Adultery டியூசன் தந்த பாடம்

[Venusboy]

மாலை நேரம்...
வெளியே லேசான தூறலுடன் கூடிய குளுமையான காற்று வீசிக் கொண்டிருந்தது. இன்டர்வியூ முடிந்து விக்னேஷ் வீடு திரும்பும் நேரம் நெருங்க நெருங்க, என் மனதிற்குள் காலையில் நடந்த சம்பவங்களின் நினைவுகள் மீண்டும் அலையடித்தன.
வாசலில் பைக் சத்தம் கேட்க, நான் ஹாலுக்கு வந்தேன். கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்த விக்னேஷ், முகத்தில் ஒருவிதக் கெத்தான புன்னகையோடு நின்றிருந்தான். கையில் வைத்திருந்த ஃபைலை டீப்பாயில் வைத்துவிட்டு, நேராக என் அருகில் வந்தான்.
"என்ன விக்னேஷ்... இன்டர்வியூ எப்படி போச்சு? மேடம் கேட்ட கேள்விக்கெல்லாம் ஒழுங்கா பதில் சொன்னியா, இல்ல கவனம் பூரா வேற எங்கயாவது போயிடுச்சா?" என்று நான் லேசான கிண்டலுடன் கேட்டேன்.
அவன் தன் கோட்டைக்கழற்றி சோஃபாவில் போட்டுவிட்டு, என் மிக அருகில் வந்து நின்றான். அவன் பார்வையில் காலையில் இருந்ததை விட இப்போது துணிச்சலும் குறும்புத்தனமும் அதிகமாக இருந்தது.
"இன்டர்வியூ எல்லாம் சூப்பரா போச்சு அக்கா... ஆனா அங்க பேனல்ல இருந்தவங்க கேட்ட கேள்வியை விட, காலையில நீங்க போட்டுட்டு வந்த 'சேலை கேள்வி' தான் ரொம்ப கஷ்டமா இருந்தது. பதில் சொல்ல முடியாம நாள் முழுக்க மனசுக்குள்ள ஒரே தவிப்பு!" என்று என் கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தபடி சொன்னான்.
"அப்படியா சேதி... சரி சரி, போய் டிரஸ் சேஞ்ச் பண்ணிட்டு வா, காபி போட்டு தர்றேன்," என்று நான் சமாளித்து நகர முயல, அவன் மெதுவாக என் வழியை மறித்து நின்றான்.
"இருங்க அக்கா... அவசரப்படாதீங்க. காலையில நீங்க காட்டின 'சாம்பிள்'க்கே என் மைண்ட் அவுட் ஆயிடுச்சு. சாயங்காலம் காபி குடிக்கும்போது அந்த 'டீடைல்டு எக்ஸ்பிளனேஷன்' கொஞ்சம் கிடைக்குமா?" என்று உதட்டோரம் சாய்ந்த புன்னகையோடு, என் சேலை முந்தானையை லேசாகத் தொடுவது போல விரல்களை அசைத்து இரட்டை அர்த்தத்தில் tease செய்தான்.
அவன் விரல்கள் தொட்டதும் உடம்பில் ஒரு மெல்லிய மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது. "டேய் விக்னேஷ்... ரொம்பத்தான் அட்வான்ஸ் ஆகுற... ஒழுங்கா போய் ஃப்ரெஷ் ஆகிட்டு வா!" என்று நான் பொய்யான கண்டிப்புடன் அவன் மார்பில் கைவைத்து லேசாகத் தள்ள, அவன் என் கையைப் பிடித்து லேசாக அழுத்திக்கொண்டான்.
"போறேன் அக்கா... ஆனா காபி மட்டும் போதாது, கூடவே வேற ஏதோ ஸ்பெஷலா இருக்குன்னு என் மனசு சொல்லுதே..." என்று கண்ணடித்துச் சிரித்துவிட்டு, தன் அறைக்குச் சென்றான்.
அவன் நகர்ந்து சென்றாலும், அவன் விட்டுச்சென்ற அந்தப் பேச்சும், பார்வையும் ஹால் முழுதும் ஒருவிதமான விறுவிறுப்பை பரப்பியிருந்தது. சமையலறைக்குச் சென்ற எனக்கு காபி கொதிப்பதை விட, மனசுக்குள் உணர்வுகள் கொதிப்பது அதிகமானது.

சமையலறையில் காபி கொதித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, விக்னேஷ் ஃப்ரெஷ் ஆகிவிட்டு வெறும் டீ-ஷர்ட், ட்ராக் பேன்ட்டில் சமையலறை வாசலுக்கு வந்தான். ஈரமுடியைத் துடைத்தபடியே வாசலில் சாய்ந்து நின்று, என்னை மேலிருந்து கீழ் வரை ரசனையோடு பார்த்தான்.
