Adultery சங்கீத தேவதையின் அரங்கேற்றம்

[Peterparker69]

எபிசோடு 78

மறுநாள் காலையில் விடிந்து வெகு நேரமாகி, வைஷ்ணவி கண்ணைத் திறக்க முயல, இமைகள் திறக்க முடியாதபடி விழிகளில் பொருந்தி பாரமாக இருந்தது. அவள் தட்டுத்தடுமாறி கண்களைத் திறந்தாள். 'இப்படி அலங்கோலமாய்ப் படுத்திருக்கிறோமே' என தன்னையும் சரிப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை. உடைகளை எடுத்துத் தன் மீது போர்த்திக்கொள்ளவும் முடியவில்லை.
அவளது கன்னித்திரை கிழிந்த வலி அடிவயிற்றைப் பயங்கரமாக உறுத்தியது. உதட்டைக் கடித்து வலியை அடக்கிக்கொண்டாள். ரத்தத் திட்டுகள் பெண்மை முடிகள் மீது பரவிக் காய்ந்திருப்பதை அவளால் உணர முடிந்தது.
அதிகாலை முதல் அவள் படாத துயரம் கிடையாது. கண் விழித்தபோது நேற்று நள்ளிரவில் தனக்கு நடந்த இருள் நரகத்தை நினைவூட்டியது. அவன் மட்டுமா அனுபவித்தான்? நானும் தானே? என்ன கொடுமை இது? இத்தனை காலமாகக்காத்துவந்த தன் பரிசுத்தமெல்லாம் இப்படி ஒரு நொடியில், ஓர் ஆடவனின் அணைப்பில் தவிடுபொடியாகிவிடுமா?
அவளுக்கு இருப்புகொள்ளவில்லை. ஒன்று செத்துத் தொலைய வேண்டும், அல்லது யார் கண்ணிலும் படாமல் எங்காவது மறைந்துவிட வேண்டும் என்று வினோதமாய்த் தோன்றியது. இப்படிப்பட்ட ஒரு பெண் உயிரோடு இருக்கலாமா? பேசாமல் தற்கொலை செய்துகொள்ளலாமா?
'அய்யோ, அதன்பின் ஏன் எதற்கு என விசாரித்தால், அப்படிச் செய்தால் தன் இழிவு ஊர் பூராவும் தெரிந்துவிடுமே' என்று நினைத்தாள்.
'கண்ணியம், இசை, ஒழுக்கம் என வாழ்ந்தேனே? இந்தப் பாவ மூட்டையோடு யார் முகத்தில் விழிப்பது? இத்தனை காலப் பெருமையும் புகழும் என்ன ஆவது,'
எப்போதும் கண் விழித்தவுடன் வணங்கும் தெய்வ விக்கிரகங்களைப் பார்க்கவே கசந்தது. தான் இத்தனை காலமாய்ப் படித்து வந்த புத்தகங்களையெல்லாம் எடுத்துத் தாறுமாறாக வீசியெறிந்தாள். வைஷ்ணவி கட்டிலில் உட்கார்ந்தபடி, சீலிங்கையே பார்த்து அமர்ந்திருந்தாள்.
தான் வளர்ந்ததை நினைத்தாள். கருத்து தெரிந்த நாள் முதல் அப்பாவின் செல்லத்தில் வளர்ந்ததும், வலுக்கட்டாயமாகத் தான் மாதவனை விலக்கிவிட்டு மேற்கொண்ட மண வாழ்க்கையையும் எண்ணித் தலையை உலுப்பிக்கொண்டாள்.
மாதவன் கட்டிய தாலி இன்னும் அப்படியே இருக்கிறது. நல்ல வேளை சுரேஷ் அவிழ்க்கவில்லை. ஒருவேளை அடுத்த கூடலில் அவிழ்த்துப் போடலாம்.
