[Peterparker69]

எபிசோடு : 68

"என்னாச்சு,. சொல்லி தான் தொலையேன்!"
"கார் பள்ளத்துல மாட்டிக்கொண்டதம்மா."
'மழை செய்யும் கோளாறு, கொதிக்குதே பாலாறு, ஊஊஊஊ' அடச்சே இதென்ன? இந்த இக்கட்டான நேரத்தில் இப்படி ஒரு பாடல்வரி என் மனதுக்குள்,
"காரை ஆக்ஸிலரேட்டர் கொடு."
"சரிங்கம்மா," அவன் கடுமையாக முயற்சித்தான். கார் ஏறவில்லை.
"இருங்கம்மா பின்னாடி போய் பாக்குறேன்."
"நான் ஸ்டீயரிங் பிடிக்கட்டுமா?"
"வேணாம்மா, இருங்க." அவன் கதவை திறந்து பின்னால் போய் பள்ளத்தைப் பார்த்தான். அந்த பழைய பள்ளம் தான். ஆனால் அன்றை விட இன்று பெரிதாகி இருந்தது. பள்ளம் முழுக்க நீர் நிரம்பி இருக்க, கிரிஜாவுடன் வந்த போது சிக்கிய அதே பழைய பள்ளம் தான். ஆனால் அது திடம், இது எதிர்பாராதது. காரை கண்டிப்பாக ஒரே ஆளால் தூக்கி தள்ள முடியாது.
"என்ன ஆச்சு?" வைஷ்ணவி கேட்டுக் கொண்டே வர,
"அய்யோ நீங்க ஏன் வந்தீங்க? கார்ல போய் இருங்கம்மா."
"இருக்கட்டும். இப்ப என்ன பண்றது? நனையறீங்களே நீங்க?"
"ஏன் கத்தறே? ஒற்றை ஆள் நீ எப்படி தூக்குவே?"
"அம்மா, அதை நான் பார்த்துக்கறேன், நீங்க உள்ள போங்களேன்."
'ஷட் அப், எப்ப பார்த்தாலும் அம்மா அம்மா அம்மா,' அவளுக்கு அவனை ஏனோ திட்டவேண்டும் போலிருக்க,
"இரு நான் போய் ஆக்ஸிலரேட்டர் கொடுக்கறேன், நீ தள்ளு,"
அவள் அவன் சீட்டில் போய் உட்கார்ந்தாள். சீட்டில் படர்ந்து இருந்த அவனது உடல் சூடு அவளுக்கு பரவ, அவள் திகைத்துப் போய் செய்வதறியாது விழிக்க,
"அம்மா அம்மா தள்றேன்மா,"
"ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்," ஆக்ஸிலரேட்டர் கொடுத்தாள். கார் மேடேறியது. அவன் வர, அவள் கதவை திறக்க, கதவு அவன் மீது இடிக்க,
"இடியட், தள்ளி நில்லு, மரம் மாதிரி வழியில நிக்கறியே!" அவனை அவள் தேவையில்லாமல் திட்டினாள்.
"மன்னித்துவிடுங்கள் அம்மா."
"பள்ளம் கூட பார்த்து வர மாட்டியா?"
"தண்ணியில பள்ளம் தெரியலம்மா."
"சரியான மடச் சாம்பிராணி, ஞான சூன்யம்!"
"மேடம்?" அவன் திகைக்க,
"தினமும் வர வழிதானே?"
"மன்னித்துவிடுங்கள் அம்மா."
"போற புது இடத்துல இப்படி வகை தொகை இல்லாம வண்டி ஓட்டிடாதே, புரிகிறதா?"
"சரிங்கம்மா." தன் எஜமானிக்கு ஏன் திடீரென இவ்வளவு கோபம்? அவன் புரியாது விழித்தான்.
"வண்டியை எடு."
அவள் பின் சீட்டில் வந்து உட்கார்ந்தாள். உடல் முழுக்க அணலாய் அடித்தது. படபடவென மார்புக் கூடுகள் துடித்தன. அவள் காட்டு இருளை பார்த்து அச்சப்பட்டாள்.
