Fantasy அம்மாவை அவுத்து பாக்க ஆசை -- P3 -- என் அம்மாவை சூத்தடிங்க அங்கிள் (Starring Sujitha)

[Kaamapithan]

ஏதோ சொல்லிட்டு மணி பாட்டுக்கு அவன் ரூமுக்குள்ள போய் விட்டான். ஆனால் என்னால் அமைதியாக இருக்க முடியல. நான் மொறைச்சத பாத்துட்டு விக்கியும் தலை குனிஞ்சு உட்கார்ந்துக்கிட்டார். ஹால்ல ஒரே அமைதியா இருந்தது. இப்படி நம்மல ஒரு நிமிஷத்துல இவர் முன்னாடி அசிங்கப்படுத்திட்டு போயிட்டானே என்று மணிமேல எனக்கு கோபம் அதிகமா வந்துச்சு. ஆனா இப்ப போயி அவன ஏன்டா அப்படி சொன்ன அப்படின்னு கேட்டு, அவன் மேல கோபத்தை காமிச்சா, அப்புறம் அவன் பரிட்சையில் ஃபோகஸ் பண்றது விட்டுட்டு என் குண்டில எப்படி விக்கி அடிச்சாரு அப்படின்னு ஃபோகஸ் பண்ணி விடுவானோ என்று கொஞ்சம் பயந்தேன். அதனால அவன்கிட்ட எதுவும் கேட்காமல், “ஒழுங்கா படி டா.. படிக்கிறதுல மட்டும் கவனத்தை செலுத்து” என்று சத்தமா சொல்லிட்டு விக்கி பக்கம் திரும்பி பார்த்தேன். விக்கி லைட்டா தலையை தூக்கி என்ன பார்த்து சின்னதா சிரிச்சாரு. அவரு சிரிச்சதுல ஒரு ஏளனம் தெரிந்தது. எனக்கு இன்னும் கோபம் அதிகமா வந்துச்சு.


