Adultery சங்கீத தேவதையின் அரங்கேற்றம்

[Peterparker69]

எபிசோடு : 53

அன்று இரவு!
கேரளா கச்சேரிக்கு போய்விட்டு வந்தது முதல் வைஷ்ணவிக்கு உடம்பே ஒரு மாதிரியாகத்தான் இருந்தது. நீண்ட தூர பயணம், அலைச்சல், கச்சேரியில் உச்சஸ்தாயியில் பாடியது, எல்லாத்துக்கும் மேலே ஷூட்டிங் ஆட்களோட போகும்போதே அந்த சினிமா சண்டை என பல வகைகளில் அவளது மனநிலை பாதிக்கப்பட்டு இருந்தது.
மனசு சரியில்லாததால் உடலும் சோர்வாக இருந்தது. இரவு சாப்பாட்டை தவிர்த்து விடலாம் என தோன்றியது. வெறும் பழம் மட்டும் சாப்பிட்டுவிட்டு, கிரிஜாவைக் கூப்பிட்டு பால் எடுத்து வர சொன்னாள்.
கிரிஜா, டாக்டர் கொடுத்த மூலிகைகளை அரைத்துப் போட்டு பாலை கொண்டு போய் கொடுத்தாள். வைஷ்ணவி குடிப்பதை வெறித்து பார்த்தாள். தன்னை இத்தனை ஆண்டுகளாக பாதுகாத்த எஜமானி என்கிற அடிப்படை மனிதநேயம் கூட கிரிஜாவிடம் இப்போது இல்லை. எப்படியாவது இவளை அந்த டாக்டரின் ஆசைக்கு இணங்கச் செய்ய வேண்டும் என்கிற குறிக்கோள் மட்டும்தான் ஓங்கி நின்றது.
தனது நீண்ட நாள் தோழியும் வீட்டின் நம்பகமான வேலைக்காரியுமான கிரிஜா கொடுத்த பாலை அவள் அருந்தினாள். அவளால் எந்த வித்தியாசத்தையும் அந்த பாலில் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.
அன்றிலிருந்து தொடர்ந்து கிரிஜா, டாக்டர் சொன்ன உணவு முறைகளையும் மூலிகையையும் தினமும் ஒரு வேளைக்கு மட்டும் மாறி மாறி கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தாள். சில நாளிலேயே வைஷ்ணவியின் உடலில் பெரிய தள்ளாட்டம் தெரிந்தது.
நாட்கள் செல்லச் செல்ல வைஷ்ணவி கொஞ்ச நேரம் கூட நடக்க முடியாமல் உட்கார்ந்துகொண்டாள்.
'உடம்பு ஒரு மாதிரியாக இருக்கிறது' என்று மட்டும் மந்தாகினியிடம் சொன்னாள். டவுனில் காம்ப்ளக்ஸ் வாடகை கலெக்ஷனுக்கு சுரேஷ் செல்லும்போது மருந்து மாத்திரையை வாங்கி வரச் சொன்னாள். அவனும் மருந்து மாத்திரை வாங்கி வந்து கொடுக்க, கிரிஜா உடனே தூக்கி குப்பையில் போட்டாள்.
"என்ன நீங்க, உடம்பு சரியில்லைன்னா ஆஸ்பத்திரிக்கு போலாம். மெடிக்கல் ஷாப்ல மருந்து சாப்பிடறது என்ன பழக்கம்? இருங்க, கஷாயம் சேர்த்து தரேன், சரியா போயிடும்," என்றாள். அந்த கஷாயமும் டாக்டர் சொன்ன ரெசிபியின் படி தயாரிக்கப்பட்டது.
அதை அருந்த வைஷ்ணவிக்கு இன்னும் உடல் சோர்வாகப் போனது. கச்சேரிகளையெல்லாம் தவிர்த்தாள். அவளால் வார்த்தைகள் கோர்வையாக பேச முடியவில்லை என்றாலும், தேகத்தில் ரத்த நாளங்கள் தறிக்கெட்டு ஓடுவது போல உணர்ந்தாள். உள்ளுக்குள் ஒரு புது உற்சாகமும், ஆனால் வெளியே சோர்வாகவும் என ஒரு வித்தியாசமான இரட்டை உடல்நிலை அவளுக்கு வாழ்க்கையிலேயே முதல் தடவையாக தோன்றியது.