கார் கிளம்ப, அவள் தேகம் கொதித்தது. மழையில் நனைந்தது, ஈரக் காற்று எல்லாம் சேர்ந்து அவள் உடலின் சூட்டை கிளப்ப,
"ஏசி ஆஃப் பண்ணு,"
"சரிங்கம்மா." அவன் ஏசி பட்டனை தேட,
"மழை பொழியுது, உடம்பெல்லாம் ஈரம், ஏசி ஆஃப் பண்ணனும்னு அறிவில்ல உனக்கு!" கடுமையான வார்த்தைகள் வந்து விழ, அவன் திகைத்துப் போய்,
"மன்னிச்சுக்கங்கம்மா," அவன் பதறிப் போய் ஏசியை ஆஃப் செய்தான்.
'அம்மா எப்போதும் இப்படி திட்டியதில்லையே? அய்யோ இந்த வீடு எப்ப தான் வரும்? ஒரு பதின்மூன்று கிலோ மீட்டருக்கு பத்து மணி நேரமா?'
கார் பங்களாவை நெருங்கியது. செக்யூரிட்டி இல்லை. சுரேஷ்ஷே ஓடிப்போய் கேட்டை திறந்து காரை எடுத்தான். பெருமழை அப்போதும் விடவில்லை. இது தான் உலகின் கடைசி மழை போல கொட்டிக்கொண்டே இருந்தது.
போர்டிகோவில் கார் வந்து நின்றதும், சுரேஷ் முதலில் இறங்கி காரின் பின் கதவை திறந்துவிட்டான். ஆனால் வைஷ்ணவியால் சட்டென எழுந்திருக்க முடியவில்லை. கோபத்தில் கத்தியதாலே என்னவோ, கால்களில் பலமில்லை. அதிகம் சோர்ந்து போயிருந்தாள். மாறுபட்ட மனநிலைகள், அதிக யோசனைகள் அவள் உடலின் சமநிலையைக் கெடுத்து அவளை ஒரு வழியாக்க, உடலை முன்னுக்கு அசைத்ததுமே அவளுக்கு தலை சுற்றுவது போலிருந்தது.
"கிரிஜாவை கூப்பிடவாம்மா?"
"வேணாம் நீ போ, காரை ஷெட்ல விடு."
அவள் ஒரு காலை காரிலிருந்து தரையில் எடுத்துக் கீழே வைத்து, கார் கதவை ஊன்றி, மறுகாலையும் எடுத்து வைக்கும்போது அவள் தள்ளாடினாள். 'இதென்ன தரை ஆடுகிறதா? என் உடல் ஆடுகிறதா?' இறங்கி அசையாமல் நின்றாள். அவன் மரமாய் அச்சத்துடன் நிற்க,
"எனக்கொன்னும் இல்லை. நீ போன்னு சொல்கிறேனல்லவா?"
அவள் அடுத்த அடி வைக்க போக, அது முடியாமல் அவள் கால் நகர மறுக்க, உடல் பின்னோக்கி கார் பக்கம் சாயப் போக,
"அய்யோ என்னாச்சும்மா?" அவன் பதறி, துணிச்சலாக அவளை ஆபத்துக்குதவியாய் சட்டென்று தாங்கிக்கொள்ள, அவனுக்கு உடம்பு நடுங்கியது.
வைஷ்ணவியின் உடம்பு முழுதுமாய் அவன் மீது பட்டு நசுங்கவில்லை. உடம்பும் உடம்பும் தொடவில்லை என்பது தான் அந்த பொழுதின் ஆகச் சிறந்த பெரிய ஆறுதல். அவன் விட்டால், அவள் தளர்ந்து விழுந்து விடுவாள் போல ஒரு தலைச்சுற்றல், மயக்கம். அவளை காரிலும் அல்லாமல், தன் மீதும் அல்லாமல் அவளை ஒப்புக்கு பிடித்தவன்,
"ஏய் கிரிஜா," என பொண்டாட்டியை கூப்பிடுபவன் போல அத்தனை அதிகாரம், அந்த பங்களா அதிர்ந்து படபடவென நொறுங்கும்படி கத்தினான்.
