వల్లీ

[venkujkc1984]

అత్త చేతిలో పాల గ్లాసు...

నా ముందు అత్త...

నా పక్కన మావయ్య…

నేను మెల్లగా నా చేతిని చాచి, ఆ వెచ్చని పాల గ్లాసును అత్త చేతి నుండి తీసుకున్నాను. మా వేళ్ళు తాకుతున్నాయి. ఆ ఒక్క క్షణం, మా ఇద్దరి వేళ్ళ మధ్య ఒక విద్యుత్ ప్రవాహం కలిగినట్లు అనిపించింది.
సరిగ్గా అప్పుడే...

మావయ్య గొంతు వినిపించింది. "రవీ… పాలు తాగే ముందు, నీ గిఫ్ట్ గురించి నీకు చెప్పాలి."

నా గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది. నా కళ్ళు మావయ్య వైపు తిరిగాయి.

"రవీ... నువ్వు చాలా రోజులుగా ఒక కోరిక పెట్టుకున్నావు కదా? బీచ్ రిసార్ట్ కి వెళ్ళాలని, సముద్రం చూడాలని, అక్కడ గడపాలని..."

నా శ్వాస ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

నేను (మనసులో): "బీచ్ రిసార్ట్? సముద్రం? ఏంటి మావయ్య మాట్లాడుతున్నాడు? నేను అత్త గురించి ఆలోచిస్తుంటే... ఆయన రిసార్ట్ గురించి మాట్లాడుతున్నాడా?"  

"అందుకే ఈ రోజు నీ పుట్టినరోజున, నీకు ఆ గిఫ్ట్ ఇవ్వాలని నిర్ణయించుకున్నాను," అన్నాడు మావయ్య నవ్వుతూ. 

"నేను ఒక బీచ్ రిసార్ట్ లో రూమ్ బుక్ చేశాను. మన ముగ్గురం - నువ్వు, నేను, అత్త - ఈ రోజు అక్కడికి బయలుదేరుతున్నాం. కారు కూడా బుక్ చేశాను. డ్రైవర్ వచ్చి తీసుకువెళ్తాడు. మూడు రోజులు అక్కడే ఉంటాం. సముద్రం, ఇసుక, సూర్యాస్తమయం... అన్నీ నీ కోసం రెడీ"

నా మనసులో ఒక పెద్ద తుఫాను రేగింది.

నేను (మనసులో): "బీచ్ రిసార్ట్? మన ముగ్గురం? ఇదా గిఫ్ట్? నేను... నేను అత్త గురించి ఆలోచిస్తున్నాను… ఆమె పాలు తీసుకుని వచ్చినప్పుడు, నా మనసులో ఒక ప్రపంచమే మారిపోయింది. కానీ మావయ్య... మావయ్య రిసార్ట్ గురించి మాట్లాడుతున్నాడా? ”

"అత్త కూడా ఈ ట్రిప్ లో మనతో వస్తుంది," అన్నాడు మావయ్య నవ్వుతూ. 

"ఆమె కూడా చాలా రోజులుగా బీచ్ చూడాలని కోరుకుంటోంది. కానీ నాతో రావడానికి కుదరలేదు ఎందుకంటే 'నేను ఎప్పుడూ పనిలోనే ఉంటాను, ఆమెకు సరైన సమయం ఇవ్వలేనని' అని. అందుకే ఈ ట్రిప్ ప్లాన్ చేశాను. మన ముగ్గురం కలిసి గడుపుదాం అని." 

నా గుండె ఒక్కసారిగా బరువుగా మారింది. అది కేవలం నా భావన మాత్రమేనా? కానీ నా ముఖంలో నా నిరాశను బయటపెట్టలేను కదా. నేను "వావ్! మావయ్య! ఇది చాలా గొప్ప గిఫ్ట్! నేను చాలా కాలంగా కోరుకుంటున్నానో!" అన్నాను నేను ఉత్సాహంగా. 

అప్పుడు నాకు గుర్తు వచ్చింది, రెండేళ్ల కిందట ఒకసారి నాకు ఇలా బీచ్ ఒక రిసార్ట్ చూడాలి అని కోరిక అని. అప్పట్లో మరి అదే కోరిక. ఇప్పుడు ఈ ఇంజనీరింగ్ పుణ్యమా అని రకరకాలు కావాలనిపిస్తోంది.

అత్త నా వైపు చూసి నవ్వింది. ఆమె తలను మెల్లగా ఊపింది, ఆమె జుట్టులోని మల్లెపూలు కదిలాయి. "రవీ... మావయ్య గిఫ్ట్ బాగుందా?" అంది ఆమె మెల్లగా.