எப்போதும் சிரிக்க வேண்டும் போல தோன்றியது. இதென்ன கூத்து?
வழக்கமான சுறுசுறுப்பு இல்லாமல் படுக்கையில் படுத்துக்கொள்ளவும் நினைத்தாள். அடிக்கடி தலையணையை மார்பிலும் தொடையிலும் போட்டுக்கொண்டு புரண்டு புரண்டு படுத்தாள். தன் உடல் தன் பேச்சைக் கேட்காதது போல இருந்தது.
அவளது வழக்கமான அலுவல்கள் மாறிப் போயின. தாமதமாக எழுந்துகொள்வது, படுக்கையில் கண்விழித்து வெகு நேரம் படுத்துக் கிடப்பது, தினமும் யோகாவும் செய்கிற உடற்பயிற்சியும் செய்ய மனமில்லாமல் படு சோம்பேறித்தனத்துடன் இருப்பது என்பதெல்லாம் அவளுக்கே புதிதாக இருந்தது.
சாதகம் செய்யவும், புதிய பாடல்களை மனனம் செய்யவும் அவளுக்கு பிடிக்கவே இல்லை. பூஜை அறையில் கூட அவள் செல்வது செல்லவில்லை. பூஜையிலும் தியானத்திலும் எதிலுமே அவளது மனம் லயிக்கவில்லை.
'என்ன இது? எதையுமே பிடிக்காமல், எதையுமே செய்ய பிடிக்காமல், இப்படி ஒரு மூடு நமக்கு? நமது மனதுக்கு என்ன தேவை, அல்லது உடலுக்கு என்ன தேவை?' என்று கூட தெரியவில்லையே. பெரும்பாலும் தனது அறையிலேயே இருந்தாள்.
கிரிஜா மட்டும் அடிக்கடி டாக்டரிடம் போன் செய்து ரகசியமாக பேசினாள்.
"யோவ், கொடுக்கிற மருந்து வேலையை செய்யுதுய்யா. தினமும் அவளுக்கு இரவானால் ஜூரம் வருது. அடிக்கடி பிணாத்துறா, சம்பந்தமில்லாமல் ஏதோ உளறுறா," என அடிக்கடி லைவ் அப்டேட்டுகளை டாக்டரிடம் கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தாள்.
மந்தாகினி கூட, "என்னாச்சு மேடம்? புது யூடியூப் வீடியோ, ரீல்ஸ் எதுவும் போடலையே, ஷார்ட்ஸ் போடலையே மேடம்," என நினைவுபடுத்திக் கொண்டே இருந்தாள்.
"உடம்பு ஒரு மாதிரியா இருக்குடி, நான் அப்புறமா சொல்றேன்னு" சொல்லி அனுப்பிவிட்டாள் வைஷ்ணவி.
கார் பயணங்களின் போது, இசையைப் பற்றியும் தனது இசை அனுபவத்தைப் பற்றியும் எப்போதும் பேசிய ஆடியோக்களைக் கேட்டு எழுதி புத்தகமாக போடும் ஒரு பெரிய வேலையை மந்தாகினியிடம் கொடுக்க, மந்தாகினியும் தனது அறையிலேயே அந்த வேலையை டைப் செய்து கணினியில் ஏற்றிக்கொண்டிருந்தாள்.
அங்கே யாருக்கும் எந்த வேலையும் இல்லாமல் இருந்தது போல ஒரு சூழல் நிலவத் தொடங்கியது. சுரேஷும் காரை எடுக்க வேண்டிய வேலை இல்லாததால், தனது அறையிலேயே கிடந்தான். டவுன் கலெக்ஷன் மட்டும்தான் அவனது ரொட்டின் வேலையாக இருந்தது.
நாட்கள் செல்லச் செல்ல வைஷ்ணவியின் உடல் மிகவும் மோசமாக இருப்பது போல் தோன்றியது. அவளால் சாதாரணமாகவே கை கால்களை அசைக்க முடியவில்லை. நூறு கிலோ, நூறரை கிலோ எடையை சுமந்துகொண்டிருப்பது போல அவள் நினைத்தாள்.