“இப்ப எதுக்கு இப்படி சிரிக்கிறீங்க?” என்று அவர் கிட்ட கேட்டேன். அவர், “இதெல்லாம் பெருசா எடுத்துக்காதீங்க சுஜிதா.. சின்ன பையன் ஏதோ கோவத்துல பேசிட்டான். நான் அவனிடம் எடுத்து சொல்லி புரிய வைக்கிறேன்” என்று சொன்னார். “என்னான்னு எடுத்து சொல்லுவீங்க? உங்க அம்மா பின்னாடி சும்மா விளையாட்டுக்கு தட்டுனேன், அதெல்லாம் மறந்துடு அப்படின்னு சொல்லுவீங்களா?” என்று அவர் கிட்ட கேட்க, அவர் “நான் சொல்ற விதத்துல சொல்லி அவனுக்கு புரிய வச்சிக்கிறேன்” என்று சொல்லி சோபால இருந்து எழுந்தார். நான் ஒரு அடி பின்னாடி வைத்து சென்றேன். “சரி சுஜிதா, இன்னைக்கு அவன் பரிட்சைக்கு படிக்கட்டும். இன்னொரு நாள் அவன் கிட்ட பேசி புரிய வைக்கிறேன். இன்னிக்கு அவனை பரீட்சையில ஃபோகஸ் பண்ண விடுங்க. இதையே நெனச்சு அவன் மேல கோபத்தை காட்டாதீங்க. அதே மாதிரி என் மேலயும் ப்ளீஸ் காட்டாதீங்க” என்று சொல்லிவிட்டு, நான் மறுபடியும் வருவதாக சொல்லி வீட்டை விட்டு வெளியேறினார்.
ஆனால் என்னால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை. எப்படி மணி முன்னாடி மறுபடியும் போய் நிற்கிறது என்று என் மனம் குழம்பிக் கொண்டே இருந்தது. நம்மள பாக்குறப்ப எல்லாம் நம்மள எப்படி நினைப்பான் என்று மனம் கலங்கி தவித்தேன். ‘சரி நம்ம பையன் தானே.. சொல்லி புரிய வைக்கிறேன்னு அவரும் சொல்றாரு, பாப்போம்’ என்று சலித்துக் கொண்டு சமையல் அறைக்கு சென்றேன். ஒரு வாரம் போனது. மணிக்கு பரீட்சையும் முடிந்து செமஸ்டர் லீவு விட்டாங்க. ஆனா ஏதோ ஸ்பெஷல் கிளாஸ் இருக்குதுன்னு சொல்லிட்டு தினமும் காலேஜுக்கு போவான் வருவான். ஒரு நாள் விக்கயயும் கூட்டிகிட்டு வந்தான். விக்கியும் வழக்கம் போல அவன்கூட விளையாண்டுக்கிட்டு, டிவி பார்த்துகிட்டு டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணிட்டு இருந்தாங்க.
எனக்கு அவரு வந்து உட்கார்ந்து இருக்கிறது கொஞ்சம் அன்கம்ஃபர்டபிளா இருந்தது. கிச்சன்ல இருந்து மணியை பார்த்து, “ஏன்டா படிக்கிற வேலை இல்லையா? டெய்லி சாயந்திரம் படிப்பல..இன்னைக்கு என்ன விளையாட்டு? போய் படிக்கலாமே” என்று சொன்னேன். அவனும் “சரி அங்கிள், நாளைக்கு பார்க்கலாம். இன்னைக்கு விளையாண்டது போதும்.. வேணும்னா எங்க அம்மா சும்மாதான் இருப்பாங்க, அம்மா கூட விளையாடுங்க” என்று சொல்லிவிட்டு அவன் ரூமுக்கு சென்று விட்டான். அவன் சொன்னதுல இருந்த ஒரு நக்கலை நான் கவனித்தேன். விக்கி என்னை ஒரு ஏக்கத்தோடு பார்ப்பது புரிந்தது. நான் அவரைப் பார்த்து “என்னங்க.. அதான் அவன் போயிட்டான்ல, நீங்களும் கிளம்பலாமே?” என்று வாய்விட்டு கேட்டு விட்டேன். அப்படி கேட்டது அநாகரீகம் தான். அதுவும் நம்ம வீட்டுக்கு வந்து நமக்கு இவ்வளவு உதவி செய்றவர் கிட்ட அப்படி சொல்றது சரி இல்லதான் என்று மனதுக்கு பட்டது. ஆனாலும் அவர் இருந்தால் ஏதேனும் பிரச்சனை வருமோ என்று பயந்து அப்படி சொல்லி விட்டேன். “சரிங்க சுஜிதா, நானும் கிளம்புறேன்” என்று அவர் எதுவும் மனதில் வைத்துக் கொள்ளாமல் சொல்லிவிட்டு கிளம்பினார்.
எட்டு மணி வாக்கில் மணி படித்து முடித்து இருப்பான், இன்னும் சாப்பிட வரவில்லையே என்று பார்த்தேன். எப்பொழுதும் எட்டு மணி வாக்கில் சாப்பிட வந்து விடுவான். ஆனால் இன்னும் வராமல் என்ன பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறான் என்று அவனை கிச்சேன்ல இருந்து சாப்பிட கூப்பிட்டேன். அவன் ரூமில் இருந்து எந்த சத்தமும் இல்லை. என்ன பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறான் என்று தெரியவில்லை. படித்துக்கொண்டே தூங்கிட்டானா என்று எண்ணிக் கொண்டு அவன் ரூமுக்கு சென்று கதவைத் தட்டினேன். அவன் திறக்கவில்லை. கதவை மெதுவாக தள்ளி உள்ளே சென்று பார்த்தேன். அவன் கட்டிலில் படுத்து இருந்தான். அவன் கை அவன் பேண்ட் குள் இருந்தது. அவன் பேண்ட் ஜட்டிக்கு மேலே ஈரமாக இருந்தது. அவன் கையில் போன் ஒன்று இருந்தது. ஃபோனில் ஒரு பெண் அம்மணமாக ஒரு ஆண்மீது ஏறி குதித்துக் கொண்டிருந்தாள். பச்சையா சொல்லனும்னா அவன் ஒரு பிட்டு படம் பார்த்துக்கொண்டு கை அடிச்சுட்டு அப்படியே தூங்கிட்டான்.
அவன் என்ன பார்க்கிறான் என்று பார்க்க ஆர்வமாகவும் இருந்தது, அதே சமயம் செம கோபமும் வந்தது. அவன் காதில் ஹெட்செட் மாட்டிக்கொண்டிருந்தான். அவனை எழுப்ப மனம் இல்லாமல் அந்த ஹெட் செட்டை அவன் தூக்கம் கலையாமல் மெதுவாக எடுத்து என் காதில் வைத்து கேட்டேன். அதில் “மாமி.. மாமி.. யுவர் புசி இஸ் சோ டைட்” என்று முனகிக்கொண்டே அந்தப் பெண்ணின் இடுப்பை பிடித்துக் கொண்டு இன்னும் வேகமாக மட்டை உரிக்க வைத்தான். ‘என்னது.. நம்ம பையன் இந்த மாதிரி படம் எல்லாம் பார்க்கிறானே’ என்று அவன் மேல் பெருங்கோபம் வந்தது. ஆனால் இதை அவனிடம் நேராக கேட்கும் அளவிற்கு எனக்கு தைரியம் இல்லை. ஆனால் கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை. ஹெட்செட்டை மறுபடியும் பெட் மேலே வைத்துவிட்டு எதுவும் சொல்லாமல் அவன் ரூமை விட்டு வெளியே வந்து கதவை சாத்திவிட்டேன்.

