02-08-2026, 02:42 AM
எபிசோடு 10
கிரிஜா பெருத்த அதிர்ச்சிக்கு உள்ளானாள். வைஷ்ணவி இப்படியெல்லாம் அவளிடம் உரக்கக் கத்திப் பேசியதே கிடையாது. வைஷ்ணவிக்குக் கோபமே வந்ததில்லை, அப்படியே வந்தாலும் கிரிஜாவிடம் எல்லாம் அதைக் காட்டியதில்லை. இவ்வளவு கோபமாகப் பேசுகிறாள் என்றால் நம் விஷயம் தெரிந்துவிட்டதா? அவள் வைஷ்ணவியின் கோபத்தைக் கண்டு திடுக்கிட்டாள்.
'பூவை நான் தொடக் கூடாதா? இத்தனை ஆண்டு காலம் நான்தானே பூ எடுத்துக்கொடுத்து அலங்காரமெல்லாம் செய்வேன்?' அவள் அப்படியே ஒடுங்கிப்போனாள். விறுவிறுவென அறைக்குப் போய் கதவைப் பூட்டியவள் திறக்கவே இல்லை.
'அய்யோ, பார்த்துவிட்டாள், பார்த்துவிட்டாள், தவறு என் பக்கம்தான். குறைந்தபட்சம் குளித்துவிட்டு, சேலையாவது மாற்றிக்கொண்டு போயிருக்க வேண்டும்.' அவளுக்கு ஒரு பக்கம் அவமானமும் ஒரு பக்கம் அழுகையுமாக இருந்தது. அழுகை தாள முடியவில்லை.
அத்தனை முறை திரும்பத் திரும்பக் கேட்டாளே வைஷ்ணவி? "உன் ரூமில் யார் இருந்தது? ஏதோ பேச்சுச் சத்தம் கேட்டதே?" அப்படின்னு? அதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்? வைஷ்ணவிக்கு முகமே சரியில்லை. எப்போதும் வெளியூருக்குப் போய்விட்டு வந்தால் கிரிஜாவுக்கு என எதையாவது வாங்கி வருவாள், கொடுப்பாள், கைபிடித்துப் பேசுவாள். இம்முறை எதுவுமே இல்லை. நமது உடையும் அலங்கோலத்தையும் மேலிருந்து ஒருதரம் கீழே பார்த்தவள் டக்கென்று முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாளே!
கிரிஜாவுக்கு உடல் நடுங்கியது. அதற்குத்தான் எத்தனையோ முறை வேண்டாம் வேண்டாம் எனப் படித்துச் சொன்னேன் சுரேஷிடம்! அவன்தான் கேட்கவே இல்லை. "வைஷ்ணவி அம்மாதான் ஊர்ல இல்லையே? வாடி, ரொம்ப நாளச்சு!" எனச் சொல்லி எது எதையோ பேசி மயக்கி, பகலிலேயே படுப்பதற்கு கூப்பிட்டுவிட்டான்.
அவனைச் சொல்லி என்ன தப்பு? நமக்கு எங்கே புத்தி போச்சு? அவன் வயசென்ன? நான் தானே தள்ளிவிட்டு வந்திருக்க வேண்டும்? சுரேஷுடன் நான் படுத்திருக்கிறேன், ஐயோ எத்தனை ராத்திரிகள்? அப்படியெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை. காதும் காதும் வைத்தாற்போல் கலவி கசமுசாவாக நடந்தது. ஒன்று அவன் தன்னுடைய ரூமுக்கு வருவான், இல்லை அவள் அவுட் ஹவுஸைத் தேடிச் செல்வாள்.