"అవును అత్తా..." అన్నాను నవ్వుతూ కానీ ఆమె కళ్ళలోకి చూడలేకపోయాను. 

అత్త సరే అని వెనుతిరిగింది. అబ్బా ఆమె వెనక్కి తిరిగినప్పుడు, ఆమె జుట్టులో ఉన్న మల్లెపూలతో అల్లిన పొడవైన జడ ఒక అందమైన లయలో ఊగింది. ఆ జడ ఆమె భుజం మీద నుండి జారి, లయబద్దంగా ఊగుతూ, ఆమె నడుము వంపుల మీద నుండి జారి, ఆమె పిరుదుల మీద ఆగింది.

నా కళ్ళు ఆ జడ మీదనే ఆగిపోయాయి.

ఆ మల్లెపూల సువాసన గదిలో వ్యాపించింది. ఆమె ప్రతి అడుగుకూ, ఆ జడ కొంచెం ఎడమ వైపుకు, కొంచెం కుడి వైపుకు ఊగుతూ, ఆమె పిరుదుల మీద నాట్యం చేస్తున్నట్లు, ఆ మల్లెపూల తెలుపు, ఆ నల్లని జడ, ఆమె గులాబీ చీర రంగు... అన్నీ కలిసి ఒక అద్భుతమైన చిత్రాన్ని సృష్టించాయి. నా కళ్ళు ఆ కదలికను అనుసరిస్తూ, ఆమె వెనుక భాగం యొక్క ప్రతి వంపును, ప్రతి కదలికను గమనిస్తున్నాయి. ఆమె తలుపు దగ్గరకు చేరుకుంది. కానీ నా కళ్ళు ఇంకా ఆ జడ మీదనే ఉన్నాయి. ఆ మల్లెపూల సువాసన గదిలో ఇంకా వ్యాపించి ఉంది, నా మనసులో ఒక తెలియని మత్తును నింపుతోంది. 

ఇంతలో మావయ్య లేచి నిలబడ్డాడు. "సరే రవీ... నువ్వు రెడీ అవ్వు. మనం బయలుదేరాలి. కారు వస్తుంది. ఈ రోజు మనం నువ్వు కోరుకున్న ప్లేస్ కి వెళ్తున్నాం, అక్కడ మూడు రోజులు గడుపుతాం." అన్నాడు నవ్వుతూ.

"థాంక్ యూ మావయ్యా" అన్నాను నేను లేచి నిలబడుతూ.

ఇంతలో కారు వచ్చి హారన్ కొట్టిన శబ్దం వినిపించింది. మావయ్య కార్ దగ్గరికి వెళ్ళాడు. అత్త ఇంకా డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ దగ్గర ఉంది. పైటకి, జాకెట్ కి కలిపి ఒక పిన్ను పెట్టడానికి కాస్త అవస్థ పడుతోంది. నేను ఆమె దగ్గరకి వెళ్ళాను.

"ఆ, అయిపోయింది రవీ, ఇదిగో బయల్దేరుదాం" అంది కంగారుగా.

"ఎందుకత్తా మంచి చీర పాడు చేస్తావు ఈ పిన్నీసులు పెట్టి. ఇప్పుడు ఇది పెట్టుకోకపోతే ఏమవుతుంది?" అన్నాను నేను ఆమె పైట వైపు చూస్తూ. నా మనసులో అసలు ఉద్దేశ్యం వేరే ఉంది. పిన్ను పెట్టుకోకుండా ఉంటే, గాలికి లేదా కదలికలకి పైట కొంచెం జారి, ఆమె బిగువైన వక్షోజాల ఒంపులు కంట పడతాయేమోనని. అసలే చాలా సేపు కలిసి తిరగబోతున్నాం.

"సర్లే, నీకేం తెలుసు మా ఆడవాళ్ళ ఇబ్బందులు" అంది అత్త నవ్వుతూ, నా వైపు కొంటెగా చూస్తూ. 

