02-08-2026, 01:42 AM
எபிசோடு : 8
மந்தாகினி அதே சந்தோஷத்துடன் ஊருக்கு போய் அப்பாவிடம் விஷயத்தைச் சொல்ல, அப்பாவும் ஆச்சரியப்பட்டு போனார்.
"பரவாயில்லையே, கர்நாடக மியூசிக்கும் உன்னுடைய கார்ப்பரேட் செகரட்டரி படிப்பும் சேர்ந்து உனக்கு நல்ல சம்பளத்தை வாங்கி தந்திருக்கு," அவர் மகிழ,
"ஆனா ஒன்னு, எவ்வளவு சம்பளம் கொடுத்தாலும் சரி, இன்னும் மூணு வருஷம் தான் உனக்கு டைம். அப்புறம் இங்க வந்து சேர்ந்திடனும்," அம்மா கண்டிப்பாக சொல்ல,
"உனக்கு 26 ஆகுறப்போ கல்யாணம் செஞ்சு பார்த்துடனும்லே, அப்புறம்மா வேலையில ஜாயின் பண்ணனும்."
"அப்பா, பாருங்கப்பா!"
"ஆமாம் மந்தாகினி, முதல்ல நான் இந்த மார்த்தாண்டம்,"
அவள் அடுத்த இரண்டு நாட்கள் தனக்கு தேவையான புதிய உடைகள், அணிகலன்கள் எல்லாம் வாங்கினாள். அம்மா மிளகாய் பொடி, ஊறுகாய் எல்லாம் பேக்கிங் செய்து கொடுத்தாள்.
அப்பாவும் மகளும் கிளம்பி மார்த்தாண்டம் வந்து சேர்ந்தார்கள். அப்பா தன்னுடைய மகள் தங்கும் வீட்டையும் வைஷ்ணவியையும் பார்த்து பேசி விட்டு ஞாயிறு மதியம் கிளம்பி போனார்.
அவளைப் பார்த்ததும் கிரிஜா, "வணக்கம் மேடம். என் பேரு கிரிஜா. கண்டிப்பா நீங்க செலக்ட் ஆவீங்கன்னு நான் முதல்லயே நினைச்சேன்,."
"தேங்க் யூ."
"எந்த ஹெல்ப்னாலும் என்னை கூப்பிடுங்க," என சொன்னபடி காபி கொடுத்துவிட்டு போனாள்.
மந்தாகினி அந்த வீட்டைச் சுற்றி வர, அவுட் ஹவுஸில் தங்கியிருந்த சுரேஷ் பணியனில் இருந்தபடியே வந்தான். அவளைப் பார்த்ததும் சிரித்தான்.
"ஹலோ சுரேஷ்! எப்படி இருக்கீங்க?"
"நல்லா இருக்கேன் மேடம். நீங்க எப்படி இருக்கீங்க?"
"இங்க ஜாயின்ட் பண்ணிட்டேனே?"
"தெரியும். நெனச்சபடியே நீங்க வேலையில சேர்ந்துட்டீங்க மேடம். நீங்க தான் எங்க மேடத்துக்கு சரியான பி.ஏ."
"அட! அதென்ன எல்லாரும் அதையே சொல்றீங்க?"
"அப்படி இல்லை, உங்களைப் பார்த்த உடனே நீங்க இங்க வந்தா நல்லா இருக்கும்னு நினைச்சேன். மத்தவங்க கிட்ட இருந்த பந்தா, அலட்சியம்லாம் உங்க கிட்ட இல்லை. ஆனா நீங்க எங்க மத்தவங்க மாதிரியே ரிஜெக்ட் ஆகிடுவீங்களோன்னு பயந்தோம். அதான் நானும் கிரிஜாவும் சேந்து அந்த கொஸ்டின் பேப்பரை உங்களுக்கு கொடுத்தோம்."
"கொஸ்டின் பேப்பரா?"
"ஆமா."
"என்ன சொல்றீங்க?"
"என்னங்க தெரியாத மாதிரி கேட்கிறீங்க? எங்க மேடம் என்ன எதிர்பாக்குறாங்க, நீங்க எப்படி நடந்துக்கணும்னு சொன்னேனே, மறந்துட்டீங்களா?"
வைஷ்ணவிக்கு சுளீரென உரைத்தது. அப்படி என்றால் இவன் உதவி இல்லையென்றால் இங்கு வந்திருக்க முடியாதா? யோசித்துப் பார்த்தாள். ஆம், இன்டர்வியூவில் யார் என்ன தப்பாய் செய்கிறார்கள், சொல்கிறார்கள்? என தெரியாமலேயே அப்படித்தான் நடந்திருக்கும்.
'நான் பாட்டுக்கு உள்ளே போய் தத்துப்பித்து என ஏதோ உளறி, கர்நாடகா பாட்டெல்லாம் பாடி, வைஷ்ணவியைப் பார்த்து கும்பிடு போட்டு, செல்பி எடுத்து ஒரே நாரசாரமாக போயிருக்கும் இன்டர்வியூவில், அத்தனை பதவிசாக நான் நடந்து கொண்டதால் தான் இந்த வேலையே கிடைத்தது. அப்படி என்றால் இந்த வேலைக்கு காரணம் இவனாகக் கூட இருக்கலாம்.'
