Romance బెంగళూరులో మొదలైన ప్రేమ

[Train222]

కృష్ణ తన లగేజ్ బ్యాగ్‌ను భుజం మీద వేసుకుని రూమ్‌లోకి అడుగు పెట్టాడు. కొత్త రూమ్... కొత్త కాలేజ్... కొత్త జీవితం.

అంతా కొత్తగానే అనిపిస్తోంది.

రూమ్ మొత్తం ఒకసారి కలియజూసిన కృష్ణ, తన చేతిలో ఉన్న బ్యాగ్‌ను కింద పెట్టి, ఒక్కసారిగా ఉత్సాహంగా...

కృష్ణ: జై బాలయ్య!

అంటూ గట్టిగా అరిచాడు.

కృష్ణ అలా అనడంతో సిద్దు ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్యంగా అతని వైపు చూశాడు. వెంటనే నవ్వుతూ...

సిద్దు: జై జై బాలయ్య!

అంటూ బదులిచ్చాడు.

అంతే...

ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకుని గట్టిగా నవ్వుకున్నారు.

ఆ నవ్వులోనే ఇద్దరి మధ్య ఉన్న మొదటి మొహమాటం కొంచెం తగ్గిపోయింది.

ఎందుకంటే రాయలసీమలో బాలయ్య అంటే కేవలం సినిమా హీరో కాదు...

ఒక ఎమోషన్!

అది కూడా కొత్తగా పరిచయమైన ఇద్దరు రాయలసీమ కుర్రాళ్లు ఒకే రూమ్‌లో కలిస్తే... జై బాలయ్య అనకుండా ఎలా ఉంటారు?

అలా కాసేపు నవ్వుకున్న తర్వాత కృష్ణ తన లగేజ్‌ను మంచం పక్కన పెట్టాడు. సిద్దు కూడా తన బ్యాగ్‌ను ఓపెన్ చేసి తన బట్టలను సర్దుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.

కృష్ణ తన బట్టలను ఒక్కొక్కటిగా బయటకు తీసి సర్దుతుంటే, సిద్దు మాత్రం చాలా పద్ధతిగా తన వస్తువులను సర్దుకుంటున్నాడు.

కృష్ణ అతన్ని గమనిస్తున్నాడు.

అతను ఏం చేసినా చాలా ఫార్మల్‌గా, చాలా పద్ధతిగా చేస్తున్నట్టు అనిపించింది.

'వీడు చాలా ఫార్మల్‌గా ఉన్నాడే... అసలు ఎక్కడి నుంచి వచ్చాడు? ఇంట్లో పరిస్థితులు ఏంటి? ఎలా పెరిగాడు? ఫ్రెండ్స్‌తో ఎలా ఉంటాడు?'

అంటూ కృష్ణ మనసులో అనుకున్నాడు.

సిద్దు గురించి తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి కృష్ణలో పెరిగింది.

కానీ...

నేరుగా అడిగితే బాగుండదేమో అనిపించింది.

'బ్రో, నీ గురించి చెప్పు...'

అని అడిగితే సిద్దు ఏం అనుకుంటాడో?

అందుకే తన తెలివిని ఉపయోగించి, ముందు తన గురించే చెప్పి... ఆ తర్వాత సిద్దు గురించి తెలుసుకోవాలని అనుకున్నాడు.

అలా ఆలోచిస్తుండగానే కృష్ణకు ఒక ఐడియా వచ్చింది.

కాసేపు సైలెంట్‌గా ఉన్న కృష్ణ, సిద్దు వైపు తిరిగి...

కృష్ణ: బ్రో...

సిద్దు: హా బ్రో...

కృష్ణ: ఇప్పుడు అర్జెంట్‌గా నీకు ఏమైనా పని ఉందా?

సిద్దు కృష్ణ వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వాడు.

సిద్దు: ఏం లేదు బ్రో... ఎందుకు?

కృష్ణ వెంటనే తన బెడ్ మీద కూర్చుని, చాలా సీరియస్‌గా ముఖం పెట్టాడు.

కృష్ణ: అయితే ఓ పని చేద్దాం.

