[Peterparker69]

எபிசோடு : 42

சுரேஷ் தானாக தன்னை தேடி வந்த பிந்துவை நிர்வாணப்படுத்தி விடிகாலை வரை சகையாக பிழிந்து அவளை ஆண்டு அனுபவித்தான். அவளும் விடியும் வரை அவனது மார்பின் மயிர்ப்புதைலுக்குள்ளேயே தலையை புதைத்துக் கொண்டு, விரல்களை நுழைத்துக் கொண்டு, அவனது பெரிய மார்பில் சிறிய காம்புகளை திருகிக் கொண்டும் கடித்துக் கொண்டும் இருந்தாள். 
அவளுக்கு ஓயாமல் பல நாள் பாதுகாத்து வைத்திருந்த ஆர்கசம் ஒழுகி கொண்டே இருந்தது. முன்பு இருந்த வெட்கம், தயக்கம், கூச்சம் எதுவும் இல்லாமல் அவனுடனே அவள் படுத்து புரண்டாள்.
விடியும் முன் அவனை விட்டு பிரியும் போது, "என் நைட் கவுன் வெளியே இருக்கு, எடுத்து தர முடியுமா?" என கேட்க,
"நீயே போறப்ப எடுத்துட்டு போடி" என்றான்.
ஜட்டி- பிராவை அணிந்து போன பிந்துவை மறுபடியும் எடுத்து கட்டிலில் அணைத்து பல முத்தங்கள் இட்டான். திருப்பி போட்டு குண்டிகளை கடித்தான்.. நக்கி அவளை தவிக்க செய்தான்.
இரவு முழுதும் அவனது சுன்னியிடம் புண்டை தந்து கடுமையாக அடிவாங்கி, நசுங்கி நிலை குலைந்து தளர்ந்து, அவள் தன் வீட்டை நோக்கி போனாள். நேராக போய் தனது கணவன் அருகே போய் படுக்க அவளுக்கு கூச்சமாக இருந்தது. மகளின் அறையில் போய் படுத்துக் கொண்டாள்.
அவள் மனதில் ஆயிரம் குற்ற உணர்ச்சிகள் இருந்தாலும், சுரேஷுடன் கட்டி புரண்டு, மேலும் கீழும் முன்னும் பின்னும் அவன் காட்டிய வித்தை காரணமாக அவள் மிகவும் சோர்வாகி படுத்து காலை 10 மணிக்கு மேல் தான் எழுந்தாள்.
எழுந்த உடனே முலையைக் கூட மூடாமல் பால்கனிக்கு வந்தாள். சுரேஷ் பைக் இருந்தது, ஆனால் அறை லாக் ஆகி இருந்தது. பக்கவாட்டில் எம்.ஜி ஹெக்டர் கார் இல்லை. தர்மராஜை சுரேஷ் காரில் கூட்டி போயிருப்பான் போல,
அவள் நடந்து போய் எதிர் அறையைப் பார்த்தாள். கணவனும் கிளம்பி விட்டான் போல. குளித்துவிட்டு, ரெடியாகி, வெந்தய கலர் சேலையை அணிந்து 11 மணிக்கு ஆஸ்பத்திரிக்கு கார் புக் செய்து போனாள்.
அங்கே மரத்தின் நிழலில் நின்று கொண்டு சிகரெட் பிடித்துக் கொண்டிருந்த சுரேஷை ஓரக் கண்ணால் பார்த்தாள்.
அவன் "குட் மார்னிங் மேடம்" என்றான், சிரித்தான்.
அவள் அவனை வெறித்து பார்த்தபடி உதட்டை சுழித்துக் கொண்டு தலையசைத்து அவன் வணக்கத்தை ஏற்றுக் கொண்டு ஆஸ்பத்திரிக்குள் நுழைந்தாள்.
ஆஸ்பத்திரியில் போனதுமே எதிர்பட்டது மண்டாகினி தான்.
"என்னடி லேட்டு?"
"ம்ம்.. தர்மா எங்கே இருக்கார்?"
"ஆபரேஷன் தியேட்டர்ல..? சரி, உனக்கு என்னடி ஆச்சு? நேத்து லீவு போட்டுட்டு இன்னிக்கு செம கிளாமரா வந்து நிக்கிற"
"ஏய், வாயை மூடு"
"ஐயோ, சத்தியமா என் கண்ணே பட்டுரும் போலிருக்கே! என்ன ஒரு அழகு?"
"இங்க வாடி" என அவளது கையைப் பற்றி கொண்டு ஒரு தனி அறைக்கு கொண்டு சென்றாள். அப்படி போகும்போதே திரும்பி பார்க்க, சுரேஷ் தன்னையே பார்த்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து அவள் சூடானாள்.
