[Peterparker69]

எபிசோடு 12

அடுப்பாங்கரையில் மனோகரன் தந்த அந்த காம சுகத்தைக் கிரிஜாவால் மறக்கவே முடியாது போல இருந்தது.
எல்லாம் முடிந்த பின்பு அவன் எதிரிலேயே அவள் ஒவ்வொரு உடையாக அணிந்தாள். சமையலறையை விட்டுப்போன அவனை இழுத்துப் பிடித்து முத்தம் கொடுத்தாள். அவனும் முத்தமிட்டு அவளின் உதடுகளைச் சுவைத்தான்.
'யாருக்கு யார் நன்றி சொல்வது?' எனப் புரியவில்லை, இருவருமே திருப்தியாகவே இருந்தார்கள்.
"ஹாலுக்குப் போங்க வரேன்," அவனை அனுப்பினாள். அவன் ஹாலில் கொஞ்ச நேரம் போய்ப் படுத்தான். அவள் சப்பாத்தி சுட்டுக் கொடுக்க, அதைச் சாப்பிட்டுவிட்டு வராண்டாவில் படுத்தான்.
மறுநாளும் அவனுக்கு அவள் தேவைப்பட்டாள். இந்த முறை அவுட் ஹவுஸில் கூட்டிப்போய் விருந்து வைத்தாள். அவன் சுறாப்புட்டைச் சாப்பிட்டுவிட்டு கிரிஜாவைப் புட்டுப் புட்டுச் சாப்பிட்டான். இரண்டாவது நாளே துளி முடி கூட இல்லாமல் வழவழ பெண்மையை அவனுக்குப் படுக்கையில் அளித்ததே, அவள் அவனை எவ்வளவு தூரம் உண்மையாக விரும்புகிறாள் எனத் தெரிந்தது.
அன்றிலிருந்து ஒரு வாரம் திரும்பத் திரும்ப அவன் கிரிஜாவைப் பதம் பார்த்தான். கிரிஜாவுக்கு நிறைய புதிய புடவைகளும் பரிசுகளும் வாங்கிக் கொடுத்தான். வைஷ்ணவியின் தோட்டத்தில் பாய வேண்டிய கட்டி நீர், கிரிஜாவின் தோட்டத்தில் கள்ளத்தனமாகப் பாய்ந்துகொண்டிருந்தது.
வைஷ்ணவிக்குப் போட்டியாக கிரிஜாவும் அந்த வீட்டில் மின்னுப்பாக ஒரு தினுசாக ஜொலித்தாள்.
இதை இப்படியே போக விட வேண்டுமா அல்லது நிறுத்த வேண்டுமா என்பதுதான் தெரியவில்லை. வைஷ்ணவி வீட்டை விட்டுச் செல்ல மாட்டாள், வீட்டோடதான் இருப்பாள். இந்த மாப்பிள்ளைதான் அடிக்கடி புதுச்சேரி போக வேண்டியிருக்கும்.
'என்ன இருந்தாலும் இவன் வைஷ்ணவியுடன் சேர்வது, வாழ்வதுதான் முக்கியம். அப்போதுதான் நாம் மனோகரனை இந்த வீட்டில் பார்க்க முடியும்' எனக் கிரிஜா நினைத்தாள்.
அதற்குப் பிறகு நிறைய பிரச்சினைகள் வரப்போக, அவன் ஜெயிலுக்குப் போகின்ற சூழலெல்லாம் வந்தது. அவனை அவளால் பார்க்கவே முடியவிலை. இருந்தாலும் அவன் ஜாமீன் எடுத்து இந்த வீட்டிற்கு வந்தான். அவன் உருவத்தைப் பார்த்ததுமே கிரிஜா திகைத்தாள், அழுதாள்.
'கவலைப்படாதே' எனச் சைகை காட்டினாள். ஆனால், வைஷ்ணவி அவனைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை.
