Fantasy உனக்குள் நான் எனக்குள் நீ (காளையன் Version )

[@காளையன்]

அத்தியாயம் 3: கிரகணத்து இருளும், சித்தரின் சாம்பலும்

"டேய் கபிலா.... இன்னைக்கு சந்திர கிரகணம். சித்தர் குடில் கோவில் வரைக்கும் போயிட்டு வரலாம். ஆறு மணிக்குள்ள போயிட்டு வந்திரணும். நைட் எட்டு மணிக்கெல்லாம் கிரகணம் ஸ்டார்ட் ஆயிடும்..." கல்யாணியின் குரல் வீட்டின் ஹாலில் ஒலித்தது.

கபிலன் சோபாவில் சலிப்புடன் நெளிந்தான். "அப்பா கூட்டிட்டு போவார்ல மா... எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கு..." 

"டேய்... அப்படி என்னடா அறுத்து கிழிக்கிற வேலை? உன் ஃப்ரெண்ட்ஸ் கூட டீ கடையில உக்காந்து அரட்டை அடிக்கிறதுதானே? இன்னைக்கு ஒரு நாள் போலனா ஒன்னும் விடிஞ்சிறாது..."

"ஹ்ம்ம்... என்ன மா..." என்றான் கபிலன் எரிச்சலுடன்.

"வா சாமி... எங்க அய்யால... போயிட்டு டக்குனு வந்திரலாம்..." என்று கல்யாணி கொஞ்ச, 

"ஸ்சூ... என்னம்மா நீ..."

"உன்னோட அரியர் எக்ஸாம் கிளியர் ஆகணும்னு வேண்டிட்டுதான் கோவிலுக்கே போறேன்... ஆனா நீயே வரலனு சொல்ற..." என்று கல்யாணி ஒரு சென்டிமென்ட் பிட்டைப் போட, "ஹான்... சரி, சரி போலாம்... ரெடியாகு..." என்று எழுந்தான் கபிலன்.

மாலை ஆறு மணி. கல்யாணி குளித்து முடித்து, மஞ்சள் நிறப் பாவாடை, அதன் மேல் சிவப்பு நிறச் சேலை, கரும்பச்சை நிற ஜாக்கெட், உள்ளே கருப்பு நிற பிரா எனச் சும்மா சிலை மாதிரி தயாராகி வெளியே வந்தாள். சில நாட்களுக்கு முன்புதான் அவளுக்கு மாதவிடாய் முடிந்திருந்தது. அந்தப் பூனை முடியுடன் கூடிய அவளது புண்டைக்கு மேல், இன்று உள்ளாடை (ஜட்டி) ஏதும் அணியாததால், அவளது திரட்சியான குண்டி இரண்டு தண்ணீர்ப் பழங்களைப் போல ஒவ்வொரு எட்டுக்கும் குலுங்கியது. பின்னலிட்ட கூந்தலுடன் வெளியே வந்தவள், "சுடர்... அப்பாவோ, அண்ணனோ வந்தா, நாங்க சித்தர் குடில் போயிருக்கோம்னு சொல்லிரு. எட்டு மணிக்குள்ள வந்திருவோம்னு சொல்லு..." என்றாள்.

"ஹான் சரி மா..." என்றாள் சுடர்.

கபிலன் பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்தான். அவன் கருப்பு நிற சட்டை அணிந்திருந்தான். 

"டேய்... கோவிலுக்குப் போகும்போது என்னடா கருப்புச் சட்டை? இத நான் எடுத்துக் கொடுக்கலையே... உனக்கு ஏதடா இது?" என்றாள் கல்யாணி.

"மா... இது எஸ்டிஆர் (STR) பர்த்டேக்கு அடிச்ச குரூப் ஷர்ட் மா. என் இஷ்டத்துக்குலாம் கலர் மாத்த முடியாது..." 

கல்யாணிக்கு லேசாகக் கோபம் வந்தது. "ஹ்ம்ம்... பாவம், என்ன செய்வா கல்யாணி... எக்ஸாம் ஃபீஸ் நைட்டு கட்டணும், சூடா தோசை சுட்டுக்குடு, உப்புமா வேணாம்னு எல்லாமே பண்றேன்... ஆனா ஒரு பேச்சு கேட்டா செய்யாத. நாளைல இருந்து சாப்பாட்டுக்கு அவன்கிட்டயே பிளேட்டை எடுத்துட்டுப் போ..." என்று வசைபாடிக்கொண்டே பைக்கில் ஏறினாள். அவளுக்குத் தெரியாது, அந்த கரும்பச்சை ஜாக்கெட்டின் கொக்கி இடைவெளியில் அவள் அணிந்திருந்த 'கருப்பு பிரா' கபிலனின் கண்களில் பட்டது என்று. தனக்கு அட்வைஸ் செய்யும் தாய், உள்ளே கருப்பு அணிந்திருப்பதை எண்ணி, பைக்கின் கண்ணாடியில் ஒரு மெல்லிய சிரிப்போடு வண்டியை எடுத்தான் கபிலன்.