இனிமேலும் சும்மா இருக்கக் கூடாது, இனிமேலும் இப்படியே இருந்தால் பெரிய பிரச்சனை ஆகிவிடும், டவுன் ஆஸ்பத்திரிக்கு செல்ல நினைத்தாள். போனை எடுத்து மலர் ஆஸ்பிட்டல் சீஃப் டாக்டரை அழைத்து, மறுநாள் காலை அப்பாயிண்ட்மெண்ட் ஒன்றை புக் செய்யச் சொன்னாள். மந்தாகினியும் புக் செய்தாள்.
மறுநாள் காலை ஹாஸ்பிடல் போய் அட்மிட் ஆகி எல்லா பிளட் டெஸ்டிங், எல்லா டெஸ்ட்களும் எடுத்துவிட வேண்டும் என மந்தாகினி சுரேஷிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். சுரேஷ் கவலையாக இருந்ததை கிரிஜா பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
'இதெல்லாம் நான் நமக்காக செய்ற வேலைடா, நீ நடுவுல புகுந்து ஏதும் கெடுத்துடாம இருந்தா போதும்,' என மனதுக்குள்ளேயே வேண்டிக் கொண்டாள்.
அன்று மாலை மிதமான காற்று வீச, ரூமிலேயே அடைந்து கிடந்த வைஷ்ணவி யாரிடமும் சொல்லாமல் மெதுவாக எழுந்து மொட்டை மாடித்தளத்திற்கு சென்று நடந்தாள். வானத்தைப் பார்த்து அப்பாவை தேடினாள்.
'அப்பா எங்கே இருக்க?'
'ப்ப், எனக்கென்ன உடம்புக்கு?' வானைப் பார்த்து கேட்டாள். குடும்பம் இல்லாமல், கணவன் இல்லாமல், குழந்தைகள் இல்லாமல் இதென்ன வாழ்க்கை?
அந்த முன்னாள் கணவன் மனோகரன் வேலையும் போய், வீடும் போய் அல்லாடுவதாக அவளுக்கு சில மாதங்களுக்கு முன் யாரோ சொன்னார்கள். அந்த பாவம்தான் நம்மை அலைகழிக்கிறதோ? வேறு கல்யாணமும் அவன் பண்ணிக்கொள்ளவில்லையாமே! அவள் தலைதூக்கி உயரப் பார்த்தாள். மேகங்கள் இருட்டிக்கொண்டு வருவதைப் பார்க்க அழகாக இருந்தது. மொட்டை மாடி முழுக்க நடந்து வந்தாள்.
'ஏன் நமக்கு உடல் ஒரு மாதிரியாக இருக்கிறது? ஜூரம், சோர்வு இந்த இரண்டைத் தவிர வேறு ஏதோ ஒன்று நம் உடலில் கிடந்து ஆட்டிப் படைக்கிறது. மனமும் உடலும் ஒரு நிலையில் இல்லாமலேயே இருக்கிறது.'
நேற்று பெய்த மழை தண்ணீர் மாடி தளத்தில் ஆங்காங்கே தேங்கி நிற்க, அவள் அதை கழிவுநீர் கால்வாய் நோக்கி காலால் தள்ளிக் கொண்டிருந்தாள். அங்கிருந்த மர இலைச் செத்தைகளை காலால் ஒதுக்கிக் கொண்டிருக்க, ஈரம் பாதம் வழியே ஏற உடல் கிறுகிறுத்தது.
கொஞ்ச நேரத்தில் மழை சடசடவென பொழிய ஆரம்பித்தது. மழையில் நனைய வேண்டாம் என அவள் நினைத்தாலும், அந்த மழைத்துளியின் வேகம் அவளுக்கு பிடித்தமாக இருந்தது. கொஞ்ச நேரம் நனைந்துவிட்டு அவள் மெதுவாக மாடியில் இருந்து கீழே இறங்கினாள். லேசாக உடல் கனகனவென இருக்க, நனைந்திருந்த தலையை, உடலை, கூந்தலை டவலால் துடைத்தாள்.
