Adultery சங்கீத தேவதையின் அரங்கேற்றம்

[Peterparker69]

எபிசோடு : 56

கீழே ரூமில் சுரேஷுக்கு இன்னும் ஆத்திரம் தாளவில்லை.
"த்தா, அவன் தவடையைக் கிழிக்காம விட்டுட்டோமே" எனத் தான் உறுமினான்.
அவன் தனது கட்டிலில் போய் படுத்தான். தான் மட்டும் சரியான நேரத்தில் வராதிருந்தால் நித்யானந்தன் வைஷ்ணவி மேடத்தை ஏதாவது செய்திருப்பான் என்பது மட்டும் சுரேஷின் உள்ளுணர்வுக்குத் தோன்றியது.
நல்லவேளையாக வைஷ்ணவி அம்மாவுக்கு டவுனுக்கு மாத்திரை வாங்க பாதி வழியில் போனபோதுதான் அவனுக்கு ஞாபகம் வந்தது, நாம் போன தடவை மெடிக்கல் ஷாப்பில் சில்லறை இல்லையென இரண்டு செட் மாத்திரை வாங்கப் போய், ஒரு செட்டை காரின் டேஷ்போர்டிலேயே வைத்துவிட்டு இன்னொரு செட்டை மட்டும் கிரிஜாவிடம் கொடுத்தோம் என்பது.
கிரிஜா ஒரு செட் மாத்திரையைத் தூக்கி குப்பையில் போட்டுவிட்டாள்.
அடடா, அப்ப இன்னொரு செட் டேஷ்போர்டில் இருக்குமே என அவன் டேஷ்போர்டில் தேடிப் பார்க்க, மாத்திரை கவர் இருந்தது. நாம் டவுன் போய், மாத்திரை வாங்கித் திரும்ப வர ரொம்ப தாமதமாகிவிடும்; அதற்குள்ளாக இந்த செட் மாத்திரையைக் கொடுத்துவிடலாம் என அவன் காரை யூ-டர்ன் போட்டுத் திருப்பிக்கொண்டு வந்தான்.
வரும்போதே 'வீட்டில் ஏதோ சரியில்லை' என்பது மட்டும் தோன்றியது. கதவு, காம்பவுண்ட் கேட் பெரிதாக திறந்திருந்தது. வாசலில் புதிய செருப்புகள் இருந்தன.
"யாருடா?" என செக்யூரிட்டியிடம் கேட்டதற்கு, "டாக்டர் நித்யானந்தன் வந்திருக்கிறார் சார்" என செக்யூரிட்டி சொன்னான்.
'நித்யானந்தனா? அவன் எதுக்கு இங்க வரான்? என்னமோ சரியில்லையே,' சுரேஷ் தயக்கமாக மாறிப் படிக்கட்டை எட்டிப் பார்க்க, கிரிஜா ரூம் கதவருகே கையைப் பிசைந்துகொண்டு நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
அவன் படிக்கட்டில் வரும் சத்தம் கேட்டதும் கிரிஜா பதறினாள்.
"நீ எதுக்கு இங்க வந்த? இப்ப வராத, போ"
"கிரிஜா"
"டா,டாக்டர் இருக்காரு," எனச் சொல்ல,
"ஏய், யாரு நித்யானந்தனா? என்கிட்ட இன்னொரு செட் மாத்திரை இருக்குடி, கார் டேஷ்போர்டுலயே இருக்கு. நான் அதைக் கவனிக்கல, இந்தா அம்மாகிட்ட குடு" என அவன் சொல்லப் போக, உள்ளே வைஷ்ணவி கத்தும் சத்தம் கேட்டது.
"என்னடி ஆச்சு? எதுக்குடி கத்துறாங்க?"
"இ,இல்லை இல்லை, நீ போ"
"ஏய்ய், என்னாச்சு அம்மாக்கு? சாதாரண ஜூரத்துக்கு போய்,"
"ஏய்ய் ஒன்னுமில்லை இல்லை, அதெல்லாம் ட்ரீட்மென்ட்தான், நீ போ, லேடீஸ் மேட்டர்" என்றாள்.