எல்லாமே அர்த்தராத்திரி நடக்கின்ற அந்தரங்க விஷயம். மூன்றாம் ஆளுக்குத் தெரிய வாய்ப்பே இல்லை. மந்தாகினி என ஒருத்தி புதிதாக வந்த பிறகுதான் அந்த விஷயம் அடிக்கடி நடக்காமல் வாரம் ஒருமுறை நடக்கிறது. ஒரே ஒரு முறை என்றால் கூட என்ன? வாரம் கிடைக்காத வெறியில் அந்த ஒருமுறை கிரிஜாவை சுரேஷ் அனுபவித்துவிட்டுப் போவான்.
ஆனால், இதெல்லாம் நானா ஆரம்பித்தேன்? ஒரு பொம்பளையா அலைந்தாள்? இந்த ஆம்பளைங்கதானே வராங்க? புருஷன் வேண்டாம், புருஷன் மட்டுமல்ல, எந்த ஆம்பளையும் வேண்டாம் எனத் தள்ளித்தானே இருந்தேன்? ஆனால் அப்படி இருக்கவிட்டது யார்? ஆம், அந்த மனோகரன் வீட்டு மாப்பிள்ளை, அவன்தானே ஆரம்பித்தான்?
இந்த வைஷ்ணவி அவனுக்குப் படுக்கையில் ஒழுங்காக இடம் கொடுத்திருந்தால், அவன் ஏன் என் பக்கம் வந்திருக்கப் போகிறான்? கிரிஜாவுக்கு ஆத்திரமாக இருந்தது.
மனோகரன் முதல் நாள் இரவு வைஷ்ணவியிடம் தோற்றுப்போய், அடுத்த சில நாள்கள் அலைபாய்ந்துகொண்டிருந்தான். பல நாள்கள் வரை அவன் அந்த வீட்டில் ஒட்டாமல் இருந்தான். அவனுக்குப் பேச்சுத் துணையும் இல்லை.
"ஏன் இந்த வீட்டுல எல்லாம் பாட்டு பாட்டுன்னு உர்ருன்னு இருக்காங்க?"
"அவங்க பாட்டுக்கு இருந்தா என்ன? நீங்க உங்க பாட்டுக்கு இருங்க," கிரிஜாதான் அவனைச் சிரிக்க வைத்தாள். அவள்தான் அவனுக்குப் பணிவிடை செய்து பார்த்துக்கொண்டாள்.
ரூமுக்கு வந்து காஃபி கொடுத்தவளிடம், "டிபன் ரெடியா? டைனிங் வரலாமா?" என அவன் கேட்க,
"இப்ப வேணாம், வெளியே அய்யா இருக்கார். நானே டிபன் எடுத்து வரேன், உள்ளேயே சாப்பிடுங்க."
அவளது கரிசனம் அவனுக்குப் பிடித்துப்போனது.
"தண்ணி அடிக்கிறதை இந்த ஊர்ல தப்பா பேசுறாங்க கிரிஜா."
அவன் "கிரிஜா!" என விளித்தது அவளுக்குத் திகைப்பாக இருந்தது. அதில் வேலைக்காரிதானே என்னும் தொனி இல்லை.
"கொஞ்சமா தண்ணி அடிங்க, ரூம்ல வச்சு அடிங்க. கண்ணுச்சாமி டிரைவரை அனுப்பி வாங்கி வரச் சொல்றேன். அய்யா எதுக்குத் தள்ளாடிட்டு வந்தா நல்லாவா இருக்கும்? அப்புறம் எப்படி வைஷ்ணவி அம்மா உங்ககிட்ட வருவாங்க?" அவள் சிரித்தாள்.
அவன் அடுத்த ஒரு வாரம் அடக்கமாக இருந்தான். தண்ணி அடித்துவிட்டு வைஷ்ணவியிடம் போக அவனுக்குப் பயமாக இருந்தது. ஆனால் தண்ணி அடிக்காமல் அவளிடம் போக மனசே வரவில்லை.
"மதியத்துக்குச் சுறாப்புட்டு கிடைக்குமா? எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்," அவன் தயங்கி கிரிஜாவிடம் வந்து கேட்டான்.
