்கிவிட்டாள்.
'என்னை எடுத்துக்கிறியா? என்னை அனுபவிச்சிடு சுரேஷ், என்னால தாங்க முடியல, நாலு மணி நேரமா முட்டிட்டு இருக்கு, எனக்கு எல்லாம் இப்போ வெளியே வந்தாகணும்,' என அவள் உள்ளுக்குள் பயங்கரமாகக் கூக்குரலிட,
'எனக்கு வேணும், என்னை தொடு, என்னை கடி, முத்தம் கொடு, என்னை முழுசா எடுத்துக்கோ, என் பெண்மைக்குள்ள முழுசா வந்துட்டுத் தொலைஞ்சு போ. நானும் உன் ஆண்மைக்குள்ள தொலைஞ்சு போறேன். ஆஆஆ, என்னால இதுக்கு மேல தாங்க முடியாது சுரேஷ், என்னை நீ அனுபவிச்சுத்தான் ஆகணும் டேய்!' அவள் மனதுக்குள் அழுதுகொண்டே இருந்தாள். ஆனால் சுரேஷ் வெளியில் எதையுமே கணிக்கவில்லை.
அவளுடைய வெளிமனது அந்தக்கள்ள உறவை விரும்பாமல் விலகி விலகிப் போக, அடங்காமல் துடிக்க, உள்மனது மட்டும் ஆவேச காமத்திற்கு அலைய, சுரேஷ் அவளை எளிதில் அடக்கி, அடிமையாக்கி, அவளை ஆசைதீரே நெடுநேரம் சுவைத்து அனுபவித்துவிட்டான்.
இப்போது அவளுக்கென எதுவும் மிச்சமில்லை. எல்லாவற்றையும் சுரேஷ் கள்ளத்தனமாக வேட்டையாடிவிட்டான்.
அவள் புரண்டு படுக்க நினைத்தாள், முடியவில்லை. அவன் அருகே வந்து அவளது கண்ணாடியைப் பிடுங்கிப் போட்டது முதல், கடைசியாக அவளை அவளது பெண்மையில் தன் ஆண்மைத் தண்டினை ஊற வைத்து அடி அடி என பல நிமிடங்கள் அடித்து, இடித்துத் துவைத்த வரை அவள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நினைத்துப் பார்த்தாள்.
இதெல்லாம் நினைக்க, மறுபடியும் தனது பெண்மை ரசம் முட்டி நிற்பதை உணர்ந்தாள். 'ப்ப்ச், நாம் மாறிவிட்டோம். நாம் கொஞ்சம் கூட சரியில்லை. கொஞ்ச நேரம் முன் தற்கொலை செய்துகொண்டு சாகலாமா என யோசித்தோம், இப்போது இன்பப்பூரி கொதிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.
நாமா இப்படி? நமக்குள்ளா இப்படி?'
அவனுடனான புணர்ச்சியின் போது என்னவெல்லாம் பேசிவிட்டோம்?
மந்தாகினி, அனிருத் கூட கடைசி கட்ட கலவியின் போது 'ஆ, ஊ' என முனகினாார்களே தவிர, நம்மைப் போல வல்கராகப் பேசவில்லையே! என்னை அப்படிப் பேச வைத்துவிட்டானே இந்த மன்மத சுரேஷ்!
மேடம், அம்மா என்றெல்லாம் அழைப்பவன், எத்தனை வாடி, போடி, வைஷ்ணவி, அம்மு, அவன் உள்மனதில் தான் எத்தனை ஆசைகள்?
'ஐ லவ் யூ அம்மு, செம்மையா வைஷ்ணவி, வைஷ்ணவி' என்றானே. வைஷ்ணவி என தனது பெயரை அவன் முதல் தடவை சொல்லி காமத்தீயில் போட்டுப் பொசுக்கிவிட்டானே! எவ்வளவு அழகாய் என் பேரைச் சொன்னான்?
"ஐ லவ் யூ டி, ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்," என அவன் சொல்ல,
"ஐ லவ் யூ, ஐ லவ் யூ சுரேஷ், ஆஆஆஆ," என்றேனே.
"ஆஆஆ, ஐ லவ் யூ டி, ஐ லவ் யூ, ஐ லவ் யூ டி, ஐ ஃபக் யூ டி," என்றான்.
"எஸ், எஸ், ஆஆஆஆ ஸ்வீட்," என அவள் ஏதோ சொன்னாள்.
"உன் புண்டையை நல்லா கிஸ் தர்றேன்டி, ஆஆ வைஷ்ணவி, ரொம்ப நாள் ஆசைடி, ஆஆஆஆ உன்னை ஓக்கனும்னு ஆசைடி, ஸ்ஸ்ஸ் ஆஅ, உன்னை நல்லா ஒத்துட்டேன்டி, ஆஆஅ," என்றானே. அய்யோ, நானும் அவனிடம்,
"ஆஆஸ்ஸ்ஸ்கி, சுரேஷ், சுரேஷ், சுரேஷ், சுரேஷ், சுரேஷ், சுரேஷ், ஆஅம்மா வேகமா பண்ணுடா, ஸ்ஸ்ஸ்ஸாஆஆ," என கத்தினேனே வெட்கம் இல்லாமல்?
"ஒத்துக்கட்டா, ஆ ஆ ஆஆ, ஓத்துட்டேன்டி அம்மு, அம்மு," அய்யோ, அதெல்லாம் என்ன பேச்சு? நான் கேட்காத பேச்சு,
நானும் "யெஸ்ஸ்ஸ், கில் மி, ஸ்ஸ்ஸ்ஸ், லிக் மி, ஸ்ஸ்ஸ், ஹெவியா பண்ணு சுரேஷ்" என அவள் கெஞ்சி முனகினேனே? இனி எப்படி அவன் முகத்தில் விழிப்பேன் நான்?
'இந்த பூனையும் பால் குடிக்குமா?' என்பது போல் ஒரு முகம் அவனுக்கு. அந்த பூனை பால் மட்டுமா குடித்தது? இன்பப் புரியில் கசிந்து கொட்டிக்கிடந்த தேனையும் அல்லவா நக்கிப் பசியாறியது?
கடைசியில் பல காலம் பொத்தி பொத்தி வைத்த நமது கன்னித்திரை நேற்று ராத்திரி சுக்கல் சுக்கலாய் கிழிந்துவிட்டது. வீட்டு டிரைவரிடம் நாம் கன்னித்தன்மையை இழந்துவிட்டோம். நமது கன்னிப்பூ மலர்ந்து நசுங்கி சுரேஷினால் நன்றாகக் கசக்கப்பட்டுவிட்டது. இனி நான் கன்னிப்பெண் இல்லையே என அவள் மனம் யோசிக்க,
ரூம் கதவு 'தர்க்கென்' திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்டது.
யார்? சுரேஷா? அய்யோ, இல்லை, கிரிஜாவா? அவளால் சட்டென திரும்பிப் பார்க்க முடியவில்லை.
"அம்மா, வரலாமா?" என அழைத்துக்கொண்டு அருகே வந்தாள். கிரிஜாதான். வைஷ்ணவிக்கு வெட்கம் அதிகமாகி அவமானம் வர, அழுகையும் அடக்க முடியாமல் வந்தது.