ச்சே, ஏன் நான் இப்படி ஆனேன்? திரும்ப கிரிஜா, சுரேஷ் முகத்தில் எப்படி விழிப்பேன்? இனி என்னை அவன் முழு உடையில் பார்த்தாலும், என்னை நிர்வாணமாகத்தானே கற்பனை செய்வான்? அவனுக்கு அடிபணிந்துவிட்டேனே? இனிமேல் எப்படி என்னை நடத்துவான்?
'வாடி' என கை பிடித்துக் கூப்பிட்டால், செவுளில் அறைந்து 'படுடி' என்றால்? படுத்துத்தானே ஆக வேண்டும்?
அடடா, குடும்பம், கணவன் இல்லாத தனிமர வாழ்க்கையில்தான் எத்தனை குழப்பம்? எல்லோருக்கும் போலவே அவளுக்கும் கலியாணமும் நடந்தது. அது பாழாகிப் போய்விட்டது. திருமணத்தைப் பாழடிக்காமல் இருந்திருந்தால் வாழ்க்கை எப்படியிருந்திருக்கும்? மாதவனுடன் ஈகோ பார்க்காமல் இருந்திருந்தால் எப்படியிருந்திருக்கும்? என்று நினைத்துப் பார்த்தாள். எது சரியென விளங்கவில்லை, காரணம் சுரேஷ் தந்த படுக்கைச் சுகம்.
கண்டிப்பாக மாதவனுடனான நெருக்கம் இதே போல் விசேஷமாக இருக்கும் எனச் சொல்ல முடியாது. ஆனால், அதுதான் நேர்வழி.
ச்சே, தனக்கு வேண்டாத வழியில் தகாத இச்சையில், கண்டதைப் பார்த்துப் புழுங்கி, கற்பனை செய்து, மனதை அலைக்கழிய விட்டு, ஒரு இரவில் தன் வாழ்வையே பாழ்படுத்திக்கொண்டதாய் வைஷ்ணவி நினைத்தாள்.
'போச்சு எல்லாம் போச்சு. எது நடக்கக் கூடாது என நினைத்தேனோ அது நடந்துவிட்டது. கற்பு, ஒழுக்கம், வாழ்க்கை எல்லாம் போய்விட்டது. எதை யாருக்கும் தரக்கூடாது என நினைத்தோமோ, அதை அந்த டிரைவர் கையில் எடுத்துக்கொண்டான். ஆட்டிப்படைத்துவிட்டான். என்னை பூரணமாக அனுபவித்துவிட்டான். சமயம் பார்த்து நேத்து ராத்திரி அவனது வேலையைக் காட்டிவிட்டான்.
அவனுக்கும் எனக்கும் இந்த ஆடுபுலி ஆட்டம் மூணு மாசமாக இருக்கிறது. இன்று ஆட்டினைப் புலி வேட்டையாடிவிட்டது.
'ஐயோ இப்படி ஒரு நாள் ஆகும்' என முதலிலேயே தெரிந்ததால்தான் இவனை எப்படியாவது இந்த வீட்டை விட்டு அனுப்ப வேண்டும் என நினைத்தோம். கிரிஜாவுடன் தோட்டக்காரன் இருந்ததைப் பார்த்த உடனே, அந்த காமக் கேளிக்கையைப் பார்த்த உடனே, உடலெங்கும் பற்றியிருந்த காமத்தீ இளம்பெண்ணான என்னை மோசமாய்ச் சூடேற்றி எந்தப் பக்கமாவது விழவைத்துவிடப் போகிறது' என அவள் ஒவ்வொரு நாளும் பயந்தாள்.
'இனி ஆண்களே இல்லாமல் இருந்தால், நம்மைச் சுற்றிலும் ஆண்கள் இல்லாத சூழல் இருந்தால், நமக்கு ஒரு பிரச்சினையும் ஏற்படாது' என அப்பாவியாய் நம்பினாள் வைஷ்ணவி.
சில மாதங்களாகவே சுரேஷின் உயரமும் அகலமும் அவனுடைய கனிவான பேச்சும் புன்னகையும் வைஷ்ணவியை எப்போதோ செல்லரித்துவிட்டிருந்தது.
