Adultery டியூசன் தந்த பாடம்

[Venusboy]

அன்று இரவு சுமார் பத்து மணி இருக்கும். அத்தை தன் அறையில் தூங்கச் சென்றுவிட்டார். வீடு முழுவதும் அமைதி நிலவியது. நான் சமையலறையைச் சுத்தம் செய்துவிட்டு ஹாலுக்கு வந்தபோது என் போன் அதிர்ந்தது.
திரையில் 'ராஜ்' என்று பெயர் மின்னியது.
நான் உடனே போனை எடுத்து காதில் வைத்தேன். "ஹலோ ராஜ்..."
மறுமுனையில் ராஜ் லேசாகச் சிரிக்கும் சத்தம் கேட்டது. "என்ன மேடம்... அத்தை வந்ததும் பிளான் எல்லாம் சொதப்பிடுச்சோ?"
நான் ஆச்சரியத்துடன், "நீதான் அத்தையை வரச்சொன்னியா ராஜ்? என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லலையே? எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல..." என்றேன்.
ராஜ் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், "ஆமாடி, நான்தான் அம்மாவை அங்க வரவழைச்சேன். ஏன் தெரியுமா?"
"ஏன்?"
"டெல்லியில இருந்து கிளம்பும்போது எனக்கு ஒரு யோசனை வந்துச்சு. கார்த்திக் சின்னப் பையன். உனக்கும் அவனுக்கும் ஓகேதான். ஆனா, அந்த டியூஷன் வர்ற மத்த ரெண்டு பசங்க—அருண், சரத்—அவனுங்க உன்னை ஒரு மாதிரி பார்க்குறதை நான் கவனிச்சிருக்கேன். வயசுப் பசங்க... நான் இல்லாத நேரத்துல அவனுங்க ஏதாச்சும் எல்லை மீறி நடந்துக்கிட்டா என்ன பண்றது? உனக்கு ஒரு சேஃப்டி வேணும்ல?"
நான் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.
ராஜ் தொடர்ந்தான், "அம்மா வீட்ல இருந்தா மத்த பசங்க பயத்துல அமைதியா இருப்பாங்க. உனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் வராது. அதே நேரத்துல கார்த்திக் விஷயத்துல... அம்மா கண்ணுல படாம நீங்க ரெண்டு பேரும் எப்படி காயை நகர்த்தப் போறீங்கன்னு பார்க்கவும் எனக்கு ஆசையா இருக்கு. அம்மா இருக்கிறது உனக்கு ஒரு சவால், அவ்வளவுதான்!"
நான் லேசாகச் சிரித்துவிட்டேன். "நீ ரொம்பக் கெட்டிக்காரன் தான் ராஜ். ஆனா கார்த்திக் பாவம், அத்தையைப் பார்த்து பயந்து நடுங்குறான்."
"அவனுக்குத் தைரியத்தைச் சொல்லிக் கொடு. அம்மா தூங்குற நேரத்தையோ அல்லது கடைக்குப் போற நேரத்தையோ யூஸ் பண்ணிக்கோங்க. நான் திரும்பி வர்றதுக்குள்ள நீங்க ரெண்டு பேரும் அம்மாவை மீறி எப்படி மீட் பண்றீங்கன்னு எனக்கு அப்டேட் வரணும்!" என்று சொல்லிவிட்டு சிரித்துக்கொண்டே போனை வைத்தான் ராஜ்.
ராஜ் சொன்ன வார்த்தைகள் எனக்குள் ஒரு புதிய சுவாரஸ்யத்தையும், அதே சமயம் தைரியத்தையும் கொடுத்தன.
அடுத்த நாள் மதியம்...
அத்தை மதிய உணவு முடித்துவிட்டு வழக்கம்போல தூங்கச் சென்றார். அத்தை தூங்கினால் குறைந்தது இரண்டு மணி நேரம் எழமாட்டார் என்பது எனக்குத் தெரியும்.
நான் உடனே கார்த்திக்கிற்கு மெசேஜ் அனுப்பினேன்: 'அத்தை தூங்குறாங்க... உடனே வா.'
அடுத்த பத்தே நிமிடங்களில் கார்த்திக் கதவைத் தட்டினான். கதவைத் திறந்ததும் அவனை உள்ளே இழுத்து கதவைச் சாத்தினேன். அவன் முகத்தில் இன்னும் அந்தப் பயத்தின் சாயல் இருந்தது.
"அக்கா... அத்தை உள்ள இருக்காங்களா?" என்று கிசுகிசுத்தான்.
நான் அவன் உதட்டில் என் விரலை வைத்து, "பயப்படாதே கார்த்தி... அத்தை நல்லா தூங்குறாங்க. அதுமட்டுமில்ல, அத்தையை இங்கே அனுப்பினதே ராஜ் அண்ணாதான். நம்ம பாதுகாப்புக்கும், மத்த பசங்களால எனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் வரக்கூடாதுன்னுதான் அனுப்பியிருக்காரு," என்றேன்.
கார்த்திக் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான். "அப்படியா அக்கா?"
"ஆமா... இனிமே நாம அத்தைக்குத் தெரியாம கவனமா இருக்கணும். அவ்வளவுதான்," என்று சொல்லி அவன் கழுத்தைக் கட்டிப்பிடித்து முத்தமிட்டேன்.
கார்த்திக்கின் பயம் மெல்ல மெல்ல கரைந்து, அவன் கைகள் என் இடுப்பை இறுகப் பற்றின. ஹால் சோபாவிலேயே, அத்தையின் தூக்கம் கலையாதவாறு மிகவும் அமைதியாகவும், அதே சமயம் ஒருவித த்ரில்லுடனும் அன்றைய மதியம் எங்கள் சந்திப்பு தொடர்ந்தது...