"சுறாப்புட்டா? ஹலோ, இது வெஜிடேரியன் வீடு!"
"எனக்குச் சுறாப்புட்டு, பருப்பு ரசம்னா பயங்கர உசுரு, அதான், சரி, அதுக்கு டவுனுக்குத்தான் போகணுமா?" அவள் சிரித்தாள்.
"எங்கேயும் போக வேணாம். நான் அவுட் ஹவுஸ்ல வாங்கி வரச் சொல்லி எடுத்துட்டு வரேன், வச்சு சாப்பிடுங்க."
"ரொம்ப தேங்க்ஸ்."
"அய்யோ, ஏன் தேங்க்ஸ்? என்கிட்ட போய்,"
"பொண்டாட்டிகிட்ட கேட்க வேண்டியதை உன்கிட்ட கேட்கறேன்."
"அச்சச்சோ, சுறாப்புட்டு அவங்ககிட்ட கேட்டுத்தான் பாருங்களேன், அப்புறம் துணி மிஞ்சாது!"
"அவ ஏன் அவ்ளோ திமிரா இருக்கா கிரிஜா? அழகா? அறிவா?"
"ரெண்டும்தான், ஏன்? நீங்களும்தான் அழகு,"
"அப்படியா?"
"ஆனா ஒரு பதற்றம், தப்பாகிடுமோன்னு பயம், பதற்றப்படுறதால அதை மறைக்கக் கோபம். யாரும் நம்ம மேல பழி போடுறதுக்கு முன்னாடி நாமளே பழி போட்டுடுறது."
"நீ சரியாத்தான் சொல்றே கிரிஜா. எனக்கு ஏதோ கோபம், யார் மேலயோ கோபம், காசு நிறைய இருந்தா பயமில்லைன்னு நினைச்சேன். ஆனா காசுக்கு ஆசைப்பட்டு நிறைய இடத்துல கையெழுத்துப் போட்டுட்டு இப்ப காசை விடப் பயம் அதிகமாகிடுச்சு."
"ம்ம், இதுல கல்யாணம் வேற! வைஷ்ணவி மாதிரி பேரழகியைக் கட்டிட்டோமேன்னு பயமா? அல்லாடலா?"
"தெரியல, ஆனா அவகிட்ட போனா அல்லாட்டம் தான்,"
"வைஷ்ணவியா? நீங்களா? யார் உசத்தின்னு நீங்க அல்லாடுறீங்க,"
"அட, மனசை கரெக்டா படிக்கறியே! அடடா கிரிஜா, நீயே எனக்கு ஒய்ஃபா வந்திருக்கக்கூடாதா?"
"ச்சீ!" அவள் பதறினாள்.
"விளையாட்டுக்குக் கூட அப்படிப் பேசாதீங்க! மத்த வேலைக்காரங்க காதுல விழுந்தா கூட என் எலும்பு மிஞ்சாது, உங்களுக்கு பாலக்கிருஷ்ணய்யா பத்தி தெரியல, பெரிய உத்தியோகத்துல இருந்தவரு, ஊர்ல செல்வாக்கான ஆளு."
"எனக்கு தெரியவேணாம். பாண்டிச்சேரி வந்து என்னைப் பத்திக் கேட்டுப் பாரு."
அவன் அலட்சியமாகக் கிரிஜாவின் முந்தானையில் கையைத் துடைத்து வெளியே போனான்.
"அய்யோ என்ன இது? என்னை அடி வாங்க வைக்காம விடமாட்டீங்க போல!" அவன் போய்விட்டான்.
அந்த நாள் இரவு லேட்டாக வந்தவன், கிரிஜாவிடம் சாப்பிட ஏதோ கேட்டான்.
"மதியம் எங்கே வரல?" அவள் சீறலாகக் கேட்க,
"ஏன்?" அவன் வாய் குழறியது.
