♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.❤️❤️⭐️

[Raju@Vijay]

Episode - 185

பிரியங்காவின் சிலிர்க்க வைக்கும் பட்டுப் போன்ற வெளுத்த கால்கள், கட்டிலை விட்டு விலகி அந்த அறையின் ஜில்லென்ற  தரையில் மெதுவாகப் பதிந்தன. நிலவொளி பரவியிருந்த சுவரை நோக்கி அவளது பாதங்கள் தயங்கித் தயங்கி அடியெடுத்து வைத்தன.
அவள் ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும் போதும், அவளது அடிவயிற்றின் லேசான அழுத்தத்தால், அவளது பெண்மையின் ஆழத்தில் நிரம்பியிருந்த காத்தவராயனின் வெண் முத்துக்கள் சொட்டுச் சொட்டாகத் தரையில் சிந்திக் சிதறின. அவை கீழே அவிழ்ந்து சுருண்டு கிடந்த அவளது பட்டாடைகள் மீதும், அவளது பளபளப்பான தொடை வழியேயும் வழிந்து தெறித்து, நிலவொளியில் பனித்துளிகள் போல ஜொலித்தன.

சுவரை நெருங்கியதும், நிலாவின் ஒளி பட்ட போதிலும் அந்தப் பழங்காலத்து சுவர் ஓவியம் மங்கலாகவும் தெளிவற்றதாகவும் மட்டுமே தெரிந்தது. பிரியங்கா புருவங்களை நெருக்கி அதை உற்றுப் பார்க்க முயன்ற அந்த விநாடியில், அங்கே ஒரு பேரதிசயம் நிகழத் தொடங்கியது.

திடீரென, சுவரின் ஓரத்தில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு சிறிய தாமரை வடிவம் மெதுவாக ஒளிரத் தொடங்கியது.
அந்த ஒளியிலிருந்து தங்கத் துகள்கள் போன்ற ஆயிரக்கணக்கான மின்மினிப் பூச்சிகள் தோன்றி, வானத்தில் நட்சத்திரங்கள் சுழல்வதைப் போல வட்டமிட்டு பறந்தன. அவை சாதாரண பூச்சிகள் அல்ல; ஒவ்வொன்றின் சிறகுகளிலும் பண்டைய எழுத்துக்கள் மின்னின. அவை சுவரைச் சுற்றி ஒரு மந்திர வட்டத்தை உருவாக்கியபோது, ஓவியத்தின் எல்லைகள் உயிர்பெற்று அசையத் தொடங்கின.

அந்தச் சித்திரங்கள் இனி வெறும் ஓவியங்களாக இல்லை. அவற்றின் உள்ளே நதிகள் ஓடின. மரங்களின் இலைகள் காற்றில் அசைந்தன. அரண்மனைக் கோபுரங்களில் கொடிகள் படபடத்தன. பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் மறைந்துபோன ஒரு உலகம் மீண்டும் கண்முன் உயிர்த்தெழுந்தது.

முதலில் மகேந்திரபுரி நாட்டின் பிரம்மாண்டமான தோற்றம் வெளிப்பட்டது. வானத்தைத் தொட்ட கோபுரங்கள், தங்கம் பதித்த வீதிகள், நீலமணிக் கற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அரண்மனைகள்—அனைத்தும் ஒரு தேவலோகத்தைப் போல ஒளிர்ந்தன.
அவளது இதயம் ஒரு கணம் துடிப்பதை மறந்தது. அவள் பார்க்கும் காட்சி ஒரு கதையல்ல; அது அவளது சொந்த வரலாறு என்பதை அவளது ஆன்மா உணர்ந்தது.பின்னர் அந்த நாட்டின் வீரமிகு அரசன் தோன்றினான். அவனது கரங்களில், நிலவொளியால் செதுக்கப்பட்ட சிலைபோல் ஒரு பெண் குழந்தை புன்னகைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அந்த அரசனின் முகத்தை உற்றுநோக்கிய பிரியங்காவின் உடல் சிலிர்த்தது. ஏனோ அந்த முகம் அவளுக்கு மிகவும் பரிச்சயமாகத் தோன்றியது. சில நொடிகள் கழித்தே, இந்த ஜென்மத்தில் தன் தந்தையாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மனிதரின் சாயலே அந்த அரசனின் முகத்தில் பிரதிபலிப்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அந்த உணர்வு அவளது இதயத்தை விளங்காத பாசத்தாலும், ஆச்சரியத்தாலும் நிரப்பியது.

