Adultery சங்கீத தேவதையின் அரங்கேற்றம்

[Peterparker69]

எபிசோடு : 54

நித்யானந்தன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வைஷ்ணவியின் மேனியில் விளையாட ஆரம்பிக்க, வைஷ்ணவி மிரள, அந்த அறையை விட்டு கிரிஜா அகன்றுவிட்டாள். 'இனி உன் பாடு ராஜா' என்பதாய் நித்யானந்தனிடம் அழகு மங்கை வைஷ்ணவியை தன்னந்தனியாக விட்டு, பரிதவிக்க விட்டுப் போய்விட்டாள். அவளால் இன்னும் அங்கே நிற்க முடியும் எனத் தோன்றவில்லை. 
கிரிஜா, முதன்முறையாக எஜமானி வைஷ்ணவியின் எப்போதும் மூடி வைக்கப்பட்ட அழகு தொப்புள் வட்டத்தைப் பார்த்த அதிர்ச்சியில் வேறு இருந்தாள். அடடா, வைஷ்ணவியின் வெண்சங்கு கழுத்தும், ரவிக்கை உருண்டை கப்பில் நிறைந்து கிடக்கும் மாங்கனிகளும் முதன்முதலாக ஒரு புதுக் கயவன் கைபட்டு நசுங்கி சாறு பிழியப்படப் போகிறதே? தான் ஒரு பெண்ணாக இருந்தும், கிரிஜா, நித்யானந்தனுக்கு அடித்திருக்கும் அதிர்ஷ்டத்தை நினைத்துப் பொறாமைப்பட்டாள். இந்த வழுக்கைத் தலையனுக்கு இப்படி ஒரு வாழ்வா?
டாக்டர் வைஷ்ணவியின் சேலை முந்தானையை விலக்கிய பின், விண்ணை முட்டும் குன்றுகள் போல ரவிக்கையில் முட்டிக்கொண்டிருந்த வைஷ்ணவியின் முன்னழகு கோபுரங்களைக் கிரிஜாவும் முதன்முறையாகப் பார்த்தாள். வைஷ்ணவி அரிதாகச் சுடிதார் போடுவாள். அப்போதெல்லாம் ஷால் மூடாத டாப்ஸில் இந்த அழகுக் கட்டிகளைக் கிரிஜா கண்ணிமைக்காமல் பார்த்திருக்கிறாள். 
ஆனால், இப்போது இதுதான் இவளது அளவும் வடிவமும், இவளது கூர்மை திண்மை இதுதான் என்றெல்லாம் அந்த ரவிக்கை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. முட்டிக்கொண்டிருக்கும் மாங்கனிகளைப் பார்த்தவுடனே நித்யானந்தனைப் பார்த்தாள். அவன் சாத்துக்குடி போல அவற்றைச் சாறு பிழியப் போகிறான் என்பதறிந்த அவள் திகைத்துப் போய் நகர்ந்துவிட்டாள்; 
நமக்கும் தான் இருக்கிறதே, சுரைக்காய் போல பருத்துத் தொங்கி காம்பு கருத்து, சே, வைஷ்ணவிக்குத் தொடை, பிருஷ்டங்கள், மார்பகங்கள் எல்லாம் அது அது அந்த அளவில் இருப்பதுதான் இப்படி ஒரு நிறைகுடப் பூரண அழகு. வைஷ்ணவியை அனுபவிக்க நித்யானந்தன் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும். வைஷ்ணவி என்ன நம்ம மாதிரி சாதாரண கட்டையா? அவள் அழகென்ன? கூந்தல் என்ன? வாசனை என்ன? அந்த மென் தேகம் என்ன? அடடா, அவள் வளைவுகள்? மேடுகள் ஒவ்வொன்றும் எந்த ஆம்பளையையும் அசர வைக்குமே. பாவி எப்படியெல்லாம் ஊற வச்சு செய்வானோ? கழுதை, நமக்கே இந்த பாடுன்னா, வைஷ்ணவி அம்மாவை அணு அணுவாக அனுபவிக்கப் போற இந்த திருட்டுப் பாவி நித்யானந்தனுக்கு எப்படி இருக்கும்? எவ்வளவு நேக்காக இலை, பவுடர் கொடுத்து இவளைச் சாச்சிபுட்டான். 