கோவில் ஆள் அரவமின்றி அமைதியாக இருந்தது. சந்திரனை வணங்கிவிட்டு உள்ளே சென்றால், அங்கே ஒரு சித்தர் உடல் முழுவதும் சாம்பல் பூசியபடி ஒரு யாக குண்டத்தின் முன் அமர்ந்திருந்தார். 

கல்யாணி பயபக்தியுடன், "சாமி கும்பிடுறேன்..." என்றாள்.
சித்தர் கண்களைத் திறக்காமலேயே, "ஹ்ம்ம்..." என்றார்.
"என் பையன் எக்ஸாம் கிளியர் பண்ணனும் சாமி..."
"உனக்கு எத்தனை புள்ளைங்க?"
கல்யாணி லேசாகத் தயங்கி, "மூ... மூ... மூணு சாமி..." என்றாள்.
"ஹ்ம்ம்..."

கபிலனுக்குத் தன் தாய் யாரிடமும் இப்படி கையேந்தி நிற்பது பிடிக்காது. இப்போதும் இஷ்டமில்லாமல், காதில் இயர்பட்ஸ் (TWS) மாட்டிக்கொண்டு, பாட்டுக் கேட்டபடி தள்ளியே நின்றான்.

சித்தர் கண்களைத் திறந்து அவனைப் பார்த்தார். "தம்பி, உட்காரும் கண்ணா... ஏன் நிக்கிற?" 

"நான் இருக்கேன், நீங்க சீக்கிரம் முடிங்க. நாங்க கிளம்பணும், வேலை இருக்கு..." என்றான் கபிலன் அலட்சியமாக. 

"டேய் குட்டி, சும்மா இருடா... வந்து உட்காரு..." என்று கல்யாணி அதட்ட, அவன் வேறு வழியின்றி இஷ்டமில்லாமல் வந்து அமர்ந்தான். 

"சாமி... இவன்தான் என் ப... ப... பையன்..." என்று கல்யாணி அறிமுகப்படுத்த, 

சித்தர் அவனைக் கூர்ந்து பார்த்து, "ஹ்ம்ம்... தம்பி, ஏன் உன் உதடு கருப்பா இருக்கு?" என்று கேட்டார். கபிலனுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. எங்கே தான் 'தம்' அடிக்கும் விஷயத்தை அம்மாவிடம் போட்டுக் கொடுத்துவிடுவாரோ என்ற பயம் வந்தது. அந்தப் பயம் ஒருவிதக் கோபமாக மாறியது. 

"மிஸ்டர் சித்தர்... என்னைப் பத்தி எனக்குத் தெரியும். எங்க அம்மா முன்னாடி இந்த சீன்லாம் போடாம, சீக்கிரம் கிளம்ப விடுங்க. நீங்க என்ன பண்ணாலும் எங்க அம்மா ஏமாறலாம், நான் ஏமாற மாட்டேன்..." என்றான் நேருக்கு நேராக. 

"டேய் குட்டி, சும்மா இருடா..." என்ற கல்யாணி, சாமி கோபப்பட்டு சபித்துவிடப் போகிறாரோ என்ற பயத்தில், சித்தரிடம் "சாரி சாமி, தெரியாம பண்ணிட்டான்..." என்றாள். பின் கபிலனின் தொடையைக் கிள்ளி, "சும்மா இருடா" என்று ஹஸ்கி வாய்ஸில் அதட்டினாள்.

கபிலன் உச்சக்கட்ட வெறுப்புடன், "மா... இது சும்மா ஃப்ராடு மா. இந்த ஆளு சும்மா கஞ்சா அடிச்சிட்டு உக்காந்துருக்கான். இவனப் போய்..." என்று கத்த,

சித்தர் மெல்லிய புன்னகையுடன் அவனை இடைமறித்தார். "தம்பி, தப்பு. இதெல்லாம் ஒரு நம்பிக்கைதான். நீ நம்புற மாதிரி நான் ஒன்னு பண்ணவா?" என்றார்.