கொஞ்ச நேரத்தில் அவளுக்கு ஜூரம் ஆரம்பமாக, தலையும் வலிக்க ஆரம்பித்தது. படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டு யாரை அழைப்பது எனத் தெரியவில்லை. கையை கஷ்டப்பட்டு நீட்டி போனை எடுத்தாள். மந்தாகினியை கூப்பிட்டாள்.
"அச்சச்சோ! நான் வெளியே வந்து இருக்கேன்."
"வெளியவா?"
"மேடம், குட் ஈவினிங், நான் தான் சொன்னேனே பிரண்ட்ஸ் நாகர்கோவில் டூர் வந்திருக்காங்க, பாத்துட்டு வந்துடறேன்னு சொல்லி இருப்பேனே, ஞாபகத்துல இல்லையா?"
"நைட் வந்துருவேன் மேடம்,"
"அப்படியா?" அவள் போனை கட் செய்தாள்.
மறுபடியும் கஷ்டப்பட்டு கிரிஜாவை அழைத்தாள். கீழிருந்து கிரிஜா ஓடி வந்து பார்த்தபோதே வைஷ்ணவி பாதி மயக்கத்தில் இருந்தாள்.
"அய்யய்யோ! மேல மாடிக்கு போனீங்களா? உடம்பெல்லாம் ஈரமா இருக்கே? நீங்கள் சொல்றதை கேட்க மாட்டீங்க, ஈரத்துல கால் வைக்கலாமா?"
"ஏய் கிரிஜா, முதல்ல கால்ல தைலம் தேய்," வைஷ்ணவி உத்தரவிட்டாள். கிரிஜா வைஷ்ணவியின் உள்ளங்கால்களில், பாதத்தில் தைலத்தை சூடு பறக்க தேய்த்தாள். ஒன்றும் பெரிதாக அது கேட்கவில்லை.
தான் கொடுத்த மருந்து வேலை செய்கிறது என்பது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், வைஷ்ணவிக்கு இதனால் ஏதாவது ஒன்று ஆகிவிடப் போகிறது என்ற கவலை அவளுக்கு லேசாக இருக்கத்தான் செய்தது.
"இப்ப என்ன பண்றதும்மா?"
",ஆஸ்பிடல் போலாம்."
"இப்பவா?"
"சுரேஷ கூப்பிடு."
"ம்ம்ம், அவன் வேணாம், மந்தாகினி வந்துடட்டும்மா,"
",ஆஸ்பிடல் போ, போலாம்."
"ம்கூம், வேணாம். அமாவாசைக்கு முன்னே வெச்சிட்டு ஹாஸ்பிடல் போக வேணாம். நாளைக்கு காலைல போகலாம், இது சாதாரண வைரஸ் ஃபீவராதான் இருக்கும்,"
"ச, சரிடி, டேப்ளட் வாங்கிவர சொல்லு."
"தோ, சொல்றேன்," கிரிஜா கீழே ஓடினாள். அவன் போர்ட்டிகோவில் இருந்தான். "என்ன ஆச்சு?"
"சுரேஷ், அம்மாவுக்கு ரொம்ப உடம்பு சரியில்லை, ஜொரமா இருக்கு. நாளைக்கு 10:30 மணிக்குதான் அப்பாயிண்ட்மெண்ட் கொடுத்து இருக்காங்க. சரி ஒன்னு பண்ணு, நீ உடனே ஓடிப் போய் டவுன்ல போயிட்டு அன்னைக்கு வாங்கிட்டு வந்த இல்லை, அதே மாத்திரை மருந்தை வாங்கிட்டு வர முடியுமா?"
"ஏண்டி, அன்னிக்கு கொடுத்ததை குப்பையில போட்டுட்டியே. இப்ப பாரு எவ்ளோ கஷ்டம்?"
"நீ முதல்ல ஓடு. சீக்கிரம் போய் வாங்கிட்டு வா."