இது தப்பா? சரியா? கண்டிப்பா இது தப்புதான், ஆனா ஒரு பக்கம் காசு, இன்னொரு பக்கம் எஜமானி அம்மாவுக்கு நம்மால் முடிஞ்ச ஒரு உதவி. "ஒரு பெண் கன்னி கழியாமலேயே காலம் கழிக்கலாமா?" அவள் எல்லாத் தீயவர்களைப் போலவே தனக்குத் தானே ஒரு சௌகரியமான நீதியைச் சொல்லிக்கொண்டாள். கட்டிலில் நித்யானந்தன் வைஷ்ணவியின் கூந்தலைத் துணிச்சலாய்த் தொட்டு ஒரு பக்கம் தள்ளிவிட்டான்.
"ம்ம்ம், அவன் காட்டுல இன்னைக்கு மழைதான். தான் தன் எஜமானிக்குச் செய்வது பெரும் துரோகம் என்றாலும், லைஃபில் பெரும்பணம் கிடைத்து செட்டில் ஆக வேண்டுமென்றால் டாக்டருக்குத் துணைபோவதுதான் சரி" என்பதாய்க் கிரிஜா டாக்டருக்குக் கட்டுப்பட்டு இருந்தாள். 
வைஷ்ணவியின் ஆடையற்ற அம்மண அழகைப் பார்த்து ரசிக்கவே இந்த காய்ஞ்சு போனவனுக்கு ஒரு நாள் பத்தாது; இந்த பித்துக்குளி நித்யானந்தன் என்ன செய்வானோ? எவ்வளவு சீக்கிரம் முடிப்பானோ? டவுனுக்குப் போன சுரேஷ் வராமல் இருக்க வேண்டுமே? அவள் மனம் பதறியபடியே இருந்தது.
"டாக்டர், அம்மாவை," அவள் இழுக்க, "பத்திரமா பார்த்து செய்யறேன், நீ போய் வெந்நீர் எடுத்து வா," என்றார்.
கிரிஜா நகர, அவளைப் போக வேண்டாம் என வைஷ்ணவி தடுக்கப் பார்க்க, அவளது விழிகள் கெஞ்ச, ஆனது ஆகட்டும் என்பதாய் கிரிஜா ஒயிலாக நடந்து வெளித்தாழ்ப்பாளைப் போட்டுவிட்டு எஜமானியின் திருட்டுக் கலவிக்குக் காவலாய் வெளியே இருந்தாள். 
உள்ளே, அவளது எஜமானியை டாக்டர் நித்யானந்தன் கழுத்து நகைகள், வளையல்கள், மூக்குத்தி என ஒவ்வொன்றாய் மெல்லத் துகிலுரித்துக் கொண்டிருந்தார். வைஷ்ணவியால் தடுக்க முடியவில்லை. அவர் மூக்குத்தி கழற்றும்போது அவளது உதட்டில் அவரது விரல்கள் அத்துமீறி நுழைந்தன. உதட்டை இனிப்புச் சுளைகளைப் போல பிளந்து உள்ளே போகப் பார்த்தன.
"ஆக்ங்க்ன்ங்க் வேணாம்ம்ம்ம்ம்ம்ம் நித்யானந்தன்."
"ஷ்ஷ்ஷ், சும்மா இருக்கணும்" அவள் உதட்டில் விரல் வைத்தார். அதீத காமத்தால் அவரது விழிகள் நிலைகுத்திச் சிவந்திருக்க, அவரைக் கண் கொண்டு பார்க்கவே வைஷ்ணவி பயந்தாள்.
வைஷ்ணவி பெருங்குரலெடுத்துக் கத்த நினைத்தாள். ஆனால் எல்லா ஜன்னல்களும் மூடிக் கிடக்கின்றன. பெருங்குரலெடுத்துக் கத்தினால் தெருவில் போவோர்க்குக் கேட்குமா? இதென்ன சோதனை? என் வீட்டின் அறையிலேயே நான் இந்த ஆளிடம் சோரம் போகப் போகிறேனோ? அவன் இஷ்டத்துக்கு என்னை அனுபவிக்கப் போகிறானா? ஐயோ என்ன செய்வேன்? கண்டிப்பாக இவன் தரப்போவது சிகிச்சையல்ல; ஆம்பளை இல்லாத வீட்டில் சமயம் பார்த்துப் புகுந்து என் அழகு மேனியைப் பாதுகாத்துப் பூட்டியிருக்கும் உடைகளை அப்புறப்படுத்தப் பார்க்கிறான். நான் பாதுகாத்து வைத்திருக்கும் கற்பினைக் கன்னி கழித்துவிட அலைகிறான், ஐயோ, ஸ்ஸ்ஸ்,
அவள் கெஞ்சுவதோ, கண்ணீர் கசிவதோ நித்யானந்தனை யோசிக்க வைக்கவில்லை. அவர் முன்னே வைஷ்ணவியை விட அந்த பேரழகியின் கட்டுக்குலையாத உடலை அனுபவிக்கத் துடிக்கும் அவரது காமம்தான் முன்னே நின்றது. சராசரி மனித வாழ்வில் பசி, காமம் இரண்டும் தவிர்க்க முடியாதவை. 
