Adultery சங்கீத தேவதையின் அரங்கேற்றம்

[Peterparker69]

எபிசோடு: 15

அவர்கள் செல்ல வேண்டிய தேன்திட்டு கிராமம் ஒரு சிற்றூர். அது இன்னும் பதினைந்து கிலோமீட்டர் தொலைவுக்கு அப்பால் இருந்தது. தேன்திட்டைத் தாண்டித்தான் பல கிராமங்கள் இருந்தன. அவற்றையெல்லாம் தாண்டி இடதுபுறம் பிரிந்து சென்றால் கேரளா செல்வதற்கு வழி வரும்; வலதுபுறம் ஓடையைத் தாண்டிப் போனால் மதுரை நெடுஞ்சாலை வரும்.
எப்படி இருந்தாலும் தேன்திட்டைத் തൊடும் வரையில் வேறு எந்த ஊரும் இல்லை. வழக்கமாக ஏழு மணிக்கு மேலேயே இங்கே நடமாட்டம் இருக்காது. அதிகமான மக்களும் வாகனங்களும் இல்லாததனால் பஞ்சாயத்து விளக்குகள் எப்போதுமே எரியாது. அதனால் தான் பெரும்பாலும் டவுன் வேலையெல்லாம் ஐந்து அல்லது ஆறு மணிக்கே முடித்துக்கொண்டு திரும்பி விடுவார்கள்.
இந்த சுரேஷினால்தான் இத்தனை தாமதம் ஆகிவிட்டது. கார் ஏதும் பிரச்சினை ஆகிவிட்டால் மாற்று வாகனம் வரும் வரை காத்திருக்க வேண்டியதுதான்.
"என்ன ஆச்சு சுரேஷ், பெட்ரோல் இல்லையா?" என்றாள்.
"பெட்ரோல் எல்லாம் இருக்குங்க. உங்களை ஆஸ்பத்திரியில விட்டு பெட்ரோல் தான் போட்டுக்கிட்டு வந்தேன். கார் பள்ளத்துல இறங்கி இருக்கு. யாராச்சும் ரெண்டு மூணு பேரு தூக்கி விட்டாதான் கார் போகும் போல இருக்கு".
"பள்ளம் பாத்து போகக் கூடாது?"
"இருட்டுல, சேத்துல நான் என்னத்த பள்ளம் கண்டேன்?"
"இப்ப என்ன பண்றது? வீட்டுக்கு போன் பண்ணி யாரையாச்சும் வர சொல்லலாமா?"
"இப்ப வீட்டுல யாரு இருக்கா? சமையல்காரம்மா, செக்யூரிட்டி கிழவனும் தான். கார்டன்காரர் முருகேசன் கூட மழையில லீவ்ல இருக்கார்".
அவன் முணுமுணுத்துக் கொண்டே காரை விட்டு இறங்கி முன்னும் பின்னும் போய் பரிசோதித்தான். மீண்டும் காரைத் தூக்க முயற்சித்தான். அவன் காரைத் தூக்கும் போது யாராவது கார் ஓட்டினால் நன்றாக இருக்கும். ஆனால், காரை எடுக்கவும் ஆளில்லை, காரைத் தள்ளவும் ஆளில்லை.
"நான் வேணா இறங்கி தள்ளட்டுமா?"
"நீங்க எப்படி தள்ளுவீங்க?"
"அட்லீஸ்ட் கீழயாச்சும் இறங்கிக்கிறேன், நீ தள்ளு பாப்போம்".
அவள் அந்த மழைத்தூறலில் வெளியே வந்து நின்றாள். உடம்பு இன்னும் தெப்பலாக மழையில் நனைந்தது. அவன் ஒருவனாக காரின் ஒரு டயரைப் பள்ளத்திலிருந்து தூக்க முயற்சித்தான். ஆனால் முடியவில்லை. "சே!" என்றபடி அவளைப் பார்த்தான்.
"மழை வலுக்கவே நீங்க ஏன்கா வெளிய நிக்கறீங்க? உள்ள போய் உட்காருங்க" என்றான்.