அடுத்தடுத்த ஓவியங்கள் தாமாகவே மாறின. அவளது சிறுவயது, அவளது கல்வி, அவளது கனவுகள், அவளது இழப்புகள், அவளுக்கே மறந்துபோன நினைவுகள்—அனைத்தும் ஒளியால் வரையப்பட்ட காவியப் பக்கங்களைப் போல அவள்முன் விரிந்தன.

அடுத்ததாக மின்மினிப் பூச்சிகள் கூட்டம் அடுத்த ஓவியத்தின் மீது ஒளியைப் பரப்பின. அந்தக் காட்சி தோன்றிய நொடியே, பிரியங்காவின் கண்கள் விரிந்தன.

அது அவளது பூப்பெய்திய பருவத்தைச் சித்தரிக்கும் ஓவியமாக இருந்தது.

அரண்மனையின் மைய மண்டபம் முழுவதும் மலர்களாலும், மணம் வீசும் சந்தனத் தோரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. பொற்கொத்துவிளக்குகளின் ஒளி எங்கும் பரவி, அந்த இடத்தை தேவலோக மண்டபமாக மாற்றியிருந்தது. இசைக் கருவிகளின் இனிய நாதம் காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தது.

அந்த மண்டபத்தின் நடுவில், வண்ணமயமான பட்டாடைகள் அணிந்த எண்ணற்ற பெண்கள் ஒரு வட்டமாக நின்றிருந்தனர். ஒவ்வொருவரும் தேவதைகளைப் போல பேரழகுடன் ஜொலித்தனர். அவர்களது ஆபரணங்களின் மின்னலும், முகங்களின் பொலிவும், அந்தக் காட்சியை ஒரு சொர்க்கத் திருவிழாவைப் போல மாற்றியிருந்தது.

ஆனால் அந்தப் பெண்களின் நடுவில் யாரோ ஒருவர் மறைந்திருந்தார்.

பிரியங்காவின் பார்வை அந்த மர்மமான உருவத்தைத் தேடியது.

அப்போது, ஓவியத்திலிருந்த பெண்கள் ஒருவர் பின் ஒருவராக மெதுவாக விலகத் தொடங்கினர். தாமரை இதழ்கள் மலர்வதைப் போல அந்த வட்டம் மெல்லப் பிரிந்தது. ஒவ்வொரு பெண்ணும் விலகியபோதும், நடுவில் இருந்த அந்த உருவம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிப்பட்டது.

இறுதியாக, கடைசி பெண்ணும் புன்னகையுடன் விலகிச் சென்றாள்.

அந்தக் கணத்தில், அந்த மண்டபம் முழுவதும் ஒளிர்ந்தது.

நடுவில் நின்றிருந்தவள் வேறு யாருமல்ல... அவளே.



பொன்னிறப் பட்டாடையில் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த அந்த இளவரசி, பூரண நிலவு மேகங்களுக்குள் இருந்து வெளிவருவது போல ஜொலித்தாள். அவள் வெளிப்பட்ட அந்த நொடியிலேயே, அவளைச் சுற்றி நின்றிருந்த பெண்களின் அழகு கூட மங்கிப்போனது. இரவின் வானில் பூரண நிலவு உதித்தவுடன், அதன் பேரொளியில் விண்மீன்களின் பிரகாசம் அடங்கிப்போவது போல, அந்த மண்டபத்தில் இருந்த பேரழகிகளின் ஒளியெல்லாம் அவளது பேரழகின் முன்னே மெல்ல மறைந்துவிட்டது.

அவளது முகம் தெய்வீக ஒளியால் நிரம்பியிருந்தது. செதுக்கப்பட்ட சிற்பத்தைப் போல நேர்த்தியான முகவடிவம், முத்துக்களைப் போல் பிரகாசித்த பற்கள், இதயங்களை மயக்கும் அந்த மென்மையான புன்னகை—அவளைப் பார்த்தவர் கண்களைத் திருப்ப முடியாத அளவிற்கு அவள் பேரழகுடன் காட்சியளித்தாள்.

