[krish86grama]

அன்று இரவு கமலா அம்மா மெதுவாக சமாதானம் ஆனார். நான் அவரை அணைத்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அவர் என் மார்பில் முகத்தை வைத்து,
“அருண்… நீ இருக்கிறாய்னு தெரிஞ்சதும் எனக்குள்ள ஒரு நிம்மதி வருது. என் பொண்ணு என்னை நல்லா பார்த்துக்கிறாள். ஆனா நீ எனக்குக் கொடுக்கிற முக்கியத்துவம்… அது வேறு. நீ என்னை ஒரு பெண்ணா பார்க்கிறாய். என் தனிமையைப் புரிஞ்சுக்கிறாய். அதனாலதான் எனக்கு நீ ரொம்ப முக்கியம்” என்றார்.
நான் அவரது தலையை வருடியபடி, “அம்மா… நான் இருக்கேன். எப்போதும். நீங்க தனியா இல்லை” என்றேன்.
அம்மா என் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்தார். சிறிது நேரம் அப்படியே இருந்தோம். பிறகு அவர் மெதுவாக,
“இப்போ போய் தூங்கு. நாளை காலை பார்க்கலாம்” என்றார்.
நான் அவரது நெற்றியில் முத்தம் கொடுத்துவிட்டு, என் அறைக்கு வந்தேன். ப்ரியா தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள். நான் படுத்துக்கொண்டேன். அம்மாவின் வார்த்தைகள் மனதில் ஓடின. அன்று இரவு இரண்டு பேரும் அமைதியாகத் தூங்கினோம்.

---

அடுத்த நாள் காலை
காலை வழக்கம்போல நடந்தது. ப்ரியா சீக்கிரம் எழுந்து, குளித்து, காபி குடித்துவிட்டு வேலைக்குப் போனாள். “நான் லேட்டா வருவேன்” என்று சொல்லிவிட்டு கிளம்பினாள்.
மாமனார் எப்போதும்போல எங்கே போகிறார் என்று சொல்லாமல் வெளியே கிளம்பிவிட்டார். வீட்டில் நானும் கமலா அம்மாவும் மட்டும் தனியாக இருந்தோம்.
அம்மா சமையலறையில் காபி போட்டுக்கொண்டிருந்தார். நான் பின்னால் சென்று, அவரது இடுப்பை மெதுவாகப் பிடித்தேன். அம்மா திரும்பிப் பார்த்து, லேசான புன்னகை செய்தார்.
“காலைலயே ஆரம்பிச்சுட்டியா?” என்றார்.
நான் அம்மாவைத் திருப்பி, மெதுவாக முத்தமிட்டேன். அவர் என் உதடுகளுக்கு லேசாகப் பதிலளித்தார். நான் அவரது முதுகை வருடினேன். அம்மா என் மார்பில் சாய்ந்தார். சிறிது நேரம் நாங்கள் அப்படியே அணைத்தபடி நின்றோம். காமம் இல்லாமல், வெறும் அரவணைப்பு. ஆனால் அந்த அரவணைப்பில் ஒரு புதிய இதம் இருந்தது.
“இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இப்படி இரு” என்று அம்மா முணுமுணுத்தார். நான் அவரது தலையை வருடியபடி அப்படியே நின்றேன்.
பிறகு அம்மா மெதுவாக விலகி, “போய் குளிச்சுட்டு வா. நான் ரெடியாகுறேன். கோவிலுக்குப் போகலாம்” என்றார்.
நான் குளித்துவிட்டு வந்தேன். அம்மாவும் குளித்து, புதிய புடவை கட்டி, நெற்றியில் குங்குமம் வைத்து ரெடியாக நின்றார். நான் அவரைப் பார்த்தேன். அந்தக் காட்சி எனக்கு அமைதியைத் தந்தது.
நாங்கள் இருவரும் கோவிலுக்குச் சென்றோம். வழியில் அம்மா அமைதியாக இருந்தார். கோவிலில் வில்வ இலை எடுத்து, பிரார்த்தனை செய்தோம். அம்மா கண்களை மூடியபடி நின்றார். நான் அருகில் நின்று அவரைப் பார்த்தேன். அந்தத் தருணத்தில் அவர் எனக்கு ஒரு தாய் மட்டுமல்ல… ஒரு தனிமையான பெண்ணாகவும் தெரிந்தார்.
வீட்டுக்குத் திரும்பினோம். அம்மா எனக்கு சாப்பாடு போட்டார். நான் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டேன். அம்மா என் எதிரே நின்றுகொண்டு,
நான் சாப்பிட்டு முடித்து, எழுந்து நின்றேன். அம்மாவை நெருங்கி, அவரது கையைப் பிடித்து,
“அம்மா… இன்னைக்கு காலை நல்லா இருந்தது” என்றேன்.
அம்மா லேசாகப் புன்னகைத்து, “போ… வேலைக்குப் போ” என்றார். ஆனால் அவரது கண்களில் ஒரு அமைதி தெரிந்தது.
நான் வெளியேறினேன். வீட்டை விட்டு நடந்தபோது, அம்மாவின் முகம் மனதில் நின்றது. அந்தக் காலை நேரம் எங்களுக்கு இடையே ஒரு புதிய, அமைதியான நெருக்கத்தை உருவாக்கியிருந்தது.