సిద్దు అయోమయంగా చూశాడు.

సిద్దు: ఏంటి బ్రో?

కృష్ణ కొంచెం గంభీరంగా...

కృష్ణ: నా జీవిత చరిత్ర చెప్తా... నువ్వు విను!

అన్నాడు.

కృష్ణ మాటలు విన్న సిద్దు రెండు సెకన్లు అలాగే అతని వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

'ఇదేం కొత్తగా ఉంది... ఇప్పుడే పరిచయం అయ్యాడు. అప్పుడే జీవిత చరిత్ర చెప్తానంటున్నాడు!'

అని మనసులో అనుకున్నాడు.

కానీ కృష్ణ మాట్లాడే విధానం సిద్దుకు నచ్చింది.

అతని మాటల్లో ఏదో ఒక నేచురాలిటీ ఉంది.

పైగా కొత్త ప్రదేశం... కొత్త కాలేజ్... కొత్త రూమ్‌మేట్.

ఇద్దరూ ఒకే రూమ్‌లో ఉండబోతున్నారు కాబట్టి, ఒకరి గురించి ఒకరు తెలుసుకోవడం మంచిదే అనుకున్నాడు.

అందుకే చిన్నగా నవ్వుతూ...

సిద్దు: చెప్పు బ్రో... వింటా!

అన్నాడు.

కృష్ణ కూడా నవ్వాడు.

కొద్దిసేపు ఆలోచించి...

కృష్ణ: మరి విను...

అంటూ తన కథ మొదలుపెట్టాడు.

కృష్ణ మాటల్లో...

కృష్ణ: నా పేరు కృష్ణ సాయి.

మాది అనంతపురం జిల్లా.

అనంతపురం జిల్లాలోని [ఊరి పేరు] మా సొంత ఊరు.

మా నాన్న డ్రైవర్‌గా పని చేస్తాడు. చిన్నప్పటి నుంచి మా కుటుంబం పెద్దగా డబ్బున్న కుటుంబం ఏమీ కాదు. ఉన్నంతలో హ్యాపీగా బతికే కుటుంబం.

మా అమ్మ గృహిణి.

నాకు ఒక అక్క ఉంది. తనకు పెళ్లయిపోయింది. ఇప్పుడు తన కాపురంలో తాను బిజీగా ఉంది.

ఇక నా విషయానికి వస్తే...

నేను పుట్టింది XX-XX-1992.

నా చదువు విషయానికి వస్తే...

ఇంటర్‌లో CEC చేశాను.

ఆ తర్వాత B.Com చేశాను.

ఇప్పుడు MBA చేయడానికి ఇక్కడికి వచ్చాను.

నిజం చెప్పాలంటే... నేను ఇక్కడికి రావడం నా సొంత నిర్ణయం కాదు.

ఇంట్లో వాళ్ల బలవంతం ఎక్కువ.

'MBA చదువు... భవిష్యత్తులో మంచి ఉద్యోగం వస్తుంది... నీ లైఫ్ సెటిల్ అవుతుంది...'

అంటూ ఇంట్లో వాళ్లు చాలా చెప్పడంతో చివరికి నేనే ఒప్పుకున్నా.

ఇక్కడ చదవడానికి ఎడ్యుకేషన్ లోన్ కూడా తీసుకున్నాం.

ఇప్పుడు ఆ లోన్ తీర్చాల్సిన బాధ్యత కూడా నా మీదే ఉంది.

అందుకే ఎలాగైనా ఈ MBA పూర్తి చేసి మంచి జాబ్ సంపాదించాలి.

అదే నా ప్రస్తుత టార్గెట్.

అని చెప్పి కృష్ణ కాసేపు ఆగాడు.

సిద్దు శ్రద్ధగా వింటున్నాడు.

కృష్ణ మళ్లీ నవ్వుతూ...

కృష్ణ: ఇక చదువులు, కుటుంబం గురించి అయిపోయింది.

ఇక నా పర్సనల్ విషయాల్లోకి వస్తే...

నా హైట్ 5.9.

బరువు దాదాపు 90 కిలోలు.

అయితే నేను జిమ్‌కి వెళ్లను.