“నేను ఉన్నాను కదా, నీకెందుకు." అని చొరవగా ఆమె చేతిలోంచి పిన్ను తీసుకుని పక్కన పడేశాను. అత్త నవ్వి ఊరుకుంది. ఆమె కాటుక డబ్బా తీసి కళ్ళకి పెట్టుకోసాగింది. నేను ఆమె వెనకాలే నిలబడి చూస్తున్నాను. అద్దంలో ఆమె ప్రతిబింబం నా కళ్ళ ముందు కనిపిస్తోంది. ఆమెలో ప్రతి కదలిక ఓ భంగిమలా ఉంది. జడ సరి చేసుకున్నా, కాటుక దిద్దుకున్నా, ఏం చేసినా చూడాలనిపించేలా ఉంది. నా చూపులు ఆమె నడుము వంపుల నుండి పైకి కదులుతూ, లేత గులాబీ రంగు జాకెట్ లో నిండుగా ఉన్న ఆమె ఎదపై నిలిచాయి.

"ఈ లేత గులాబీ రంగు చాలా బాగుంది అత్తా నీకు. అసలు నీకు ఏ రంగు వేసినా అందంగానే ఉంటుంది" అన్నాను.

ఆమె ముఖంలో కొంచెం గర్వం కనిపించింది. "నువ్వు కట్టుకుంటే చీరకే అందం వచ్చింది. నీ అందం ముందు ఈ రంగు కూడా చిన్నబోతోంది" అన్నాను అద్దంలో ఆమె కళ్ళల్లోకి చూస్తూ.

"సర్లే, నీ పొగడ్తలకి పొంగి పోగలను. జాగ్రత్తగా ఉండాలి" అంది అత్త చిరునవ్వుతో. ఆమె ముఖంలో ఆనందం కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తోంది. 

"మరీ మంచిది. కొన్ని చోట్ల కొంచెం పొంగితేనే కదా అందం, అత్తా?" అనేశాను నేను కొంటెగా నవ్వుతూ. 

ఆమె ముఖం ఒక్కసారిగా ఎర్రబడిపోయింది. నేను వెంటనే గది నుండి బయటకు వచ్చేసాను, లోలోపల నవ్వుకుంటూ. 

"పుట్టిన రోజు నాడు అబ్బాయి బాగా జోరు మీద ఉన్నాడే?" అంది వెనుక నుంచి అత్త, ఇప్పుడిప్పుడే బయటకు వస్తూ.

"నిన్ను చూస్తే ఎన్ని మాటలైనా వస్తాయి అత్తా" అనుకున్నాను లోపల.

బయట కారు దగ్గర మావయ్య డ్రైవర్ తో రూట్ గురించి మాట్లాడుతున్నాడు. 

అత్త తలుపు తాళం వేస్తూ "కారు ఎందుకు, బస్ లో వెళ్లొచ్చు కదా" అంది. 

"ఇంత బాగా తయారయ్యి నువ్వు బస్ ఎక్కితే ఇంకేమైనా వుందా?" అన్నాను నవ్వుతూ. నా మాటకి నవ్వుతూ నా మోచేతితో కొంచెం పొడిచింది. మేము ఇద్దరం వెనుక సీట్ లో కూర్చున్నాం. మావయ్య అప్పటికే ముందు డ్రైవర్ పక్కన కూర్చున్నాడు. 

కారు కదలింది. దట్టమైన చెట్ల మధ్యనుంచి రోడ్డు మీద పోతుంటే, ఏసీ చల్లదనం, బయట ప్రకృతి అందం... హాయిగా. కారులో ఏదో కబుర్లు. 

"ఇలా సముద్రం దగ్గరకి వెళ్లి చాలా సంవత్సరాలు అయింది" అంది. అత్త మొహంలో చాలా ఉత్సాహం కనిపిస్తోంది. 

"నాకు ఇలా బయట ప్రదేశాలకి వెళ్ళడం అంటే చాలా ఇష్టం."

"మరి ఎప్పుడూ చెప్పలేదేం? ఇక నుంచి చూడు" అన్నాను. "జాగ్రత్త మరి, అలవాటు చేస్తే మాన్పించడం కష్టం" అంది నవ్వుతూ.
"నువ్వు రోజూ ఇలా తయారై వస్తే, రోజూ ఎక్కడికి కావాలంటే అక్కడికి తీసుకెళతాను" అన్నాను. అత్త నవ్వింది.

కారు సీట్ లో కూర్చున్నప్పుడు నా తొడకి ఆమె తొడ తగులుతూ ఉంది. చీర కాబట్టి తగిలితే ఏదో గమ్మత్తుగా, జారుతూ, మా తొడల మధ్య ఉన్న స్పర్శ నాలో ఒక విద్యుదాఘాతాన్ని కలిగిస్తోంది.

