Adultery டியூசன் தந்த பாடம்

[Venusboy]

நான் சமையலறையில் நின்றுகொண்டிருந்தேன். விக்னேஷ் என் அருகில் வந்து நின்றான். அவன் உயரம் என்னை விட சற்று அதிகம். ஜிம் செய்து உருவான தோள்கள், இறுக்கமான மார்பு, கறுத்த முகத்தில் அடர்ந்த புருவங்கள். அவன் பார்வை என் நைட்டியின் கழுத்துப்பகுதியில் சில நொடிகள் நின்றது. பிறகு என் கண்களைப் பார்த்தான்.

“ஒன்னுமில்லக்கா… நீ கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் ரொம்ப அழகா ஆயிட்ட,” என்றான் மெல்லிய குரலில். “முன்னெல்லாம் வீட்ல இருக்கும்போது இப்படி இல்ல. இப்போ… வேற மாதிரி இருக்கு.”

நான் சிரித்துக்கொண்டே, “போடா… காபி குடிச்சுட்டு போய் உக்காரு. இன்டர்வியூ படிப்பு இருக்குல்ல,” என்று சொல்லி அவனை ஹாலுக்கு அனுப்பினேன். ஆனால் உள்ளூர ஒரு வினோதமான உணர்வு. அவன் பார்வை சாதாரணமாக இல்லை.

---

அம்மா மாலதி… என் அம்மா.

அவளைப் பார்த்தால் என்னைப் பார்த்த மாதிரிதான் இருக்கும். வயசு நாற்பத்து மூன்று. ஆனால் முகம் இன்னும் இருபத்தைந்து வயசுப் பெண்ணைப் போல இருக்கும். நீண்ட கருப்பு முடி, இப்போது கொஞ்சம் வெள்ளை கலந்திருந்தாலும், அதை இறுக்கமாக முடிச்சு வைத்திருப்பாள். முகத்தில் ஒரு சிறிய மச்சம் கன்னத்தில். பெரிய கண்கள், நீண்ட கண் இமைகள். உதடுகள் சற்று தடித்தவை. உடல்… நல்ல உயரம், இடுப்பு மெல்லியது, மார்பகங்கள் இன்னும் இறுக்கமாகவே இருக்கும். நைட்டி அணிந்தால் கூட உடல் வடிவம் தெளிவாகத் தெரியும்.

என் அப்பா எங்களை சின்ன வயசுலயே விட்டுவிட்டு போய்விட்டார். நான் பத்து வயசு, விக்னேஷ் ஏழு வயசு இருக்கும்போது. வேற பெண்ணோட ஓடிட்டான். அம்மா அப்புறம் ஒரு ஆளையும் பார்க்கல. எங்களை இரண்டு பேரையும் தனியா வளர்த்தா. அதனாலதான் விக்னேஷ் இன்னும் அம்மாவோட ரொம்ப நெருக்கமா இருக்கான். வீட்டுல இருக்கும்போதெல்லாம் அம்மா அறையிலேயே தூங்குவான். அது எங்களுக்கு வழக்கம்.

---

இரவு ஒன்பது மணிக்கு சாப்பாடு முடிந்தது. அம்மா சோபாவில் உட்கார்ந்து டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். விக்னேஷ் தன் லேப்டாப்பை மூடினான்.

“அம்மா… நான் உங்க அறையிலேயே படுப்பேன். ஹால்ல படுக்கை போடணும்னா வெயில்ல ரொம்ப சூடு,” என்றான்.

அம்மா தலையாட்டினாள். “வாடா… உன் பழைய மாதிரி. நான் தூங்கப் போறேன். நீயும் வா.”

அவர்கள் இருவரும் உள்ளறைக்குச் சென்றார்கள். கதவை மூடவில்லை. சற்று திறந்தே வைத்திருந்தார்கள்.

நான் சமையலறையை சுத்தம் செய்துவிட்டு என் அறைக்கு வந்தேன். ராஜ் போகும்போது வீட்டில் CCTV கேமராக்களைப் போட்டிருந்தான். ஹால், சமையலறை, வெளியே—எல்லாம் மொபைல்லே பார்க்க முடியும். உள்ளறைகளில் இல்லை. ஆனால் அம்மா அறையின் கதவு திறந்திருந்ததால், ஹால் கேமராவிலிருந்து உள்ளே கொஞ்சம் தெரியும்.

நான் மொபைலை எடுத்தேன். நேரலை வீடியோவைத் திறந்தேன்.

இரவு பத்து மணி. அறை வெளிச்சம் குறைவாக இருந்தது. படுக்கை லைட் மட்டும் எரிந்தது.

அம்மா படுக்கையில் படுத்திருந்தாள். வெள்ளை நைட்டி. முடி அவிழ்த்துவிட்டிருந்தாள். விக்னேஷ் அவளுக்குப் பக்கத்தில் படுத்திருந்தான். டி-ஷர்ட் மட்டும். பேண்ட் இல்லை. உள்ளாடை மட்டும்.

முதலில் சாதாரணமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அம்மா அவன் தலையை வருடினாள். “இன்டர்வியூ நல்லா போகும்டா… பயப்படாதே.”