"ஏய், உண்மையை சொல்லு.. என்ன ஒரே மலர்ச்சி.. ஒரே பூரிப்பு? தர்மா ரெண்டாவது கொடுத்துட்டாரா?"
"ஏய்ய், நீ ஒரு அழுக்குடி.."
"ஆனா நீ அழகு. செம்மையா எதிர் தண்ணீர் பாய்ஞ்சாதான் இந்த மாதிரி முகம் ஃப்ரெஷ்ஷா இருக்கும். முகத்துல எப்போதும் ஒரு பியூட்டி பிச்சிக்கும்."
"அதெல்லாம் இல்ல, என்னை கலாட்டா பண்ணாத"
"ஏய்ய், நைட்டெல்லாம் அவுத்துப் போட்டு ஆடுனாதான் இந்த வெட்கம் இருக்கும். முன்னயும் பின்னயும் பன்னு மாதிரி தூக்கிட்டு நிக்கும். சொல்லுடி, பாய்ஞ்சது என்னா? எதிர் தண்ணி தானே? புதுத்தண்ணி தானே?"
"போடி டர்ட்டி வுமன்! ஏய், ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் இல்லை, கம்முனு இருடி"
"அட, இதை சொல்லும்போதே இவ்ளோ வெட்கப்படுறியே? முகம் சிவப்பாகுது. உன்னோட நாக்கு, உதடு எப்படிலாம் துடிக்குது."
"நா.. நான் நார்மலா தா.. தான்டி இருக்கேன்,."
"ஏய்ய்ய், தயவு செஞ்சு சொல்லுடி, அந்த அதிர்ஷ்டசாலி யாருடி?"
"போடி பைத்தியம்"
"ஐயோ டேய், யாருங்கடா? இல்ல யாருடா என் டார்லிங்கை ஃபுல்லா போட்டு உரிக்கிறீங்க? இவ்ளோ வெட்கப்படறா!"
"ஏய், அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல, போய் வேலையை பாரு"
அவள் தன் அறைக்குள் போய் ரொட்டீன் வேலைகளை செய்தாள். கம்ப்யூட்டரிலும் கொஞ்சம் வேலை இருந்தது. அதை முடித்துக் கொண்டு லஞ்ச் டைம் வர, ஜன்னலை எட்டிப் பார்த்தாள். சுரேஷ் இல்லை, கார் மட்டும் இருந்தது.
அவள் தயக்கத்துடன் சுரேஷுக்கு போன் செய்தாள்.
"..ஹலோ சொல்லுங்க மேடம்" என்றான்.
அவள் சுற்றுமுற்றும் பார்த்துவிட்டு, "ஏய் எங்க இருக்க சுரேஷ்?" என்றாள். அவள் சொன்ன விதமே அவன் காதில் ஆயிரம் அம்புகள் பாய்ந்தாற்போல இருந்தது.
"இங்க தாண்டி இருக்கேன், சொல்லுடி"
"எத்தனிடி?"
"நிறையடி"
"ம்ம், சாப்பிட்டியா?"
"சாப்பிட்டு இருக்கேன்"
"என்ன என்ன சாப்பிடுற?" அவள் கொஞ்சலாய் கேட்டாள்.
"என்னடி இவ்ளோ நாளா இல்லாம இன்னைக்கு மட்டும் அக்கறை?"
"இனிமேல் அக்கறைப்பட்டு தானே ஆகணும்? சொல்லுடா, என்னடா சாப்பிடுற?" அவள் குரலில் காதலும் காமமும் சம அளவில் இருந்தது.
"மட்டன் பிரியாணி"
"ஐ,. ஐயோ, மட்டன் பிரியாணியா? இன்னைக்கு சனிக்கிழமை இல்ல?"
"ஆமா"
"உனக்கு நாள் கிழமை கிடையாதா?"
"ஏய், என்ன மாதிரி உழைப்பாளிக்கு நாள் என்ன கிழமை என்னடி?"
"ஆமா, பெரிய உழைப்பாளி தான் போ"
"ஏன், உழைப்பைத் தான் நீ பாத்தியே நைட்டுல"
அவள் அதை கேட்டதும் மௌனமாக இருந்தாள். அவன் தொட்ட இடம், கடித்த இடமெல்லாம் அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. 'ஆஸ்பத்திரியில் உட்கார்ந்து அவனிடம் ரொமான்ஸாக பேசும் அளவுக்கு நாம் வந்துவிட்டோமே.. நமது கண்டிப்பு, இயந்திரத்தனமெல்லாம் எங்கே போயிற்று?'
"சரி, தொட்டுக்க என்ன?"