"லேடீஸ் மேட்டர்னா லேடி டாக்டரைக் கூப்பிட வேண்டியதுதானேடி?"
"ப்ச், இங்க எங்க இருக்காங்க லேடி டாக்டர், கேடி டாக்டர்,"
"ஆங்க், இவன் தான் கேடி டாக்டர்"
"அச்சோ, நீ போயேன்"
"ஏய்ய், ட்ரீட்மென்ட்டுக்கெல்லாம் எதுக்கு கத்துறாங்க? அம்மா என்ன பாப்பாவா?" அவன் கதவைத் திறக்க முயல, கிரிஜா அவனைத் தள்ளிவிட, சுரேஷ் கிரிஜாவை ஒரே அறை விட, அவளே தள்ளிப்போய் விழ, சுரேஷ் கதவுத் தாழ்ப்பாளைத் திறந்து உள்ளே ஓடினான்.
அந்தப் பயங்கர காட்சியைக் பார்த்துப் பதறினான். கைகள் தாமாகவே வலுவாக உயர, ஏற்கனவே டாக்டர் நித்யானந்தன் மீது அவனுக்குக் கட்டமைக்கப்பட்டிருந்த அவரது பிம்பம் அவனை ஆத்திரமடையச் செய்தது.
"க்காளி, எங்க வீட்டுலயேவா உன் கைவண்ணத்தைக் காட்டுறே?"
சுரேஷ் உள்ளே ஓடும்போது அந்த வழுக்கைத் தலை டாக்டர் வைஷ்ணவியின் சேலையைக் கெண்டைக்காலுக்கு மேலே தூக்குவதைப் பார்த்ததுமே அவனுக்குக் கண்மண் தெரியாத கோபம் வந்தது. வைஷ்ணவியின் முகம், கண்கள் கசிந்து கெஞ்சுவதைப் பார்த்ததும் அவனால் கோபத்தை அடக்க முடியவில்லை.
"என்னடா பண்றே சோம்பேறி" படபடவென டாக்டரை அடித்துவிட்டான், பலமான அடிதான். அவன் படபடப்பாய் இருந்தான். இன்னும் கூட அவனுக்கு ஆத்திரம் தீரவில்லை.
இந்தத் தெருவில் எப்போது பார்த்தாலும் அந்த ஆளை வம்புச் சண்டை இழுத்தாவது போட்டு மிதிக்க வேண்டும். கண்டிப்பாக இந்த ஆள் முறையான சிகிச்சை செய்வதாக இருந்தால் வைஷ்ணவி எதற்கு கத்தப்போகிறாள்? அது மட்டும் சரி. ஆனால் இந்த அப்பாவி கிரிஜாதான் ட்ரீட்மென்ட் என நினைத்துக் கொண்டாள் போல. இதைப் போய் நாம் வைஷ்ணவியோடு போய் கேட்க முடியாது. எப்படியோ இனி இந்தப் பேச்சு, இந்தச் சம்பவத்தை நாம் மறந்துவிட வேண்டும்.
'அம்மா ஆஸ்பிட்டல் போகட்டும், த்தா இந்தாளைப் படுக்கப்போட்டு தீபாவளிக்குச் சரவெடி வெடிச்சிடலாம்' என அவன் நினைக்க, கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது. யாரது? பதற்றமாய்ப் போய் திறந்தான்.
கிரிஜாதான். சேலை மாறிப் பூச்சரம் அணிந்திருந்தாள். அவளை இந்த நேரத்தில் சுரேஷ் எதிர்பார்க்கவில்லை. மல்லிகைப் பூ வாசம் அறை முழுக்க படர,
"என்ன?"
"சுறாப்புட்டு, உனக்குப் பிடிக்குமோன்னு செக்யூரிட்டிகிட்ட சொல்லி வாங்கி வரச் சொன்னேன்"
"எனக்குச் சாப்பிடுற மூடுல இல்லை"
"எதைச் சாப்பிடுற மூடுல இல்லை?" அவள் கிண்ணத்தை ஓரம் வைத்து, சேலையைக் கழற்றினாள்.