அவள் பின்சீட்டில் வந்து உட்கார, இவனும் டிரைவர் சீட்டில் அலுப்பாய் உட்கார்ந்து கொண்டு தாடியைச் சொறிந்தான். 'ஒரு சிகரெட் பிடித்தால் நன்றாக இருக்கும், ஆனால் இவள் என்ன சொல்வாளோ?' என யோசித்தபடி தலையை உதறிக் கொண்டான்.
திரும்பி அவளைப் பார்த்து, "நீங்க ரொம்ப நனைஞ்சிட்டீங்க, துடைச்சுக்கோங்க" என்றபடி தன் கர்சீப்பை அவளுக்கு நீட்டினான்.
"இ, இல்ல இல்ல வேணாம், என் டிரஸ் பேக் எங்க இருக்கு? முதல்ல அதை கொடு" அவள் மறுக்க,
"அட இவ்ளோ தொப்பலா நனைஞ்சிட்டீங்க, துடைக்க வேணாமா? உங்க டிரஸ் எங்கயும் போகாது. உங்ககிட்டயே தரேன், முதல்ல கர்சீப்ல தலையைத் தொடையுங்க, ம்ம்ம்ம் இந்தாங்க" என்றான்.
அவள் அவனது கர்சீப்பை வாங்கித் தலையைத் துவட்டினாள். அதன் பின் அவன் கீழே குனிந்து அவள் துணி இருக்கும் பையை அவளிடம் நீட்டினான்.
"இந்தாங்க உங்க பொக்கிஷம்"
"சுரேஷ், நீ சரியான நேரத்தில் காரை எடுத்திருந்தா, இந்நேரம் நம்ம வீட்டுக்குப் போய் சேர்ந்திருக்கலாம். சுறாப்புட்டு, சுறாப்புட்டுன்னு டயம் ஆக்கிட்டே,"
"ஹலோ மேடம், அப்பவும் இந்த பள்ளத்துல தான் விட்டிருப்போம், சரியா?"
"உன்னை ஆஸ்பத்திரியில கீழேதான் நிக்க சொன்னேன்? அதுக்குள்ள எங்க போயிட்ட?" என்றாள்.
"நான் தான் பெட்ரோல் போடப் போனேன்னு சொன்னேன்ல? சரி விடுங்க"
"இப்ப பாரு, மழையில் கார் பள்ளத்துல மாட்டிக்கிச்சு"
"இருங்க, நான் மறுபடியும் ட்ரை பண்றேன்" எனச் சொல்லி, அவன் இம்முறை முன் கதவைத் திறந்து, ஸ்டீயரிங்கைப் பிடித்தபடி மறுபடியும் தள்ள முயற்சித்தான். அது நகரவே இல்லை. மறுபடியும் கார் பின்னால் போய் டயரைத் தூக்க முயற்சித்து முடியாமல் நின்றான்.
"சரி சுரேஷ், நீ உள்ள வந்து உட்காரு. யாராச்சும் வந்தா கூப்பிடலாம்" அவள் காரில் இருந்தபடியே கத்த, ஆளுங்க இல்லாததால் இவன் பின் கதவைத் திறந்து கொண்டு வந்து அவள் அருகே சீட்டில் உட்கார்ந்தான்.
'என்ன இவன்? இங்க வந்து உக்காந்துட்டான்?' அவளுக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. அவன் பின்சீட்டில் உட்காருவது இதுதான் முதல் தடவை.
அவன் உள்ளே வந்தவுடனேயே, அவள் கையில் வைத்திருந்த கர்சீப்பைக் கேட்டு வாங்கித் துடைத்தான். அவள் மேனியைத் துடைத்த அந்த கர்சீப் இப்போது அவன் உடலைத் துடைக்க, அவனது பெரிய உடம்புக்கு அந்த கர்சீப் போதவில்லை. உடனே அவன் அவள் வைத்திருந்த பையில் கையை விட்டு அவளது புடவையை எடுத்தான்.
"ஏய்ய், என் புடவையை என்ன பண்ற?" என அவள் கேட்பதற்குள், அவன் அந்த காட்டன் புடவையால் தன் முகத்தையும் கழுத்தையும் துடைத்தான்.
"ஆபத்துக்கு பாவமில்லை!"