அதுதான் இயற்கை. உடல் வற்றிப்போய் காய்ந்த எலும்புகூடக் கிடைக்காமல் பசியோடு அலையும் ஆண் நாய் ஒன்று ஒரு பெண் நாயைக் கண்டவுடன் பசியையும் மறந்து காம உணர்வு கொள்ளும் என்பார்கள். நித்யானந்தன் நாய் அல்ல; கொழுத்த நரி. அவர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வைஷ்ணவியைத் தூண்டிவிட்டு அவளை அவள் சம்மதத்துடனே அனுபவித்துவிட முடியும் என நம்பினார். 
கிடைத்திருக்கும் ஒன்றரை மணி நேரம் போதுமானது என நினைத்தார். 'உடம்பு முடியாதவள், புருஷன் இல்லாதவள், கன்னிக் கழியாதவள்; என் தீண்டலைப் புறக்கணித்து எத்தனை தூரம் போராடிவிட முடியும்?' என கணக்குப் போட்டார்.
அந்த அறையில் ஒரு பெருங்கூடல் நிகழ்வதற்கான அத்தனை வாய்ப்புகளும் இருந்தன. நித்யானந்தனின் பெருங்கனவு இது. எட்டாண்டுத் திட்டம் இது. வைஷ்ணவியை அவள் படுக்கையறையில் வைத்தே அனுபவிக்கப் போகிறோம். 
கிரிஜாவின் தயவால் இது நடக்கிறது. ஒருமுறை இந்த பட்டுத்துணி போர்த்திய பஞ்சு மெத்தை, உடைகள் அகற்றி என் உடல் பட்டு கசங்கினால் போதும். அதன்பின் காலம் முழுக்க இந்தத் தங்கச்சிலை எனக்கு அடிமைதான். இப்படி ஒரு பேரழகி என் வீட்டுக்கும், என் வாழ்க்கைக்கும், என் முகரைக்கட்டைக்கும் இரண்டாம் மனைவியாகக் கிடைத்தால் பெரிய புதையல். இவள் தேகம் போலவே இவளது சொத்துக்களும் செல்வமும் பெரும்புதையல். அதற்குத்தான் அந்த ஷ்யாம், அனிருத் எல்லாரும் திட்டம் போடுகிறார்கள். நாம் விடக்கூடாது; முந்திக்கொள்ள வேண்டும்.
அவரது மூளையில் பணத்தாசை இருந்தாலும் அதை முந்திக் காமம் எட்டிப் பார்த்தது. வெறும் ரவிக்கை மற்றும் நெகிழ்ந்த சேலையில் பிதுங்கி வந்த பிரா பட்டியில், வைஷ்ணவி என்னும் கன்னிகழியாத மங்கையின் அங்கங்களின் பல பாகங்கள் அவரது காம போதையை வினாடிக்கு வினாடி பெருக்கிக்கொண்டிருந்தது. 
மனிதன் என்று ஒருவன் இருக்குமிடம் எங்கும் காமம் என்று ஒன்று இருந்தே தீருகிறது. ஆனால் அது நித்யானந்தனுக்குப் பல ஆண்டுகாலமாகவே கிடக்கிறது. உடல் உணர்வு அல்லது பாலுணர்ச்சி என்பது மேலோங்கிய நிலையிலேயே உலகத்தின் பாவங்கள் அதிகரித்தன. 
சரிந்துபோன சாம்ராஜ்யங்கள் பலவற்றிற்குக் காமமே முதல் காரணமாக இருக்கிறது. தலைமறைவாக இருந்த கொள்ளைக்காரர்கள், கலகக்காரர்களில் பலர் தம்மை மறந்த நிலையில் பிடிபட்டதற்கும் காமமே காரணமாக இருக்கிறது. எந்த வித்தையும் மேன்மையும் அதீத காமமும் கோபமும் இருக்கும்போது செயலிழக்கும் என்பது பெரியோரின் வாக்கு.
நித்யானந்தன் முற்றிலும் செயலிழந்து காமத்தையே முன்னிறுத்தி, வைஷ்ணவியைச் சின்னப்பின்னமாக்க விழைந்தார். எந்த நாகரிகமும் காமத்தை ஒருவகை குற்றமாகக் கருதவில்லை; ஆனால் குற்றங்களுக்குக் காரணமான காமத்தை அது பல கதைகளிலே விவரிக்கிறது. 