அவளது கண்களில் குழந்தைப் பருவத்தின் குறும்புகள் இன்னும் மிச்சமிருந்தாலும், அதனுள் புதிதாக மலர்ந்த பெண்மையின் கம்பீரமும் கலந்து இருந்தது. ஒரு சிறுமி இளவரசியாக மலர்ந்த தருணத்தை அந்த ஓவியம் உயிரோடு பேசுவது போல இருந்தது.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த பிரியங்காவின் இதயம் அறியாத மகிழ்ச்சியில் திளைத்தது. கண்ணாடியில் தன்னையே பார்ப்பதைப் போல ஒரு வினோதமான உணர்வு அவளை ஆட்கொண்டது. அந்த ஓவியத்தில் புன்னகைத்துக் கொண்டிருந்த இளவரசியின் முகமும், தன்னுடைய முகமும் ஒன்றாகக் கலந்துபோனதைப் போல அவளுக்குத் தோன்றியது.

"இது... நான்தான்..." என்று அவளது உதடுகள் தன்னையும் அறியாமல் முணுமுணுத்தன.

அந்த மங்கள நாளின் காட்சி இன்னும் அவளது கண்முன் விரிந்து கொண்டிருந்தது. மண்டபம் முழுவதும் கொண்டாட்டத்தின் மகிழ்ச்சி நிரம்பியிருந்தாலும், அவளது பார்வை அங்கே ஒரு மூலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த தனது அபூர்வமான வில்லின் மீது சென்று நின்றது.

ஏனோ அதை நோக்கிய கணமே அவளது இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
அவள் மெதுவாக முன்னேறிச் சென்று, அந்த வில்லின் மீது தனது விரல்களை பதித்தாள். பல ஆண்டுகள் பிரிந்திருந்த ஒரு தோழியை மீண்டும் சந்தித்தது போல அந்தத் தொடுதல் இருந்தது.

அடுத்த நொடியே, ஓவியம் முழுவதும் அலைகள் போல் அதிர்ந்து, வேறொரு காட்சியாக மாறியது.

இப்போது அவள் ஒரு இளவரசி அல்ல.
ஒரு வீராங்கனை.

பொன்னாலும் வைரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட பட்டாடைகளுக்குப் பதிலாக, ஒளிரும் கவசம் அவளது உடலை மூடியிருந்தது. அவளது நீண்ட கூந்தல் போர்க்களக் காற்றில் கொடிபோல் பறந்தது. கம்பீரமான புரவியின் மீது அமர்ந்திருந்த அவள், தனது வில்லை முழு வலிமையுடன் இழுத்தாள்.

அவளது விரல்களில் இருந்து விடுபட்ட அம்புகள் மின்னலைப் போலப் பாய்ந்தன.
ஒவ்வொரு அம்பும் ஒரு எதிரி வீரனை வீழ்த்தியது.

எங்கும் வெற்றி.

எதிலும் வெற்றி.

அவள் காலடி வைத்த இடமெல்லாம் வெற்றிக் கொடிகள் நாட்டப்பட்டன. அவளது பெயரைக் கேட்டாலே எதிரி அரசர்கள் நடுங்கினர். போர்க்களத்தில் அவள் தோன்றினால், வெற்றி யாருக்கு என்பதே முன்கூட்டியே முடிவாகிவிடும் என்ற நிலை உருவானது.

அப்படிப்பட்ட அவளது வாழ்க்கையில் முதல் தடுமாற்றம் ஏற்பட்டது.
அது தோல்வி அல்ல.

விதி அமைத்திருந்த ஒரு திருப்பம்.
ஒரு கொடிய போரில், காத்தவராயனின் மகனை அவள் வீழ்த்திய பிறகு, பழிவாங்கும் நெருப்பு காத்தவராயனின் உள்ளத்தில் பற்றிக் கொண்டது.

நேரடி போரில் அவளை வெல்ல முடியாது என்பதை அறிந்த அவன், சூழ்ச்சியின் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.
அதன் விளைவாக, மாயைகளாலும் மர்மங்களாலும் சூழப்பட்ட மாயமலையின் இதயப்பகுதிக்குள் அவள் தனிமைப்படுத்தப்பட்டாள்.

அங்கு வாள்களும் அம்புகளும் பேசவில்லை.

அறிவும் மனவலிமையும் மட்டுமே மோதின.

தன்னை வெல்ல யாராலும் முடியாது என்று நம்பியிருந்த அவள், அங்கே முதன்முறையாக தனது எல்லைகளை உணர்ந்தாள்.

நீண்ட போராட்டத்தின் முடிவில், விதி அவளுக்கு சாதகமாக அமையவில்லை.
காத்தவராயன் வென்றான்.