விக்னேஷ் அம்மாவின் கையைப் பிடித்தான். “அம்மா… நீ இன்னும் அழகா இருக்க.”

அம்மா சிரித்தாள். “போடா… வயசாகிடுச்சு.”

பிறகு அமைதி. சில நிமிடங்கள் கழித்து விக்னேஷ் அம்மாவை நோக்கி திரும்பினான். அவன் கை அம்மாவின் இடுப்பில் போனது. அம்மா எதுவும் சொல்லவில்லை. அவன் நெருக்கமாக நகர்ந்தான். அம்மாவின் முதுகு அவன் மார்பில் பட்டது.

நான் மொபைலை இறுகப் பிடித்தேன். நெஞ்சு வேகமாக அடித்தது.

விக்னேஷ் அம்மாவின் தோளில் முத்தமிட்டான். மெதுவாக. அம்மாவின் கண் மூடியிருந்தது. ஆனால் அவள் உடல் அசையவில்லை. எதிர்க்கவில்லை.

அவன் கை மேலே சென்றது. நைட்டியின் கழுத்துப்பகுதியை மெதுவாக இழுத்தான். அம்மாவின் தோள் வெளியே வந்தது. அவன் அங்கேயும் முத்தமிட்டான்.

நான் திடீரென்று மொபைலை கீழே வைத்துவிட்டேன். மூச்சு வாங்கியது. கதவு திறந்திருந்தது. நான் எழுந்து நின்றேன். ஆனால் நகர முடியவில்லை. மீண்டும் மொபைலை எடுத்தேன்.

விக்னேஷ் இப்போது அம்மாவின் மேல் சற்று சாய்ந்திருந்தான். அவன் கை அம்மாவின் மார்பகத்தின் மீது போனது. நைட்டிக்கு மேலேயே. அழுத்தினான். அம்மா மெல்லிய குரலில் ஏதோ சொன்னாள். கேட்கவில்லை. ஆனால் அவள் அவனைத் தள்ளவில்லை.

விக்னேஷ் நைட்டியை மேலே தூக்கினான். அம்மாவின் மார்பகங்கள் வெளியே வந்தன. பெரியவை. இன்னும் இறுக்கமாகவே. அவன் ஒரு முலையை வாயில் போட்டான். சப்பினான். அம்மாவின் கை அவன் தலையில் போனது. தள்ளிவிடவில்லை. பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனேன். என் சொந்த அம்மா… என் தம்பி…

விக்னேஷ் அம்மாவின் கால்களை அகட்டினான். அவன் உள்ளாடையை இறக்கினான். அம்மாவின் பேண்டியை பக்கவாட்டில் விலக்கினான். மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தான்.

அம்மாவின் வாய் திறந்தது. “மெதுவா… விக்னேஷ்…” என்று கேட்டது. ஆனால் சத்தம் இல்லை. மெல்லிய முனகல் மட்டும்.

படுக்கை லேசாக அசைந்தது. விக்னேஷ் மெதுவாக அடித்தான். அம்மாவின் கால்கள் அவன் இடுப்பைச் சுற்றியிருந்தன. அவன் அம்மாவின் முலையைப் பிடித்துக்கொண்டே வேகத்தை அதிகரித்தான்.

நான் மொபைலைப் பார்த்தபடி நின்றேன். கண்கள் விரியவில்லை. நெஞ்சு இறுக்கமாக இருந்தது. ஆனால் உடல்… வினோதமாக சூடாகியது.

சிறிது நேரம் கழித்து விக்னேஷ் வேகமாக அடித்து, அம்மாவின் உள்ளேயே விட்டான். அம்மாவின் உடல் நடுங்கியது. இருவரும் அப்படியே படுத்திருந்தார்கள். வியர்வை. மூச்சு.

விக்னேஷ் அம்மாவின் தோளில் முகத்தை வைத்தான். அம்மா அவன் முதுகை வருடினாள். “இனிமே இப்படி வேணாம்டா… நாளைக்கு இன்டர்வியூ…” என்றாள். ஆனால் குரல் கண்டிப்பாக இல்லை.

நான் மொபைலை அணைத்தேன். கதவை மூடினேன். படுக்கையில் உட்கார்ந்தேன்.

வெளியே காற்று அடித்தது. உள்ளே என் மனசு மட்டும் சுழன்றது.

அம்மாவும்… விக்னேஷும்…

ராஜ் டெல்லியில். கார்த்திக் காத்திருக்கிறான். அத்தை ஊரில்.

இப்போது இதுவும்.

நான் மெதுவாக எழுந்து, மீண்டும் மொபைலை எடுத்தேன். CCTV-ஐ மீண்டும் திறந்தேன்.

அவர்கள் இன்னும் அப்படியே படுத்திருந்தார்கள். விக்னேஷ் அம்மாவின் முலையைத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தான். அம்மாவின் கண் மூடியிருந்தது. ஆனால் புன்னகை இருந்தது.

நான் போனை கீழே வைத்து, இருட்டில் உட்கார்ந்தேன்.

ஒரு மாசம்… இன்னும் என்னவெல்லாம் நடக்கப்போகிறது.