"என்ன அக்கா... காபி வாசம் தூக்குது... ஆனா உங்களைப் பார்க்கும்போது காபியை விட வேற ஏதோ ரொம்ப 'ஸ்வீட்'டா இருக்குற மாதிரி தெரியுதே?" என்று லேசான சிரிப்புடன் ஆரம்பித்தான்.
நான் காபியை டம்ளரில் ஊற்றிக்கொண்டே, "விக்னேஷ், காலைல இருந்து உனக்கு ரொம்பத்தான் வாய் ஜாஸ்தி ஆயிடுச்சு. இன்டர்வியூ முடிஞ்சதும் பையன் ரொம்ப ஃப்ரீ ஆயிட்ட போல?" என்றேன், காபி டம்ளரை அவனிடம் நீட்டியபடி.
அவன் காபியை வாங்கும் சாக்கில், என் விரல்களைச் சேர்த்து லேசாக உரசி வாங்கினான். அந்தத் தொடுதல் வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டது என்பதை அவன் கண்கள் காட்டித் தந்தன.
"ஃப்ரீ ஆயிட்டேன்னு சொல்றதை விட... 'லாக்' ஆயிட்டேன்னு சொல்லலாம் அக்கா," என்று காபியை ஒரு சிப் குடித்துவிட்டு, "ம்ம்ம்... காபி செம்ம டேஸ்ட்! ஆனா இந்த காபிய விட, காலையில நீங்க நகர்ந்து போகும்போது வீசின அந்த பட்டுப்புடவை வாசம் தான் இன்னமும் என் தலைக்கேறி இருக்கு," என்றான் என் முந்தானையைத் தாண்டி என் இடைப் பகுதியை நோட்டமிட்டபடி.
நான் லேசாக முகம் சிவந்து, "டேய்... சும்மா இருந்தவளைக் கிளறி விட்டுட்டு, இப்போ பேச்சு எங்கயோ போகுது. ஒழுங்கா காபியைக் குடிச்சிட்டுப் போ," என்று பொய்யாக மிரட்டினேன்.
"நான் எங்க அக்கா போனேன்? நீங்கதானே காலையில பூனை மாதிரி மெல்ல வந்து, அந்த 'ஓபன்' முந்தானையால என் மனசக் கலைச்சீங்க? இப்போ என்னடான்னா ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி சமையல்கட்டுல வந்து நிக்கிறீங்க," என்று சொல்லிக்கொண்டே ஒரு அடி முன்னே எடுத்து வைத்து, என் மிக அருகில் வந்தான்.
அவன் மூச்சுக்காற்று என் முகத்தில் படும் அளவுக்கு நெருங்கி வந்து, "இன்டர்வியூல எனக்கு வேலை கிடைக்குதோ இல்லையோ... ஆனா இந்த வீட்டில இருக்குற இந்த 'ஸ்பெஷல் போஸ்ட்'டுக்கு நான் கண்டிப்பா செலக்ட் ஆயிடுவேன்னு தோணுது. என்ன சொல்றீங்க அக்கா?" என்று என் கண்ணை நேராகப் பார்த்து, இரட்டை அர்த்தத்தில் குரலைத் தாழ்த்திக் கேட்டான்.
அவன் நெருக்கமும், அந்தப் பேச்சும் எனக்குள் பெரும் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்திய போதிலும், வெளியில் அதைக் காட்டிக்கொள்ளாமல், "ரொம்ப ஆசைப்படாத விக்னேஷ்... அந்த 'போஸ்ட்'டுக்கு தகுதி வேணும்," என்று மெல்லிய சிரிப்புடன் சொன்னேன்.
"தகுதியெல்லாம் பிராக்டிகலா காட்ட வேண்டியதுதானே அக்கா... 'டெஸ்ட்' பண்ணி பார்க்கலாமா?" என்று சமையலறை மேடை மேல் தன் கைகளை வைத்து, என்னை நகார முடியாதபடி லாக் செய்வது போல நின்று கண்ணடித்தான்.
அவன் சமையலறை மேடையில் இரு கைகளையும் ஊன்றி, என்னை நகார முடியாதபடி முழுமையாகச் சூழ்ந்து நின்றான். அவன் உடம்பின் வெப்பமும், நெஞ்சிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஆண்மையின் வாசமும் என் முகத்தில் நேரடியாக மோதின.
இத்தனை நேரமிருந்த விளையாட்டுப் பேச்சு மறைந்து, அவன் பார்வையில் இப்போது ஒரு தீவிரமான கவற்சி குடிபோயிருந்தது.
"என்ன அக்கா... பதில் பேசாம அமைதியா இருக்கீங்க? தகுதி இருக்கா இல்லையான்னு செக் பண்ணி பார்க்கலாமா?" என்று தாழ்ந்த குரலில் கேட்டபடி, தன் ஒரு கையை மெதுவாக உயர்த்தினான்.