எல்லா அறநூல்களும் அதைத்தான் சொல்கிறது. காமம் எப்போது பாவமாகிறது என்பதை அது எவ்வளவு அற்புதமாக விவரிக்கிறது! எப்போது காம உணர்ச்சி பாவமாகிறதோ அப்போது தண்டனை கடுமையாகிறது. ஒரு பக்கம் பாவம், இன்னொரு பக்கம் தண்டனை என்னும் போது அதே பாவம் கள்ளத்தனமாக நிகழத் துடிக்கிறது.
நித்யானந்தனும் சுரேஷும் அப்படித்தான். சுரேஷ், பணிப்பெண் கிரிஜா மீது கொண்டது இளவயது மோகம் என்றால், நித்யானந்தன் கொண்டது திட்டமிட்ட காமவெறி; பொருந்தாக் காமம் மூலம் வைஷ்ணவியையும் அவள் சொத்தினையும் அடைய நினைக்கும் நயவஞ்சகம். அவர் தான் கொண்டிருக்கும் உன்னதமான தொழிலை விட, வைஷ்ணவியின் தேகத்தையே முக்கியமாகக் கருதினார். படித்தவன் சூதும் வாதும் செய்யக்கூடாது என்பது சாஸ்திரம்; ஆனால் நித்யானந்தன் படித்ததே சூதும் வாதும் செய்யத்தான்.
நித்யானந்தன், வைஷ்ணவியின் சேலையை விலக்கி, அவளது சந்தன நிற முழங்கால் முட்டிகளைத் தைரியமாகத் தடவிக்கொண்டிருக்க, வைஷ்ணவி அவரைத் தடுக்க முடியாமல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள். சிரித்தபடியே அவர் ஏறிட்டு வைஷ்ணவியின் திண்மையான மார்பகங்களைப் பார்த்தார். சாத்துக்குடி போல கையைப் படர வைத்துப் பிழிய வேண்டும் என நினைத்தார். சிவப்பு காட்டன் ரவிக்கை அவளுக்குக் கனகச்சிதமாகப் பொருந்தி இருந்தது. அதனால் தான் முலைப்பிளவோ அல்லது பிதுங்கி வழியும் மேல் பக்க சதையோ தெரியவில்லை. இந்த ரவிக்கையைத் தைத்த தையற்காரியோ அல்லது தையற்காரனோ மிகுந்த ரசனையுடன் முழு முலையை அளவெடுத்து உருண்டை கப் தயாரித்து இரண்டு பந்தையும் ரவிக்கையில் பொருத்தியிருக்கிறான். அற்புதமாக இவளுக்கு ரவிக்கை தைத்துக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.
வைஷ்ணவியின் மாங்கனிகளின் கீழ் பட்டி வழக்கம்போல செவ்வகமாக இல்லாமல் அவளின் தங்க மாங்கனிகளைச் சுற்றி வருகிற பிறை நிலா போல கொடுக்கப்பட்டிருந்ததால், அவளது இரு மார்புக் கனங்களின் சரியான அளவு, சரியான வடிவம் எது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அடடா, என்னா ஒரு அழகி இவள்? யாரும் கசக்காமல், பிசையாமல், பால் குடிக்காமல் எத்தனை பத்திரமாக இரு கனிகளையும் பத்திரமாக வைத்திருக்கிறாள்? அவளின் மார்புப் பந்துகளை ஒட்டிக்கொண்டும் இராமல், தள்ளிச் செல்லாமலும் சரியான இடைவெளியில் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியே நிமிர்ந்துகொண்டு இருந்தன. பதற்றமோ அல்லது பயமோ காரணமாக வைஷ்ணவியின் அக்குள்களில் வேர்வை பூக்கள் பூத்து ரவிக்கையின் வட்டம் கண்ணுக்குத் தெரிந்தது.
அந்த வேர்வை பூத்திருக்கும் பகுதியில் அந்த பூங்குவியலையோ அல்லது முலைக்காம்பின் முனையிலேயோ ஒரே ஒரு கடி கடித்து விழுங்கிவிட்டால் போதும், அவள் 'சர்ரென' உருகித்தான் ஆக வேண்டும். நித்யானந்தனின் நயவஞ்சக காமத் தீண்டலில் கட்டுப்பட்டு அவளே ரவிக்கையை அவிழ்த்துக் கொடுத்துவிடுவாள். பிராவையும் அகற்றலாம். கை படாத பெண் தானே! முதலில் மறுத்துப் பின் வாரிக்கொடுக்கலாம். கண்டிப்பாக அந்த அதிசயமும் நடக்கலாம். தன்னை விழிகள் விரிய வெளிறிப்போய்ப் பார்க்கிறாள். கண்டிப்பாக தனது மருந்துகள் இவளது மனத்திடத்தை உடைத்து நொறுக்கியிருக்கிறது. மேலே விழுந்தாலே போதும், மார்போடு தன்னை இறுக்கிக்கொள்வாள் இந்த பேதைப் பெண். எனது இந்தத் தொடர் தீண்டலின் தாக்கத்தில் கண்டிப்பாக வைஷ்ணவி காமத்தில் விழுந்துவிடுவாள் என்றுதான் நித்யானந்தனுக்குத் தோன்றியது.