"அய்யோ என்னாச்சு?" அவள் எதிர்க்குரலிட,
"வா இங்கே சீக்கிரம், அம்மாவுக்கு உடம்பு சுகமில்லை. மழையில் நனைஞ்சிட்டாங்க, நடக்க முடியல வா!"
கிரிஜா உள்ளேயிருந்து கதவைத் திறந்துகொண்டு ஓடிவந்தாள். கலவரமாக இருந்தாள்.
"அ, அம்மா மழையில நனைஞ்சிட்டாங்களா,?"
"ஏ, ஏன் நனைஞ்சாங்க,?"
"கார் நின்னுச்சு, அதுக்குள்ள அம்மா சட்டென்று இறங்கிட்டாங்க. நீ கூட்டி போ சீக்கிரம், வெளி காற்று ஆகாது,"
"செருப்பு கழற்றுகிறேன் முதல்ல."
"வேணாம், செருப்போட போகட்டும், கால்ல ஈரம் ஏறுது, இந்தா இந்தா முதல்ல அம்மாவப் பிடி. இந்நேரம் தடால்னு சாய்ந்து விழுந்துவிடப் பார்த்தார்கள்" என்றான் கவலையாக.
"சரி நீ போ, நான் பார்த்துக்கறேன்."
"சரி."
கிரிஜா வைஷ்ணவியை கைதாங்கலாக பிடித்து உள்ளே அழைத்து வந்தாள்.
"சோபாவில உட்கார்ந்துகொள்கிறீர்களா?"
"இல்லை என் ரூமுக்கு போறேன்."
"படி ஏறணுமே?"
"பரவாயில்லை நான் போறேன்."
"சரி, சாப்பிடவில்லையே நீங்க?"
"கோயில்ல வெண் பொங்கல் சாப்பிட்டேன், எனக்கு எதுவும் வேணாம்."
இருவருமே படிக்கட்டில் ஒன்றாய் ஏற, வைஷ்ணவியின் கனத்தை கிரிஜாவால் தாங்க முடியவில்லை.
"சுரேஷ், சுரேஷ்,"
"என்ன ஆச்சு?" ரூமை நோக்கி சோர்வாய் போய்க் கொண்டிருந்த அவன் குரல் கேட்டு உள்ளே ஓடி வந்தான்.
"கொஞ்சம் பிடி,"
அவன் திகைத்தான்.
"ம்ம்ம் அம்மா பக்கம் பிடி, சாயறாங்க."
அவன் பிடித்தான். மிக மரியாதையாய் அவளின் புஜத்தை மட்டும் பிடித்தான். அவர்கள் இருவரையும் வைஷ்ணவி பற்றிக் கொண்டாள். வைஷ்ணவியை ஈரம் சொட்டச் சொட்ட, படிக்கட்டில் மூவருமே மெல்ல நடக்க, மேல்தளம் வந்தவுடன்,
"சரி நீ போ சுரேஷ்" என்றாள் கிரிஜா.
"எதுவென்றால் கூப்பிடு, விடிந்தால் ஆஸ்பத்திரி போலாம்."
"ஆஸ்பத்திரியா? நல்ல நாளெல்லாம் வருது, இப்ப போயா?"
"ஆமா, நாள் நட்சத்திரமெல்லாம் பார்க்க வேணாம்."
"சரி, நீ போறப்ப கிச்சன் போய் வெந்நீர் வெச்சுட்டு போ."
"ம்ம்." அவன் அவசரமாய் கீழே போனான்.
"என்னம்மா? எதுக்கு இப்படி மழையில் நனையனும்?" கனிவுடன் கேட்டாள் கிரிஜா.
"ம்கூம் எனக்கு ஒண்ணுமில்லை. என்னை விடு கிரிஜா. லேசா தலைவலி, ஜுரம், கிர்ருன்னு இருக்கு. ஏதாச்சும் காட்டன் புடவையை எடு. அலமாரியில தைலம் இருக்கும் எடு" என்று சொன்னாள்.
'குரலே சரியில்லை. பாடகிக்கு குரல் தானே முக்கியம். இப்படி கொண கொணவென பேசுகிறாளே?' கிரிஜா யோசித்தாள்.