அவன் விரல்கள் என் கன்னத்தை மென்மையாகத் தொட்டு, அப்படியே கழுத்துப் பகுதிக்குக் கீழே இறங்கின. என் முந்தானை லேசாக விலகியிருந்த அந்தப் பகுதியில் அவன் விரல் நுனிகள் உரசியபோது, என் உடம்பில் ஒரு மின்னல் பாய்ந்தது போல இருந்தது.
நான் தடுமாறி, "விக்னேஷ்... என்ன பண்ற... இது தப்புடா..." என்று உதடுகளால் சொன்னேனே தவிர, அவனைத் தள்ளிவிட என் கைகளுக்குப் பலமில்லை. என் மனசுக்குள்ளும் அந்த எல்லைகளை உடைக்கும் உணர்வு முழுமையாக பரவியிருந்தது.
அவன் என் பலவீனத்தைப் புரிந்துகொண்டான். உதட்டோரம் ஒரு சிறு புன்னகையுடன், தன் முகத்தை என் முகத்திற்கு மிக அருகில் கொண்டு வந்தான். அவன் மூச்சுக்காற்று என் உதடுகளில் படும் தூரத்தில் நின்றபடி, என் சேலை முந்தானையை லேசாகப் பிடித்து இன்னும் சற்றே கீழே விலக்கினான்.
"தப்புன்னு சொல்லுறீங்க... ஆனா உங்க கண்கள் வேற ஏதோ சொல்லுதே அக்கா..." என்றான், தன் உதடுகளை என் கழுத்தின் வளைவில் மெதுவாகப் பதித்தபடி.
அவன் எல்லை தாண்டி நடந்து கொண்டபோதும், என் மனமும் உடலும் அதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க விரும்பவில்லை. இத்தனை நாளாக எனக்குள் அடக்கி வைத்திருந்த ஏக்கம், அவன் தொடுதலில் மெல்ல மெல்ல கரையை உடைத்துக்கொண்டு வெளியேறியது.
நான் என் கண்களை லேசாக மூடி, மெல்லிய பெருமூச்சோடு என் கைகளை அவன் தோள்பட்டையின் மேல் வைத்தேன். அதைத் தள்ளி விடுவதற்காக அல்ல... அவனை இன்னும் கொஞ்சம் என் அருகில் இழுத்துக் கொள்வதற்காக!
என் இந்தச் சம்மதத்தைப் புரிந்துகொண்ட விக்னேஷ், ஒரு நொடி கூட தாமதிக்காமல் என்னை இன்னும் இறுக்கமாகத் தன் உடலோடு அணைத்துக்கொண்டான். 
அவன் உடலின் இறுக்கமான அணைப்பும், நெஞ்சின் சூடும் என்னை முழுமையாக அவனிடம் சரணடையச் செய்தது. ஒரு நொடி என் கண்கள் தன்னிச்சையாக மூடிக்கொள்ள, விக்னேஷ் தன் உதடுகளை என் உதடுகளோடு மிக அழுத்தமாகப் பதித்தான்.
அந்த முத்தம் வெறும் தொடுதல் அல்ல; காலையிலிருந்து இருவருக்குள்ளும் கனன்றுகொண்டிருந்த அத்தனை தவிப்புகளும், அடக்கி வைக்கப்பட்ட ஏங்கங்களும் ஒரே புள்ளி சந்தித்து வெடித்த தருணம் அது. அவன் உதடுகளின் மென்மையும் தீவிரமும் என்னை முற்றிலுமாக ஆட்கொண்டன. என் சுவாசமும் அவன் சுவாசமும் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து விறுவிறுப்பை இன்னும் கூட்டியது.
அவன் கைகள் என் இடுப்பு வளைவை இறுக்கிப் பிடிக்க, நான் அவனுடைய தலைமுடியை என் விரல்களால் கோதி, அவனை இன்னும் நெருக்கமாக எனக்குள் இழுத்துக் கொண்டேன். உதடுகளின் அழுத்தத்தில் வெளிப்பட்ட அந்த ஆழமான முத்தம், சமையலறையின் அமைதியை உடைத்து இருவரின் இதயத்துடிப்பையும் ஒரே சீராக அதிர வைத்தது.
சில வினாடிகள் கழித்து லேசாக விலகி, அவன் மூச்சிரைக்க என் கண்களைப் பார்த்தான். அவன் பார்வையில் இப்போது வெறும் குறும்பு மட்டும் இல்லை, என்னை முழுமையாகத் தன் வசமாக்கிய ஒரு ஆண்மையின் பரவசமும் காதலும் நிறைந்திருந்தது.
"இப்போ சொல்லுங்க அக்கா... நான் அந்த 'போஸ்ட்'டுக்கு தகுதியானவன் தானா?" என்று அவன் மெல்லிய, நடுங்கும் குரலில் கேட்க, நான் வெட்கமும் கிளர்ச்சியும் கலந்த புன்னகையோடு அவனை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டேன்.