அவன் காரை எடுக்க,
"இரு இரு, அப்புறம் மலர் ஹாஸ்பிடல் போய் அங்க டாக்டர் மைதிலி சீனிவாசன் இருப்பாங்க, அவங்ககிட்ட அம்மாவுடைய ஹெல்த் கண்டிஷன் சொல்லு. எனக்கு அங்கிருந்து போன் செய்,"
"ம்ம் சரி,"
"ஏய்ய், அப்புறம் கிளம்புறதுக்கு முன்னாடி எனக்கு போன் செய். புரியுதா?" என சுரேஷிடம் பல வேலைகளை ஒரே சமயத்தில் சொல்லி குழப்பி விட்டு அனுப்பினாள்.
அவனது கார் வெளியே போக, நித்யானந்தனுக்கு போன் செய்தாள்.
"யோவ் எங்கே இருக்க?" சன்னமாக பேசினாள்.
"ம்ம் சொல்லு கிரிஜா, நான் கிளினிக்லதான் இருக்கேன். என்ன விஷயம், வைஷ்ணவி எப்படி இருக்கா?"
"அவளுக்கு உடம்புக்கு முடியலையாம். ஜொரமா இருக்குன்னு நினைக்கிறேன். கை கால் கூட அசைக்க முடியலைன்னு சொல்றா."
"ம்ம் வெரிகுட்,"
"என்ன, நீ வரியா?"
"ஹிஹி, கிளம்பிட்டேன்."
"யோவ், எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்குய்யா! இந்த விஷயம் வெளியே தெரிஞ்சா ரெண்டு பேருக்கும் பெரிய பிரச்சனையாகிடும்யா."
"ஏய்ய், யாருக்கும் ஒன்னும் தெரியாது. ஒரே ஊசியில் குணப்படுத்திடுவேன், சரியா? நீ மட்டும் கரெக்ட்டா காவலுக்கு இரு, போதும்."
அடுத்த நிமிடத்திலேயே அந்த வீட்டிற்கு நித்யானந்தன் தபதபவென மருந்துப் பெட்டியுடன் ஓடி வந்தார். செக்யூரிட்டியிடம் கிரிஜா சொல்லி வைத்து விட்டதால் காம்பவுண்ட் கதவு திறக்கப்பட, கம்பீரமாக நுழைந்தார். விசில் அடித்துக் கொண்டே மாடிப்படி ஏறினார். தனது நெடுநாள் கனவு இப்போது கிரிஜாவின் தயவால் நடக்கப் போகிறது. மனம் குதூகலத்தில் குதித்தது.
வாசலில் கிரிஜா பதட்டமாய் இருக்க, நித்யானந்தன் அவளை கட்டி அணைத்து முத்தமிட்டார்.
"கள்ளி, சொன்னபடியே செஞ்சிட்டடியே!"
"யோவ், சீக்கிரம் ஆகட்டும். அந்த மந்தாகினி கூட வெளிய போயிருக்கா, லேட்டாதான் வருவா."
"ஹஹ்ஹா,"
"ஆனா சுரேஷ் டவுனுக்கு போயிருக்கான்."
"ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லை. அவன் டவுன்ல இருந்து வரதுக்குள்ள முடிச்சிடலாம். சுடுதண்ணி மட்டும் ரெடி பண்ணிடு. முதல்ல உள்ள வா. நான் தனியா நுழைய முடியாது, வைஷ்ணவி என்னை பார்த்தா கத்துவா."
இருவரும் உள்ளே நுழைந்தார்கள். வைஷ்ணவியின் படுக்கையறையில் அந்த அந்நியன் நுழைந்தான். அது மிகப்பெரிய அறை. இன்டீரியர் அலங்காரமே பல லட்சம் செலவு செய்து செய்திருப்பார்கள் போல. 'ஆண்டவா, இது அத்தனையும் எனக்கு கொடு' நித்யானந்தன் வேண்டினார்.
கட்டில் அருகே போக, ஒரு மிகப்பெரிய பஞ்சு மெத்தை போல நித்யானந்தனின் ஆதர்ஷ நாயகி வைஷ்ணவி படுத்திருந்தாள். அவள் உடுத்தியிருந்த காட்டன் சேலை அவளுக்கு மிகவும் அழகாய் இருந்தது. ஈரக் கூந்தல் தலையணையில் பரவி, அவளை இன்னும் பேரழகியாய் ஒப்பனை கலந்த ஓவியமாய் காட்டியது.
