அம்மா என் கையைப் பிடித்து, மெதுவாக தன் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். கதவை மூடியதும், அறை இருட்டாக இருந்தது. ஒரே ஒரு சிறிய இரவு விளக்கு மட்டும் எரிந்து கொண்டிருந்தது.
நான் அம்மாவைப் பார்த்தேன். பிங்க் புடவையில், பவுடர் வாசனையுடன் நின்றிருந்தார். ஆனால் இப்போது அவரது முகத்தில் வெட்கம் மட்டும் இல்லை. ஏதோ ஒரு ஆழமான தனிமையும் தெரிந்தன.
அம்மா மெதுவாக படுக்கையில் உட்கார்ந்தார். நான் அருகில் உட்கார்ந்தேன். சிறிது நேரம் யாரும் பேசவில்லை.
பிறகு அம்மா பேச ஆரம்பித்தார். குரல் மெல்லியதாக இருந்தது.
“அருண்… நான் இன்னைக்கு உன்னைத் தேடி வந்தது அதுக்கு மட்டும் இல்லை. உனக்குத் தெரியுமா… என் கணவர் என்னை ரெம்ப காலமா கண்டுகொள்வது இல்ல எப்போதும் அவரு மட்டும் மாடியில் தனியா போயி படுத்துக்குவாறு. ப்ரியாவும் அவளோட உலகத்துல இருக்கா. நான் இந்த வீட்ல தனியாதான் வாழ்ந்துகொண்டு இருக்கேன். பல வருஷமா… யாரும் என்னை ஒரு பெண்ணா பார்த்ததில்லை. நீ வந்த பிறகுதான்… என் உடம்பை யாராவது ரசிக்கிறாங்களே என்ற உணர்வு வந்தது. நீ என்னைத் தொடும்போது, முத்தமிடும்போது, நான் உயிரோட இருக்கிறேன்னு தோணுது. அதனாலதான் இன்னைக்கு உன்னைத் தேடி வந்தேன். காமம் மட்டும் இல்லை… எனக்கு ஒரு ஆறுதல் வேணும்.”
அம்மாவின் கண்களில் நீர் வந்தது. நான் அவரது கையைப் பிடித்தேன்.
“அம்மா… நான் உங்களை மாமியார்னு மட்டும் பார்க்கல. நீங்க எனக்கு ஒரு பெண். உங்க வயசு, உங்க உடல், எல்லாத்தையும் சேர்த்துதான் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. நீங்க தனியா இருக்கிறீங்கன்னு கவலை படாதிங்க எனக்குத் தெரியும் நான் உங்களை கைவிட மாட்டேன்.”
அம்மா என் தோளில் சாய்ந்தார். நான் அவரை அணைத்துக் கொண்டேன். இந்த முறை காமம் இல்லை. வெறும் அரவணைப்பு. அவரது உடல் வெப்பம் என்னைச் சூழ்ந்தது. ஆனால் இப்போது அதில் ஒரு வேறு உணர்வு இருந்தது — பாசம், தனிமை, ஆறுதல்.
சிறிது நேரம் நாங்கள் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தோம். அம்மா மெதுவாக என் மார்பில் முகத்தை வைத்து,
“நான் உன் மனைவியின் அம்மா. இது தப்பு. ஆனா இந்தத் தப்புதான் எனக்கு இப்போ உயிரா இருக்கு” என்றார்.
நான் அவரது தலையை வருடியபடி, “நான் இருக்கேன் அம்மா. நீங்க தனியா இல்லை” என்றேன்.
அறை அமைதியாக இருந்தது. வெளியே இரவு. உள்ளே இரண்டு பேரும் — ஒருவருக்கு ஆருதல இருந்தோம். அந்த இரவு நாங்கள் உடலைத் தொடவில்லை. வெறும் அணைத்துக் கொண்டு, பேசி, அமைதியாக இருந்தோம். அதுவே அன்றிரவுக்கு போதுமானதாக இருந்தது.
நான் அம்மாவைப் பார்த்தேன். பிங்க் புடவையில், பவுடர் வாசனையுடன் நின்றிருந்தார். ஆனால் இப்போது அவரது முகத்தில் வெட்கம் மட்டும் இல்லை. ஏதோ ஒரு ஆழமான தனிமையும் தெரிந்தன.
அம்மா மெதுவாக படுக்கையில் உட்கார்ந்தார். நான் அருகில் உட்கார்ந்தேன். சிறிது நேரம் யாரும் பேசவில்லை.
பிறகு அம்மா பேச ஆரம்பித்தார். குரல் மெல்லியதாக இருந்தது.
“அருண்… நான் இன்னைக்கு உன்னைத் தேடி வந்தது அதுக்கு மட்டும் இல்லை. உனக்குத் தெரியுமா… என் கணவர் என்னை ரெம்ப காலமா கண்டுகொள்வது இல்ல எப்போதும் அவரு மட்டும் மாடியில் தனியா போயி படுத்துக்குவாறு. ப்ரியாவும் அவளோட உலகத்துல இருக்கா. நான் இந்த வீட்ல தனியாதான் வாழ்ந்துகொண்டு இருக்கேன். பல வருஷமா… யாரும் என்னை ஒரு பெண்ணா பார்த்ததில்லை. நீ வந்த பிறகுதான்… என் உடம்பை யாராவது ரசிக்கிறாங்களே என்ற உணர்வு வந்தது. நீ என்னைத் தொடும்போது, முத்தமிடும்போது, நான் உயிரோட இருக்கிறேன்னு தோணுது. அதனாலதான் இன்னைக்கு உன்னைத் தேடி வந்தேன். காமம் மட்டும் இல்லை… எனக்கு ஒரு ஆறுதல் வேணும்.”
அம்மாவின் கண்களில் நீர் வந்தது. நான் அவரது கையைப் பிடித்தேன்.
“அம்மா… நான் உங்களை மாமியார்னு மட்டும் பார்க்கல. நீங்க எனக்கு ஒரு பெண். உங்க வயசு, உங்க உடல், எல்லாத்தையும் சேர்த்துதான் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. நீங்க தனியா இருக்கிறீங்கன்னு கவலை படாதிங்க எனக்குத் தெரியும் நான் உங்களை கைவிட மாட்டேன்.”
அம்மா என் தோளில் சாய்ந்தார். நான் அவரை அணைத்துக் கொண்டேன். இந்த முறை காமம் இல்லை. வெறும் அரவணைப்பு. அவரது உடல் வெப்பம் என்னைச் சூழ்ந்தது. ஆனால் இப்போது அதில் ஒரு வேறு உணர்வு இருந்தது — பாசம், தனிமை, ஆறுதல்.
சிறிது நேரம் நாங்கள் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தோம். அம்மா மெதுவாக என் மார்பில் முகத்தை வைத்து,
“நான் உன் மனைவியின் அம்மா. இது தப்பு. ஆனா இந்தத் தப்புதான் எனக்கு இப்போ உயிரா இருக்கு” என்றார்.
நான் அவரது தலையை வருடியபடி, “நான் இருக்கேன் அம்மா. நீங்க தனியா இல்லை” என்றேன்.
அறை அமைதியாக இருந்தது. வெளியே இரவு. உள்ளே இரண்டு பேரும் — ஒருவருக்கு ஆருதல இருந்தோம். அந்த இரவு நாங்கள் உடலைத் தொடவில்லை. வெறும் அணைத்துக் கொண்டு, பேசி, அமைதியாக இருந்தோம். அதுவே அன்றிரவுக்கு போதுமானதாக இருந்தது.
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)