"ஏனா? சுறாப்புட்டு மட்டும் வேணுமா கேட்கத் தோணுது, செஞ்சு வச்சா ஆளு வரல, ஏனாம் ஏன்?"
"ஓ மை காட்! சுத்தமா மறந்துட்டேன், வெரி சாரி!"
"இனி உங்களுக்கு ஜென்மத்துக்கும் சுறாப்புட்டு இல்லை!" அவள் அவனிடம் உரிமையாய்ப் படபடத்தது அவளுக்கே வினோதமாக இருந்தது.
"இ, இப்ப சாப்பாடு?" அவன் கேட்க, அவளுக்குப் பரிதாபம் மேலிட,
"நீங்க வர மாட்டீங்கன்னு நினைச்சு சாப்பாட்டுல தண்ணி ஊத்திட்டோமே, இருங்க, சப்பாத்தி செய்யறேன்."
அவள் வேகமாகச் சமையலறைக்குப் போய் சப்பாத்திக்கு மாவு பிசைய, அவன் அவளின் பின்னால் வந்தான். கிரிஜாவின் இடுப்புக்கு இருபுறமும் கைகளை விட்டுச் சமையல் மேடையில் இருந்த மாவுத் தட்டைப் பிடிக்க,
"அய்யோ, என்ன பண்றீங்க? வேணாம்!" எனச் சொல்ல,
"நானும் பிசையறேன்," என்றான். அவளைப் பின்புறமாகக் கட்டி அணைத்துக் கழுத்தை முகர்ந்து சப்பாத்தி மாவு பிசைந்தான். அவள் எட்டி ஹாலைப் பார்த்தாள், யாராவது வருகிறார்களா எனப் பார்த்தாள். அவள் அப்படித் திரும்பும்போது அவளின் முலைமேடுகள் அவன் முழங்கையில் அமுங்கியது.
யாரும் இல்லைதான். அதற்காக வீட்டு எஜமானை அனுபவித்துவிட முடியுமா? அவள் திகைக்க, அவன் அவளது இடுப்புச் சதையை வருட,
"ஆஆ, என்ன பண்றீங்க? வைஷ்ணவி அம்மாவைக் கூப்பிடவா?"
"வேண்டாம், நீயே போதும்."
"இதெல்லாம் தப்பு, நீங்க வெயிட் பண்ணுங்க, நான் சப்பாத்தி சுட்டு வரேன்."
"ஒன்னும் தேவையில்லை, எனக்குச் சப்பாத்தி கூடத் தேவையில்லை. நான் இப்படி இந்த இடுப்பைப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன்." அவன் கை அவளின் இடுப்புச் சேலையை விலக்கிவிட்டுத் தொப்புளுக்குள் போய்த் தொட்டது.
"ஐயோ, என்ன இப்படி பண்றீங்க? யாராச்சும் பார்த்தா என் வேலைதான் போயிடும்!"
"போகட்டும், என்கூடவே நீ வந்துடு."
"ஐயோ, என்ன சொல்றீங்க? கல்யாணமான புது மாப்பிள்ளை நீங்க,"
"சோ?" அவன் கழுத்தைக் கடித்தான்.
"ஐயோ!"
"உனக்கும் கல்யாணம் ஆகி பிரயோஜனம் இல்லை, எனக்கும் கல்யாணம் ஆகி பிரயோஜனம் இல்லை, உனக்கும் புருஷன் சரியில்லை, எனக்கும் பொண்டாட்டி சரியில்லை."
"ஐயோ சாமி! வைஷ்ணவி அம்மா என்ன தப்பு பண்ணாங்க? அவங்க எவ்ளோ அழகு? என்ன ஒரு பொலிவு?"
"அழகா இருந்து என்ன பிரயோஜனம்? புருஷன் சாப்பிடலன்னு தெரிஞ்ச உடனே சப்பாத்தி சுடணும்னு எண்ணம் உனக்குத்தான் வந்துடுச்சு!"
அவன் அவளது வயிற்றைப் போட்டுப் பிசைந்தான்.