‘என்ன பண்றது? நம்ம பையன் இந்த மாதிரி படம் எல்லாம் பாக்குறான்’ என்று கவலையாகவும் இருக்கிறது. அவன் பாக்குற படத்துல அம்மாவை ஓக்குற மாதிரி படம் எல்லாம் வேற இருக்கு. அவன் ஒருவேளை நம்ம மேல ஆசையா இருக்கானா? இது தப்பாச்சே.. இது அவன் எதிர்காலத்தையே அழிச்சுடுமே என்றும் மனசுக்குள் ஒரு கவலை வந்தது. என்ன பண்றது என்று மனம் குழம்பிக் கொண்டே சோபாவில் அமர்ந்தேன். யாரிடம் போய் சொல்றது? வீட்டுக்காரர் வேற ஊர்ல இல்ல, வெளியூர்ல வேலை பார்க்கிறார். எப்பவாவது தான் போன் பண்றாரு. அவர் கிட்ட சொல்லி அவரையும் கஷ்டப்படுத்த விருப்பம் இல்ல. அது இல்லாம அவர் கிட்ட என்னன்னு சொல்றது? ‘நம்ம பையன் நம்மளை ஓக்கற மாதிரி நினைச்சுகிட்டு கை அடிச்சுக்கிட்டு இருக்கான்’ என்று சொன்னா நமக்கு எவ்வளவு கேவலம் என்று கவலைப்பட்டேன்..

இதை கேட்ட திரிஷா மாமி வாய் விட்டு சிரித்தாள். “எத்தனை பேர் தாண்டி உன்ன பதம் பாக்க காத்துகிட்டு இருக்காங்க? முதல்ல விக்கி, அப்புறம் உன்னோட பையன் மணி.. இன்னும் எத்தனை பேர் தான் க்யூல நிக்க போறாங்களோ?” என்று கிண்டலாக சிரிக்க, சுஜிதாவிற்கு சற்று கோபம் வந்தது. “என்ன மாமி.. நான் உங்கள கிண்டல் பண்ணதுக்கு நீங்க திருப்பு என்ன கலாய்க்கிறீங்களா?” என்று கேட்க, திரிஷா “அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்லடி.. சும்மா தமாஷுக்கு சொன்னேன். மேல சொல்லு” என்று கேட்டாள். சுஜிதா தொடர்ந்தாள். “அன்னைக்கு சாயங்காலம் எதிர்வீட்டு விக்கி ஆபீஸ்ல இருந்து வந்து கொண்டிருந்தார். அரவிந்த்கிட்ட சொல்றதுக்கு முன்னால விக்கி கிட்ட ஒரு முறை சொல்லலாம் என்று எனக்குள் ஒரு யோசனை வந்தது. அவர் நமக்கும் ரொம்ப நாளா பழக்கமானவர்..அவர் கிட்ட சொன்னா மணி கிட்ட ஈசியா பேசி புரிய வச்சிடுவாரு அப்படின்னு நினைச்சு அவரை வீட்டுக்குள்ள கூப்பிட்டேன். அவர் நான் கூப்பிட்டதை பார்த்து ‘என்னங்க சுஜிதா.. ஒரு நாள் கூப்பிடுறீங்க, ஒரு நாள் வீட்டுக்குள்ள வந்தா கிளம்ப மாட்டீங்களான்னு கேக்குறீங்க.. ஒரே குழப்பமா இருக்கே’ என்று சொல்லிக்கொண்டே வீட்டை நோக்கி வந்தார்.”
“அவரை சோபாவில் அமர வைத்து தண்ணீர் கொடுத்தேன். அவரிடம் பேச்சு கொடுக்க தொடங்குவதற்குள் மணி தூங்கி எழுந்து வேற டவுசர் அணிந்து கொண்டு, எதுவும் நடக்காதது போல தன் ரூமை விட்டு வெளியே வந்தான். அவன் வந்தவுடன் என்னால் விக்கி இடம் அந்த விஷயத்தை பேச முடியவில்லை. மணி வந்ததும் விக்கி என்னிடம் ‘என்ன சுஜிதா கூப்பிட்டிங்களே?’ என்று எதார்த்தமாக கேட்க, நான் மழுப்பும் விதமாக ‘இல்லைங்க விக்கி.. டிபன் செஞ்சுட்டேன், உங்கள வாசல்ல பார்த்தேன், அதான் சாப்பிட கூப்பிட்டேன்’ என்று சொல்லி சமாளித்தேன். நான் எதோ மறைப்பது அவருக்கு அப்பட்டமாக தெரிந்தது. இருப்பினும் ‘சரி சுஜிதா, சாப்பிடலாமே’ என்று சொல்லிவிட்டு மணியை பார்த்து ‘ஏய் மணி, காலேஜ்ல ஸ்பெஷல் கிளாஸ் எல்லாம் எப்படி போகுது?’ என்று பேச ஆரம்பித்து விட்டார்.