"அப்படி என்ன பண்ணிக் கிழி... சரி சொல்லு, முடிக்கலாம்..." என்று கபிலன் சவால் விட, 

"அப்படியா..." என்ற சித்தர், "ரெண்டு பேரும் கண்ண மூடி, இந்த யாக நெருப்போட புகையை நல்லா சுவாசிங்க..." என்றார். 

இருவரும் கண்களை மூடி அந்த விசித்திரமான புகையை உள்வாங்கினர். அடுத்த நொடி, சித்தர் கல்யாணிக்கு மட்டும் நெற்றியில் திருநீறு பூசி, "மணி ஏழரை ஆச்சு. வாசலைப் பார்த்துட்டுப் போங்க... போயிட்டு நல்லா தூங்கி எழுந்திருங்க, நல்லதே நடக்கும். ஓம் நமச்சிவாய..." என்று வழியனுப்பி வைத்தார். (அடுத்த அமாவாசைக்கு வங்க என்றார்)

ஆனால், உண்மையில் அப்போது நேரம் இரவு 8:01. சந்திர கிரகணம் தொடங்கிவிட்டது. கிரகண நேரத்தில் வீட்டை விட்டு வெளியே வரக்கூடாது என்பது கல்யாணிக்குத் தெளிவாகத் தெரியும். ஆனால், அந்த யாகப் புகையாலும் சித்தரின் பார்வையாலும் அவளது மூளை செயல்படாமல் ஆஃப் (Brain off) செய்யப்பட்டிருந்தது. தான் வெளியே இருப்பது கிரகண நேரம் என்பதை உணராதவளாய், பக்திப் பரவசத்துடன் வெளியே வந்தாள். 
(தெரிய கூடாது nu தான் இவளுக்கு மட்டும் விபூதி பூசினார் சித்தர்)

பைக்கில் ஏறும்போது கபிலன் எரிச்சலுடன், "இதெல்லாம் நமக்குத் தேவையா? வந்தோமா, சாமிய கும்பிட்டோமான்னு இருக்காம..." என்றான். 

"எல்லாம் நீ உருப்படணும்னுதான்... இனிமே நீ பாஸ் பண்ணிடுவியோ, கழுதைய மேய்ப்பியோ எனக்குத் தெரியாது. 'கல்யாணி, கல்யாணி'னு இனிமே என்கிட்ட வந்திராத..." என்று கோபமாகச் சொல்லிவிட்டு பைக்கில் ஏறினாள். வண்டி வீட்டை நோக்கி விரைந்தது.

வீட்டிற்கு வந்து, அனைவரும் சாப்பிட்டு முடித்து அவரவர் அறைகளுக்குச் சென்றனர். கபிலன் சோபாவில் வந்து விழுந்தான். அம்மா கிச்சனில் மீதமிருந்த பாத்திரங்களை விளக்கிக் கொண்டிருந்தாள். 

அப்பா சண்முகத்தின் அறையிலிருந்து குரல் வந்தது. "கல்யாணி... ஏய் கல்யாணீ..."
"என்னங்க?"
"இங்க வச்ச பலூனை (Balloon) எங்கே?"

"இன்னைக்குத் தேவைப்படாதுங்க..." என்று கல்யாணி குரல் கொடுத்தாள். சந்திர கிரகணத்தன்று ஒன்று சேர்ந்தால், பிறக்கும் குழந்தை குறைபாட்டோடு பிறக்கும் என்பது அவளது ஐதீகம். (சண்முகம் குடும்பக் கட்டுப்பாடு செய்யாததால், அவர்கள் இன்னும் காண்டம் பயன்படுத்தியே உறவு கொள்வார்கள். ஒருவேளை அது இல்லையென்றால், சண்முகம் அவளது குண்டியில் அடிப்பார், அல்லது கல்யாணி ஊம்பி விட்டு அவரைத் தூங்க வைப்பாள்).

"வாடி, எடுத்து குடு..." என்று சண்முகம் தன் அறையிலிருந்து இரண்டாவது சிக்னல் கொடுக்க, "இதோ வர்றேன்..." என்று கல்யாணி பாத்திரத்தைப் போட்டுவிட்டு உள்ளே சென்றாள். 

அவள் அறைக்குள் நுழைந்ததும், "இருங்க, புள்ள வெளிய இருக்கான்..." என்று சொல்லிவிட்டு 'டப்' என்று கதவைச் சாத்தினாள்.

சோபாவில் படுத்திருந்த கபிலனுக்கும், உள்ளே அறையில் இருந்த அக்கா சுடருக்கும் இந்த 'பலூன்' மேட்டர் அத்துப்படி. (Family planning பண்ணி தான் அப்பாவின் அக்கா இறந்தால் இவளுக்கும் பண்ணை ஆனது என்று தவிர்த்தனர்.) இன்று வரை ஆசை வந்தால் condom தான்.