தனியறை என்பதால் அவள் உடைகள் லேசாய் விலகி இருக்க, இடுப்பு குழைவும், தூக்கிய ரவிக்கையும் அவருக்கு தெரிந்தது. முழங்காலுக்கு மேல் ஏறிய அவளது சேலை, முடியே இல்லாத அந்த சந்தனக் கால்களை நித்யானந்தனுக்கு தெளிவாகக் காட்ட, அவர் கற்பனை செய்ததை விட அற்புதமான அழகில் வைஷ்ணவி ஜொலிக்க, அவர் எச்சில் ஊற அவளைப் பார்த்தார்.
முழங்காலே இப்படி தங்கமாய் ஜொலிக்கிறது என்றால், வெயில் படாத அந்த உள்தொடைகள் எப்படிப்பட்ட அழகில் இருக்கும்? அதுக்கும் மேல அந்த தங்க கோபுரம்? அவர் சொக்கிப் போனார்.
அவளின் செவ்வாழை தொடைகளுக்கு நடுவே, யாரும் பார்க்காத, அவள் தாலி கட்டிய கணவன் கூட பார்க்காத அந்த தங்க கோபுரம் எப்படி எல்லாம் ஏக்கத்தில் வீங்கிப் போயிருக்கும்? நித்யானந்தன் பேண்ட்டின் மேலாக தனது ஆண்மையை தடவிக் கொண்டார்.
ஃபேன் காற்றில் அவளது முந்தானை ஒரு பக்கம் விலகி, பாதி வரை வைஷ்ணவியின் கொழுத்த கூம்புகளைக் காட்ட, ரவிக்கையில் அடங்காமல் மேல்நோக்கி விரைந்து நிற்கும் அதன் திண்மையைப் பார்த்து பரபரத்தார்.
எப்படியாவது இவளை திரும்பச் சொல்லி குண்டிகளை தடவி ஊசி போட்டு விட்டால் போதும், எளிதாக இவளை வேட்டையாடி விடலாம். இதுவரை இவள் இருக்கும் உடல் நிலையில் கண்டிப்பாய் எந்த மறுப்பும் சொல்ல மாட்டாள். தொப்புளிலும் அடிவயிற்றிலும் முத்தமே வாங்காத இந்த வெண்ணெய் வயிற்றில் ஒரே ஒரு முறை இந்த வழுக்கை தலையை வைத்து, முகத்தை வைத்து தேய்த்தால் கூட போதும் என அவர் நினைத்தார்.
அவள் படுத்து இருக்கும் போதே அவரால் அவளது பருத்து செழித்த தொடையின் கணப்பரிமாணங்களைப் பார்க்க முடிந்தது. மெல்லத் தொடையை தூக்கிப் பார்த்தால் குண்டிகளின் முழு வடிவமும் தெரிந்துவிடும்.
ஒரு முறை என்னிடம் படுத்துவிட்டால், நான் தரும் ஆண் சுகம் என்ன ஏது என்று இவளுக்கு தெரிந்துவிட்டால், அதற்குப் பிறகு என்னை எப்போதும் தவிர்க்க மாட்டாள்.
அவரது கைகளும் ஆண்மையும் அவளைத் தொட துடித்தன.
நித்யானந்தன் வைஷ்ணவியைப் பார்க்கும் விரச பார்வையை கிரிஜா புரிந்து கொண்டாள். இப்படி ஃபிரிட்ஜில் வைத்த பழக்கூடை போல பிரஷ்ஷாக படுத்திருக்கும் இந்த கட்டுடல்காரியை இந்த ஆள் வேட்டையாடப் போகிறான் என அவள் நினைக்கும் போதே உடல் கிறுகிறுத்தாள்.
என்ன செய்ய? தப்புதான்.
அவர் பார்வை வைஷ்ணவியின் சேலைக் கொசுவம் விசிறிகள் அகன்று கிடக்க, அதன் உள்ளே பதுங்கி வீங்கி ஒரு பெரிய பன்னை ஒளித்து வைத்தது போல கிடக்கும் வைஷ்ணவியின் பெண்மை மேடையைச் சொக்கிப் போய் பார்த்தார்.