அவளுக்கு அவனிடம் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் தான் இதெல்லாம் பேசுகிறாள் என்பது அவனுக்கு தெரிந்தது.
"சரி, லைன்லயே இரு, போனை வச்சிடாதே. கழுவிட்டு வெளியே வந்து பேசுறேன்" என்றான்.
அவன் போன் முனையில் சாலை வாகன ஹாரன், ஹோட்டல் சத்தத்துடன் இருந்தது. அவனது ஃபோனில் இருந்து எந்த சத்தம் வந்தாலும் அவளுக்கு கேட்க வேண்டும் போல் இருந்தது.
"ஹலோ" திரும்ப அவன் குரல் கேட்க, அவளது முலைக்காம்புகள் புடைத்து நிற்க, வயிறு குழைய, தேனடை துடிக்க ஆரம்பித்தது.
அவன் திரும்ப "ஹலோ" என்றான்.
இவள் எதுவும் பேசவில்லை.
"ஏய்ய்,"
"ம்ம், கேட்டுகிட்டு தான் இருக்கேன்.."
"நீ என்ன சாப்பிட்ட?" என்றான்.
"பருப்புக்கீரை, உருளைக்கிழங்கு பொடிமாஸ்"
"அவ்ளோ தானா?"
"உனக்கு பிடிக்குமா?"
"எனக்கு அதெல்லாம் பிடிக்காது, ஆனா அதெல்லாம் சாப்பிடறவங்களை தான் பிடிக்கும்,"
அவள் எதுவுமே சொல்லவில்லை. இவனுடன் காதலா? காமமா? இந்த வயதிலா? இவ்ளோ வயசு வித்தியாசமா? ஏன் மண்டாகினி ஆல்பர்ட்டோடு படுக்கவில்லையா?
"ம்ம்ம்ம்ம், சொல்லு"
"இன்னைக்கு உன்னுடைய புடவை சூப்பரா இருந்துச்சு" என்றான்.
"அது எங்க கல்யாண நாளுக்கு எடுத்த புடவை"
"இப்பதான் உன்னை புடவையில் பாக்கறேன். இதுக்கு முன்னாடி நான் பார்த்ததே இல்லை"
"ஏன் பார்த்ததில்லை? பல தடவை கட்டியிருக்கேனே"
"ம்ம், அதில்ல.. கிட்ட வந்து சேலையில உன்னை தொட்டதில்லைன்னு சொல்ல வந்தேன்டி".
அவள் மௌனமாக இருந்தாள்.
"ரெண்டு தடவை நைட்ல தானே உன்னை தொட்டேன்? நைட் கவுன்ல தானே வந்தே?"
"எதுல இருந்தா என்ன? உனக்கு என்ன தேவையோ அதான் கிடைச்சுடுச்சே?"
"உள்ள எந்த பொருள் இருந்தாலும் பேக்கிங் ரொம்ப முக்கியம் இல்லையா?"
"படவா!" அவள் சிரித்தாள்.
"எனக்கு புடவை பேக்கிங்ல ஒரு தடவை கிடைச்சா ஆயுள் காலத்துக்கும் மறக்க மாட்டேன்"
",போனை வையி"
"ஒரு டைம் தான் கேக்கறேன்"
"ம்ம்.. சரி, நீ நல்ல பிள்ளையா இரு. இதே மாதிரி ஒழுங்கா நடந்துக்கோ. நான் கூப்பிட்டால்தான் பேசணும்"
"அப்பன்னா எப்போ?"
"ம்ம்.. சண்டே பார்க்கலாம்"
"ஏன் இன்னைக்கு கிடைக்காதா?" என்றான். அவனது கேள்விக்குள் ஆயிரம் ஏக்கங்கள் இருந்தன. 
"இன்னிக்கு எப்படி முடியும்?" 
"நீ புடவையிலதானே இருக்கே," 
"அதுக்காக?" 
"இல்லை, எனக்கு வெந்தயக் கலர் ரொம்ப பிடிக்கும். சேலைன்னா அதான்," அவள் மௌனமாக இருந்தாள். விட்டால் தன்னைத் தேடி ரூமுக்கே வந்துவிடுவான் போல. அவளுக்கு லேசாக பயம் வந்தது. 
"பிந்து, வரியா?" 
"சொல்லுடி." 
"ப, பயமா இருக்கு, வீட்டுக்கு போலாமா?" 
"உடனே வீட்டுக்குக் கிளம்பிப் போனா டவுட் வரும்." 
"சார் ஏதாச்சும் நினைச்சுப்பாரா?" 
"சாரைக் கூட சமாளிச்சுடலாம். இந்த பிலோமினா இருக்காளே, அவளைத் தான் சமாளிக்க முடியல." 
"ஓ, நீ போறப்போ எதிர்ல வந்தாங்களே குண்டா, அந்த மேடமா?" 