"ஏய்ய், எதுவும் வேணாம் போ, நான் நித்யானந்தன் மேல கொல காண்டுல இருக்கேன்"
"அதை ஆஃப் பண்ணத்தான் நான் நேரம் கெட்ட நேரத்துல வந்திருக்கேன்"
"அப்படின்னா?"
"அந்தாளை விடு, பாவம் போகட்டும்," கட்டிலில் உட்கார்ந்திருந்து சுரேஷின் முகத்தில் ரவிக்கையோடு முலைகளைத் தேய்க்க,
"நான் தான் எதுவும் வேணாம்னு சொல்றேன்ல?"
"ஏய்ய், என்ன ரொம்ப பண்றே? தானா வராளேன்னு இளக்காரமா?"
"இல்லை"
"அன்னைக்கு கார்ல வச்சு துணி அவுத்து தூக்கிக் காட்டியிருக்கணும்லே நானு?"
"என்னதுடி தூக்கிக் காட்டணும்?"
"ம்ம்ம், செருப்பை"
"காட்டுறதுதானே?"
"எங்கே, அதுக்குள்ளதான் எல்லை மீறிட்டியே" தன் அக்குள் குழிக்குள் வைத்து அமுக்க,
"ம்ம்ம், வேணாம் விடு" அவன் திமிறி வந்தான்.
"ஏன்?"
"இதெல்லாம் வைஷ்ணவி அம்மாக்கு தெரிஞ்சா என்னாவறது? அடுத்த மாசம் போறவன் இந்த மாசமே போகணுமா? அதுவும் பொங்கலுக்கு முன்னாடியே,"
"அவங்கதான் முடியாம படுத்திருக்காங்களே, வா"
"வேணாம், மந்தாகினி வருவா"
"அவ எங்க, தினமும் அங்க இங்க சுத்திட்டு நைட்டு 9 மணிக்குத்தான் வரா, நீ வா, ரொம்ப நாளாச்சு"
அவள் ரவிக்கைக் கொக்கிகளை அவிழ்த்து பிராவைத் தூக்கினாள். கொஞ்ச நேரம் அவனையே பார்த்தபடி மார்பகத்தோடு ஒட்டித் தட்டையாகிப் போயிருந்த காம்பை நிமிண்டி, உருட்டி, நீள வைத்து விரைக்க வைத்தாள். அவன் அதையே வெறித்துப் பார்க்க, முலைக்காம்பை வைக்க அவன் வாயை இறுக்கமாக மூடிக் கொண்டான்.
"பால் குடி, இந்தா"
"வேணாம்" அவளது முலைகள் அவனது வாய்படாமல் தனியே நிற்க,
"சரி, அப்ப லுங்கியை கழட்டு" அவள் லுங்கியை அவிழ்க்க,
"சரியான இம்சைடி உன்கிட்ட, போ" அவன் அவளை உதறி, எதுவும் வேணாம் எனக் கட்டிலிலிருந்து இறங்கி கீழே தரையில் உட்கார்ந்து கொண்டான்.
அவன் செய்வது அவளுக்கும் அதிகமாகத்தான் பட்டது. மல்லிகைப் பூ இல்லை, கிரிஜா சூடும் ஒற்றை ரோஜாவைப் பார்த்தாலே அவளை விடாமல் துரத்துவான். அவளைக் குண்டுகட்டாய் கசக்கி அள்ளி முகர்ந்துவிடுவான். வைஷ்ணவி வீட்டில் இல்லை என்றால் கிரிஜாவைக் கட்டிலுக்குத் தூக்கிப் போய், கிரிஜா 'வேணாம் வேணாம்' என்று சொன்னால் கூட அவளை ஆசை தீர அனுபவித்துவிட்டுத்தான் போவான். ஆனால் இப்போது என்னடா என்றால், தானே அவன் அறைக்கு வலிய வந்தும் இவன் முரண்டு பிடிக்கிறானே என நினைத்தாள்.