"இருங்க ஹீட்டர் போடறேன், கொஞ்சம் பாதத்தை பக்கெட்ல வெச்சு பாருங்க."
அவள் பாத்ரூமுக்கு போக, வைஷ்ணவி பாவாடை, கச்சை, உள்ளாடை, ஈரப் புடவை எல்லாம் அவிழ்த்து எறிந்துவிட்டு வேறு புடவை, உடைகளை எடுத்து அணிந்து கையில் கிடைத்த துண்டை எடுத்து தலையை நன்றாகத் துவட்டிக் கொள்ளும் போது கிரிஜா பக்கெட்டில் சூடான நீரை எடுத்து வந்து தர, இரு கால்களையும் பக்கெட் நீரில் விட இதமாக இருந்தது. ஆனால் அதிக நேரம் உட்கார முடியவில்லை.
"குடிக்க தண்ணீர் கொடு, படுக்கறேன்."
"சுரேஷ் போயிருக்கான் சுடுதண்ணீர் போட, கிச்சனுக்கு."
"அவனுக்கு ஏன் சிரமம்?"
"பரவாயில்லை, அதெல்லாம் செய்வான்,"
"சரி நான் சாய்ந்து படுக்கறேன், கண்ணை சுழட்டுது."
தனது படுக்கையில் சாய்ந்து காலை மடக்கி குளிருக்கு அடக்கமாக மெல்ல சுருண்டாள் வைஷ்ணவி. கிரிஜா ஈரத்துணிகளையெல்லாம் எடுத்து பக்கெட்டில் போட்டு அப்புறப்படுத்திக் கொண்டிருந்தபோது சுரேஷ் கதவை தட்டினான்.
"இரு வரேன், உள்ள வந்துடாதே!" கிரிஜா திரும்பி வைஷ்ணவியின் ஆடைகள் எல்லாம் சரிவர இருக்கிறதா என்பதை பார்த்துவிட்டு கதவை திறந்தாள்.
"இந்தா வெந்நீர், அம்மா எப்படி இருக்காங்க? தூங்குறாங்களா?"
"ம்ம் இப்ப தான் படுத்தாங்க,"
"உடம்புக்கு என்னவாம்?"
"தெரியவில்லை, வீட்டுக்கு தூரம் கூட இல்லை."
வெளியே கிரிஜா சொல்வதைக் கேட்டு விழித்துக் கொண்டிருந்த வைஷ்ணவிக்கு சுளீரென இருந்தது. 'பாதகத்தி, எதெல்லாம் சொல்றா பார் ஒரு ஆணிடம்!'
பிறகு அவர்களுக்குள் ஏதோ கிசுகிசுவென்று பேசிக்கொண்டார்கள். அதெல்லாம் அவளுக்கும் சன்னமாகக் கேட்டது.
'ச்..சே.. வேலைக்காரர்கள் அருகே இருக்க, முதலாளி ஜுரத்தில் படுத்திருப்பது பெரிய தர்மசங்கடம். 'பார்த்தியா என்னென்ன ஆடினா? இப்ப பார், நாம ஒரு டம்ளர் தண்ணீர் கொடுத்தா தான் ஆச்சு?' என்பது தான் அதற்கு பொருள். ஆனால், இவர்களும் அப்படித்தான் பேசுவார்களா? என்ன? தெரியலையே?'
என்ன இருந்தாலும் குடும்பம், கணவன், பிள்ளைகள் வேண்டும் தான் போல, அவளுக்கு கல்யாணம், குடும்பம் மீது மரியாதை திடீரென வந்தது.
"என்னை சரி ஆக்கிவிடு ஆண்டவா. அப்பாவின் அடுத்த மாத நினைவு நாளில் முன்னூறு பேருக்கு அன்னதானம் போடுகிறேன். உடம்பையும் சரி, மனசையும் சரி," வைஷ்ணவி படுக்கையில் படுத்தபடியே ஆண்டவனை வேண்டிக் கொண்டிருந்தாள்.