அந்தச் சூழ்நிலையில்தான் கிரிஜா ஒரு ஆணுடன் இருந்ததைப் பார்த்துவிட்டு மனசுக்குள்ளேயே அந்த காமத்தைத் தன்னை மீறி விரும்பினாள். 'ஆனால் இந்த காமத்தை யாருடன் பகிர்வது? எனக்குத்தான் அங்கீகாரம் பெற்ற துணை என ஒன்று இல்லையே? இந்த கிரிஜாவிற்கு இருக்கும் தைரியம் எனக்கு இல்லையே! வேலை செய்ய வந்த இடத்தில் ஒரு துணையைத் தேடிக்கொண்டாளே!' என அவள் வாழ்க்கையையும் காமத்தையும் ஒரு புதிய கோணத்தில் பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.
கிரிஜா தான் சோரம் போன கதையை, கன்னி கழியாத இளம்பெண்ணான வைஷ்ணவிக்குச் சொன்னதுதான் வைஷ்ணவியின் கட்டில் ஆசைக்கு ஏற்பட்ட புதிய திருப்புமுனை.
இப்படியா விலாவாரியாக ஒரு கூடல் காட்சியைப் பெண் சொல்வாள்? நமக்கும் கிரிஜாவுக்கும் ஏற்பட்ட அந்த உரையாடலை அவள் நினைத்துப் பார்த்தாள்.
"ம்ம், 'உனக்கு உடம்பு சரியில்ல, நைட்டியைக் கழட்டு, ஈரமாயிடும்'னு சொல்லிச் சொல்லிக் கழட்டிட்டான்மா."
"என் அறிவுதான் கெட்டுப்போச்சு. உடம்பு பூரா ஈரமா இருந்தது. 'ஈரத்தைத் துடைக்கிறேன்'னு சொன்னான். ஆனா என்னை பாழ்படுத்திட்டான்மா."
"நான் எவ்வளவோ சொன்னேன்மா, அவன் கேட்கவே இல்லை. அவன் குறி என் உடம்புதான். அவன் குறி மட்டும் இல்லம்மா, என்னை உத்துப் பாக்குற எல்லா ஆம்பளைங்களுக்கும் குறி என் உடம்புதான். நானும் எத்தனை பேர்கிட்ட காப்பாத்தி காப்பாத்தி வச்சுப்பேன் சொல்லுங்க? நானும் பெண் இல்லையா? எனக்கு உணர்ச்சிகள் இல்லையா? எனக்கும் ஆசாபாசங்கள் இல்லையா? புருஷன் விட்டுட்டுப் போய் ஏழு வருஷம் ஆச்சு. அந்த ஏழு வருஷம் தப்புத் தண்டா பண்ணியிருப்பேனா சொல்லுங்க?"
"ஒரே முறை ஒரே தடவை வான்னு சொன்னான். நான் என்ன பண்ணுவேன்? என் வயசு அப்படி, என் நிலைமை அப்படி."
"உங்களைப் மாதிரி படுக்கைச் சுகம் என்னன்னு கூட தெரியாம ஒரு பொண்ணு இருந்திடலாம், ஆனா அது என்ன ஏதுன்னு நல்லா அனுபவிச்சப்புறமா இனிமேல் அது கிடைக்காதுன்னு தெரிஞ்சா, இனிமேல் எனக்கு அப்படி ஒரு வாழ்க்கையே இல்லைன்னா நான் என்னமா பண்ணுவேன்?"
அவள் சொன்னதெல்லாம் கேட்ட வைஷ்ணவிக்கு சுளீரென இருந்தது.
"அந்தப் பால் காம்பு இருக்கு இல்லையா? அந்த ரெண்டு காம்பையும் கட்டை விரலால புடிச்சு நசுக்கு நசுக்குன்னு நசுக்கி உதட்டைக் கடிச்சிட்டான்."