வில்லேந்திய வீரமங்கையாக வீறுநடை போட்டவள், இறுதியாக அவனது தந்திரத்தின் முன் பணிந்து, தன் பெண்மையையும், மானத்தையும் அவனிடம் முழுமையாக இழந்து நிற்கும் சோகக் காட்சியாக அந்த ஓவியம் அவளுக்கு முன்னால் விரிந்து பரந்தது.
இப்போது கட்டிலில் கிடக்கும் காத்தவராயனின் சுகத்திற்கு அடிமையாகிக் கிடக்கும் தன் நிலைக்கும், அன்று மாயமலையில் அவன் விரித்த வலைக்கும் உள்ள தொடர்பை உணர்ந்து பிரியங்காவின் உடல் நடுங்கியது.

அந்த ஓவியங்களின் அதிர்ச்சியிலிருந்து இன்னும் முழுமையாக மீளாத நிலையில் நின்றிருந்த பிரியங்கா, திடீரென்று தனது முதுகின் மீது படர்ந்த வெப்பமான மூச்சுக்காற்றை உணர்ந்தாள்.

அவளது இதயம் ஒரு கணம் வேகமாகத் துடித்தது.

சில மணி நேரங்களுக்கு முன்பு இருந்த அந்தத் தயக்கமும், விளங்காத பயமும், மனதை அலைக்கழித்த குழப்பமும் இப்போது அவளிடம் இல்லை. அவற்றின் இடத்தை ஒரு விசித்திரமான அமைதியும், சொல்ல முடியாத நெருக்கமான உணர்வும் ஆக்கிரமித்திருந்தன.

அவன் இன்னும் அவளைத் தொடவில்லை.

அவனது கரங்கள் அவளது தோள்களைத் தழுவவில்லை.

அவனது மேனி அவளது மேனியை உரசவில்லை.

ஆனால் அதற்கெல்லாம் அவசியமே இல்லாதது போல இருந்தது.

அவன் அருகில் இருப்பதை அவளது ஒவ்வொரு நரம்பும் உணர்ந்தது. அவனது மூச்சின் வெப்பம் அவளது முதுகில் மெதுவாகப் படர்ந்தபோது, அவனது இருப்பே அவளைச் சுற்றி ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத வளையமாகப் பரவியிருந்தது.



upload png and get url

நிலவொளியில் மின்னிய அந்த அறையில், அவளது கூந்தலின் சில இழைகள் மெதுவாக அசைந்தன. அவற்றின் வழியே அவனது மூச்சின் சூடு அவளை எட்டியபோது, அவளது உதடுகளின் ஓரத்தில் அறியாமலேயே ஒரு மெல்லிய புன்னகை மலர்ந்தது.


பிரியங்காவின் நீண்ட, அடர்ந்த கூந்தல் அவளது மார்பின் இரு பக்கமும் சரிந்து, இயற்கை நெய்த ஆடை போல அவளது மேனியைப் பாதியளவு மறைத்திருந்தது.
காத்தவராயன் அவளை நெருங்கி வந்த அந்த  விநாடியில், அவளது உள்ளுணர்வில் ஒரு மெல்லிய நாணம் சட்டென்று விழித்துக் கொண்டது. அவளது கைகள் இயல்பாக, தன் பெண்மைப் பகுதியை மறைத்துக் கொள்ளும் விதமாகத் தாழ்ந்தன.

காத்தவராயன் தன் கறுத்த, வலுவான கரங்களை நீட்டி அவளது மென்மையான கைகளைப் பற்றி மெதுவாக உயர்த்தினான். அவளது கையைத் தன் கன்னத்தில் ஒற்றி, அவளது மென்மையான விரல்களின் ஸ்பரிசத்தை ஆழமாக உணர்ந்தான்.

அவனது சொரசொரப்பான கன்னத்தின் சூடு அவளது கைவிரல்களில் பரவ, "இத்தனை நூற்றாண்டுகள் கழித்தும் இந்தத் தீண்டலின் சுகம் மாறவே இல்லை..." என்று அவன் முணுமுணுத்த குரல் அவளது நெஞ்சில் ஒரு புதிய ஏக்கத்தை உருவாக்கியது.