அதிர்ச்சி, காமம், துரோகம், இனம் புரியாத பயம் எல்லாம் மண்டிக்கிடக்கும் மகா குழப்பமான என்னை இந்த நிலையில் இருந்து காப்பாற்று தெய்வமே! காம அலை அடிக்கும் காம நாற்றமெடுக்கும் என் உடம்பை சரியாக்கு. அவள் பெரிய மனக் குழப்பத்தில் இருந்தாள். காமத்தை அறு!
மந்தாகினி, அனிருத் காமக்கூத்தினை வெகு நேரம் கண் கொட்டாமல் பார்த்ததும், இப்படி பொலபொலவென ஊற்றும் ஒரு அடைமழையில் சுரேஷ்ஷுடன் காரில் வந்ததும், அவன் உட்கார்ந்த சீட்டில் அவள் உட்கார்ந்ததும், அந்த சூடு அவள் உடம்பில் ஏறியதும், காரிலிருந்து இறங்கும்போது தன்னை டிரைவர் தாங்கிப்பிடித்ததும் ஒரு கணம் அதிர்ச்சி அடைந்து, திகைப்பின் உச்சத்திற்கு போய் அவளுக்கு பெண்மை புல்லரித்தது, ஆனால் ஆனால், ச்சீ என்ன இது ஒரு அபத்த நினைப்பு இது?
அன்று கிரிஜாவை திட்டினோமே, 'போயும் போயும் தோட்டக்காரனுடனா?' என கரித்துக் கொட்டினோமே, இப்போது டிரைவர் கூட போய், ச்சே இந்த மனசு ஒரு குரங்கு, சாதாரண குரங்கல்ல, கள் குடித்த மனநோயாளி, சொல்லப் போனால் காமக் குரங்கு.
'அட ஆண்டவனே! எனக்கு ஏன் இப்படி கெட்ட எண்ணமெல்லாம் தோன்றுகிறது? என்னை உறங்காவது செய்யேன், அய்யோ ஜுரம் ஏறுவது போல இருக்கிறதே. நடக்கலாமா? நடக்க முடியுமா? இன்று உறங்கும் வரையிலாவது இந்த நீசத்தனமான எண்ணங்களையெல்லாம் அடியோடு வேர் அறுக்க மாட்டாயா கடவுளே?' எத்தனை கீர்த்தனைகள்? ஆரோஹணங்கள் உனக்கு மனமுருகி பாடி இருப்பேன்? எனக்கு போய் கெட்டது செய்கிறாயே? இல்லை எனக்கு நல்லது செய்கிறாயோ?
'எனக்கு ஏன் இப்படி மன ஊசல்கள்? தயை செய்து காப்பாற்றி, என்னை கரை சேர், எனக்கு எதுவும் வேண்டாம்' என்று வேண்டிக்கொண்டாள்.
போகப் போக, அவளுக்கு ஜுரம் கொஞ்சம் அதிகமானதைப் போல் தோன்றியது. 'ச்சே மழையில் நனைந்தது தான் பெரிய தப்பு. கொழுப்பெடுத்து அந்த வேலையை செய்தேன், சாதா ஜுரம் தான், ஆனால் தாங்கமுடியவில்லை,'
டீப்பாயிலிருந்து ஒரு பாசுரம் புத்தகத்தை எட்டி எடுத்தாள். மனசை அடக்கி கொஞ்ச நேரம் படிக்க நினைத்தாள். முடியவில்லை. பக்கமெல்லாம் காம நடனங்கள். எழுத்தைக் கண்ணால் பார்க்க முடியவில்லை. அவள் சிறிய எழுத்துகளை படிக்கும் போது போடும் கண்ணாடி எடுத்தாள். அவளுக்கு ரெகுலராக கண்ணாடி போடும் வழக்கமும் இல்லை. தன் நிலை கண்டு அவளுக்கு கண்களிலிருந்து மளமளவென்று நீர் வடிந்தது. கண்ணாடியை, புத்தகத்தை தூக்கி குட்டை மேசையில் வீசினாள். அசைக்கமுடியாத படி அவளுக்கு தலை பாரமாக இருக்கவே கட்டிலிலேயே எழுந்து பின் மீண்டும் சுருண்டு கால் மடித்து படுத்துக்கொண்டாள்.