"என்னால என்ன பண்றதுன்னு தெரியல, அவனைத் தள்ளவே முடியல. 'எனக்குப் பால் கொடு, நான் குடிச்சிட்டு உன்னை விட்டுடறேன்'னு சொன்னான்."
"'பால் மட்டும் கொடு, அதுக்கப்புறம் எதுவும் கேட்க மாட்டேன்' அப்படின்னு சொல்லிக்கிட்டு என் நைட்டிக்குள்ள கைய விட்டு கசக்க ஆரம்பிச்சுட்டான்."
"ஐயோ இதெல்லாம் வேணாம்டான்னு சொல்றதுக்குள்ளயே என் நைட்டி ஜிப்பை அறுத்துட்டான். உள்ள என்னத்தைப் பார்த்த உடனே அவனுக்கு எப்படி இருந்துச்சுன்னு தெரியல. அப்படியே வாய் வச்சுக்கன்னு குட்டி பால் குடிக்கிற போல குடிக்க ஆரம்பிச்சிட்டான்."
அவள் சொன்ன விதமே வைஷ்ணவியின் பால் மடிகள் விரைத்துச் சுரக்கத் தயாராய் இருந்தன.
"எனக்கு உடம்பு நடுங்க ஆரம்பிச்சிடுச்சு, என்னால எப்படி அதைத் தாங்கறது? உங்ககிட்ட என் உணர்வுகளை எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியல."
"சீ போடான்னு தள்ளறதுக்குக் காலைத் தூக்கினேன், அதான் தப்பு. அவன் என் நைட்டிக்குள்ள கைய விட்டுட்டான்."
"நான் ஜட்டியும் போடல, உள்பாவாடையும் போடல. இதான் சாக்குன்னு அவன் முழு நைட்டியும் கழட்டிப் போட்டான்,"
"அம்மணமா ஒரு ஆம்பள முன்னாடி தன்னந்தனியா நான் இருக்கிறப்போ, இப்ப உன்னை நான் ஏத்துக்கிறதா, ஒதுக்குகிறதான்னு யோசிச்சுப் பாருங்க. அப்படியும் நான் ரொம்ப கடுப்பாதான் இருந்தேன். ஆனா என்னுடைய போராட்டம் எதுவுமே அவனுக்கு இன்னும் செல்லுபடி ஆகல. எவ்வளவுதான் ரெண்டு காலையும் போட்டு மடக்கிப் பின்னிருந்தாலும் ரொம்ப அசால்ட்டா ரெண்டு காலையும் விரிச்சு உள்ள தலையை விட்டுட்டான், அவன் அந்த இடத்துல வச்சு நக்க ஆரம்பிச்ச அப்புறமா என்னால முடியல.. 'ஐயோ, என்னை ஏத்துக்கடா, என்னை அனுபவிச்சுக்கோ'ன்னு கதற ஆரம்பிச்சிட்டேன்."
"எனக்கு இதுவரைக்கும் கிடைக்காத சுகத்தை நீ கொடுத்துடுடா அப்படின்னு வேண்டிக்கிட்டேன். அவனை இறுக்கமாகக் கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்ட கொஞ்ச நேரத்திலேயே அவன் என்னை முழு கண்ட்ரோலுக்கு கொண்டு வந்துட்டான்."
"அவனுக்கு என்கிட்ட எப்படி தேவையோ அப்படி அனுபவிக்க ஆரம்பிச்சுட்டான்மா," கிரிஜா அழுகையும் பெருமூச்சுமாய் சொல்லி முடிக்கையில் வைஷ்ணவிக்கு அப்போது உடல் நடுங்கியது.
"'நானும் சீக்கிரம் முடிச்சிட்டு என்னை விடுவான்னுதான் பார்த்தேன். ஆனா கிட்டத்தட்ட 15 நிமிஷம் அந்த மழையில என்னை வச்சு நல்லா செஞ்சிட்டான். அவன் என்னை ஒன் டைம் செஞ்சது போதாதுன்னு திரும்ப என் ரூமுக்கு வந்து மறுபடியும் செஞ்சான். எதுக்குடா செகண்ட் டைம்னு கேட்டேன். ஒரே டைம் செஞ்சிட்டு விட்டா நான் அவனை வெறுத்துடுவேனாம். திரும்ப திரும்ப செஞ்சாதான் நான் அவன் ஞாபகமாவே இருப்பேனாம்."
"ஆனா விடிஞ்சப்புறம் அவனைப் பாக்கக் கூடாது, அவன் கிட்ட பேசக் கூடாதுன்னுதான் நினைச்சேன். ஆனா அன்னிக்கே மறுபடியும் ராத்திரி என் கதவைத் தட்டுனான். நல்லா குடிச்சிருந்தான் போல. கால்ல விழுந்து அழுதான், தெரியாம தப்பு பண்ணிட்டேன்னு அழுதான். மன்னிப்பு கேட்டதோடு சரி, மறுபடியும் அவன் மனுஷனா நடந்துக்கல. தள்ளி பெட் மேல ஏறி புரண்டு என்னை ஆசை தீர அனுபவிச்சிட்டுப் போனான்மா."
அன்றுதான் வைஷ்ணவியின் கள்ளம்கபடமில்லாத வெள்ளை மனசு கரைபடிந்து மோசமாகக் கெட்டது. அவள் தனது காம வேட்கை எவ்வாறெல்லாம் தீர்க்கப்பட்டது என்பது பற்றி கிரிஜா அந்த மணமாகியும் படுக்கைச் சுகம் கிடைக்காத முதிர்கன்னிக்கு விலாவாரியாக அன்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டாள்.
வைஷ்ணவியால் அதன் தாக்கத்தைத் தாங்க முடியவில்லை. அடிவயிற்றுக்குக் கீழே சூடாகிவிட, அங்கே உள்ளங்கையைப் படர வைத்து அந்த இரவைச் சிரமத்துடன் கழித்தாள்.
கிரிஜா சொன்னதிலிருந்து, கண்டிப்பாக ஒவ்வொரு பெண்ணின் வாழ்க்கையிலும் ஆண் இருக்க வேண்டும் எனப் புரிகிறது. அவள் அன்று முதன்முதலாகத் தான் விலக்கிவிட்ட மாதவனுக்காக அழுதாள்.
'நான் எனக்குக் கிடைத்த ஒரு ஆண் துணையை என்னுடைய அகம்பாவத்தாலும் திமிராலும் அழித்துவிட்டேன்.' அவளது தாலி கட்டிய கணவன் கிரிஜாவுடன் இருந்தான் என்பது உண்மைதான். ஆனால், அந்த அளவுக்கு அவனைக் கொண்டு சென்றது நான்தானே? நான் பட்டினி போட்டால் அவன் சாப்பிட வேறு எங்காவதுதானே போவான்? அப்படித்தானே நடந்தது? கிரிஜாவைக் கை பிடித்து இழுத்தான். என்னால் மாதவின் வாழ்க்கையே பாழாகிவிட்டது.
'ச்சே, என்ன மாதிரியான பிறப்பு நான்? எனக்கும் சுகம் இல்லாமல், என்னைக் கட்டியவனுக்கும் சுகம் தராமல், என்ன இப்படி ஒரு வாழ்க்கையை நான் ஏன் வாழ வேண்டும்? எனக்கு ஏன் இப்படி? மகா இசை அறிவினைக் கொடுத்த கடவுள், எல்லோருக்கும் கிடைக்கிற சாதாரண வாழ்க்கையைக் கூட எனக்கு ஏன் கொடுக்கவில்லை? கன்னிப்பூ காலகாலத்தில் மலர வேண்டும் என்பார்கள். எனக்கு ஏன் மலரவில்லை? நான் ஏன் அதை மலர வேண்டும் என நினைக்கவில்லை? நானே அதை அழித்துவிட்டேன்.'