"ஏய்ய், என் சேலையைக் கொடு!" தனது உடையில் ஒரு ஆண்மகன் தனது கண் எதிரே துடைப்பதைப் பார்த்து அவளுக்குத் திகைப்பாக இருந்தது.
"சுரேஷ், என்ன இது? என் புடவையைக் கொடு" என அவள் வாங்க முயற்சிக்க, அவன் புடவையை விட்டுவிட்டு, அந்த பையில் கைவிட்டு இன்னொரு துணியை எடுத்தான். அது பாவாடை. நீல கலர் பாவாடை, அது நன்றாகக் காய்ந்து உலர்வாக இருந்தது. பாவாடை எடுத்தவன் அப்படியே தனது முகத்தின் மீது விரித்துப் போட்டுத் துடைத்தான்.
"ஏய்ய், என்ன இது? என் பாவாடையில துடைக்கிற? கொடு!" அவள் நடுங்கியபடி கேட்க,
"அதான் சொன்னேனே, ஆபத்துக்கு பாவமில்லைன்னு?"
"ஒழுங்கா என் டிரஸ்ஸைக் குடு"
"அடடா! என்ன நீங்க? உங்களுக்கோசரம் இவ்ளோ தூரம் வந்திருக்கேன். புடவையும் கொடுக்க மாட்டீங்க, பாவாடையும் கொடுக்க மாட்டீங்க?" என்றபடியே அவன் தனது சட்டையின் பொத்தான்களை இரண்டு மூன்று அவிழ்த்து மார்பில், அவளது பாவாடையை விட்டுத் துடைத்தான்.
அவள் பாவாடையைத் தன் பக்கம் இழுக்கப் பார்க்க, அவன் விடவில்லை. கிரிஜாவின் பாவாடை அவனது மார்பிலும் அக்குளிலும் போய் வந்தது.
அவன் செய்கை அவளுக்குக் கொஞ்சம் புதிராகவும், நிறைய பயமாகவும் இருந்தது. 'இப்படி நமது அழுக்கு உடைகளில் இவன் முகம் துடைப்பான், உடல் துடைப்பான் என அவள் எப்போதும் நினைத்ததே கிடையாது. எனது பாவாடையைத் தொட்டால் என்னா? என்னை தொட்டால் என்னா?'
அவனது உடலில் இருந்த ஈரத்தில் பாதி அவளது பாவாடையில் ஏறியது. அவன் பாவாடையை எடுத்து கழுத்துக்குப் பின்னால் துடைக்க ஆரம்பித்தான். அவன் தனது பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்து இந்தச் செயலைச் செய்ய, அவள் அந்தப் பையில் இருந்த மீதி உடைகளை அவன் கண்ணில் படாமல் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதற்காகப் பையைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டாள்.
அவன் சிரித்தான். "பயப்படாதீங்க, உங்க ஜட்டி, பிராவெல்லாம் வச்சுத் துடைக்க மாட்டேன்"
அவளுக்கு உச்சியில் ஆணி அடித்தாற்போல 'சுர்ர்ர்' என இருந்தது. பதில் சொல்லாமல் அவனைப் பார்க்க,
"பெரிய துணி இருந்தாத்தானே துடைக்க முடியும்? அதுக்குச் சொன்னேன்"
'இவன் கண்டிப்பாக இப்போது சரியில்லை. சரி, எதுக்கு எல்லா டிரஸ்ஸையும் ஆஸ்பத்திரியில் கழட்டச் சொல்லிட்டாங்க?' மொட்டையாகக் கேட்டான். அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அவள் பயந்தபடி, அந்த பெரிய காரின் ஒரு பக்கம் ஒதுங்கினாள்.
"ஏன்னா, முதலிலேயே சொல்லி இருந்தா வீட்டிலிருந்து உங்க நைட்டியைக் கொண்டு வந்திருக்கலாம். இப்படி டைட்டா ஒரு நைட்டியை போட்டுட்டு வந்து இருக்க வேணாமே, பாருங்க,"
"ஸ்கூல் பாப்பா கவுன் போல ஒரு டைட் நைட்டி!"