அவள் தன் தலையில் சூடியிருந்த மல்லிகைப் பூவை எடுத்து அவன் மீது போட்டாள். அது அவன் தலையில் பட்டு, தோளில் வழிந்து மாலையாய் நின்றது. கிரிஜா அணிந்திருந்த மல்லிகைப் பூச்சரத்தின் வாசனை அவனது மூக்கைத் துளைத்தது. நாடி நரம்பெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முறுக்கியது. இதுவரை அவன் உடலில் இருந்த பதற்றமும் ஆத்திரமும் மெல்லக் குறைந்து காம உணர்வுகள் எட்டிப் பார்த்தன.
ஆனால், 'கடுங்கோபத்தில் இருக்கிறோம், கிரிஜாவுடன் கூடுவதற்கு இது சமயமா?' என அவன் யோசித்தான். தரையில் கால் நீட்டி உட்கார்ந்திருந்த சுரேஷின் தலையை இரு கரங்களால் பிடித்து கட்டிலில் அமுக்கினாள். அவன் தலை உயர்த்திப் பார்க்க அவள் வெறும் பாவாடை, ரவிக்கையுடன் முலைகள் பிராவிலிருந்து தொங்க, அவனது கால்களில் இரு பக்கமும் நின்றபடி,
"என்ன சுரேஷ், நான் வேணாமா? நான் கசந்துட்டேனா?"
"இல்லடி, சொன்னாக் கேள்"
"இவ்வளவு சீக்கிரம் கசந்துட்டன்னே, என்னைக் கல்யாணம் பண்ணி என்னைப் பத்திரமா பார்த்துப்பியா?"
",,,,,,."
"நான் ஒரு பெரிய பிளான் வச்சிருக்கேன்டா மண்டு, நீ மட்டும் நான் சொல்ற பேச்சைக் கேள், நாம் நல்லா இருக்கலாம்"
"என்னடி கேட்கணும்?"
"எல்லாம் அப்புறம் சொல்றேன், முதல்ல உனக்கு ஒன்னு தரேன்" என்றபடி அவனை விட்டு அவள் தள்ளி நின்றாள். உள்பாவாடையைச் சரசரவென தொடை வரை தூக்கி உள்ளே அணிந்திருந்த பேண்டீஸைக் கழற்றினாள். அது அவன் டவுனில் வாங்கித் தந்தது. லேஸ் வைத்து மெல்லிய துணியால் ஆனது. அதை அவன் மடியில் போட்டாள்.
அவன் குனிந்து அந்த பேண்டீஸைக் கையெடுத்துப் பார்க்க,
"அதுல என்னடா இருக்கு, அது துணிதானே? இங்கதான் நான் டைரக்டா தர்றேனே?" எனச் சொன்னபடி, ஒரு காலை அவனது தலைக்குப் பக்கத்தில் கட்டிலில் வைத்தாள். பாவாடையைச் சுருட்டிக்கொண்டாள். அவனுக்கு முகத்துக்கு நேராகக் கிரிஜாவின் ஒழுகும் பெண்மை பூரிப்புடன் வெடிக்கக் காத்திருக்க,
தனது மென்மையில் பூ போல வைத்து அழுத்திக்கொண்டாள். கொஞ்ச நேரத்தில் அவனது முகத்தில் தன்னுடைய சூடான பெண்மையின் வெடிப்பு பட்டு நசுங்க, தன்னுடைய பெண்மையின் பிசுபிசுப்பு அவனது முகமெங்கும் பரவுவதை உணர்ந்த கிரிஜாவின் பெண்மை உதடுகள் துடிக்க ஆரம்பித்தன. தன்னுடைய நெடு உதடுகளை அவனது குறுக்கு உதடுகளுக்குக் கொஞ்ச நேரம் வைத்து அழுத்தினாள்.