"ஆமா." 
"சரி, மத்தியானம் வேணாம், ஈவினிங் வரியா?" 
"வீட்டுக்கா?" 
"உன் இஷ்டம். வீட்டுக்கு வேணாம், வேற எங்கனாச்சும் போலாம்" என்றான். பலமுறை போனில் முத்தம் கொடுத்தான். 
"ஒன்னே ஒன்னு மட்டும் எனக்குச் சொல்" என்றாள். 
ஆஹா, என்ன ஒரு வார்த்தைகள்! அவன் "சரிடி" என்றான். 
"என்ன?" "என்ன கலர் பிரா போட்டிருக்க?" அவள் விக்கித்துப் போனாள். அவளிடம் யாரும் இதையெல்லாம் கேட்டதேயில்லை. 
"பி, பிளாக்" என்றாள். 
"இன்னொன்னு கேட்கணும்," 
"நீ என்ன கேட்கப் போறேன்னு தெரியும், அதுவும் பிளாக் தான்." 
"எதுடி?" 
"பேண்டீஸ்." அவள் போனை வைத்தாள். உடல் பரபரத்தது. மணி ஆறாக இன்னும் நாலு மணி நேரம் இருக்கே? அவள் கஷ்டப்பட்டு பொழுதைப் போக்கி, ஆறேகாலுக்கு ஆஸ்பத்திரியை விட்டு விறுவிறுவென வெளியே வந்தாள்.
சுரேஷ் மற்ற டிரைவருடன் பேசிக் கொண்டிருக்க, அவள் விரலை அசைத்து அவனைக் கூப்பிட்டாள். அவன் ஓடிவந்து பவ்யமாகக் கார் கதவைத் திறந்து விட்டான். அவள் உட்கார்ந்ததும் காரைக் கிளப்பிக் கொண்டு போனான். வழக்கமாக 'எங்கே போக வேண்டும்?' எனக் கேட்பான். இப்போது கேட்கவில்லை; இனி எப்போதும் கேட்க மாட்டான்.
கார் அடையாறு, திருவான்மியூர், பட்டினப்பாக்கம் தாண்டி மந்தவெளிப் பக்கக் கடற்கரையில் ஆளில்லாத இடத்தில் ஒதுங்கியது. சுற்றிலும் இருள் படர, அவன் பின் கதவைத் திறந்து அவள் அருகே வந்தான். வந்த வேகத்தில் சட்டை, பனியனைக் கழட்டிப் போட்டான். லேசாக பயந்து போன மாதிரி இருந்த பிந்துவை அணைத்தான்.
"எனக்குக் கறுப்பு பேண்டீஸ் வேணும், பிந்து." 
"கழட்டிக்கோ, ஸ்ஸ்ஸ்."
முகமெங்கும் முத்தம் கொடுத்தான். முந்தானை முகர்ந்து பார்த்து கீழே இறக்கினான். ரவிக்கையில் நிறைந்து கிடந்த முலைகளை ரவிக்கைக்கும் மேலாகவே கடித்தான். கையில் தூக்கச் சொல்லி அக்குள் நக்கினான். அவளைக் கட்டி அணைத்துத் தன் மடியில் உட்கார வைத்து, ரவிக்கை, பிராவைக் கழட்டி முலையைப் பிசைய, அவள் சீட்டில் மல்லாந்து படுத்தாள்.
பிந்துவின் பல நாள் காம வேட்கையை அவனது பெருத்த முரட்டு உடல் ஆவேசமாகத் தீர்க்கத் தொடங்கியது. எல்லா உடைகளும் காரில் வீசப்பட்டன. பிளாக் பேண்டீஸ், பிரா எல்லாம் கழட்டப்பட்டன. ஏழேமுக்கால் வரை துணியே இல்லாமல் அவளைப் பல ஆங்கிளில் ஓத்து விட்டு, எட்டு மணிக்குக் கூட்டிப் போய் வீட்டில் விட்டான்.
"நைட் என் ரூமுக்கு வரியா?" அவன் கேட்க, 
"???" 
"வரலன்னா தூங்கப் போய்டுவேன்," 
"போன் பண்றேன்." 
"கரெக்ட்டா சொல்லு. நாளைக்கு சண்டே, நாளைக்கு நான் வீட்டுக்குப் போய்டுவேன்," 
"ம்ம், நான் வர முடியாது. வேணா நீ வா," 
"மேலேயா?" 
"ம்ம்ம், ஷில்பா ரூமில் வெயிட் பண்ணு." அவள் சொல்லிவிட்டுப் போனாள்.
அந்த இரவும் அவர்களுக்குத் தேனாய்த் தித்தித்தது.