கண்டிப்பாக இவன் தான். அதை எடுத்த எடுப்பிலேயே சொல்லி கொஞ்சம் நம்மிடம் கெத்து காட்டுகிறான். முதலில் இவனை பகைத்துக் கொள்ளக் கூடாது, விட்டுத் தான் பிடிக்க வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டு அவள் மெல்ல சிரித்தாள்.
"மே பீ, சுரேஷ் நீங்க கொடுத்த டிப்ஸ் தான் உதவியா இருந்தது. அதுமட்டும் இல்லாம மேடம் எனக்கு நல்ல ஒரு சம்பளம் ஆஃபர் பண்ணாங்க. அதான் உடனே ஒத்துக்கிட்டேன். சரி, நீங்க எல்லாம் இங்க தான் தங்குகிறீர்களா?" என ஒரு அதிகாரி போல கேட்டாள்.
தோட்டத்தை, அவுட்டர் பில்டிங்கை பார்வையிட்டாள்.
உள்ளே வைஷ்ணவியிடம் வர, "மந்தாகினி, இன்னைக்கு எதுவும் நீ ஒர்க் பண்ண வேணாம். உன் ரூம் மட்டும் நீ ரெடி பண்ணிக்க, கிரிஜா ஹெல்ப் பண்ணுவா," என சொல்லிவிட்டு வைஷ்ணவி சென்று விட்டாள்.
கிரிஜா மாலை 5 மணிக்கு மேல் தான் வந்தாள். அவள் அறையை சுத்தம் செய்ய உதவி செய்தாள். பழகிய கொஞ்ச நேரத்திலேயே கிரிஜாவைப் பற்றி நன்றாக தெரிந்து கொண்டாள்.
கிரிஜாவுக்கும் கிட்டத்தட்ட வைஷ்ணவி வயது. ஆனால் 10 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக அந்த வீட்டில் வேலை செய்கிறாள். வைஷ்ணவியின் அப்பா காலத்தில் இருந்து அவளுக்கு இந்த வீடு கூடவே வைத்திருக்கிறது தான்.
அவளைக் கட்டிய கணவன் மும்பையில் வேலைக்குச் செல்ல, அங்கேயே இன்னொரு பெண்ணைப் பார்த்து செட்டில் ஆகிவிட்டதாக கேள்வி. வேலைக்காரியாக இருந்தாலும் அவளுடைய பேச்சும் உடையும் பளிச்சென சுத்தமாக இருந்தது.
வீட்டின் பின்புறத்தில் இருக்கும் அவுட் ஹவுஸில் சில ஆண்கள் தங்கிக் கொள்கிறார்கள். அதனால் கிரிஜா அந்த வீட்டுக்குள்ளேயே இருக்கக்கூடிய ஒரு தனி ரூமில் தங்கிக் கொள்கிறாள்.
கொஞ்ச நாளிலேயே மந்தாகினி அந்த வீட்டின் முழு பின்னணியையும் தெரிந்து கொண்டாள். வைஷ்ணவிக்கு ஏற்பட்ட தோல்வியில் முடிந்த மண வாழ்க்கையையும் அவள் புரிந்து கொண்டாள்.
வைஷ்ணவி சொன்ன, சொல்லாத எல்லா வேலைகளையும் செய்ய பழகிக் கொண்டாள். வைஷ்ணவியுடன் கச்சேரிக்கு போவது, அப்பாயிண்ட்மென்ட் செட் செய்வது, ப்ராபர்ட்டி மேனேஜ்மென்ட், யூட்யூப் வீடியோ போஸ்டிங் என எல்லா வேலையும் செய்தது போக, மீதி இருக்கும் நேரத்தில் வைஷ்ணவியின் படுக்கை அறையையும் நன்றாக இன்டீரியர் செய்து அலங்கரித்தாள்.
"பரவாயில்லையே, கையில நிறைய வித்தை வச்சிருக்கியே! வெரி குட்!" என வைஷ்ணவியின் பாராட்டைப் பெற்றாள்.
கார் பயணங்களின் போது சுரேஷ் வண்டியை ஓட்ட, பின் சீட்டில் உட்கார்ந்து வைஷ்ணவியுடன் மணிக்கணக்கில் அரட்டை அடித்தாள். தனக்கு பிடித்த ஒரு வி.ஐ.பி பாடகியுடன் கூட இருப்பதே பெரிய விஷயம் என்றால், அதற்கு சம்பளமும் கிடைக்கிறது என்றுதான் அந்த வேலையை அவள் முழு துடிப்புடன் செய்தாள்.