அவனது வாய் அவனையும் அறியாமல் திறக்க, உள்ளிருந்த நாக்கு வெளியே வந்து அவளின் உப்பிய இன்ப வெடிப்பில் பூத்திருந்த புளிரசத்தை அவன் தன் நுனி நாக்கால் கவர ஆரம்பிக்க,
அவள் விருட்டென தனது அதிரசத்தை அவனது வாயிலிருந்து எடுத்துக்கொண்டாள். பாவாடைக்கு உள்ளே புதைந்து பொதிந்திருந்த அவன் முகம் வெளிப்பட, அவள் குனிந்து அவன் மடியில் இருந்த பேண்டீஸைக் கையில் எடுத்தாள்.
"ஏ, ஏய் என்ன ஆச்சு?" வாய் திறந்தபடியே இருந்தான்.
"ஒன்னுமில்லை" என்றபடி பேண்டீஸை அணிந்துகொண்டாள்.
"நான் போறேன்"
கீழே குப்பையாகக் கிடந்த சேலையை எடுத்து அவள் உடுக்க,
"ஏய்ய், எங்கடி போற பாதியில?"
"ஏன்? எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கு, நான் போறேன்"
"ஏத்திட்டு போறியா? ஏய் காட்டுறீ?"
"அதான் எல்லாவற்றையும் காட்டினேனே, உனக்குத்தான் திமிர் ஏறிப்போய் கிடக்கே?"
"ஏய்ய், துணி அவுத்துப் போட்டு படுடி, வாடி"
"ஒன்றும் தேவையில்லை, உனக்கு வைஷ்ணவி மேடம்தான் முக்கியம். நானெல்லாம் அப்படியா? நான் போறேன்"
"வாடி, அட சொன்னா வாடி"
"வரமாட்டேன் போ"
"சூடு ஏத்திட்டு போகாதடி"
"அப்படித்தான்டா ஏத்துவேன், இவ்வளவு நேரம் நீ என்ன பண்ணல? வாய்ல வச்சாதான் என் அருமை தெரியுமா?"
"ஏய், ஒழுங்கு மரியாதையா வந்து படுக்கல கொன்னுடுவேன்"
"கொல்லுவே கொல்லுவே, நான் என்ன உன் தாலி கட்டுன பொண்டாட்டியா? எதுக்குடா என்னைப் படுக்கக் கூப்பிடுற?"
"தாலி கட்டுறேண்டி"
"எப்ப கட்டுவ?"
"நீ வீடு கட்டின உடனே தாலி கட்டுறேண்டி,"
"தாலி கட்டி,"
"படுக்கிறேண்டி, படுத்துப் புள்ள குடுக்கறேன்டி"
"நிஜமாவா?"
"ஆமா"
"எத்தனை புள்ளைடா கொடுப்பே?"
"எத்தனை புள்ளைடி வேணும்?"
"மூணு புள்ளை வேணும்டா"
"வாடி"
"வாடா வந்து நக்கு"
அவள் மூடிய கதவில் போய் ஒட்டிக்கொண்டாள். அவன் முட்டி போட்டபடி தவழ்ந்து அருகே வர, கிரிஜா கால்களை அகற்றி பாவாடையும் சேலையும் தூக்கிக்கொண்டாள். உள்ளே கைவிட்டு அவள் முந்திரிப்பழத்தை மூடியிருந்த பேண்டீஸை அவன் பற்றி கீழே இழுத்தான். முட்டி போட்டு எட்டி அவன் அவளது பெண்மைக்கு அருகே வர, கிரிஜா அவனது முகத்தைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
"கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி யாரோ வேணாம் வேணாம்னு சொன்னாங்க?"
அவன் எதுவும் சொல்லவில்லை.
"இப்ப எனக்கு வேணும்டி" என்றான்.
"எடுத்துக்கோ, முழுசா எடுத்துக்கோ," அவள் தூக்கித் தர, அவன் அவளது இன்பப் புரியை ஆவேசமாக விழுங்கி கடித்துத் தின்ன ஆரம்பித்தான்.
கிரிஜா மெல்ல அவனது வாய்க்குள் தனது பெண்மை கரைவதைக் கண் மூடி அனுபவித்தாள். அவனது அடங்காக் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தி திசைதிருப்ப அவளுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை,