Adultery சங்கீத தேவதையின் அரங்கேற்றம்

[Peterparker69]

எபிசோடு: 48

கிரிஜா வைரஸ் காய்ச்சலால் உடல் சுகமில்லை என டவுன் ஆஸ்பத்திரிக்கு சென்றபோது, அங்கேயே "வாராவாரம் சனிக்கிழமையில் மூணு ஊசி என தொடர்ந்து நான்கு வாரம் ஊசி போட வேண்டும்" என சொல்லி எழுதிக் கொடுத்தார்கள். அவள் அப்போதுதான் நீண்ட நாள் கழித்து சுரேஷின் கை பட்டு நன்றாக கசங்கி இருந்தாள்.

முதல் இரண்டு வாரம் மட்டும் ஒரு முறை ஊசி போட டவுனுக்கு போக வேண்டியிருந்தது. சுரேஷ் தான் கூட்டிப் போனான். வரும் வழியில் சுரேஷ் காரை ஓரம் கட்டி அவளை அனுபவிப்பது தொடர்கதையாக இருந்தது. ஆனால் மூன்றாம், நான்காம் ஊசி சரியாக அமையவில்லை. இடையில் வைஷ்ணவியிடம் வகையாக சிக்கி அதிலிருந்து மீண்டாலும், முன்பு போல சுரேஷைத் தேடி அவள் போவதில்லை, சரியாக பேசவில்லை.

'இன்னும் ரெண்டு ஊசி போடவேணுமே! இந்த ஊசி மருந்து இங்கேயே நித்யானந்தனிடம் கிடைக்கும். அங்கேயே வாங்கி நித்யானந்தனிடமே ஊசி போட்டுக் கொள்ளலாமே' என நினைத்தாள். கொஞ்சம் தயக்கம், கொஞ்சம் பயத்துடன் டாக்டர் நித்யானந்தனை கிளினிக்கில் போய் பார்த்தாள் கிரிஜா.

அந்த கிளினிக் வாசலில் நிறைய பெண்கள், ஆண்கள் கூட்டம் இருந்தது. 'இத்தனை பேர் நடுவில் நம்மை அந்த டாக்டர் என்ன செய்துவிடப் போகிறான்?' என அவள் நினைத்தாள். ஆனால், நித்யானந்தன் கிரிஜாவிடம் அந்த செக்கப் சாக்கில் தனி ராஜாங்கமே நடத்திவிட்டார். புடவை கட்டி வந்த கிரிஜாவை அவர் உடுத்தவே விடவில்லை. வெறும் பாவாடை ரவிக்கையிலேயே அரை மணி நேரம் அவளைத் திருப்பித் திருப்பிப் படுக்க வைத்தார்.

"ஊசி போடுறதுக்கு எதுக்கு துணி அவுக்குறீங்க?" என அவள் கேட்டாலும், "உன் மூட்டு ஜாயிண்ட் பெயின்லாம் செக்கப் பண்ணணும், அதுக்குதான் இந்த ஊசி" என அவன் அதற்குஏற்றபடி அவளைச் சமாளிக்கும்படியாக பதில்களைச் சொல்லி, அவரது புடவையை அவிழ்த்துப் பார்ப்பதிலேயே குறியாக இருந்தான்.

வெறும் பாவாடை ரவிக்கையில் மேஜை மீது படுத்திருந்த கிரிஜாவின் தொப்புளையும் தொடைகளையும் பலமுறை தொட்டு, பிசைந்து, அமுக்கிப் பார்த்துவிட்டான். ரவிக்கையில் கைவிடும் போதுதான் அவள் ஒத்துக்கொள்ளவே இல்லை.

"போதும்!" என்றாள்.

"என்ன கிரிஜா, ஒரே தெருவில் இருக்கோம். உனக்கு தெரிஞ்ச டாக்டர் நானு. என்கிட்ட பயப்படுறியே?" அவனது கண்ணும் விரலும் எப்படியாவது அவளது அந்தரங்க மேட்டைப் பார்த்துவிட வேண்டும் என்பதில் வெறியாக இருந்தது என்பது அவளுக்குத் தெரிந்தது.

ஏற்கனவே இப்படித்தான் சுரேஷிடம் ஏமாந்திருக்கிறோம். அவனிடம் கொடுத்துவிட்டோம், இப்போது இந்த டாக்டரும் நம்ம மீது ஆசைப்படுகிறானே! அவள் அன்று கஷ்டப்பட்டு கற்பைக் காப்பாற்றிக் கொண்டு வந்தாள். அவருக்கு தொப்புள் மட்டும்தான் கிடைத்தது. அவளின் அம்சமான குண்டு புட்டத்தில்தான் ஊசி போட வேண்டும் என்ற டாக்டரை மறுத்து கையில் போட சொன்னாள்.

"அடுத்த ஊசி அடுத்த வாரம் சனிக்கிழமை போடணும், வரியா?" என்றார். அவள் நித்யானந்தனை முறைத்துப் பார்த்துவிட்டுப் போனாள்.

கண்டிப்பாக அடுத்த சனிக்கிழமை கடைசி ஊசி, நித்யானந்தன்கிட்ட போகக் கூடாது என பார்த்தாள். ஆனால், டவுன் ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைத்துச் செல்ல சனிக்கிழமை சுரேஷ் வீட்டில் இல்லை. கண்டிப்பாக கடைசி ஊசி போட்டாக வேண்டும். அவள் தயக்கமாகத்தான் டாக்டரைப் பார்க்க போனாள்.

'கூட்டம் அதிகமாக இருந்தால் தான் ஊசி போட்டுக் கொள்ள வேண்டும், இல்லை என்றால் வந்துவிட வேண்டும்' என அவள் நினைத்தாள். ஆனால் உள்ளே போனபோது இரண்டு மூன்று பேர்தான் இருந்தார்கள். 

'திரும்பப் போய்விடலாமா?' என நினைத்தபோதே, நித்யானந்தன் வெளியில் வந்து, "வெயிட் பண்ணு கிரிஜா, இன்னொரு பேஷண்ட்டுடன் கூப்பிடுறேன்" என சொல்லிவிட்டு உள்ளே போய்விட்டார்.

இரண்டு பேஷண்டுகள் முடிந்த பிறகு இவள் உள்ளே சென்றாள். அவளுக்கு தனியா இருக்க பயம். 'கண்டிப்பாக இவன் அங்கே இங்கே கை வைப்பான். அவனிடம் போய் ஊசி போட்டுக் கொள்ளலாமா?' என அவள் நினைக்கும் போது, நித்யானந்தன் உள்ளே நுழைந்து "டேபிள் மீது ஏறி படு" என்றான்.

"அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாம், எனக்கு கைல ஊசி போடுங்க."

"போன தடவையே நான் கையில ஊசி போட்டது என் தப்பு. இந்த ஊசி பவர் டோஸ், கைல போடக்கூடாது, இடுப்புலதான் போடணும்" என்றான்.

நித்யானந்தன் எப்படியாவது தன்னுடைய பாவாடையை அவிழ்த்து தன் மென்குண்டிகளைப் பார்க்க வேண்டும் என துடிப்பது அவளுக்குத் தெரிந்தது. 'ஒரு டாக்டராக இருந்து கொண்டு இப்படி அலைகிறானே! நான் என்ன அவ்வளவு அழகாகவா இருக்கிறேன்? இன்னும் எங்கள் மேடம் வைஷ்ணவி போன்ற பேரழகிகளைப் பார்த்தால் என்னவெல்லாம் செய்வானோ?' என நினைத்தபடி, "ப்ளீஸ், எனக்கு கைல போட்டா போடுங்க, இல்லைன்னா விடுங்க. நான் வேற எங்கயாச்சும் போட்டுக்கிறேன்."

"இங்கு வேறு யார் இருக்காங்க கிரிஜா, டவுனுக்குதான் போகணும்."

"சரி, நான் நாளைக்கு போட்டுக்கிறேன்."

"நோ, இட்ஸ் ராங்! வாரத்துக்கு ஒரு தடவை இந்த ஊசி போடணும், அப்பதான் எஃபெக்ட். சொன்னா கேளு."

"அப்போ லேடி நர்ஸ் யாராச்சும் போட சொல்லுங்க, நான் இடுப்புல போட்டுக்கிறேன்."

"இங்க ஏது நர்ஸ்? அப்படியா கூட்டம் அலைமோதுது?"

"அப்ப ஊசியே வேணாம். போன தடவை என்னென்னலாம் செஞ்சீங்க?"

"அப்போ என் மேல நம்பிக்கை இல்லையா?"

"இல்லை!"

"அதெல்லாம் செக்-அப் தானே கிரிஜா? அதுக்கு போயி எதுக்கு இப்படி கோச்சுக்கறே? ஒழுங்கா திரும்பி படு, அஞ்சே நிமிஷம் ஊசி போட்டுடுவேன்" என்றார்.

"ம்ஹூம்! நான் படுக்க மாட்டேன்" என்று அவள் சொல்ல, "சொன்னா கேளு" என அவர் துணிச்சலாக அவள் நெஞ்சில் கை வைத்து டேபிளில் தள்ளினார்.

அவள் டேபிளில் உருண்டு நிற்க, புடவையும் பாவாடையும் கெண்டைக்கால் மேலே போய் சுருண்டு நிற்க, அவர் கிரிஜாவின் பின்புற பாவாடை நாடாவைப் பிடித்து லேசாக இறக்கினார்.

"டாக்டர்! நீ, நீங்க ஒன்னும் கை வைக்க வேண்டாம், நானே இறக்கறேன்."

அவள் துணியை இறக்க, இடுப்பை விட்டு அந்த பாவாடை வரவே இல்லை. அவர் ஊசியை ரெடி செய்து கொண்டு வந்தார்.

"ம்ம், இங்கேயே ஊசி போடுங்க" என்றார்.

"எலும்புலயா ஊசி போடுவாங்க? எனக்கு பாதி இடுப்பாச்சும் நல்லா தெரியணும் கிரிஜா."

"அ, அவ்வளவுதான் இறக்க முடியும். நீங்க அங்கேயே ஊசி போடுங்க."

"சரி, இறக்க முடியலன்னா என்ன, தூக்கறேன்," எனச் சொல்லி, நித்யானந்தன் கிரிஜாவின் பாவாடையும் சேலையும் சரசரவென மேலே தூக்கினார். அவளது வெள்ளைத் தொடை அவர் கண்ணைப் பறிக்க, அவர் தடவ,

"அ, அய்யோ என்ன பண்றீங்க?" கிரிஜா சொல்வதற்குள் அவளின் ஒட்டுமொத்த பாவாடையும் அவளது இடுப்புக்கு மேல் தூக்கிவிட்டார்.

"அய்யோ," அவள் கையைப் பிடித்து பின்னாலேயே மடக்கிக் கொண்டார். அவளின் பின் முதுகின் கீழ் நீல கலர் ஜட்டியில் கிரிஜாவின் பாதி குண்டிகள் பிதுங்கிக் கொண்டிருக்க, "ஊசி போடுறப்ப எதுக்கு ஜட்டியெல்லாம்?" என அவர் சிடுசிடுத்தார்.

'அய்யோ! இந்த டாக்டர் என் ஜட்டியெல்லாம் பாக்குறானே, முதல்ல என் கையை விடுங்க.'

"நீ அப்படியே ஒரு நிமிஷம் கண்ணை మూடிட்டு படுத்துக்க, நான் ஊசி போட்டுடுறேன்" எனச் சொல்லி அவளது குண்டியில் தடவினார்.

அவள் ஒரு கையை விடுவித்து பின்னால் கை வைத்து ஒரு குண்டியை மட்டும் மறைக்க, நித்யானந்தனோ அவளின் இன்னொரு குண்டியை திறந்து கொண்டார். நித்யானந்தனுக்கு அதுவே போதும் என இருந்தது. அந்த குண்டியை திரும்பத் திரும்ப துடைத்தார். 

ஒவ்வொரு முறையும் அவர் துடைக்கும் போது, அவரது விரல்கள் அவளது நீல பேண்டீஸின் விளிம்பினை தொட்டுத் தொட்டு நடுவில் பிளவில் தள்ளியது. திரும்பத் திரும்ப அவர் இதையே செய்ய, அவளின் ஜட்டி விளிம்பு குண்டியின் நடுவில் போய் சிக்கி நிற்க, இப்போது கிரிஜாவின் முழு குண்டியும் வெளியே தெரிய, அவர் நகத்தால் கீறிவிட்டு பிசைய ஆரம்பித்தார்.