ఎలా టైం గడిచిపోయిందో తెలియకుండా కారు రిసార్ట్ దగ్గర ఆగింది.  బయటకి దిగగానే రివ్వుమని సముద్రపు గాలి తగిలింది. చల్లగా, ఆహ్లాదంగా ఉంది.

రిసార్ట్ లోపలికి వెళ్ళాం. రూమ్ నెంబర్ 302, మూడో అంతస్తు. మావయ్య రూమ్ కీస్ తీసుకుని, లంచ్ అరేంజ్ చేయడానికి రిసెప్షన్ దగ్గరే ఆగాడు. "మీరిద్దరూ రూమ్ లో ఫ్రెష్ అయ్యి రిలాక్స్ అవ్వండి. నేను లంచ్ బుక్ చేసి వెంటనే వస్తాను" అన్నాడు.

మాకు రూమ్ కీ ఇచ్చాడు. మేము ఇద్దరం రూమ్ లోపలికి వెళ్ళాం. అందులో హాల్  రెండు బెడ్రూమ్స్ ఉన్నాయి. హాల్ కు అనుకుని ఎదురుగా పెద్ద బాల్కనీ, అక్కడి నుండి బీచ్ నేరుగా దగ్గరగా కనిపిస్తోంది.

అత్త బాల్కనీ వైపు నడిచింది. "అబ్బా! ఎంత బావుందో చూడు" అంది ఆశ్చర్యంగా. నేను ఆమె వెనకాలే నిలబడ్డాను. సముద్రపు గాలికి ఆమె పైట రెపరెప లాడుతోంది. ఒక చేత్తో గుండెల దగ్గర పైటను పట్టుకునే ఉంది, కానీ గాలికి చీర ఆమె ఒంటికి అతుక్కుపోయి, ఆమె శరీర స్వరూపం, నడుము వంపులు స్పష్టంగా తెలియవస్తున్నాయి. ఆ సముద్రపు గాలిలో ఆమె రూపం ఇంకా బ్యూటిఫుల్ గా, మత్తుగా ఉంది.

నేను ఆ అందాన్ని అలా పరిసరాలు మర్చిపోయి ఆస్వాదిస్తుంటే, ఉన్నట్టుండి ఆమె వెనక్కి తిరిగి చూసింది. నా చూపు గమనించి సిగ్గుపడి, తల కిందకు చేసుకుని బాల్కనీ లోని చైర్ లో కూర్చుండిపోయింది. నేను ఏమీ బయట పడకుండా పక్కకి తిరిగి, సముద్రం వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాను. కాసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆమె సముద్రం వైపు చూస్తూ రిలాక్స్ గా కూర్చుంది. గాలికి ఆమె ముంగురులు కదులుతూ ఉంటే, వేలుతో పక్కకి తోసుకుంటూ ఉంది. ఎంత అందం!

"ఎంత అందంగా ఉందో సముద్రం చూడు" అంది సముద్రం వైపు చూపిస్తూ.

"అవును, కానీ అంతకు మించిన అందం కూడా ఉందిలే" అన్నాను నేను మెల్లగా.

ఆమె నా వైపు చూసి చిరునవ్వు నవ్వింది. మళ్ళీ ఏవో కబుర్లు చెప్పుకోవడం మొదలుపెట్టాం.

దూరంగా అక్కడక్కడ జంటలు కనిపిస్తున్నాయి. అందులో ఓ జంట కూర్చుని ఉన్నారు. వాళ్ళు నిజానికి వయసులో మా ఇద్దరిలాగే ఉన్నారు. అతను ఏదో చెప్తుంటే ఆవిడ నవ్వుతోంది. అప్పుడప్పుడు ముద్దు పెట్టుకోడానికి ట్రై చేస్తున్నాడు. ఆవిడ తప్పించుకుంటూనే పెట్టించుకుంటోంది. “అత్తా అక్కడ బ్లూ షర్ట్, పింక్ సారీ జంట చూడు” అన్నాను. ఆ జంటను చూస్తూ అత్త ముఖం మరింత ఎర్రబడింది. ఆమె కళ్ళలో ఒక వింతైన మెరుపు మెదిలింది. 

ఇంతలో మావయ్య  రిసెప్షన్ నుండి తిరిగి వచ్చాడు. "లంచ్ ఒంటి గంటకి రెడీ అవుతుంది. కాసేపు రెస్ట్ తీసుకోండి." అన్నాడు నవ్వుతూ.

అత్త వాళ్ళ బెడ్ రూమ్ లోకి వెళ్ళింది. నేను బాల్కనీలో నిలబడి సముద్రం చూస్తున్నాను. కానీ నా మనసంతా లోపల ఉన్న అత్త  మీదే ఉంది.