நித்யானந்தன், இது போன்ற எத்தனையோ மணமான சந்தனக்கட்டைகளை டேபிளில் மல்லாக்கப் படுத்தி உருட்டியிருக்கிறார். 'பின்னால் திரும்பு ஊசி போடுகிறேன்' எனச் சொல்லி முழுதும் கழற்றிப் பார்த்துத் தடவியிருக்கிறார். மேலும் கீழும் அணுஅணுவாகப் பார்த்து ரசித்து, பிசைந்து நாக்கால் தடவி ருசித்திருக்கிறார். அவர் சுவைத்த செம்மாங்கனிகளும் தொடை மாதுளைகளும் கணக்கே இல்லாத கன பரிமாணங்கள். ஆனால், வைஷ்ணவியை அந்தப் பட்டியலில் கண்டிப்பாகச் சேர்க்கவே முடியாது. உடல் சோர்வாகி பலவீனமாகப் படுத்திருக்கும் வைஷ்ணவியின் முகமே இப்போதுகூட இத்தனை மலர்ச்சியாக இருக்கிறது என்றால், சாதாரணமாக இவள் எப்படி இருப்பாள்? அவர் வியந்தார்.
அடடா! இவளுக்குப் பொலிவும் தேஜஸும் கொஞ்சம் கூட மாறவே இல்லை. மூக்கு விரிந்து விரிந்து சுருங்குகின்றன. சிவந்த உதடுகள் துடித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. பல்வரிசை சுற்றி அவ்வப்போது சுரக்கும் எச்சில் திவலைகள் நம்மை குடிக்கச் சொல்லிக் கெஞ்சுகின்றன. எது தொண்டை? எது மார்பு? எது வயிறு? எனத் தனித்தனியே தெரியும் ஒரு செதுக்கிய சிற்பம் போல ஒரு பெண் நம் கண் முன்னே படுத்திருக்கிறாள். இது கனவா? நிஜமா? எனத் தெரியவில்லை. இவளையெல்லாம் இவ்வளவு அருகே இருந்து பார்ப்பதே பெரிய விஷயம்.
ஆனால், இத்தனை அருகில் வந்துவிட்டோம். மேல் பக்கம் முந்தானை இல்லாத வைஷ்ணவி இன்னும் பிரமிக்கத்தக்க அழகாக இருக்கிறாள். ஒரு சில பெண்கள் படுத்தாலே முன்னழகுச் சதைகள் நாலா புறமும் பிதுங்கி வழியும். ஆனால், என் கண்ணுக்குட்டி வைஷ்ணவிக்கு அப்படி இல்லை. மதர்த்த மார்பகக் கூம்புகள் இன்னமும் பத்திரமாக ரவிக்கைக்குள் தான் இருக்கின்றன. மெல்லிய பிராவுக்குள் அமுங்கிக் கிடந்த காம்புகள் மட்டும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிமிர்ந்து விரிகின்றன. தனது ரவிக்கை கலசங்களை ஒரு வயது முதிர்ந்த ஆண் பார்க்கிறான் என்பதுதான் இந்த காம்பு விரைப்பிற்குக் காரணம். அதை நடுவிரலால் ஒரு சுண்டு சுண்டினாலோ அல்லது ரவிக்கைக்கு மேலாகவே ஒரு மருந்து குப்பி மூடி போல திருகிவிட்டாலே போதும். கூரான முட்கள் போல இந்த இரு காம்புகளும் நிமிர்ந்து நிற்கும்.
இந்த பால்கட்டிகளின் நிப்பிள் மீது எந்த ஆணின் மீசையும் தாடியும் கண்டிப்பாக பட்டிருக்காது. தாலி கட்டிய மாதவன் கூட தொட்டிருக்க மாட்டான், தொட்டிருந்தால் ஏன் டைவர்ஸ் கொடுத்து அனுப்பப் போகிறாள்? இந்த மார்புக் கலசங்களில் விரைத்த காம்புகளில் முதல்முறையாக முத்தம் கொடுப்பதும் சரி, சப்பப்படுவதும் சரி எனது உதடுகளாகத் தான் இருக்கும். ஆனால், இந்த அழகுப்பெட்டகத்தை எடுத்தவுடனே ரவிக்கையை அவிழ்த்துவிடக் கூடாது.