நாட்கள் ஓட, அவ்வப்போது கார் பயணம், ரயில் பயணம், விமான பயணம் என மாறி மாறி வைஷ்ணவியின் உயிர் துணையாக, நிழலாக மந்தாகினி மாறிப் போனாள். அவளுக்கு மார்த்தாண்டம் வீடும் பிடித்திருந்தது, வைஷ்ணவியையும் பிடித்திருந்தது. அங்கு பணிபுரியும் சக ஊழியர்களின் அணுகுமுறையும் அவளுக்கு ரொம்பவே பிடித்து போனது.
'இப்படி ஒரு வேலை எல்லோருக்கும் கிடைக்குமா?' என அவள் மகிழ்ந்திருக்க, 'அதே போல் நமக்கு வாய்த்த மூன்று வேலைக்காரர்களும் அற்புதமானவர்கள். விசுவாசமும் திறனும் இருக்கக் கூடிய ஊழியர்கள் இருந்தால் எப்படிப்பட்ட முதலாளியும் எல்லா கவலைகளையும் மறந்து சந்தோஷமாக இருக்கலாம்' என நினைத்தாள் வைஷ்ணவி.
ஆனால் இந்த வாழ்க்கையும் சரி, கால பயணமும் சரி, நமக்கு எல்லா நேரமும் நமக்கு பிடித்தாற்போல இருப்பதில்லை. அதுதான் பிரச்சினையே.
மந்தாகினி அந்த வீட்டில் வேலைக்கு சேர்ந்த ஆறாவது மாதம் தான் அந்த சம்பவம் நடந்தது.
மதுரையில் ஒரு முக்கிய இரண்டு கச்சேரியில் கலந்து கொள்ள வைஷ்ணவியும் மந்தாகினியும் ரயிலில் சென்றார்கள். முதல் நாள் கச்சேரி முடிந்தவுடன், இரண்டாவது நாள் கச்சேரி ரத்தாகி விட்டது. "நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளரில் ஒருவருக்கு நெஞ்சுவலி, கவலைக்கிடம்," என சொன்னார்கள். ஆனால் மந்தாகினியிடம் முழுப் பேமென்ட்டும் வழங்கப்பட்டது. அவர்கள் முன்னதாகவே ஊர் திரும்பினார்கள்.
வைஷ்ணவி மந்தாகினிக்கு லீவு கொடுத்து மதுரையில் அவள் வீட்டிற்கு அனுப்பி விட்டு, அவள் தன்னந்தனியாக ரயிலில் தான் திட்டமிட்டதை விட ஒரு நாள் முன்னதாக திரும்பினாள். வீட்டுக்கு அருகே ஆட்டோவில் வந்து மாலை ஐந்து மணிக்கு மழைத்தூறலில் இறங்கினாள். அந்த நேரத்துக்கே வானம் இருட்டிவிட்டது. அந்த மாளிகை முழுக்க கிட்டத்தட்ட இருளாக இருந்தது. வீட்டில் ஆள் இல்லை என்றால் யாருமே வேலையைச் சரிவரச் செய்வதில்லை எனக் குறைப்பட்டுக்கொண்டாள்.
லக்கேஜுடன் நேராகத் தன் அறைக்குப் போக இருந்தவள், சமையலறையின் பின்னால் வரும் சத்தத்தைக் கேட்டுத் திகைத்து நின்றாள். இது என்ன பேச்சுக் குரலா? ஏதேனும் சதிக் குரலா? யாரேனும் ரகசியத் திட்டம் போடுகிறார்களா? எதற்கு இத்தனை மர்மம்? "ஏய்ய்" எனக் குரல் கொடுக்கலாமா என நினைத்தாள். குரல் சத்தமாகி அது முனகலாகப் பரபரப்பாகி, குரல் வந்த அறையை நோக்கிச் சென்றாள். அது கிரிஜாவின் அறை. உள்ளேயிருந்து ஆணின் பேச்சுச் சத்தம்.
"இது சல்லாபச் சத்தம்? ஆம்,"
கிரிஜா ஏதாச்சும் கிளினிங் செய்கிறாளா என்ன? கதவு மூடி இருந்தது.
"ஏய்ய் எருமை, அய்யோ, சீ,"
வைஷ்ணவிக்கு உடல் வெலவெலத்தது. போலாமா? குரல் கொடுக்கலாமா? வேண்டாமா? யாரது குரல்? நம் வீட்டு ஆட்களா? இல்லை வேறு யாராவதா? ஏனோ அவளுக்குத் தன் தாலி கட்டிய கணவன் மனோகரன் ஞாபகம் வந்தது. அய்யோ அவனாக இருந்தால்? அவன் ஏன் இங்கு வரப்போகிறான்? அவள் தயக்கத்துடன் அறை ஜன்னலைத் திறக்க, அறை முழுக்க இருள்தான். பேச்சுச் சத்தம் இல்லை, மூச்சுச் சத்தம்.
யார்? கிரிஜாவின் அருகில் ஒரு ஆணா? ஐயோ அது டிரைவர் சுரேஷா? இல்லை முருகேசனா? அவள் ஜன்னலை இன்னும் திறந்து பார்க்க உள்ளே இருந்தது, அடப்பாவி சுரேஷ் போல இருக்கிறதே?