"இன்னிக்கு ஆஸ்பத்திரியில எல்லாம் நல்லா சீன் பார்த்திருப்பானுங்க"
அவள் மேனியின் ஈரம் சடாரென காய்ந்து சூடாகி உலர, அவள் தொண்டைக்குள் பயப்பந்து உருள,
"என்ன டிரஸ் விக்கிறானுங்க பாரு? சுளையா முன்னூறு ரூபா வாங்குனான், இவ்ளோ மெல்லிசா இருக்கு? ஒரு சின்ன மழைக்கே தாங்காம பொதன்னு ஈரமாயிடுச்சு" எனச் சொல்லியபடியே அந்த அவள் நைட்டியைப் பார்த்தான்.
அவள் கையில் இருந்த புடவையால் நைட்டியின் முன்னால் போர்த்தி மார்புகளை மறைத்துக் கொண்டு தலைகுனிந்தபடி இருந்தாள். அவளுக்கு உள்ளுக்குள் மூச்சு பயங்கரமாக வாங்கியது. பயத்தை வெளிக்காட்டக் கூடாது என உறுதியாக இருந்தாள். இதயமே வெடித்துவிடும் போல இருந்தது.
"உங்களைத் தான் கேட்கிறேன், எதுக்கு டிரஸ் எல்லாம் ஹாஸ்பிடல்ல கழட்ட சொன்னாங்க?"
"ஐயோ, கொஞ்சம் பேசாம இருக்கியா? நல்லவன்னு நெனச்சு உன்னைத் துணைக்கு கூப்பிட்டேன்,"
"நல்லவன் இல்லாம, நாங்கல்லாம் யாரு?"
"வெளிய மழை நின்னுச்சா பாரு, நாம கிளம்பலாம்" அவள் பேச்சை மாற்றப் பார்க்க,
"நான் கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லுங்க"
"என்ன வெங்காயத்தைச் சொல்லணும் உனக்கு?"
"எதுக்கு டிரஸ்லாம் அவுத்துக் கொடுத்தீங்க?"
"ஐயோ, அது ஏதோ ஃபுல் செக்கப் பண்ணணும் சொன்னாங்க. அந்தப் பேச்சை விடு," அவள் சிடுசிடுக்க,
"சரி, புடவை அவுத்துக் கொடுத்தீங்க ஓகே, பாவாடை அவுத்துக் கொடுத்தீங்க ஓகே, பிரா, ஜட்டி இல்லாமயா அவுத்துக் கொடுப்பாங்க?" அவள் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்து முறைத்தாள்.
"தேவையில்லாம பேசாத சுரேஷ், மேடத்துகிட்ட சொல்லிடுவேன்"
"சொல்லுங்க, முன்ன பின்ன தெரியாத இடத்துல எல்லாத்தையும் கழட்டி நின்னா கேட்க மாட்டாங்களா?"
"அது ஆஸ்பத்திரி, கேட்டது பொம்பளை டாக்டர்"
"எனக்கு பயமா இருக்காதா? அய்யோ, சாவடிக்கிறானே?"
"அதை விடு, என் டிரஸ் எல்லாம் உன்னை யார் எடுத்துட்டு போகச் சொன்னது?"
"டிரஸ்ஸை நான் பத்திரமா எடுத்து வச்சதாலதான் இப்போ உங்க மானத்தைக் காப்பாத்த முடிஞ்சது. இல்லன்னா இதே செக்ஸி நைட்டிலதான் நீங்க வந்து இருக்கணும், எல்லாத்தையும் காட்டிக்கிட்டு!" என்றான்.
அவன் பேச்சு ஓவராக இருப்பதை அவள் உணர்ந்து கொண்டாள். 'இவனிடம் வேறு எந்த பேச்சும் கொடுக்காமல் நாம் வீடு போய் சேர வேண்டும்' என நினைத்துக் கொண்டாள்.
"நான் கூட உள்ள என்னமோ ஏதோன்னு தான் நினைச்சேன். பைக்குள்ள புடவை, பாவாடை இருந்துச்சு. ஆனா சத்தியமா ஜட்டி, பிராவெல்லாம் உள்ள இருக்கும்னு நினைச்சுப் பார்க்கலை"
",,,,"
"அதனால் தான் நீங்க நைட்டி வாங்கிட்டு வரச் சொன்னப்போ ஜட்டி, பிரா வேணுமானு கேட்டேன்"
"நீங்கதான் எதுவும் வேணாம்னு சொல்லிட்டீங்க. அப்ப கூட நான் ரொம்ப யோசிச்சேன், எப்படி வெறும் நைட்டில இவங்க ஆஸ்பத்திரில இருப்பாங்க அப்படின்னு"
",,,."