காத்தவராயன் அவளது மென்மையான விரல்களைத் தன் சொரசொரப்பான உதடுகளில் மெதுவாகவும், அதே சமயம் அழுத்தமாகவும் உரசினான். அவளது பிஞ்சு வெண்டைக்காய் போன்ற விரல்களுக்கு ஒவ்வொன்றாக அனல் பறக்கும் முத்தமிட்டான். அவனது கறுத்த உதடுகள் பிரியக் திறக்க, அவளது விரல்களைத் தன் வாய்க்குள் வைத்து மெல்லச் சப்பத் தொடங்கினான்.
அவனது அந்தச் செயலில் அவளது மேனிக்குள் மீண்டும் ஒரு ரகசிய இசைத் தாளம் போடத் தொடங்கியது. அவன் ஒவ்வொரு விரலாகத் தன் வாய்க்குள் இழுத்துச் சப்பச் சப்ப, பிரியங்கா இன்பத் தவிப்பில் மீண்டும் துடிக்கத் தொடங்கினாள்.

ஒரு கையால் தன் நனைந்த பெண்மையை மூடியபடி, தன் சொந்த விரல்களாலேயே அவள் லேசாக அழுத்தத் தொடங்க, அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு பெரிய புயலே உருவானது. அதே நேரத்தில், காத்தவராயனின் இன்னொரு வலுவான கை மெல்ல மெல்ல அவளது பளபளப்பான தொடையின் மீது படர்ந்து, அதை அழுத்தமாகத் தடவிச் சுகம் கண்டது.

காத்தவராயன் அவளது முதுகில் தன் சூடான உடம்பை  உரசிக் கொண்டே, "செய்த அதே தப்பை... இப்போ மீண்டும் இன்னொரு முறை செய்யலாமா பிரியங்கா?" என்று அவளது காதோரம் அனல் மூச்சால் ரகசியமாகக் கேட்டான்.
அவனது அந்த வினா பிரியங்காவிற்குள் ஒரு பெரும் புயலையே உருவாக்கியது. "வேண்டாம்" என்று மறுத்துச் சொல்ல அவளது உதடுகள் மறத்தன; அதே சமயம் "ம்ம்ம்..." என்று உடனடியாகச் சம்மதிக்க அவளது மனசாட்சியும் இடம் கொடுக்கவில்லை. வார்த்தைகள் அற்றுப்போய், அவள் முற்றிலும் மௌனமானாள். ஆனால், அவளது உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட மெல்லிய, தவிப்பான முனகல்கள் மட்டுமே அந்த நிலவொளி அறையின் அமைதியை லேசாகக் கிழித்துக் கொண்டிருந்தன.
பெரும்பாலான உணர்ச்சிப் போராட்டங்களில், பெண்களின் இந்த மௌனமே பேரமைதியான சம்மதமாக மாறிவிடுகிறதே!

அவளது மௌனத்தை தன் வெற்றியாகவும் சம்மதமாகவும் எடுத்துக் கொண்ட காத்தவராயன், தன் பிடியை இன்னும் இறுக்கினான். அவளது இடுப்பு வளைவில் தன் கரங்களை பலமாகப் பதித்து, அவளது கழுத்தின் பின்புறத்தில் தன் உதடுகளால் உஷ்ணக் கோலமிட்டான். அவளது மௌனமும், மெல்லிய முனகல்களும் அவனது காம வெறியை மேலும் தூண்ட, மீண்டும் ஒருமுறை அவளைத் தன் முழுமையான ஆதிக்கத்திற்குள் கொண்டுவர அவனது கரங்களும் இடுப்பும் மெல்ல நகரத் தொடங்கின.

பிரியங்காவின் சொந்தக் கரங்கள் கூட அவளது மேனியில் இதுவரை அவ்வளவு சுதந்திரமாக உலா வந்ததில்லை. ஆனால், காத்தவராயனின் கரங்கள் அவளது ஒவ்வொரு அங்குலத்திலும் அத்தனை அசாத்தியமான உரிமையையும் ஆதிக்கத்தையும் எடுத்துக்கொண்டன.

அவன் தன் கறுத்த உதடுகளால் அவளது வெண்சங்கு கழுத்தில் ஆழமாகத் தேய்த்து உரசி, தன் உக்கிரமான மூச்சுக்காற்றை அவளது உடலின் மீது இறக்கினான். அவனது அனல் மூச்சின் வேகத்தில், பிரியங்காவின் மார்பின் மீது ஆடைக் கவசம் போல மூடியிருந்த அடர்ந்த கூந்தல் கற்றைகள் மெல்ல விலகி அசைந்தன.

அடர்ந்த செடிகளுக்கும் கொடிகளுக்கும் நடுவே ஒளிந்திருக்கும் பளபளப்பான செர்ரி பழத்தைப் போல, அவளது ரோஜா நிற மார்புக் காம்பு நிலவொளியில் மிக அழகாக வெளிப்பட்டது. அவளது மேனியின் அந்தத் பகுதி காற்றில் சிலிர்க்க, காத்தவராயனின் பார்வை அந்தச் செர்ரி பழத்தின் மீது இன்னும் உக்கிரமாகப் பதிந்தது.

சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான் அவளது அந்தச் செர்ரி பழத்தைப் போன்ற மார்புக் காம்பைத் தன் வாயிற்குள் கவ்வி இழுத்து, நாக்கால் மெல்ல சுழற்றி உருட்டி, சீண்டிச் சுவைத்த அந்த இன்ப நியாபகம் காத்தவராயனின் நினைவில் சட்டென்று மின்னி மறைந்தது.

அந்த நினைவே அவனது நரம்புகளில் தீயைப் பற்ற வைக்க, அவனது வாயில் தானாகவே எச்சில் ஊறியது.
அவனது அடிவயிற்றின் காம நரம்புகள் யாவும் ஒரே நேரத்தில் விழித்துக் கொள்ள, அவனது ஆணுறுப்பு தானாகவே விறைத்து, அனல் பறக்கும் கம்பீரத்தோடு நிமிர்ந்து நின்றது. அவனது உடலின் உஷ்ணம் பிரியங்காவின் பின்புறத்தில் இன்னும் அழுத்தமாக மோத, அவள் அந்த மாற்றத்தை தன் உடலால் உணர்ந்து மீண்டும் ஒருமுறை சிலிர்த்துப் போனாள்.

அவனது வலுவான கை அவளது நனைந்த பெண்மையிலிருந்து மெல்ல விலகி, அவளது ஒடுங்கிய இடுப்பு வளைவுக்குத் தாவியது. அங்கிருந்து பிரியங்காவின் கார்மேகம் போன்ற நீண்ட, அடர்ந்த கூந்தலுக்குள் நுழைந்தது.
அடர்ந்த காடுகளுக்குள் இரை தேடித் தாவி ஓடும் ஒரு காட்டு மிருகத்தைப் போல, அவனது விரல்கள் அவளது கூந்தல் கற்றைகளுக்குள் நீந்திச் சென்று, சற்று முன்பு தான் சுவைத்து மகிழ்ந்த அந்தச் செர்ரி பழத்தைப் போன்ற மார்புக் காம்பை நோக்கி நகர்ந்தன.

அவள் பெண்மையை மறைப்பதா, அல்லது தன் மார்பின் காம்பைத் தீண்டப் பாய்ந்து வரும் அவனது கையைத் தடுத்து நிறுத்துவதா என்ற குழப்பத்தில் பிரியங்காவின் மனமும் உடலும் தவித்துப் போயின.

இறுதியில், ஒரு முடிவிற்கு வர முடியாமல் அவள் தன் பெண்மையிலிருந்து கையைச் சற்றே தூக்கிய அந்த ஒரு நொடி இடைவெளியில்... காத்தவராயன் தன் கூர்மையான நாக்கை வேகமாக நீட்டி அவளது இதழின் ஓரத்தை அனலாகத் தீண்டினான். அந்தத் திடீர் அக்னித் தீண்டலில் பிரியங்கா தன் நிதானத்தை இழந்து, அவனது கையைத் தடுப்பதற்கே முற்றிலும் மறந்து போனாள்.
அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, அவனது கை மெல்ல நகர்ந்து அவளது மார்பின் நுனியைத் தொட்டேவிட்டது!


upload photos to share instantly

எத்தனையோ மாபெரும் போர்க்களங்களில் கோட்டைகளை வென்று கொடி நாட்டிய வீரமங்கையாக அவள் திகழ்ந்திருந்தாலும், எதிரி மன்னர்கள் யாரும் தன் கனவில் கூடத் தொட முடியாத பேரழகைக் கொண்ட பிரியங்காவின் அந்தத் தேன் சுவை பொங்கும் மார்பின் நுனி... இப்போது மீண்டும் காத்தவராயனின் கைவசம் முழுமையாகச் சிக்கிக் கொண்டது.

 Sirapana update anaithum kan munnadi nadanthathu polavae irunthchu... priyanka oda mun jenmam pathee recap maari

sollina vitham excellent adha oru drawing ah sonanthu nice scene bro...

next round adi pota vitham nice synch...pics romba ai use panringalo feel better use real pics of priyanka brother... thevai na mattum ai pics podunga

kathuvarayan ishitha spoiler hint parthen... adhu story ku thevai thanah