అసలు జిమ్‌కి వెళ్లేంత ఓపిక కూడా నాకు లేదు!

అంటూ నవ్వాడు కృష్ణ.

సిద్దు కూడా నవ్వాడు.

కృష్ణ: కానీ చిన్నప్పటి నుంచి ఫ్రెండ్స్‌తో కలిసి బయట ఆడుకోవడం, క్రికెట్ ఆడటం, అలా తిరగడం ఎక్కువ. దాంతో నా బాడీ కొంచెం బాగానే ఉంటుంది.

జిమ్‌కి వెళ్లకపోయినా నా హైట్‌కి తగ్గట్టుగా బరువు ఉండటంతో... బయటికి చూస్తే జిమ్‌కి వెళ్లే వాడిలానే అనిపిస్తా.

అది మాత్రం నా అదృష్టం!

అంటూ కృష్ణ నవ్వాడు.

సిద్దు కూడా...

సిద్దు: అది నిజమే బ్రో... బాడీ అయితే బాగానే ఉంది!

అన్నాడు.

ఆ మాటకు కృష్ణ తన షర్ట్ కాలర్ సరిచేసుకుంటూ...

కృష్ణ: చూశావా... నాకు నేనే చెప్పుకుంటే పొగరు అంటారు. నువ్వు చెప్పావు కాబట్టి ఇప్పుడు నమ్మొచ్చు!

అన్నాడు.

ఇద్దరూ మళ్లీ నవ్వుకున్నారు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత కృష్ణ తన మాటను కొనసాగించాడు.

కృష్ణ: ఇక బ్యాడ్ హ్యాబిట్స్ విషయానికి వస్తే...

సిగరెట్ అలవాటు లేదు.

ఎప్పుడూ తాగలేదు.

మందు విషయానికి వస్తే...

అది మాత్రం నెలకు ఒకసారి అలా ఫ్రెండ్స్‌తో కలిసి తాగుతుంటా.

అదీ పెద్దగా కాదు.

అంతే!

అని చెప్పాడు.

కృష్ణ ఒక్కసారిగా సీరియస్‌గా ఫేస్ పెట్టి...

కృష్ణ: ఇక నా లవ్ స్టోరీ గురించి అడిగితే...

సిద్దు వెంటనే ఆసక్తిగా ముందుకు వంగాడు.

సిద్దు: ఓహో... లవ్ స్టోరీ కూడా ఉందా?

కృష్ణ నవ్వుతూ...

కృష్ణ: లవ్ స్టోరీ ఏం లేదు బ్రో.

లవర్ లేదు.

అని చెప్పాడు.

సిద్దు కొంచెం నిరాశగా...

సిద్దు: అయ్యో... ఏదో ఉందనుకున్నా!

అన్నాడు.

కృష్ణ నవ్వుతూ...

కృష్ణ: కానీ...

మా ఊరిలో ఇంటర్ సెకండ్ ఇయర్ నుంచే చిలక కొట్టుడు వ్యవహారాలు మాత్రం ఉన్నాయి!

అన్నాడు.

అది విన్న సిద్దు ఒక్కసారిగా పెద్దగా నవ్వాడు.

సిద్దు: ఏంటి బ్రో... చిలక కొట్టుడా?

కృష్ణ: అవును బ్రో... మన ఊర్లో ఉంటే అవి లేకుండా ఎలా ఉంటాయి?

అంటూ కృష్ణ నవ్వాడు.

సిద్దు: మరి ఎన్ని?

అంటూ సిద్దు ఆసక్తిగా అడిగాడు.

కృష్ణ వెంటనే...

కృష్ణ: ఆ లెక్కలు ఇప్పుడు చెప్పడం ఎందుకు బ్రో... అవన్నీ పాత చరిత్ర!

అన్నాడు.

ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.

కాసేపు ఆగిన తర్వాత కృష్ణ మళ్లీ సీరియస్‌గా...

కృష్ణ: కానీ ఒక విషయం మాత్రం నిజం బ్రో.

నాకు బంధువుల కంటే ఫ్రెండ్స్‌తోనే ఎక్కువ క్లోజ్.

