30-07-2026, 09:05 PM
'ஃப்ளையிங் ஃபாக்ஸ்' சொகுசுக் கப்பலின் பார்ட்டி முடிந்து, விடியற்காலையில் அது மீண்டும் மியாமி துறைமுகத்தை வந்தடைந்தது.
ஜேஸன், மல்லிகாவைத் தன்னுடன் அழைத்துக்கொண்டு துறைமுகத்தில் காத்திருந்த தனது ஆடம்பரக் காரை நோக்கி நடந்தான்.
அதைப் பார்த்த ரோஹன் அவசரமாக ஓடிவந்தான்.
"மல்லிகா... நீ எங்க போற? என் கூட அபார்ட்மெண்டுக்கு வா."
மல்லிகா ஏதாவது சொல்லும் முன், ஜேஸன் மெதுவாகத் திரும்பினான்.
"She is coming with me."
(அவ என்னோட வர்றா.)
அவன் சொன்னது ஒரு வரிதான். ஆனால் அவனது குரலில் இருந்த அதிகாரமும், ரோஹனை நோக்கி அவன் வீசிய கடுமையான பார்வையும் போதும். ரோஹனின் முகம் உடனே மாறியது. அவன் பேச வந்த வார்த்தைகள் அப்படியே நின்றுவிட்டன.
மல்லிகா மெதுவாக ரோஹனின் அருகில் வந்தாள்.
"ரிலாக்ஸ் ரோஹன்... நான் பார்த்துக்கிறேன்."
ரோஹன் இன்னும் பதற்றமாகவே இருந்தான்.
"ஆனா..."
மல்லிகா அவன் பேச்சை நிறுத்தினாள்.
"உனக்கு இன்னொரு விஷயம் சொல்லணும். ஜேஸன் உன்னோட கடன் முழுசும் க்ளியர் பண்ணிட்டாரு."
ரோஹன் அதிர்ச்சியில் அவளைப் பார்த்தான்.
"என்ன...? நிஜமாவா?"
"ஆமா. இனிமே உனக்கு எந்தக் கடனும் இல்லை."
ரோஹன் சில நொடிகள் பேசவே முடியாமல் நின்றான். அந்தச் செய்தியை அவனால் நம்பவே முடியவில்லை.
சிறிது நேரம் கழித்து மீண்டும் கேட்டான்.
"நான் இன்னும் கொஞ்ச நாள் கழிச்சு அபார்ட்மெண்டிற்கு வர்றேன்," என்று மல்லிகா சொன்னபோது, ரோஹன் மீண்டும் பதறினான். "நீ வராம நான் அங்க என்ன பண்ணுவேன்? உன் பையன் போன் பண்ணா நான் அவன்கிட்ட என்ன பதில் சொல்றது?" என்று கேட்டான்.
மல்லிகா அமைதியாக அவனைப் பார்த்தாள்.
"எதுவும் சொல்ல வேண்டாம். நான் பாதுகாப்பாக இருக்கேன்னு மட்டும் சொல்லு. கப்பல்ல என்ன நடந்துச்சு, யாரைப் பார்த்தோம், எங்க போறேன்னு... இதைப் பத்தி யார்கிட்டயும் பேசாதே. புரியுதா?" என்று அவனுக்குக் கட்டளையிடுவது போலத் தீர்க்கமாகச் சொன்னாள்.
ரோஹன் குழப்பத்துடன் தலையசைத்தான். அவளது குரலில் இருந்த அந்தப் புதிய அதிகாரம் ரோஹனை வாயடைக்கச் செய்தது.
"சரி..."
மல்லிகா ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் அவன் தோளில் தட்டினாள். பிறகு திரும்பி ஜேஸனின் காரை நோக்கி நடந்தாள்.
ஜேஸன் கதவைத் திறந்து காத்திருந்தான்.
"Ready?"
(கிளம்பலாமா?)
மல்லிகா எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் காரில் ஏறினாள்.