"என்ன நான் போய் படுக்கவா? இல்லை ஹால்லயே இருக்கவா?" வெளியே டிரைவர் கிரிஜாவிடம் கேட்பது கேட்டது.
"ஹால்ல வேணாம், நீ போய் உன் ரூம்ல படு, நான் அம்மா ரூம் வாசலிலேயே படுக்கறேன், அம்மா கூப்பிட்டா நான் உனக்கு போன் பண்றேன்" கிரிஜா சொல்ல, நல்ல வேலைக்காரர்கள் தான். வைஷ்ணவி களைப்பில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள்.
நிறைய கெட்ட கனவு. வைஷ்ணவி தனி ஆளாய் ஓடிக் கொண்டிருந்தாள். பின்னால் ஒரு பெரிய மண் பாதை. உற்றுப் பார்க்க, மண் பாதை பெரிய மலைப்பாம்பானது. அவள் மூச்சிரைக்க ஓட அந்த பாம்பு அவளை விழுங்க வர, அவள் இன்னும் வேகமாய் ஓட, பெரிய பள்ளத்தில் விழுந்து போய்க்கொண்டே இருந்தாள். பயந்து போய் உச்சியைப் பார்க்கையில், அது பாம்பு, இப்போது பாம்பல்ல, வெள்ளைக் கயிறு. கயிறு கூட அல்ல, வெள்ளியைக் காய்ச்சி ஊற்றியது போல ஒரு நீர்கோடு, அருவியாகி காட்டாறாகி நதியானது, பாய்ந்து வந்தது. சாதாரண நதி அல்ல, நுரையுடன் திக்கான நீர் நிறைந்து, இரு பக்கமும் அடைத்துக் கொண்டு பெரு நதியாக ஓடி வர, அவள் எழுந்து ஓட முயன்றாள், முடியவில்லை. கால் அங்கேயே இழுத்துக் கொண்டு நின்றது.
'இதென்ன புதைமணலா? இல்லை புதைகுழியா? இல்லை யாரோ பிடித்து கொண்டு இருக்கிறார்கள். அய்யோ விடுங்களேன், நான் ஓடி போக வேண்டும். அந்தப் பெருநதி என்னை நோக்கி தான், என்னை விழுங்க தான் ஓடி வருகிறது, அய்யோ விடுங்களேன், அய்யோ விடுங்களேன்,'
"அம்மா, அம்மா," சுரேஷ் குரல் கொடுக்க,
"ஏய் யாரது?" அவள் டக்கென விழித்துக் கொண்டாள்.
"ஏய்ய்!" அவள் பயந்து போய் திகைக்க, அவள் பாதத்தில் கிரிஜாவும், சுரேஷ்ஷும் தைலம் தேய்த்துக் கொண்டு இருந்தார்கள்.
"ஏய்ய் இந்த நேரத்தில் என்ன பண்றீங்க?"
"அம்மா ஜுரத்தில முனகிட்டு இருந்தீங்க, அதான் தைலம் தேய்த்து பார்க்கலாம்னு,"
வைஷ்ணவி கோபமாய் சுரேஷ்ஷைப் பார்க்க,
"என்னால் தேய்க்க முடியலை, அதான் அழுத்தமாய் தேய்க்க இவனை கூப்பிட்டேன். மன்னிச்சுக்கம்மா,"
",,,,"
"கால் மணி நேரமா தேய்க்கிறோம், அதான் ஜுரம் நல்லா விட்டிருக்கு,"
வாஸ்தவம் தான். சே என்ன ஒரு அற்புதமான வேலைக்காரர்கள் இவர்கள்! யாருக்கு கிடைப்பார்கள்?
"சுரேஷ், தைலம் எடுத்து நல்லா அம்மா உள்ளங்காலில் தேய்த்துக் கொண்டு இரு. நான் போய் வெந்நீர் எடுத்துட்டு வர்றேன்."
"சரி போயிட்டு சீக்கிரம் வா."