"ஏய்ய் பால் தாடி தாடி" என வெறியேற்றி பிராவுக்கு மேலாகப் பால் புட்டிகளைப் பலமுறை பிசைந்து திடீரென, பிராவைத் தூக்கி அந்த அழகுக் கனிகளை எடுத்துக் கடித்துவிடக் கூடாது. அது வைஷ்ணவிக்கு இன்னும் கோபத்தைத் தரலாம். அது தவறான அணுகுமுறை. மெல்ல மெல்ல அவளை எனது காமக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வர வேண்டும். அய்யோ இந்த நித்யானந்தன் எப்போது தொடுவான், தொடுவான், என் அழகுக் கனிகளைப் பிடித்துக் கசக்குவானா என அவள் ஏங்கித் துடிக்க வேண்டும். என் பளிங்கு தலையைப் போட்டு மார்போடு சேர்த்துச் கசக்க வேண்டும். அவளே என் கையைக் கொண்டு போய் செழித்த காய்களின் மீது வைத்து 'இந்தாங்க நித்யானந்தன், கசக்குங்க' எனச் சொல்லிவிட்டால் அதைவிட அற்புதமான தருணம் ஏதும் இல்லை.
நித்யானந்தன் அவளது ரவிக்கை பந்துகளை உற்றுப் பார்த்துவிட்டு அப்படியே பார்வையைக் கீழே கொண்டு போக, அவருக்கு மிகவும் பிடித்தமான இடுப்பும் வயிறும் தசைகள் துடித்துக்கொண்டிருந்தன. அவற்றை அழுத்தமாய் உடனே பிசைய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தைக் கஷ்டப்பட்டு நித்யானந்தன் அடக்கிக்கொண்டார். அந்தப் பொன்மயிலின் நடுக் குழி முழுதாக இன்னும் சேலைக்குள் மறைந்து இருந்தது. அவன் மெல்ல விரல்களால் அந்தச் சேலைக் கட்டைத் தடவிக் கீழே துணிச்சலாக இறக்கினான். பொத்தென அந்த வயிற்றுக் குழி ஒரு பலூன் முடிச்சு போல சுழியாகச் சுருங்கி கிடக்க, அதைச் சுற்றி இருந்த தங்க மயிர்களை விரலால் நிரடினான்.
அவன் செய்யும் அடாத செயலைப் பார்த்து வைஷ்ணவி நடுங்கிப் போனாள். அடேய், நித்யானந்தன் கண்டிப்பாக ஒரு நல்ல டாக்டர் இல்லை என்பதற்கு இந்த ஒரு செயலே சாட்சி. ஒரு பெரிய இடத்துப் பெண் உடம்பு சரியில்லாமல் படுத்திருக்கிறாள் என்கிற சூழ்நிலையைப் பயன்படுத்தி முந்தானையை விலக்கி, சேலையை இறக்கி அநியாயம் செய்கிறான்.
"ஐயோ, ஆஆ, கிரிஜா, ஸ்," அவளால் கிரிஜாவைக் கூப்பிடக்கூடக் குரல் வரவில்லை. இந்த நித்யானந்தன் என் மீது படர்ந்து என்னை ஆக்கிரமித்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற பயம் அவளை இன்னமும் நடுங்கச் செய்ய, அவனோ சேலைக் கட்டிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த மணி வயிற்றின் சொர்க்கக் குழியைப் பார்த்தான். வைஷ்ணவியின் தொப்புளைப் பார்த்ததே பாவாடைக்குள் அவளது மூடி வைத்த பெண்மையைப் பார்த்ததற்குச் சமம் என நித்யானந்தன் நினைத்தான். யாருக்குக் கிடைக்கும் இந்த லக்?
அவன் பார்க்கிறான் என்பதனாலேயே வைஷ்ணவியின் வயிறும் இடுப்பும் தனித்தனியே துடித்தது. ஒரு நீரற்ற சுணையைப் போல குவிந்து கிடந்த அவளது தொப்புள் சுழியை அவளது அனுமதியுடன், எதிர்ப்பே இல்லாமல் கடித்துத் தின்னப் போகிறோம், ஆஹா, நாக்கால் புரட்டிப் புரட்டி நக்கப் போகிறோம் என்பதே அவனுக்கு கிறுகிறுவென ஏறியது. எத்தனை நாள் அவளது பிருஷ்டங்களையும் கொசுவ முக்கோணத்தையும் பார்த்து ஏங்கியிருக்கிறோம்?