பருவம் தவறிப் பெய்யும் மழையால் யாருக்கு என்ன லாபம்? 20, 21 வயதிலேயே என் காமம் அடங்கியிருக்க வேண்டும். ஆனால், எனது காமம் பருவம் தவறி இப்போது முப்பதுக்கு மேல் ஏன் இந்த அளவுக்குப் பொங்குகிறது? எவனோ ஒருவன் என்னை அள்ளிப் பிசைய வேண்டும் என நான் நினைப்பதற்குக் காரணம் எது? என் உடலா? என் வயதா? என் உணவா?
அவள் அப்போது அதனாலேயே சுரேஷை நேருக்கு நேராகப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்தாள். அவன் சட்டை பட்டனை இரண்டு மூன்று கழட்டிவிட்டு வர, அந்த இடைவெளியில் அவனுடைய அடர்த்தியான மார்புச் சுருள் முடிகள் புதர் போல மண்டி கிடக்க, அதன் உள்ளே ஒளிந்திருக்கும் அவனது தங்கச் செயின் அவளைச் சொல்லொண்ணாத துன்பத்திற்கு உள்ளாக்கியது.
கல்யாணம் ஆகியும் கன்னி கழியாத ஒரு இளம் எஜமானிக்கு டிரைவராக இருக்கிறவன், இத்தனை காட்டனாகவா இருப்பான்? அதுவும் அவள் யாரிடம் தன் இரண்டாம் நிலை வாழ்க்கையைத் தர ஆசைப்பட்டாளோ, அந்த அனிருத்தையே இவன் சர்வ சாதாரணமா அடித்து விரட்ட, அவளது உள்மனது அனிருத்திடமிருந்து சுரேஷுக்குச் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் தாவியது.
அதிலிருந்து அவள் கண் மூடி தூங்கும்போதெல்லாம் சுரேஷே கனவில் வந்தான். கனவில் அனிருத்தை அடித்துத் துவைத்தான். தட்ட மாலை சுற்றித் தூக்கிப்போட்டான். அவனுடைய இஷ்ட தெய்வங்களெல்லாம் வரிசையாகத் தோன்றிய பின் மெதுவாக அவை சுரேஷாக மாற, அவள் பெரிதும் அச்சப்பட்டாள். மனசு போகும் தினுசைக் கண்டு பயந்தாள்.
அவன் என்ன சாதியோ, மதமோ, கோத்திரமோ? எங்கே அவன் மீது காமவயப்பட்டு விடுவோமோ என்று எண்ணி அவள் அவனைப் பார்ப்பதையே தவிர்த்தாள்.
அதற்காகவே அவனைச் காரணமில்லாமலேயே திட்ட ஆரம்பித்தாள். எரிச்சலாகப் பேசினாள். 'அவன் மீது இருக்கும் தன்னுடைய பொஸசிவ்னஸைக் குறைக்க வேண்டும்' என நினைத்தாள். ஆனால், அது நாளுக்கு நாள் அதிகமாகத்தான் ஆனது. அவன் ஒருமுறை இறுக்கமான ஷார்ட் பனியன் அணிந்து தோட்டத்தில் ஏதோ ஒரு வேலை செய்துகொண்டிருந்தான். போர்டிகோவில் நின்றுகொண்டிருந்த மந்தாகினி எதையோ வெறித்துப் பார்ப்பதை உணர்ந்து 'அப்படி என்னதான் பார்க்கிறாள்?' என வைஷ்ணவி எட்டிப் பார்க்க, மந்தாகினி பார்த்துக்கொண்டிருந்தது சுரேஷின் முதுகையும், பின்புறத்தையும்தான்.
'அவனை விட ஏழெட்டு வயது குறைவாக இருக்கும் இந்தச் சின்னப்பெண்ணுக்கு அவன் மீது இவ்வளவு ஆசையா?' என வைஷ்ணவி வியந்தாள். அவள் மீது பொறாமையும் பட்டாள். ஆனால், எந்தக் காலத்திலும் நாம் அவன் மீது காமவயப்பட்டுவிடக் கூடாது, அது நமது அந்தஸ்துக்கும் கௌரவத்துக்கும் இழுக்கு என்ற அளவில் தான் வைஷ்ணவி நடந்து வந்தாள்.