"எதுக்கு இவ்வளவு ஒல்லி ஆயிட்டீங்க? சரியாக சாப்பிட மாட்டீங்களா? சரி வாங்க," எனச் சொல்லி அவனைத் தன்னறைக்குக் கூட்டிக்கொண்டு போனாள். அவனுக்கு வேண்டிய பலகாரங்களைச் செய்து தந்தாள். நிறைய முத்தங்களை ஆசையாகத் தந்தாள்.
அவன் அந்த பலகாரம் போதாமல், நீண்ட நாள் கழித்து அவள் தன்னையே அவனுக்குக் கொடுத்தாள். அவளையும் ருசித்துவிட்டு அழுதான்.
"ஏன், என்ன ஆச்சு? வேலைக்காரி கூடப் படுத்துட்டோமேன்னு அழுவுறீங்களா?"
"அது இல்லடி, என்ன இருந்தாலும் அவ எனக்கு தாலி கட்டின பொண்டாட்டி. அவளை ஒரு தடவ கூட தொடலைன்றது ரொம்ப வலியா இருக்கு. நான் அவ கூட சேர்ந்து வாழ வழியே இல்லையா? நான் இங்க இருந்தாத்தானே, இந்த வீட்டுக்கு வரப்போவ இருந்தாத்தானே உன்கிட்ட வர முடியும்?"
"ம்ம், புரியுது, சரி இருங்க, ஒரு ஐடியா பண்றேன். மகாதேவன் கோவில்ல ஒரு தெரிஞ்ச பூசாரி இருக்காரு. நாளைக்கு சாயந்திரமா அம்மாவை அங்க அழைச்சிட்டுப் போறேன்,"
"ம்ம்ம், போயிட்டு?"
"அந்த பூசாரிகிட்ட காசு தந்து எதுனாச்சும் உன் சம்சாரத்துகிட்ட நல்ல வார்த்தை சொல்லப் பார்க்கறேன். அவர் சொன்னா அம்மா கேட்பாங்க. அதுக்கப்புறம் நீங்க எந்தத் தப்புத் தண்டாவுக்கும் போகக் கூடாது."
"கண்டிப்பா போக மாட்டேண்டி."
"அப்படின்னா என்கிட்ட கூட வர மாட்டீங்களா?"
"ஐயையோ! உன்கிட்ட வரலைன்னா எப்படி? அவகிட்ட வாரத்துல இரண்டு நாள் என்றால், உன் கூட அஞ்சு நாள், சரியா?" அவன் சொல்ல, கிரிஜா அவனை இறுக்கி அணைத்துக்கொண்டாள்.
எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறான்? எவ்வளவு வசதியான வீட்டுப் பிள்ளை? இவனை ஏன் இந்த வைஷ்ணவி வெறுத்துக்கொண்டே இருக்கிறாள்?
"இருங்க, நாளைக்கு உங்களுக்கு ஏற்பாடும் பண்றேன்."
அவள் சொன்னபடியே மறுநாள் காலையிலேயே போய் மகாதேவன் கோயிலில் அந்த பூசாரியைப் பார்த்தாள். சாயந்தரம் வைஷ்ணவி அம்மா கூட வரும்போது 'என்ன சொல்லணும்?' என்றெல்லாம் அவனுக்குச் சொல்லிக்கொடுத்துவிட்டு வந்தாள்.
அதன்படியே அவனும் "தாயே, அவன் கூடவே இரு, புருஷனை விட்டுடாதே," என காசுக்குக் கூவ, வைஷ்ணவியின் மனதும் மெல்ல மாறியது.
ஆனால், கோயிலிலிருந்து வந்த உடனேயே வைஷ்ணவி வாசலில் இருந்த மனோகரனிடம் ஏதாவது நல்ல வார்த்தை பேசுவாள் எனக் கிரிஜா எதிர்பார்த்திருக்க, அவள் எதுவும் சொல்லாமலேயே மேலே சென்றுவிட்டாள்.