"நான் கார்ல வந்தப்போ உங்களைத் தூரத்தில் பார்த்தேன். மழையில் நனைஞ்சு லைட் வெளிச்சத்துல நீங்க எதுவுமே போடாம நின்னுட்டு இருக்கறதை மொத்த பேரும் பார்த்தானுங்க"
",,,,"
"நான் ரொம்ப துடிச்சு போயிட்டேன் தெரியுமா? என்ன இருந்தாலும் எங்க கிரிஜா இப்படி மழையில் நனைஞ்சு, உள்ளே எதுவும் போடாம மெல்லிசு நைட்டில எல்லாத்தையும் காட்டிக்கிட்டு நிக்கிறது எவ்வளவு கஷ்டமா இருந்துச்சு தெரியுமா?"
அவன் பேசப் பேச அவள் திகைப்பின் உச்சிக்குப் போனாள்.
'இவன் கண்டிப்பாக மோசமான ஆள்தான். இவ்வளவு நாள் நம்மிடம் நல்லவன் போல பவ்யமாக, பணிவாக நடித்தான். ஆனால் அவனது பேச்சு மறுபடியும் மறுபடியும் நமது உள்ளாடை பற்றியே இருக்கிறது. இவனை எப்படி வண்டி எடுக்க வைப்பது? அய்யோ, இந்த நேரம் பார்த்து கார் வேறு பள்ளத்தில் மாட்டிக்கொண்டதே?' அவள் யோசிக்க யோசிக்க,
"ஒயிட் பிரான்னா ஒயிட் ஜட்டி தானே இருக்கணும்? ஆனா உங்களது ஜட்டி ஒரு கலர்ல, பிரா ஒரு கலர்ல இருக்கே, ஏன்?"
கிரிஜா இன்னும் சீட்டில் ஒடுங்கிக் கொண்டாள்.
"ஐயோ என்ன நீங்க, இவ்ளோ நனைஞ்சிருக்கீங்க, இவ்ளோ பயப்படறீங்க..? சரி துடைக்கவும் மாட்டேங்கறீங்க, வேற டிரெஸ்ஸும் போட மாட்டீங்களா?"
",,..சுரேஷ், நீ இப்படியெல்லாம் பேசாத,,."
"சரி, நான் வேணா வெளியே இருக்கேன், நீங்க டிரஸ்ஸை மாத்துறீங்களா?"
"எ, எதுவும் வேண்டாம்" என்பதாக அந்தப் புடவையை அவள் மேலே சுற்றிக்கொள்ள,
"ப்ச்ச்ச், இப்படி ஈர நைட்டியை கழட்டாம அப்படியே மேலே சேலையைப் போட்டா என்ன அர்த்தம்? ஏற்கனவே ஜுரம் அடித்த உடம்பு, எதனாச்சும் வந்தா என்ன ஆவறது?" என்றபடியே அவன் அவளது புடவையைப் பற்றி இழுத்தான்.
"வேணாம், விடு" என அவள் சொல்ல, அவன் கேட்காமல் அந்தப் புடவையை உருவினான். எவ்வளவோ போராடியும் அவள் போட்டிருந்த முழுப் புடவையும் எடுத்துப் போட்டான்.
சேலை மூடாமல், கிரிஜா வெறும் ஈர நைட்டியில் இருந்தாள். இப்போது முன்பை விட மோசமான கவர்ச்சியில் இருந்தாள். அவளது இரு காய்களும், காய்களின் நுனியில் இருந்த பெரிய காம்புகளும் அந்த மெல்லிய உடையில் குத்திக்கொண்டு இருக்க, அவளது தொடையின் அளவுகள், இடுப்பின் வளைவுகள் எல்லாம் அவனது கண்ணுக்குத் தெரிந்தது.
"எவ்ளோ ஈரம் பாரு..?" நேராக அவன் முலையைத் தொட்டான்.