அவன் மெல்ல அந்த நடுங்கும் மென் இடுப்பின் மீது கை வைத்தான். நித்யானந்தன் கை பட்டவுடன் அவள் துடித்துப் போய்விட்டாள். எந்த ஆண்மகனின் கையுமே அவளது அந்தரங்க பாகங்களில் எப்போதும் பட்டது கிடையாது. அவள் தனது சக்தியெல்லாம் திரட்டி மெல்ல எழுந்து அவனது கையைத் தட்டிவிட்டாள்; அவன் மறுபடியும் தொட்டான்; அவள் மறுபடியும் தட்டிவிட்டாள்.
"டா,க்.ட.ர், ஏஏ,.ன் இப்படி பண்றீங்,..க?"
"ஏன் வைஷ்ணவி? நான் செக் பண்ணத் தானே வந்திருக்கேன்?"
",,,."
"என்ன சாப்பிட்டீங்கன்னு தெரியல, இருங்க வயித்தைப் பிடித்து அமுக்கிப் பார்க்கிறேன்" அவர் கை அவளது நடு வயிற்றை நோக்கி வர,
"நோ, ப்,ப்ளீஸ், ஸ், டாக்டர் வேணாம்,ம்ம்" அவள் வார்த்தைகளைத் திரட்டிக் கெஞ்சினாள். கண்ணீர் கசிய, அவள் கைகூப்பிக் கெஞ்ச, அவன் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டான்.
"நிஜமா நான் ட்ரீட்மென்ட்தான் பண்ணப் போறேன் வைஷ்ணவி, ஏன் வைஷ்ணவி? இப்படி ஏன் உன்னை இப்படியே வருத்திக்கிற?"
"டாக்க் ட,ர்ர்ர்"
"உனக்கு எது தேவைன்னு பார்க்க மாட்டியா? உன் மேல அக்கறை செலுத்த ஒரு ஆள் வேண்டாமா?"
"அ,அய்யோ ட,. டாக்டர் போயிடுங்க ப்ளீஸ்ஸ்ஸ்ஸ்"
"எப்படி போறது நான், உன்னை இந்த நிலைமையில பார்க்க ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு தெரியுமா? திரும்பிப் படுக்கிறீங்களா, ஒரு ஊசி போடணும்" அவளது உடலைக் கை வைத்து ஒரு பக்கமாய் ஒருக்களிக்க வைத்துப் பார்க்க,
'நாம் திரும்பினால் இவன் என்ன செய்வான்?' என்பதைத் தெரிந்து வைத்திருந்த வைஷ்ணவி, "ஆஆஆ ஐயோ எ,எனக்கு ட்ரீட்மென்ட் எல்லாம் வேணா,ம், ப்ளீஸ், மாத்திரை ஏதாவது கொடுங்க" எனச் சொல்ல, அவள் ஒருக்களித்துப் படுக்கவும் குப்புறப் படுக்கவும் ஒத்துக்கொள்ளாதது நித்யானந்தனுக்கு மெல்லிய கோபத்தைக் கொடுத்தது.
'இந்த பலவீனமான சமயத்தில் கூட கற்பை நம்மிடம் கொடுக்கக் கூடாது என தீவிரமாக இருக்கிறாளே, இவளை மெயின் சுவிட்சில் கை வைத்துத் தான் ஆஃப் செய்ய வேண்டும்' என முடிவு செய்து அவர் திரும்ப ஒருமுறை கதவைப் பார்த்தார். கதவு நன்றாகத்தான் மூடி இருந்தது. கிரிஜா கதவு அருகேதான் நின்றுகொண்டிருப்பாள். சொல்லப்போனால் ஏதேனும் ஒரு சாவி துவாரத்தில் நான் செய்யும் வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள். அவர் தனக்குத்தானே சிரித்துக்கொண்டார்.
"வைஷ்ணவி, ஈரத்தில் கால் வச்சிட்டீங்களாமே, ஏன்? சொன்னாங்க, ஒருவேளை சீத்தளம்தான் உங்களை இப்படி படுக்க வச்சிருக்குன்னு நினைக்கிறேன்" என்றபடி நித்யானந்தன் கால் பக்கம் போக, வைஷ்ணவி காலை மடக்கி நீட்டி உதறித் தன்னால் முடிந்த வரை நித்யானந்தனுக்குக் கால்களைக் கொடுக்காமல் போராடினாள்.