அவள் போவதைப் பார்த்த மனோகரன் கிரிஜாவைப் பார்த்து உதட்டைப் பிதுக்கினான். "அவளுக்குத் திமிரைப் பார்த்தியா? அந்த பூசாரி அவ்வளவு சொல்லியும் கூட இவ கேட்கல பாரு?" என அவன் வெடிக்க,
"சரி, வெயிட் பண்ணுங்களேன். அவங்களே வந்து கூப்பிடுவாங்க, வெயிட் பண்ணுங்க," என்றாள்.
ஆனால், இரவில் மணி 11 ஆகும் வரை வைஷ்ணவி கீழே வரவே இல்லை. அவனுக்குக் காஃபி கொடுக்க வந்த கிரிஜாவிடம்,
"போடி, இன்னிக்கும் தனிப் படுக்கைதான் போல, இதுக்காக நான் குடிக்காம வேற இருந்தேன். டிரைவர் கண்ணுச்சாமிகிட்ட சொல்லி சரக்கு வாங்கி வரச் சொல்லு."
"ம்ஹூம், வேணாம். போனா போவுது, சரி மேலே இன்னொர ரூம் இருக்குல்ல, அங்க போய் படுங்க," என்றாள்.
"அதெல்லாம் முடியாது, நான் உன்கூடப் படுத்துக்கிறேன்."
"என்கூடவா? அடுப்பாங்கரையிலா?"
"ஆமா, வாடி!"
"ஐயோ, இன்னைக்கு வேணாம், சொன்னா கேளுங்க,"
"ஏண்டி?" அவளைப் பாய்ந்து முத்தமிட்டான்.
"அந்த அம்மா எப்ப வேணா மனசு மாறி கீழே வரலாம், சொன்னா கேளுங்க,"
"ராங்கி, அவ கிடக்கறாடி!" அவன் எவ்வளவோ சொன்னான், அவன் கேட்கவே இல்லை.
"கிரிஜா, எனக்கு அவ வேணாம், நீ வந்தா போதும்," என்றான். அவன் மாலை கொடுத்திருந்த போதையின் தாக்கம் இன்னும் தீரவில்லை. அவன் நடு ஹாலிலேயே வைத்து கிரிஜாவின் புடவையை அவிழ்த்தான்.
"ஐயோ, என்ன நீங்க இப்படி பண்றீங்க? சரி இருங்க, என் ரூமுக்குப் போலாம்," அவள் திமிரினாள்.
"ம்ஹூம், தேவையில்லைடி, இன்னைக்கு இங்கே ஹாலிலேயே வச்சு செய்யலாம், புடவையை அவுரு," அவள் சேலையைப் பிடித்து இழுத்தான்.
அவள் திமிரத் திமிரக் கேட்காமல் ஜாக்கெட் கொக்கிகளைக் கழற்றினாள். அவளுக்கு மனசு கூடவே இல்லை. திரும்பித் திரும்பி வைஷ்ணவியின் அறைக்கதவைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள். அவன் கிரிஜாவின் தொப்புளைக் கவ்வி, சேலையைத் தூக்கித் தொடையைப் பிசைய,
"அய்யோ,"
மாடியில் வைஷ்ணவி வரும் கொலுசு சத்தம் கேட்டதும் அவள் திடுக்கிட்டாள்.
"வராங்க, வி, விடுங்க!"
இவன் போதையில் இருந்தால் அவனுக்கு வைஷ்ணவியின் கொலுசு அரவம் கேட்கவில்லை, அவளையும் விடவில்லை. அவளால் துணிகளை எடுத்து உடுத்த முடியவில்லை. ஆடைகள் மீது கை வைத்தாலே அவன் தூக்கி வீசியெறிந்துகொண்டிருந்தான்.