కాదు...

అది కూడా సరిగ్గా చెప్పడం కాదు.

ఫ్రెండ్స్ అంటే నాకు కేవలం ఫ్రెండ్స్ కాదు.

ఫ్రెండ్స్ ఏ నా ఫ్యామిలీ!

ఎవరైనా కష్టం వచ్చినప్పుడు ముందుగా గుర్తొచ్చేది వాళ్లే.

ఎవరితోనైనా హ్యాపీగా ఉన్నప్పుడు పంచుకోవాలనిపించేది వాళ్లతోనే.

మన జీవితంలో మనతో ఉండే వాళ్లే నిజమైన వాళ్లు.

అందుకే నా జీవితంలో ఫ్రెండ్స్‌కి చాలా ఇంపార్టెన్స్ ఉంది.

అంటూ కృష్ణ తన మాటలను ముగించాడు.

కృష్ణ చెప్పిన మాటలన్నీ సిద్దు శ్రద్ధగా విన్నాడు.

ఇప్పటివరకు కృష్ణను కేవలం కొత్త రూమ్‌మేట్‌గా మాత్రమే చూసిన సిద్దుకు... ఇప్పుడు అతని గురించి కొంత అర్థమైంది.

కృష్ణలో ఒక వైపు సరదా ఉంది.

మరో వైపు కుటుంబం గురించి ఆలోచించే బాధ్యత ఉంది.

తన భవిష్యత్తు గురించి ఒక టెన్షన్ ఉంది.

అదే సమయంలో ఫ్రెండ్స్ అంటే ప్రాణం పెట్టే మనస్తత్వం కూడా ఉంది.

కృష్ణ తన కథ చెప్పడం పూర్తయిన తర్వాత సిద్దు వైపు చూశాడు.

అతని ముఖంలో ఒక చిన్న చిరునవ్వు.

కానీ కృష్ణ మనసులో మాత్రం ఒకే ఒక్క ప్రశ్న...

'ఇప్పుడు వీడి కథ ఏంటి?'

అసలు సిద్దు ఎక్కడి నుంచి వచ్చాడు?

అతని కుటుంబం ఎలా ఉంటుంది?

ఎందుకు ఇంత ఫార్మల్‌గా ఉంటాడు?

అతని జీవితంలో కూడా తనలా ఏమైనా కథలు ఉన్నాయా?

అన్న ఆసక్తితో కృష్ణ సిద్దు వైపు చూస్తూ...

కృష్ణ: సరే బ్రో... నా జీవిత చరిత్ర అయిపోయింది.

ఇప్పుడు నీ టర్న్!

అంటూ నవ్వాడు.

సిద్దు ఒక్కసారిగా కృష్ణ వైపు చూసి...

సిద్దు: నా టర్నా?

అన్నాడు.

కృష్ణ: అవును బ్రో... ఇప్పుడు నీ గురించి చెప్పు. నీ జీవిత చరిత్ర వినాలి!

అంటూ కృష్ణ నవ్వాడు.

సిద్దు కూడా చిన్నగా నవ్వుతూ, కాసేపు ఆలోచించాడు.

అతని ముఖంలో ఒక్కసారిగా కనిపించిన ఆ మార్పును కృష్ణ గమనించాడు.

ఇప్పటివరకు సరదాగా ఉన్న సిద్దు... ఒక్కసారిగా మౌనంగా మారాడు.

కృష్ణకు ఏదో అనుమానం వచ్చింది.

'ఏంటి... వీడి కథలో కూడా ఏదో ఉంది!'

అనిపించింది.

అయితే ఆ కథ ఏంటో తెలుసుకోవడానికి కృష్ణకు ఇంకా కొంత సమయం పడుతుంది...



Note:- అనంతపురం జిల్లా, కర్నూలు వాళ్ళు ఉంటే మీకు తెలిసిన ఉరి పేర్లు చెప్పండి ఈ కథ లో అవి చాలా imp (ఇది నిజంగా జరిగిన కథ కానీ కొన్ని విషయాలు మాత్రం పేర్లు మార్చి చెప్తా అందుకే మార్చే ముందు చెప్తా)