ஆனால், தனக்குக் கிடைத்த குறைந்த நேரத்தில் வைஷ்ணவியின் பொன்மேனியை எப்படியாவது அனுபவித்துவிட வேண்டும் எனத் துடித்த நித்யானந்தன், அந்தக்கால்களை இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டான். முதல் காரியமாக மெட்டிகளை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றினார்; அதை ஓரம் வைத்தார்; கொலுசை வருடினார். அவளின் கால் விரல்களை அப்படியே நசுக்கி அமுக்கினார். அவரது கை முழங்காலை மீறி வைஷ்ணவியின் சேலைக்குள் புகுந்தது.
"ஆ..அ. அய்யோ டாக்டர் கையை எடுங்க," அவள் எழ முயல, அவரது கைகள் வைஷ்ணவியின் பொன்னிற முழங்கால் சதைகளை அமுக்கி பிசைந்தன.
"டா.. டாக்..ட.ர்.ர்.. ஐயோ ப்ளீஸ் எதுவும் வேணாம்" அவனது கை மேலே போனால் என்ன ஆகும் என்பது வைஷ்ணவிக்குத் தெரிந்திருந்தது.
அவள் மெல்ல தலையைச் சுற்றிப் பார்த்தாள். தலைப்பக்கம் ஏதேனும் இருக்கிறதா, அதைத் தூக்கி இந்த வழுக்கை மண்டையில் 'தடேர்ர்ர்' என அடித்துவிடலாம் என்பது போல பார்த்தாள்.
ஒரே ஒரு டானிக் புட்டிதான் இருந்தது. அவள் முடிந்தவரை அதை எம்பி எடுக்கப் பார்க்க, அவளது முழங்கால் அழகிலே மதி மயங்கி அந்த அழகைப் பார்த்துத் தொட்டுத் தடவி கிறங்கிப் போயிருந்த நித்யானந்தன், கடைசி வினாடியில்தான் அதைக் கவனித்தார்.
"என்ன வைஷ்ணவி, என்னை அடிக்கப் போறியா? உனக்கு ட்ரீட்மென்ட் பார்க்க வந்த டாக்டரை நீ அடிப்பியா?"
",,."
"மரியாதையா ஒழுங்கா படு"
"டா,டாக்டர்,,"
"இப்படித்தான் உன் புருஷனைக் கூட அன்னைக்கு அடிச்சு மண்டையைக் கிழிச்சிட்டியா?"
"எ,,.எ, என்னை வி,.விட்டுடு நித்யானந்தன், எனக்கு எதுவும் வேணாம்,ம். கி.. கிளம்பி போங்க, ஏய்ய் கிரிஜா கிரிஜா உள்ளே வாயேன்" என வைஷ்ணவி கத்த,
"அவ வரமாட்டா,"
"கிரிஜா, ஆஅ எ,.எங்கடி இருக்கே இ,.இழவெடுத்தவளே?"
"ஏய்ய் வைஷ்ணவி, சொன்னாக் கேட்க மாட்டியா?" என்றபடி அவர் வைஷ்ணவியின் புடவையை சரசரவென மேலே தூக்க, 
'அய்யோ நம்முடைய அந்தரங்க அழகை இந்த காமுகன் பார்க்கப் போகிறானோ? நமது இயலாமையை, தனிமையைப் பயன்படுத்தி இந்த நாய் என்னை அனுபவிக்கப் போகிறதோ?' அவள் கால்களைப் பின்னிக்கொண்டு அவன் முயற்சியைத் தடை செய்ய, காமம் கண்முழியெல்லாம் பிதுங்கி வழிந்து கிடந்த நித்யானந்தன் அவளது எதிர்ப்பை ஒரு பொருட்டாக நினைக்காமல் அவளின் வாழைத்தண்டு கால்களுக்கு இடையே சிக்கியிருந்த சேலையையும் உள்பாவாடையையும் ஒன்றாகப் பற்றி மேலே உயர்த்த,
"ஏய்ய் க கிரிஜா கிரிஜா இங்க வாயேன்" அவள் தன்னிச்சையாக அலறலுடன் கத்த,
"ஏய்ய் இங்க யாரும் வர மாட்டாங்க, ஒழுங்கா எல்லாத் துணியையும் அவுரு, நான் செக் பண்ணனும்" எனச் சொல்ல கதவு 'டம்ம்மார்' என பெரும் சத்தத்துடன் பிளந்தது.
யாரோ, கிரிஜாவா? இல்லை,
"ஏய்ய் டாக்டர், டேய் என்னடா பண்ற?" குரல் கேட்க, நித்யானந்தன் பயந்து போய் திரும்ப, கதவைத் தடேர் எனத் திறந்தபடி சுரேஷ் ஒரு பெரும் சிறுத்தை போல பாய்ந்து வந்தான்.