சில நொடிகளில் அந்த கறுப்பு நிற ஆடம்பரக் கார், மியாமியின் விடியற்காலை சாலைகளைக் கடந்து ஜேஸனின் பென்ட்ஹவுஸை நோக்கிப் புறப்பட்டது.
ஜேஸன், மல்லிகாவைத் தன்னுடன் அழைத்துக்கொண்டு துறைமுகத்தில் காத்திருந்த தனது ஆடம்பரக் காரை நோக்கி நடந்தான்.
அதைப் பார்த்த ரோஹன் அவசரமாக ஓடிவந்தான்.
"மல்லிகா... நீ எங்க போற? என் கூட அபார்ட்மெண்டுக்கு வா."
மல்லிகா ஏதாவது சொல்லும் முன், ஜேஸன் மெதுவாகத் திரும்பினான்.
"She is coming with me."
(அவ என்னோட வர்றா.)
அவன் சொன்னது ஒரு வரிதான். ஆனால் அவனது குரலில் இருந்த அதிகாரமும், ரோஹனை நோக்கி அவன் வீசிய கடுமையான பார்வையும் போதும். ரோஹனின் முகம் உடனே மாறியது. அவன் பேச வந்த வார்த்தைகள் அப்படியே நின்றுவிட்டன.
மல்லிகா மெதுவாக ரோஹனின் அருகில் வந்தாள்.
"ரிலாக்ஸ் ரோஹன்... நான் பார்த்துக்கிறேன்."
ரோஹன் இன்னும் பதற்றமாகவே இருந்தான்.
"ஆனா..."
மல்லிகா அவன் பேச்சை நிறுத்தினாள்.
"உனக்கு இன்னொரு விஷயம் சொல்லணும். ஜேஸன் உன்னோட கடன் முழுசும் க்ளியர் பண்ணிட்டாரு."
ரோஹன் அதிர்ச்சியில் அவளைப் பார்த்தான்.
"என்ன...? நிஜமாவா?"
"ஆமா. இனிமே உனக்கு எந்தக் கடனும் இல்லை."
ரோஹன் சில நொடிகள் பேசவே முடியாமல் நின்றான். அந்தச் செய்தியை அவனால் நம்பவே முடியவில்லை.
சிறிது நேரம் கழித்து மீண்டும் கேட்டான்.
"நான் இன்னும் கொஞ்ச நாள் கழிச்சு அபார்ட்மெண்டிற்கு வர்றேன்," என்று மல்லிகா சொன்னபோது, ரோஹன் மீண்டும் பதறினான். "நீ வராம நான் அங்க என்ன பண்ணுவேன்? உன் பையன் போன் பண்ணா நான் அவன்கிட்ட என்ன பதில் சொல்றது?" என்று கேட்டான்.
மல்லிகா அமைதியாக அவனைப் பார்த்தாள்.
"எதுவும் சொல்ல வேண்டாம். நான் பாதுகாப்பாக இருக்கேன்னு மட்டும் சொல்லு. கப்பல்ல என்ன நடந்துச்சு, யாரைப் பார்த்தோம், எங்க போறேன்னு... இதைப் பத்தி யார்கிட்டயும் பேசாதே. புரியுதா?" என்று அவனுக்குக் கட்டளையிடுவது போலத் தீர்க்கமாகச் சொன்னாள்.
ரோஹன் குழப்பத்துடன் தலையசைத்தான். அவளது குரலில் இருந்த அந்தப் புதிய அதிகாரம் ரோஹனை வாயடைக்கச் செய்தது.
"சரி..."
மல்லிகா ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் அவன் தோளில் தட்டினாள். பிறகு திரும்பி ஜேஸனின் காரை நோக்கி நடந்தாள்.
ஜேஸன் கதவைத் திறந்து காத்திருந்தான்.
"Ready?"
(கிளம்பலாமா?)
மல்லிகா எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் காரில் ஏறினாள்.
சில நொடிகளில் அந்த கறுப்பு நிற ஆடம்பரக் கார், மியாமியின் விடியற்காலை சாலைகளைக் கடந்து ஜேஸனின் பென்ட்ஹவுஸை நோக்கிப் புறப்பட்டது.


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)