'ஐயோ, இவன் கூட நான் இந்த நிலைமையில் இருப்பதைப் பார்த்தால் வீட்டை விட்டு வைஷ்ணவி என்னை துரத்திவிடுவாளே! என்ன செய்வது?' எனத் தெரியவில்லை. அவள் சுயநலப் புத்தியுடன் நடக்க,
"சார் சார், விட்டுருங்க சார்!" அவனைத் தள்ளிவிட்டாள்.
"ஏய்ய், வாடி!"
"சார் சார், என்னை எதுவும் பண்ணிடாதீங்க!" எனச் சொல்ல ஆரம்பித்தாள். கணநேரத்தில் கிரிஜா போட்ட கபட நாடகம் புரிந்துகொள்ளும் சக்தி கூட அவனுக்குக் கிடையாது. அவள் எப்போதும் போலத்தான் ஜகா வாங்குகிறாள் என நினைத்தான். அவ்வளவு மார்புகளைக் கவ்வி இருந்த பிராவைத் தூக்கிப் பால் குடிக்கப் போக, அதற்குள் வைஷ்ணவி பார்த்துவிட்டு கண்ணாடி கூஜாவைத் தூக்கி எறிந்து, தலையில் அடிபட்டு ரத்தமாகி இன்னும் பெரிய பிரச்சினையாகிவிட்டது.
அன்றோடு அந்த மனோகரனுக்கும் அந்த வீட்டிற்கும் இடையேயான தொடர்பு அறுந்தது. அதுமட்டுமல்ல, கிரிஜாவுக்கும் மனோகரனுக்கும் இடையேயான கள்ள உறவு கூட முறிந்துவிட்டது. மனோகரன் ஒரேயடியாக வைஷ்ணவியால் நிராகரிக்கப்பட்டான். கிரிஜா நொறுங்கிப்போனாள்.
அன்று வைஷ்ணவி தந்தை உட்பட எல்லோருமே மனோகரன் தன் கற்பைக் காப்பாற்றிவிட்டதாக நினைத்துக்கொண்டார்கள். ஆனால் எனக்கும் மனோகரனுக்கும் இருந்த ஒரு கள்ளத்தனமான ஆத்மார்த்தமான உறவு யாருக்கும் தெரியாது. இது வழக்கமான எஜமானி-வேலைக்காரிக்கு இடையே ஆன உறவு இல்லை என்பதை எப்படி அவளால் விளக்கிச் சொல்ல முடியும்?
அவள் வெகு நாள்கள் மனோகரன் நினைப்பாகவே இருந்தாள். ஆனால் அவனிடம் ஒரு நாளும் போனில் பேசி உறவைப் புதுப்பித்துக்கொள்ள அவள் விரும்பவில்லை. 'இனி அவனிடம் நாம் கள்ளத் தொடர்பு வைத்திருந்தது தெரிந்தால் நம்முடைய விஷயங்கள் எல்லாம் வெட்டவெளிச்சமாகிவிடும்' என்ற பயமும் அவளுக்கு இருந்தது.
வைஷ்ணவி மனோகரனைப் புறக்கணித்தது போலவே, அவளும் தன் கள்ளக் காதலனைப் புறக்கணித்துவிட்டாள். எஜமானி போலவே, தானும் ஆணின் வாசத்தைத் தவிர்த்துவிட்டாள்.
ஆனாலும் அடுப்பாங்கரை என்றவுடனே நெஞ்சில் ஷாக் அடிக்கும். சப்பாத்தி என்றாலே அவனது நினைப்பு மெல்ல வரும். சுறாப்புட்டு மனோகரன் அவளுடன் சரசம் செய்து, அவளுக்குள் ஏற்றிவிட்ட காமச் சூடு அவ்வப்போது இறங்கி ஏறும், ஆனாலும் வெளிக்காட்டாது அடக்கிக்கொண்டு உள்ளுக்குள் மட்டும் தவித்து அப்படியே நான்கு ஆண்டுகள் வரை வைராக்கியமாக இருந்தாள், அவளுக்கு ஒரு மழை நாளில் அந்த ஜுரம் வராத வரை.