கபிலன் மனதுக்குள் சிரித்துக்கொண்டான். "இன்னைக்கு அம்மாகாரி, அப்பனைத் தள்ளிப் படுக்க வச்சிருவா... ஹாஹா! அப்பனுக்கு வேணும்... டெய்லி காலையில அம்மா கால் அகட்டி, அகட்டி நடப்பாங்க... ரீசண்டா வாரத்துக்கு மூணு, நாலு தடவை நடக்குது. இந்த ஆளுக்கு இது வேணும்..." என்று முணுமுணுத்தபடியே, போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டு TWS-ல் பாட்டின் சத்தத்தைக் கூட்டி வைத்துக் கண்களை மூடினான் கபிலன். 

உள்ளே அறையில், கதவைப் பூட்டிய கல்யாணி, சண்முகத்தின் அருகில் சென்று லிப் கிஸ் கொடுத்தாள். "கிரகணம் அன்னைக்கு நாம பண்ண மாட்டோம்னு உங்களுக்குத் தெரியும்ல... அப்புறம் என்ன பலூன்... என்னங்க மாரியம்மன் கோவில் திருவிழாவா, பலூன்லாம் கேக்குறீங்க? புள்ளைங்கள வச்சுக்கிட்டு..." என்றாள்.

"நீயும் உன் ஐதீகமும்..." என்று சலித்துக்கொண்டார் சண்முகம். 

அப்போதுதான், கபிலன் சித்தரைப் பார்த்து ஏன் அப்படி எரிச்சல்பட்டான் என்பது கல்யாணிக்குப் புரிந்தது. மனதுக்குள் சிரித்துக்கொண்டே, சண்முகத்தின் அருகில் படுத்து, அவரது நெஞ்சில் தன் கைகளை வைத்து வருடினாள். அவளது விரல்கள் அப்படியே கீழே இறங்க, சண்முகம் தன் லுங்கியை விலக்கி அவளது கைகளைத் தன் விறைத்த குஞ்சின் மீது வைத்தார். கல்யாணி புரிந்துகொண்டவளாய், அதை அழுத்தமாகப் பிடித்து ஆட்டிவிடத் தொடங்கினாள்.

இருவரின் காமமும் மெல்ல உஷ்ணமடைய, இருவரும் '69' பொசிஷனுக்கு மாறினர். கல்யாணியின் வாயில் சண்முகத்தின் சுன்னி, சண்முகத்தின் நாவில் அவளது புண்டை என அந்த அறைக்குள் காமத்தின் உச்சக்கட்ட நாடகம் அரங்கேறியது. இரவு 11:55 மணி வரை சண்முகம் அவளை விடவில்லை. அவரது வாய் முழுதும் கல்யாணியின் மன்மத நீர் நிரம்பியிருக்க, அப்படியே பெட்டில் சரிந்து படுத்தார் சண்முகம்.

"கல்யாணி... புண்ட மவளே, நாட்டுக் கட்டடி நீ!" என்று தனது திருப்தியை அந்தப் பச்சையான வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்தினார். 

ஆனால், கல்யாணியிடம் இருந்து எந்த பதிலும் இல்லை. அவள் மல்லாக்கப் படுத்திருந்தாள். கால்கள் அகல விரிந்திருந்தன. ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகள் முழுவதுமாகக் கழற்றப்பட்டிருக்க, சேலையும் பாவாடையும் மேலே தூக்கப்பட்டு, அவளது கூதிக்குக் காற்று வாங்குவது போல் ஒரு நிலையில் அசைவற்றுப் படுத்திருந்தாள். 

"கூதி தூங்கிட்டா போல..." என்று நினைத்த சண்முகம், அவளது சேலை முந்தானையாலேயே தன் வாயைத் துடைத்துவிட்டு, அவள் மேல் போர்வையைப் போர்த்தி, அவளை இறுக்கிக் கட்டியணைத்தபடி தூங்கத் தொடங்கினார். 

***

காலை ஆறு மணி.

வழக்கமாக எழும் நேரத்தில்தான் கபிலனுக்கு முழிப்பு தட்டியது. ஆனால், சோபாவில் படுத்திருந்த அவனது உடம்பெல்லாம் ஒரே வலி. கால்களுக்கு நடுவே, இடுப்பு, அடிவயிறு என்று கீழ் பாதியெல்லாம் விட்டு விட்டு ஒருவித ரணமான வலி இருந்தது. நெஞ்சு முழுவதும் ஒரே பாரம். கழுத்துப் பகுதியில் ஏதோ சூடு போட்டது போல எரிச்சல். உடம்பெல்லாம் லேசான மஞ்சள் வாசனையும், வியர்வை வாசனையும்.