"ஆஆ, அய்யோ அய்யா! கையை எடுங்க ஐயா!"
அவன் கேட்கவே இல்லை. அவளது கூந்தலை முன்னால் தள்ளிக் கழுத்தை முகர்ந்தான், முத்தமிட்டான், மெல்ல நக்கினான். முந்தானைக்குள் கைகளைக் கொண்டுபோய் ரவிக்கையைப் பிசைந்தான். ரொம்ப நாளாகக் கசக்கப்படாத கல் முலை, அவனது சில விநாடி பிசையலில் இளகி மெத்தென ஆக, அவன் துணிந்து ரவிக் கொக்கிகளை பட் பட் எனக் கழற்ற,
"அய்யா வேணாம், ம்ஹூம்ம்ம்," அவள் குரல் நடுங்க, அவனது கை அவளது ரவிக்கையை மொத்தமாக அவிழ்த்து, பிரா கப்பை போட்டுக்கசக்கியது.
அவள் காம்புகள் கிர்ரென விரைக்க, அவளின் பிராவுக்குள்ளிருந்து முலைக்கட்டிகளை வெளியே எடுத்து அவன் மொத்தமும் கைப்பற்ற, அவள் அப்படியே சாய்ந்தாள்.
'ஆஆ, அய்யோ! வைஷ்ணவி புருஷன் கூட நானா?'
அவள் பாவாடைக்குள் புஸ்வானப் பட்டாசு பொரிய, அவன் சேலையை விலக்கி இரு முலைகளையும் கண்ணால் பார்த்துப் பிசைந்துவிட்டான். அவனது கைகள் பால் கலசங்களுடன் காம்பு திருகி விளையாட ஆரம்பித்திருந்தது.
ஆஹா, இந்த முலைகள் மீது ஒரு ஆணின் கைபட்டு எத்தனை நாள்கள் ஆகிவிட்டன? கல்யாணமான ஒரு மாதம் கிரிஜாவை விட்டுப் பிரியாமல் அட்டைப் பூச்சி போல இருந்தான் அவள் புருஷன். ஆனால் சில மாதங்களிலேயே அவர்களுக்குள் பெரிய இடைவெளி வந்தது. கல்யாணமாகி ஒரு வருஷம் ஆகியும் பிள்ளை இல்லை என்பதை எல்லாரும் பேச, இவன் மட்டும் ரகசியமாக டாக்டரைப் போய்ப் பார்த்துவிட்டு அந்த ரிப்போர்ட்டை வாங்கி ரகசியமாக பீரோவில் வைத்திருந்தான்.
இவள் தனக்குத் தெரிந்த அரைகுறை ஆங்கில அறிவோடு அந்தச் சான்றிதழ் மேலே பார்க்கும்போது 'செமன் கவுண்ட்' கம்மியாக இருந்தது. அது பற்றி ஒன்று இரண்டு பேரிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு அவனை நேரடியாகக் கேட்க, அவன் மிரண்டு போனான்.
"நாயே, வேவு பார்க்கறியா வேவு?" அவளைப் போட்டு அடித்தான்.
ஒரு வாரம் கழித்து மும்பையில் வேலை கிடைத்துவிட்டது எனப் போனான். 'ஓடித் தொலைகிறான், என்னை விட்டுப் போய்த் தொலைகிறான்' என அவள் சும்மா இருந்துவிட்டாள்.
அவன் குழந்தை கொடுக்க வக்கில்லாதவன் என்றால் கூட, அவளது பருவமேனியைத் தொட்டுத் தழுவி அனுபவித்துவிட்டுப் போயிருந்தான். அந்த காம அலைகள் இத்தனை ஆண்டுகளாக அவளுக்குள் அடங்காமல் தத்தளித்துக்கொண்டிருக்க, நீண்ட நாள் கழித்து மனோகரன் அதைத் தூண்டிவிட்டான்.