"எழுப்பட்டா?" அவர் வைஷ்ணவியின் காலைத் தொட்டு எழுப்ப முயல,
"யோவ் இருய்யா, மேல பாஞ்சிடாத. அதுவும் என்னை வெச்சிட்டு? இரு, அம்மாவை எழுப்பறேன்," என்றாள் கிரிஜா.
"அ, அம்மா, அம்மா, கொஞ்சம் கண்ணத் திறங்க."
"யா, யார்டி?" வைஷ்ணவியின் தேனினும் இனிய குரலைக் கேட்டு சொக்கினார் நித்யானந்தன்.
"வணக்கம் மேடம்!" நித்யானந்தன் கைகூப்ப, அவள் கண்ணைக் கஷ்டப்பட்டு திறந்தாள்.
"யா, யார் வந்திருக்காங்க, டாக்டரா?"
"ஆமாம்மா."
நித்யானந்தனின் உருவம் அவளது மனதில் பதிய அவளுக்கு பயங்கர கோபம் வந்தது, ஆனால் கத்த முடியவில்லை. இந்த ஆளா?
"வே,ணாம் டா, டாக்டர், வேணாம்,"
"ஏம்மா, ஒரு ஆத்திர அவசரத்துக்குத் தானே? தப்பில்லம்மா."
'ப்ச், இவன் மோசமான ஆளுன்னு சொல்வாங்களே' என்பது போல கிரிஜாவைப் பார்த்தாள்.
"அம்மா, ஆபத்துக்கு பாவம் இல்லைம்மா. சுரேஷ் டவுனுக்கு போயிருக்கான், அவன் வரதுக்கு ஒன் ஹவர் ஆகும். அதுக்குள்ள இவரு உங்க உடம்புக்கு என்னன்னு பாத்துடுவாரு."
"வே,ணாம் டா, டாக்டர்லாம், வேணாம்,"
"அம்மா அப்படிதான் சொல்வாங்க, நீங்க பாருங்க."
"இ, இல்லை இல்லை, வே, வேணாம்," அவள் எழ முயன்றாள்.
"சார், நீங்க பாருங்க சார்,"
"நோ, நான், நான் டவுன் ஹாஸ்பிடல் போ, போறேன்," வைஷ்ணவி மறுக்க,
"ஆபத்துக்கு பாவம் இல்லைம்மா, டாக்டர் பாருங்க."
"மேடம், டோன்ட் பேனிக், உங்க உடம்புக்கு என்ன? ஏன் இப்படி வேர்க்குது? என்ன சாப்பிட்டீங்க?" அவர் கர்சீப்பால் அவள் தொண்டையை துடைத்தார்.
"ச, கிரிஜா, வேணாம், வேணாம்னு சொல்லு."
"கிரிஜா, நீ போ. வெந்நீர் போட்டு வா, நான் பாத்துக்கறேன்,"
"டா, டாக்டர் வேணாம், நீங்க போங்க," வைஷ்ணவி குழறிச் சொல்ல,
"ம்ம் மேடம், நான் என்ன வெளி ஆளா, காட்டுங்க?"
அவர் ஆசையாக வைஷ்ணவியின் கையைப் பிடிக்க, வைஷ்ணவி மறுத்தாள்.
"கோ-ஆப்பரேட் பண்ணாதானே நான் பண்ண முடியும்?"
அவர் கையைத் தொட, வைஷ்ணவி கெஞ்சுவது போல கிரிஜாவைப் பார்த்தாள். கிரிஜா அவஸ்தையாக இருவரையும் மாறி மாறிப் பார்க்க, அவள் கையைப் பிடித்த உடனே தனது மருந்தின் வீரியத்தை அவர் புரிந்துகொண்டார். அவளது கை முழுக்க தொட்டார். கழுத்தில் கை வைத்தார். அவள் உதட்டைப் பிதுக்கி பல் ஈறுகளைப் பார்த்தார்.