டிரைவர் சுரேஷ் தைலத்தை கைகளில் ஊற்றி வைஷ்ணவியின் பாதங்களிலும் கணுக்கால்களிலும் சூடு பறக்கத் தேய்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவளது, வெள்ளை வெளேரென இருக்கும் மிருதுவான, சிவந்த மெட்டி அணிந்த பாதங்களை அவன் தேய்க்க, வைஷ்ணவியால் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை. அவளது சேலை லேசாக நெகிழ்ந்து கணுக்காலின் மேலே ஏறி போயிருந்தது. ஒரு ஆண் தொடுவதை, இதை கட்டாயம் அனுமதிக்க முடியாது தான். ஆனால், இப்போது இதுதான் பெரிய நிவாரணம், ஜுரம் விட்டு வியர்வை வந்திருக்கிறது.
அவன் மாறி மாறித் தேய்க்கும்போதே அவள் இலேசாக அவனை புரியாமல் உற்று நோக்கினாள். அவன் முகமும் தோளும் மட்டும் அவளுக்கு தெரிந்தது. அவனது முழு உடம்பும் கட்டிலுக்கு கீழே இருக்க, 'இவனையா போ போ என துரத்துகிறோம்?'
"நான் தான்மா, நீங்க ஒன்னும் சங்கோஜப்படாதீங்க." அவன் சிரித்தான்.
",,,,"
"நான் அப்பவே ரூமுக்கு படுக்க போய்ட்டேன். நீங்க ரொம்ப பிற்றவே கிரிஜா ரொம்ப பயந்துபோய் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு போன் பண்ணி கூட்டி வரலாமான்னு கேட்டா."
",,,,"
"ஹாஸ்பிட்டல்ல காலையில கூட்டி வர சொன்னாங்க, கால்ல நீலகிரி தைலம் தேய்க்க சொன்னாங்க, அவளுக்கு தேய்த்து தேய்த்து கை வலி எடுத்திச்சு, அதான் ஆபத்துக்கு பாவமில்லைன்னு என்னை கூப்பிட்டா."
அவன் பேசினாலும் தேய்க்கும் வேகத்தை விடவில்லை. விட்டால் ராத்திரி முழுக்கவும் தேய்ப்பான் போல.
"இப்ப மணி என்ன?" அவள் தடுமாற்றமாய் கேட்டாள்.
"பதினொன்று ஆக போவுது."
",மந்தாகினி வந்துட்டாளா?" அவள் பேரை சொன்ன போதே வைஷ்ணவிக்கு ஆத்திரம் வந்து உடம்பெல்லாம் பரபரவென ஆகியது.
"வந்துட்டாங்க, பத்து மணிக்கு தூங்க போய்ட்டாங்க."
வைஷ்ணவி தூங்கப்போன அந்த சமயத்தில் தான், சுரேஷ் ரூமுக்கு போய்விட்ட அந்த சமயத்தில் தான் மந்தாகினி வந்தாள். அவளுக்கு வைஷ்ணவியின் சுகவீனம் ஏதும் தெரியாது. வேண்டுமென்றே சொல்லப்படவில்லை. தான் அனிருத்திடம் ஒன்றுக்கு இரண்டு முறை கசங்கி போய் நிற்கும் இந்த கோலத்தை பார்த்தால் கிரிஜா எளிதில் ஊகித்து விடுவாள் என்பதால் மந்தாகினி நேராக தன் ரூமுக்கு போய் தாளிட்டு, கொஞ்ச நேரத்தில் தூங்கிவிட்டாள்.
அதன்பின் வைஷ்ணவிக்கு ஜுரம் அதிகமாகி பிற்ற, வாசலில் படுத்து கிடந்த கிரிஜா வந்து பார்த்தாள். வைஷ்ணவிக்கு தைலம் தேய்த்து மாள முடியாமல் கீழே போக, மந்தாகினி வந்து விட்டது அவளுக்கு தெரிந்தது. மந்தாகினியை எழுப்பலாம் என நினைத்தாள். ஆனால், அவளும் பெண் தானே, அவளால் கூட வெகுநேரம் தைலம் தேய்க்க முடியாது. சுரேஷ் தான் சரி. மேலும், மந்தாகினி ஒரு படித்த பெண். அவள் எஜமானியின் காலுக்கு தைலம் தேய்ப்பாளோ என்னவோ! அதில்லாமல், எஜமானிக்கு சேவகம் செய்யும் இந்த பொன்னான வாய்ப்பை நாம் பயன்படுத்திக் கொள்ளாமல் மந்தாகினிக்கு விட்டு கொடுப்பதா?