ஆனால், அந்த தெய்வீக மணம் கமழும் அவளின் உள்மனது கூட சமீப காலமாகப் பாதிக்கப்பட்டற்குக் காரணம் கிரிஜாவுடன் யாரோ இருந்த கலவிக் காட்சியைக் பார்த்ததுதானோ என்னவோ தெரியவில்லை.
முதலில் பார்த்ததும் அதிர்ந்துவிட்டாள். 'அய்யோ, சுரேஷா?' இல்லை, முருகேசன் என கிரிஜா சொன்னதும் ஏனோ அவளுக்கு நிம்மதியாக இருந்தது. 'ஏன் நிம்மதியாக இருக்க வேண்டும்?' என்பதுதான் புரியவில்லை.
'நமக்கு ஏன் அப்படி ஒரு படுக்கைச் சம்பவம் இதுவரை நடக்கவில்லை? காலத்துக்கும் நமக்கு அது நடக்காமல் போயிடுமோ? அது கண்டிப்பாக நமக்குத் தேவையா? நம்முடைய வீண் திமிரால் அதை நாம் இழந்துவிட்டோமோ?' என்றெல்லாம் அவள் மனதுக்குள் அவளையும் அறியாமல் பிதற்ற ஆரம்பித்துவிட்டாள்.
முருகேசன் சற்று வயோதிகன். அவனை விட சுரேஷ் இளவயத்தினன். சுரேஷ் மாநிறத்தவனாக இருந்தாலும் அவனது அடர்த்தியான தலைமுடியும் மீசையும் தாடியும் அவனுடைய முகத்தை உருண்டையாக்கி அழகு ஊட்டின. அடர்த்தியான புருவமும் அதன் கீழ் கருவிழிகளும் எப்போதுமே முகத்தில் குடியிருக்கும் புன்முறுவலும் வைஷ்ணவியை சதா தொல்லைக்கு உட்படுத்தின.
'அப்படிப் பாக்குறதெல்லாம் வேணாம்,' சௌந்தர்யா போல பாட்டு பாடினாள்.
ஏனோ அவள் பார்த்துப் பார்த்து அணியும் உடைகளெல்லாம் அவனுக்கானது போலவே என நினைத்து அவள் அணிய ஆரம்பித்தாள். சென்ட் அடிக்கும்போதெல்லாம் 'இது அவனுக்குப் பிடிக்குமா?' என வீம்பாக நினைத்தாள்.
ஆனால், உள்மனம் அதைச் செய்தாலும் அவளது வெளிமனமும் அறிவும் அதை ஏற்றுக்க்கொள்ளவில்லை. 'நீ யார்? உன் புகழ் என்ன? உன் செல்வாக்கு என்ன? அவன் ஒரு சாதாரண டிரைவர்தான், வலுவான ஆள். மற்றபடி விசேஷமாக எதுவும் இல்லை' என அவள் நினைத்தாள்.
ஆனால், சென்ற மாதம் அந்த ஷூட்டிங் ஸ்பாட்டில் அவன் நடந்துகொண்ட விதம் எப்படிப்பட்ட இளம் பெண்ணையும் அவன் மீது பைத்தியமாக்கிவிடும். அந்த அளவுக்கு சுரேஷ் அன்று உக்கிரமடைந்தான். அங்கே யாரோ வைஷ்ணவியைப் பற்றி அவதூறாகப் பேசிவிட, காரில் இருந்து எழுந்த சுரேஷ் எல்லோரையும் சூறையாடிவிட்டான்.
'ஒருத்தரையும் விடாதே சுரேஷ்' எனத் தன்னுடைய அந்தரங்கக் காதலனுக்கு உத்தரவு போல அவள் சொல்ல, அதை ஏற்று சுரேஷ் ஷூட்டிங் ஸ்பாட்டில் டைரக்டர் உட்பட ஒவ்வொருவராகப் பிரித்து மேய்ந்தான்.
