26-07-2026, 10:38 AM
அத்தை தனது சொந்தக்காரரின் திருமணத்திற்காக ஊருக்குப் புறப்பட்டுச் சென்ற மறுநாளே, எதிர்பாராத விதமாக என் அம்மாவும் தம்பியும் வீட்டிற்கு வந்தார்கள்.
காலை பத்து மணிக்கு கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டு நான் கதவைத் திறந்தேன். வாசலில் அம்மா மாலதியும், என் தம்பி விக்னேஷும் பெரிய பைகளுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்!
"அம்மா! விக்னேஷ்! என்ன திடீர்னு? போன் கூட பண்ணாம வந்திருக்கீங்க?" என்று நான் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டேன்.
அம்மா உள்ளே வந்து பையை கீழே வைத்துவிட்டு, "விக்னேஷுக்கு நாளைக்கு அடையாறுல ஒரு பெரிய கம்பெனியில ஜாப் இன்டர்வியூ இருக்குடி. அதான் ரெண்டு நாள் முன்னாடியே வந்துடலாம்னு கிளம்பி வந்தாச்சு. ராஜ் டெல்லி போயிருக்கான்னு சொன்னியாமே?" என்றாள்.
விக்னேஷ் தன் டி-ஷர்ட்டைச் சரிசெய்துகொண்டே ஹால் சோபாவில் சாய்ந்தான். அவனுக்கு இப்போதுதான் 23 வயதாகிறது. நல்ல உயரமும், தினமும் ஜிம்முக்குச் சென்று உடற்பயிற்சி செய்த திடகாத்திரமான உடலமைப்பும் கொண்டவன்.
"ஆமாக்கா... இன்டர்வியூ முடிஞ்சு ரிசல்ட் வர்ற வரைக்கும் ஒரு வாரம் இங்கதான் தங்கப் போறேன். சென்னை வெயில் தாங்கல, கொஞ்சம் காபி கொண்டு வாயேன்," என்றான் விக்னேஷ், என் உடலை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒரு மாதிரி விநோதமான பார்வையால் கவனித்தபடி.
நான் சமையலறைக்குச் சென்று காபி போட்டுக்கொண்டு வந்தேன். அத்தை போன நிம்மதி ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், தம்பியின் வருகை எனக்குள் ஒரு புதிய படபடப்பை ஏற்படுத்தியது. அவன் என்னைப் பார்க்கும் பார்வையில் ஏதோ ஒரு மாற்றம் தெரிந்தது.
மாலை நேரம் வந்தது. விக்னேஷ் இன்டர்வியூ தயாரிப்புகளுக்காகத் தன் லேப்டாப்பை வைத்துக்கொண்டு ஹாலில் உட்கார்ந்திருந்தான். அம்மா களைப்பில் தன் அறையில் தூங்கச் சென்றுவிட்டாள்.
நான் நைட்டியை மாற்றிவிட்டு சமையலறையில் இரவு உணவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென முதுகுக்குப் பின்னால் யாரோ நிற்கும் உணர்வு வர, திரும்பிப் பார்த்தேன். விக்னேஷ் சமையலறையின் வாசலில் சாய்ந்து கொண்டு என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
"என்ன விக்னேஷ்... என்ன வேணும்?" என்று கேட்டேன்.
அவன் மெதுவாக சமையலறைக்குள் அடி எடுத்து வைத்து, என் அருகில் வந்தான். "ஒன்னுமில்லக்கா... நீ கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் ரொம்ப அழகா ஆயிட்ட.
காலை பத்து மணிக்கு கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டு நான் கதவைத் திறந்தேன். வாசலில் அம்மா மாலதியும், என் தம்பி விக்னேஷும் பெரிய பைகளுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்!
"அம்மா! விக்னேஷ்! என்ன திடீர்னு? போன் கூட பண்ணாம வந்திருக்கீங்க?" என்று நான் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டேன்.
அம்மா உள்ளே வந்து பையை கீழே வைத்துவிட்டு, "விக்னேஷுக்கு நாளைக்கு அடையாறுல ஒரு பெரிய கம்பெனியில ஜாப் இன்டர்வியூ இருக்குடி. அதான் ரெண்டு நாள் முன்னாடியே வந்துடலாம்னு கிளம்பி வந்தாச்சு. ராஜ் டெல்லி போயிருக்கான்னு சொன்னியாமே?" என்றாள்.
விக்னேஷ் தன் டி-ஷர்ட்டைச் சரிசெய்துகொண்டே ஹால் சோபாவில் சாய்ந்தான். அவனுக்கு இப்போதுதான் 23 வயதாகிறது. நல்ல உயரமும், தினமும் ஜிம்முக்குச் சென்று உடற்பயிற்சி செய்த திடகாத்திரமான உடலமைப்பும் கொண்டவன்.
"ஆமாக்கா... இன்டர்வியூ முடிஞ்சு ரிசல்ட் வர்ற வரைக்கும் ஒரு வாரம் இங்கதான் தங்கப் போறேன். சென்னை வெயில் தாங்கல, கொஞ்சம் காபி கொண்டு வாயேன்," என்றான் விக்னேஷ், என் உடலை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒரு மாதிரி விநோதமான பார்வையால் கவனித்தபடி.
நான் சமையலறைக்குச் சென்று காபி போட்டுக்கொண்டு வந்தேன். அத்தை போன நிம்மதி ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், தம்பியின் வருகை எனக்குள் ஒரு புதிய படபடப்பை ஏற்படுத்தியது. அவன் என்னைப் பார்க்கும் பார்வையில் ஏதோ ஒரு மாற்றம் தெரிந்தது.
மாலை நேரம் வந்தது. விக்னேஷ் இன்டர்வியூ தயாரிப்புகளுக்காகத் தன் லேப்டாப்பை வைத்துக்கொண்டு ஹாலில் உட்கார்ந்திருந்தான். அம்மா களைப்பில் தன் அறையில் தூங்கச் சென்றுவிட்டாள்.
நான் நைட்டியை மாற்றிவிட்டு சமையலறையில் இரவு உணவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென முதுகுக்குப் பின்னால் யாரோ நிற்கும் உணர்வு வர, திரும்பிப் பார்த்தேன். விக்னேஷ் சமையலறையின் வாசலில் சாய்ந்து கொண்டு என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
"என்ன விக்னேஷ்... என்ன வேணும்?" என்று கேட்டேன்.
அவன் மெதுவாக சமையலறைக்குள் அடி எடுத்து வைத்து, என் அருகில் வந்தான். "ஒன்னுமில்லக்கா... நீ கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் ரொம்ப அழகா ஆயிட்ட.


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)