"ఎంత బాగుందో కదా రవీ సముద్రం" అన్నాడు మావయ్య సముద్రం వైపు చూస్తూ. "అవును మావయ్యా" అన్నాను నేను. 

మావయ్య నా వైపు తిరిగి చూశాడు. "రవీ... చదువు ఎలా సాగుతోంది? థర్డ్ ఇయర్ ఎగ్జామ్స్ బాగా రాసేవా? ఈ మధ్య ఏదోలా ఉంటున్నావెందుకు?" నా గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.

"ఏమీ లేదు మావయ్య. చదువు ఒత్తిడి" అన్నాను నేను తప్పించుకుంటూ.

“రవీ నువ్వు మంచి మార్కులతో ఇంజనీరింగ్ పాసవ్వాలి. మంచి ఉద్యోగం తెచ్చుకోవాలి. అదే నా కోరిక.” అన్నాడు.

ఆయన మళ్ళీ సముద్రం వైపు చూశాడు. "చూడు రవీ... ఈ సముద్రం ఎంత లోతుగా ఉందో. ఉప్పొంగుతున్న కెరటాలు మనల్ని చాలా ఆకర్షిస్తాయి. కానీ దాని అందం చూడటానికి మనం దూరంగానే నిలబడాలి. దగ్గరకు వెళ్తే... మనం మునిగిపోతాము."

మావయ్య నా వైపు తిరిగి చూశాడు. "రవీ... నేను చెప్పాలనుకుంటున్నది ఏమిటంటే… నువ్వు కుర్రవాడివి  కదా, ఒత్తిడిని జయించి, ఎలా దూసుకెళ్లాలో నువ్వు తెలుసుకోవాలి. జీవితంలో వచ్చే కొన్ని అవకాశాలను గుర్తించాలి. సరైన సమయంలో, సరైన విధంగా వాటిని అందిపుచ్చుకోవాలి. లేదంటే... అవి మన చేతుల నుండి జారిపోతాయి. నువ్వు ఇంజనీరింగ్ మీదే దృష్టి పెట్టి జాబ్ తెచ్చుకోవాలి. మరి ఈ సమయం గడిచిపోతే మళ్ళీ రాదు కదా."

"థాంక్ యూ మావయ్యా" అన్నాను నేను మెల్లగా. "నీ మాటలు నాకు అర్థమయ్యాయి." మావయ్య నవ్వాడు. "అర్థం అవ్వడమే కాదు రవీ... అమలు చేయడం కూడా ముఖ్యం, సరేనా" అన్నాడు. 
ఆయన హాల్ లోకి వెళ్ళిపోయాడు. నేను బాల్కనీలోనే నిలబడి ఉన్నాను. 

కాసేపటికి అత్త బయటకు వచ్చింది. ముఖం కాస్త తడిగా, జుట్టు కొంచెం చెదిరిపోయి, పైట కొంచెం జారి ఉంది. ఆమె ముఖం మీద ఒక వింతైన మెరుపు ఉంది - రిలాక్స్ అయినట్లు, కానీ ఏదో ఆలోచిస్తున్నట్లు.

"రవీ, నువ్వు కూడా ఫ్రెష్ అవ్వు" అంది ఆమె నవ్వుతూ.

"అవును అత్తా, వెళ్తాను" అని నేను నా రూమ్ లోకి వెళ్ళాను. కానీ నా మనసులో ఒక వైపు మావయ్య మాటలు, మరొక వైపు ఆమె ముఖం, ఆమె జుట్టు చెదిరిన తీరు, ఆమె కళ్ళలోని ఆ మెరుపు - అన్నీ తిరుగుతున్నాయి.

కాసేపటికి నేను బయటకు వచ్చాను. అత్తా మావయ్యా నా కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు. 

నేను వచ్చాకా అత్త “పుట్టినరోజు పెళ్ళికొడుకు చాలా సేపు తయారయ్యాడు. ఆడవాళ్లలాగా అంతసేపా” అంది. మావయ్య "సరే మొత్తానికి వచ్చాడు కదా, రండి, లంచ్ టైమ్ అయింది" అన్నాడు.

మేము ముగ్గురం డైనింగ్ ఏరియాకి వెళ్ళాం. అక్కడ ఒక మూలగా మాకు రిజర్వ్ అయిన టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నాం. అది ప్రైవేట్ ప్లేస్. మావయ్య అత్తా నా ఎదురుగా కూర్చున్నారు.