கோபத்தின் உச்சியில் இருந்த சுரேஷை, "சரி போதும், உட்கார்" என ஒரே வார்த்தை சொன்னவுடன் அமைதியாக வந்து உட்கார்ந்துவிட்டான். அதுதான் சுரேஷ். 'எப்படிப்பட்ட மதம் கொண்ட யானையும் ஒரு பாகனின் சிறு குச்சிக்குக் கட்டுப்படுவது போல என்னுடைய வாய் உத்தரவுக்குக் கட்டுப்பட்டுவிட்டான்' என்று நினைக்கவே அவளுக்கு போதையாக இருந்தது.
அன்று கேரளாவுக்கு அந்த கச்சேரிக்குப் போகும் வரை அவள் சுரேஷின் பின் கழுத்தையும் முதுகையுமே ரகசியமாகப் பார்த்துக்கொண்டே வந்தாள். அந்தத் தாடியும் கிருதாவும் அவளுக்குள் குறுகுறுப்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டே வந்தன.
போதாதாற்கு அந்த மந்தாகினி கூட, "அது எப்படி மேடம், ஒரே ஆளு அத்தனை பேரையும் அடிச்சிட்டான்? யப்பா சினிமா கெட்டது போங்க, எவ்வளவு ஸ்ட்ராங்கான ஆளு மேடம்? இவனைப் போய் நீங்க வேலையை விட்டு அனுப்பணும்னு சொல்றீங்களே, நல்லா யோசிச்சுக்கங்க" என்றாள்.
அதுமட்டுமா? "மேடம், அவ்வளவு கோவக்காரனா இருந்தாலும் நீங்க 'போதும் உட்கார்'னு சொன்ன உடனே சுரேஷ் உட்கார்ந்துட்டான் பாத்தீங்களா? இப்படிப்பட்ட விசுவாச அடிமை உங்களுக்குக் கிடைப்பானா?" என்றெல்லாம் அவனைப் புகழ்ந்து தள்ளினாள்.
ஆனால், மந்தாகினியிடம் இவளுக்கு என்ன சொல்லிப் புரியவைப்பது? 'என்னுடைய பூவினும் மெல்லிய பூங்கொடி தேகம், இந்த சுரேஷ் எனும் தூணின் மீது விழுந்திடுமோ என பயமாக இருக்கிறது. அதற்குள் அவனைத் துரத்திட வேணும்' என எப்படி மந்தாகினியிடம் சொல்லிவிடுவது?
எந்த ஒரு காரணமும் இல்லாமல் இவனை எப்படியாவது இந்த வீட்டை விட்டு அனுப்ப வேண்டும் என அவள் உடனடியாக முடிவு எடுத்தாள்.
அவனுக்கேற்ற இன்னொரு வேலையை டவுனில் தனக்குத் தெரிந்த டவுன் ஆடிட்டர் ராமநாதன் வீட்டில் பார்த்தாள். பொங்கலுக்குப் பிறகு அவர்கள் அவனை வேலைக்கு அனுப்பச் சொன்னார்கள். அவன் போவதுதான் நமது இளமைக்குப் பாதுகாப்பு, எனது தறிகெட்ட எண்ணத்திற்குத் தடுப்பு. அடுப்பிருந்தால் தானே புகையும்? இவனைக் கண்டிப்பாக விரட்டிவிட வேண்டும். கிரிஜா, மந்தாகினி போதும் நமக்கு.
எல்லாம் சரியாகத்தான் போய்க்கொண்டிருந்தது. ஆனால், நேற்று அவனுடன் நான் தனியாக நாகர்கோவில் வரை காரில் போயிருக்கக் கூடாது. அந்த மண்டபத்தில் மந்தாகினி - அனிருத்தைப் பார்த்திருக்கக் கூடாது. அதுதான் கட்டில் வரை என்னைக் கொண்டுவந்து விட்டுவிட்டது.