வழக்கமாகக் காலையில் எழும்போது அவனது குஞ்சு நட்டுக்கொண்டு நிற்கும். ஆனால் இன்று அந்த உணர்வே இல்லை. சோம்பல் முறித்தபடியே கண்களைத் திறந்தான்.

அது அப்பா-அம்மா தூங்கும் அறை! பக்கத்தில் அப்பா அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்.

"ஒத்தா... நாம என்னடா இங்க இருக்கோம்? தூக்கத்துல நடந்து வந்துட்டோமா?" என்று குழப்பத்துடன் படுக்கையை விட்டு கீழே இறங்கினான். 

கால்களில் 'ஜல்' என்ற சத்தம். ஐம்பது வயசு ஆன்ட்டிகள் போடும் தடிமனான வெள்ளிக் கொலுசு காலில் இருந்தது. எல்லாமே அப்நார்மலாக இருக்கிறதே என்று எழுந்து நின்றான். எழுந்ததும், மார்பில் இருந்து இரண்டு பெரிய எடைகள் தொங்குவது போல் உணர்ந்தான். கீழே குனிந்து பார்த்தான்.

அவனுக்கு முலைகள் இருந்தன! நடுவில் ஒரு தாலி தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. ரொம்பப் பெரிதாகவும் இல்லாமல், சிறிதாகவும் இல்லாமல் லேசாகத் தளர்ந்த திரட்சியான முலைகள். அதைச் சுற்றி கருப்பான காம்புகள். அதில் அங்கங்கே இரவின் தடயங்களாகக் கடித்த காயங்கள் தெரிந்தன. சின்னத் தொப்பை. இடுப்பில் சேலை சுற்றப்பட்டு, மேலே ஜாக்கெட் பட்டன்கள் முழுவதுமாக கழற்றப்பட்ட நிலையில் இருந்தது.

"அடங்கொம்மால..." என்று அதிர்ந்து போய், ஒரு கையால் கீழே தொட்டுப் பார்த்தான். கொஞ்சம் உப்பியாக, முடிகள் அடர்ந்து தட்டுப்பட்டது. அவனது குஞ்சைக் காணவில்லை. இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாகத் தடவிப் பார்த்தான்.

அங்கே... முடிகள் அடர்ந்த புண்டை! அதன் இதழ்கள் விரிந்து, பருப்பு வெளியே தள்ளி இருந்தது. அதிலிருந்து மூத்திர வாடையும், அப்பாவின் எச்சில் வாடையும் லேசாக அடித்தது. (கல்யாணி ni சொல்ல வாய் அலையே இருவரும் உச்சம் அடைந்து இருப்பர்) 

அப்பா இரவெல்லாம் தன் வேலையை வெறித்தனமாகக் காட்டியிருக்கிறார் என்பது அந்த தடம் தெரிந்தது. 

பதறிப்போய் ஹாலில் இருந்த முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியை நோக்கி ஓடினான். தன்னை கண்ணாடியில் பார்த்தான் கபிலன். நெற்றியில் போட்டு செய்து குங்குமம் வைத்து வட்ட முகத்தில் உதடு முத்த சண்டையில் சிவந்து ஒரு அழகான குடும்ப குத்துவிளக்கு அவன் அம்மாவாக இருந்தான்.. 

"ஒத்தா... ஊம்பிப் போச்சு... அந்தச் சித்தர் வேலையக் காட்டிட்டான் டோய்..." தலையில் கை வைத்து அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றான் கபிலன்.

எல்லாம் எப்போது நடந்தது? எப்படி நடந்தது?

நேற்று இரவு சரியாக 12:00 மணிக்கு... சண்முகம் தூங்கிய அடுத்த நிமிடம்...

சாலையில் நின்றிருந்த அந்தத் தெரு நாய் வீட்டைப் பார்த்து, "ஓஓஓஓஓஓ... ஓஓஓஓஓஓ..." என்று ம
ரண ஓலமிட்டு ஊளையிட்டதே, அப்போதுதான் அந்தச் சித்தரின் மேஜிக் தன் வேலையைக் காட்டத் தொடங்கியிருந்தது!

**(அத்தியாயம் 3 முற்றும்)**



அடுத்த அமாவாசை வரை என்ன நடந்தது என்று அடுத்த நான்காம் அத்தியாயத்தில் சந்திப்போம்.