வைஷ்ணவியின் வாயைத் திறக்கச் சொல்லி நாக்கு நீட்டச் சொன்னார். வெறும் கையால் அந்த எச்சில் நாக்கில் மேலும் கீழும் அசைத்துப் பார்த்தார். அவர் மெல்ல மெல்ல வைஷ்ணவியை தனது கட்டுக்குள் கொண்டு வருவதை கிரிஜா வெளிறிப் போய் பார்த்தாள்.
அவளை, 'அந்த பக்கம் முகத்தை திரும்பு' எனச் சொல்லி, அவளது காதுகளை தடவிப் பார்த்தார். அவரின் அதிகப்பிரசங்கி விரல்கள் வைஷ்ணவியின் முகம் எங்கும் ஊர்ந்து சென்றன. அவளுக்கு இது தப்பாய் தெரிய,
",நோ, ப்ளீஸ் ஸ்டாப்," வைஷ்ணவியின் கன்னங்கள் துடித்தன.
"வேணாம் டாக்டர், நீங்க போங்க," வைஷ்ணவியின் கண்கள் கசிவது போல் இருக்க, கிரிஜா அவளின் தடுமாட்டத்தைப் பார்த்து கைகள் பிசைந்தாள்.
"இருங்க வைஷ்ணவி, ஹார்ட் பீட் பாக்குறேன்,"
நித்யானந்தன் வேகமாக முன்னேறினார். ஸ்டெதாஸ்கோப்பை பெட்டியில் இருந்து எடுத்தார்.
"நோ, ப்ளீஸ் ஸ்டாப்."
"ஏன் ஸ்டாப்,? யூ டூ கோ-ஆப்பரேட் வைஷ்ணவி."
வைஷ்ணவியின் அபரிதமான மார்புக் கலசங்கள் அந்த ரவிக்கை கவ்வி பிடித்துக் கொண்டிருக்க, ரவிக்கை கூம்புகளைத் தொடுவதற்கு, கிரிஜாவைப் பார்த்துக்கொண்டே சேலை முந்தானையை கொஞ்சம் தூக்கிப் பிடித்தார்.
இன்னும் சில நிமிடங்களில் இந்த டாக்டர் வைஷ்ணவியின் கற்பை சூறையாடுவார் என கிரிஜா நினைத்தாள்.
"ப்ளீஸ், எதுவும் வே, வேணாம், கிரி, கிரிஜா, இவரைப் போகச் சொல்லு."
"ஷ்ஷ்ஷ்!" அவர் வைஷ்ணவியின் வாயில் விரலை வைத்தார். "செக் பண்ணி முடிக்கிற வரைக்கும் சும்மா இருக்கணும், எதுவும் பேசக்கூடாது."
"கிரிஜா, நீ வெளிய போய் ஹாட் வாட்டர் எடுத்து வா."
"சரிங்க டாக்டர்." அவள் வெளியே நகர,
"நோ! கிரிஜா போவாதே," வைஷ்ணவி அழைக்க,
"இருங்கம்மா வந்துடறேன்," கிரிஜா வேகமாக வெளியே போனாள்.
"ரூம் டோரை லாக் பண்ணு கிரிஜா."
"சரிங்க சார்." கதவு சாத்தப்பட்டு வெளி தாழ்ப்பாள் போடப்பட,
"செக் பண்ணி பாத்துடலாமா, வைஷ்ணவி?" நித்யானந்தன் காமத்துடன் மெத்தையில் அவளது தோளுக்குப் பின்னால் கிடந்த முந்தானையை அகற்றினார்.
","
நித்யானந்தன் வைஷ்ணவியின் முழு முந்தானையைப் பற்றி எடுத்து வீச, வைஷ்ணவியின் முப்பத்தாறு அங்குல கூர் முலைகள் இரண்டும் உள்ளிருந்த பிராவையும், மெல்லிய காட்டன் ரவிக்கையையும் கிழித்துவிடும் ஈட்டிகள் போல, காம்புகள் துருத்தி புடைத்து நின்றன.
'அமுக்கி பாக்கட்டுமா?' நித்யானந்தன் வைஷ்ணவியைக் கேட்டார்.
வைஷ்ணவி கண்ணை மூடிக் கொண்டாள்.