இன்று லீவு போட்டு போனதால் மந்தாகினி மீது வைஷ்ணவி கோபமாக இருப்பாள். இதை பயன்படுத்தி மந்தாகினிக்கு எதிராக வைஷ்ணவியை திருப்பி விட வேண்டும். கிரிஜா சுரேஷ் ரூமின் கதவை தட்டி எழுப்பி கூட்டி தைலம் தேய்க்க வந்தாள்.
இப்போது கிரிஜா எதிர்பார்த்தது போலவே வைஷ்ணவிக்கு மந்தாகினியின் மீது இந்த நேரம் கோபம் பல மடங்கானது.
"மந்தாகினி மேடத்தை கூப்பிடட்டுமா மேடம்?"
"இந்த நேரத்துல ஒன்னும் வேணாம்."
அவன் கருமமே கண்ணாக வைஷ்ணவியின் கால் பாதங்களை ஒரு மிருதுவான தலையணையில் வைத்து தேய்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவ்வளவு பெரிய பங்களாவில் இந்த பெரிய படுக்கையறையில் ஏழுக்கு ஆறு கட்டிலில் நான் படுத்திருக்க, ஒரு ஆண் என் பாதங்களை பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறான். அவனும் நானும் மட்டும் தன்னந்தனியே இருக்கிறோம். எனது ஒவ்வொரு விரலையும் அவன் நீவிக் கொண்டு இருக்கிறான். இது தொடலா? வருடலா? சிகிச்சையா? தீண்டலா? இது தப்பில்லையா?
சே, நான் தனியாயிருந்தாலென்ன? அவன் விசுவாசமான வேலைக்காரன், நான் ஒழுக்கம் தவராத எஜமானி, ஏன் இப்படியெல்லாம் தப்பு தப்பாய் யோசித்து, எங்கெங்கோ கவனம் செலுத்தி, இன்று மாலை முதல் சதா இதைப் பற்றியே திரும்ப திரும்ப எண்ணும்படி தோன்றுகிறது?
கால்களை அவனது வலிமையான கரங்களிடம் கொடுத்துவிட்டு வைஷ்ணவி கண்களை மூடியிருந்தாள். அவனது காய்ப்பு காய்த்த உள்ளங்கையில் அவள் பாதம் அழுந்தி இருக்க, அவனது தைல தேய்ப்பு அந்த கன்னிப்பெண்ணுக்கு இதமாக இருந்தது.
'போதும் அமுத்தியது, வாடா மேலே' என அவனைப் பக்கத்தில் அழைத்து இறுக்கிக்கொண்டால் கூட, இன்னும் இதமாகத்தான் இருக்கும்!
ச்சீ இதென்ன பயங்கரம்? மோசமான விபரீதம்?
'என் கடவுளே, நான் வணங்கும் ஆண்டவா! எதற்கு இந்த யோசனை? எதற்கு இந்த பித்து? எனக்கு ஏன் இப்படி? நானா இப்படி?'
"பிறந்து மண்மீதில் பிணியே குடிகொண்டு பேரின்பத்தை மறந்து, சிற்றின்பத்தின்மேல் மயலாகி பறந்து உழன்றே, தடுமாறி பொன் தேடவே பணித்தாய் இறைவா,"
அவளுக்குள் அருணகிரிநாதர் பாடினார். ஆனால் அதை மீறி திரும்ப திரும்ப அதே வரிகள்,
"மதுக்குடம் சாயாதோ, இவன் அம்பு பாயாதோ?"
யார் அம்பு? இவனது அம்பா? அடிவயிற்றுக்கு மேலே ஒரு பெரிய ஜந்து ஊர்வது போல, அது மெல்ல இறங்குவது போல ஒரு பிரமை,
'அய்யோ. ச்சே,' அவள் வெடுக்கென்று அவனிடமிருந்து காலை உதறிக்கொண்டாள்.