'எழுந்து கொள்வதா அல்லது அவரின் விஷமக் கையைப் பிடிப்பதா, திட்டுவதா?' என எதுவும் புரியாமல் அப்படியே படுத்து இருக்க, இந்த முறை அவர் மேலும் துணிவு பெற்று அவளது முழு புடவையும் பாவாடையும் மேலே தூக்கி வைத்து சுருட்டி, கிரிஜாவின் இரண்டு குண்டிகளையும் வெளியே தெரியும்படி வைத்தார். அவளின் ஜட்டியை நன்றாக குண்டி நடுவே தள்ளிவிட்டார். இரண்டு குண்டியும் போட்டு பிசைந்தார், கிள்ளிவிட்டார்.

'இந்த நாய் ஊசி போடுறேன்னு சொல்லிட்டு ரெண்டு குண்டியை எதுக்கு இப்படி இவ்வளவு பிசையுது?' அவள் தலையைக் கவுந்து டேபிள் குஷனில் அமுத்திக் கொண்டு படுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

இவர் ஊசி எடுத்து ஒரு பன்னில் மெதுவாக குத்தி எடுத்தார். அவளுக்கு வலித்தது.

"ஆஆஆஆ!"

"மெதுவாதானே போடறேன்?"

அவளுக்கு வலியில் பன் வீங்கியது போல இருந்தது. தேய்த்து விட வேண்டும் என நினைத்தாள். ஆனால் டாக்டர் தேய்க்க விட மாட்டார், 'இவனேதான் நம்மை தேய்ப்பான்' என்பது அவளுக்குத் தெரிந்தது.

அவள் அப்படியே படுத்து இருக்க, நித்யானந்தன் ஊசி போட்ட குண்டியையும் போடாத குண்டியையும் இரண்டுமே ஒரே மாதிரியாக நினைத்து தேய்க்க ஆரம்பித்தார். தேய்த்துக் கொண்டே நன்றாக பிசைந்து கொடுத்தார். அவளை எழுந்திருக்கச் சொல்லவே இல்லை.

'வெளியே ஜனம் இருந்தால் ஒருவேளை நம்மை விட்டிருப்பான், வெளியே ஆட்கள் வேறு இல்லை' என கிரிஜா நினைக்க, நித்யானந்தன் "கிரிஜா, திரும்பி படு" என்றார்.

அவள் தட்டுத் தடுமாறிக் குண்டிகளை மூடாமல் டேபிளில் மல்லாந்து திரும்ப, பின்பக்கம் ஏற்றிய அதே சேலை, பாவாடை அவளின் முன்பக்கமும் ஏறி இருக்க, கால் முட்டி வரை நித்யானந்தனுக்கு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட, தொடை கனம், தொடைச் சங்கம மேடை எல்லாம் அவன் திகைத்துப் போய் பார்க்க, அவள் பயந்து போய் தனது முக்கோண மேடையை மூடப் பார்க்க, அவன் "ஒரு நிமிஷம் சும்மா இரு" என்று தொடையில் கை வைக்க,

"அதான் நான் ஊசி போட்டீங்களே, இப்ப என்ன பண்றீங்க? என்னை விடுங்க!" என அவள் சொல்ல, வாய் மீது கை வைத்தார்.

"ஷ், ஷ், ஷ், எனக்கு எல்லாம் தெரியும். பாவாடையை தூக்க நீ படு."

'ஐயோ! இவரிடம் வந்து எப்படி மாட்டிக் கொண்டேனே!' என அவள் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, நித்யானந்தனின் கை கிரிஜாவின் பேண்டீஸுக்குள் போனது. உள்ளே பேண்டீஸை விலக்கி, முடி மழித்த அவளின் முழு கூதியும் பிடித்து கசக்கினார்.

கிரிஜா கண்ணை மூடிக் கொண்டாள். 'இதான் இந்த ஆளு டார்கெட். அதுக்குதான் இவ்ளோ சீன்.' அவளது கால்கள் பலமின்றி தளர்ந்து சரிந்தன.